အခန်း ၄၂၀
Vol. 36 Ch. 420
အပိုင်း (၄၂၀)
ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် မိဖုရားကြီးက မေးလိုက်၏။ “မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး... စုချင်ဝမ်ကတော်ကို သွားခေါ်ရမလား။”
မိဖုရားခေါင်ကြီးက နောက်ဆုံးတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မလိုဘူး။”
စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင် သည် လေမတိုက်ဘဲ လှိုင်းသုံးပေလောက် ထအောင် လုပ်တတ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် အကယ်၍ သူမကိုသာ ခေါ်လာပါက မြို့တစ်ခုလုံး ပွက်လောညံသွားအောင် လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး သည် လူနှစ်ဆယ်ကျော်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း အတွင်း၌ စုချိုင်ရန်၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေကြတော့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် လူလေးသောင်း၊ ငါးသောင်းခန့်မှာ တန်းစီ၍ စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲ ဖြစ်၏။
‘ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ နာရီဝက်လောက်ကြာသွားပြီကို ဘာလို့ တံခါး မဖွင့်သေးတာလဲ။ လူတိုင်းက သန့်စင်တဲ့ စိတ်နှလုံးနဲ့ အလှူငွေတွေ လာလှူပြီး လန်ကျိုးကို ကယ်တင်ဖို့ လုပ်နေကြတာလေ။ ဘာလို့ တံခါး မဖွင့်သေးတာလဲ။’
ဤကမ္ဘာလောကတွင် လေမဝင်နိုင်သော နံရံဟူ၍ မရှိချေ။ မကြာမီမှာပင် သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ “စုချိုင်ရန် ပျောက်သွားပြီတဲ့။”
‘ချီးတဲ့မှ... ဒီနံရံက လေဝင်တာ အရမ်း မြန်လွန်းနေပြီ။’
“စုချိုင်ရန် ပျောက်သွားပြီ။ ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။” ထို့ကြောင့် လူအများအပြား တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလာကြ၏။
ဤလူလေးသောင်း၊ ငါးသောင်းသည် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် မိဖုရားကြီး တို့ကို တွေ့ဆုံရန် လာရောက် ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အများစုမှာ စုချိုင်ရန်ကို တွေ့ဆုံရန် လာရောက်ကြခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ချိုင်ရန် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း လုံလောက်အောင် လှပပြီး ခေါင်းတုံးတုံးကာ သီလရှင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလေ၏။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ချိုင်ရန် တစ်ဦးက သီလရှင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမှာ ယုံကြည်မှုကို ပြသရန်အတွက် ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်သူမှာ ရှားပါးလေသည်။
“စုချိုင်ရန် ပျောက်သွားတယ် ဆိုတာက သားရဲတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကများ ဖမ်းသွားတာလား မသိဘူး။”
“ဟီး... ဟီး... ဟီး... ခင်ဗျားတို့ မသိကြပါဘူး။ သားရဲတိရစ္ဆာန် ဖမ်းသွားတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဟီး... ဟီး... ဟီး…”
“ဘာ ဟီး… ဟီး… ဟီး လဲ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါ။”
“စုချိုင်ရန်က ကျောက်တုံးမှတ်တမ်းကို အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်ပြီး အဲဒီစာအုပ်ရဲ့ စာရေးဆရာ အောက်ယွီကို အရမ်း လေးစားကြည်ညိုတယ် ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိကြလား။”
“အဲဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“အောက်ယွီလည်း ပျောက်သွားပြီ ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိကြလား။ သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ပျောက်သွားတာ။ ထူးဆန်းတယ် မဟုတ်လား။”
“အောက်ယွီ ပျောက်သွားတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လို သိတာလဲ။”
“ဒီနေ့ ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီးဌာနက လူတွေ အောက်ယွီ ဆီ သွားရှာတော့ သူ အိမ်မှာ လုံးဝ မရှိဘူးတဲ့။”
“ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီးဌာနက လူတွေက အောက်ယွီဆီ သွားရှာတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။”
“နွေဦး စာမေးပွဲကြီး လာတော့မယ်လေ။ အောက်ယွီက ချန်လန် ပြည်နယ်ရဲ့ ကျွမ့်ယွမ် အသစ်ဆိုတော့ ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီးဌာနက လူတွေက အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားပြီး စာမေးပွဲ ဖြေမယ့်သူ တစ်ယောက်ချင်းစီကို စစ်ဆေးနေတာလေ။”
“ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီးဌာနက လူတွေ အောက်ယွီဆီ သွားရှာတော့ သူ အိမ်မှာ မရှိဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လို သိတာလဲ။”
“ဟီး... ဟီး... ကျုပ်အစ်ကိုက ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ အမတ်လေ။ အောက်ယွီနဲ့ စုချိုင်ရန်တို့ အတူတူ ပျောက်သွားတာ။ ပြီးတော့ ညသန်းခေါင် အချိန်ကြီးနော်။ ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားကြည့်... ခင်ဗျားတို့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်။ ဟီး... ဟီး... ဟီး....”
ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူ အချို့၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် ဤကောလာဟလသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူသောင်းချီက အောက်ယွီနှင့် စုချိုင်ရန် တို့ အတူတကွ ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း ကြားသိသွားကြတော့၏။
ထို့ကြောင့် လူအများအပြား စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်သွားကြတော့သည်။ ‘သောက်ကျိုးနည်း... အရမ်း ညစ်ပတ်တာပဲ။ ခင်ဗျားတို့က အပေါ်ယံမှာ သီလရှင် ဝတ်ပြီး တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းမှာ လန်ကျိုး ဒုက္ခသည်တွေအတွက် ဆုတောင်းပေးနေတယ် ဆိုလို့ ကျုပ်တို့က စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အလှူငွေ လာလှူကြတာ။
ရလဒ်ကတော့ ခင်ဗျားတို့က အပေါ်ယံမှာ သန့်စင်ပြီး ယုံကြည်မှု ရှိဟန်ဆောင်နေပေမယ့် ကွယ်ရာမှာတော့ ယောက်ျားခိုး၊ မိန်းမခိုး နေကြတာလား။ ဒါက ကျုပ်တို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို လှည့်စားတာပဲ။ ဒီလောက် သန့်စင်တဲ့ နေရာမှာ ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေတာလား။ ကောင်းကင်ဘုံက မိုးကြိုးပစ်တာကို မကြောက်ဘူးလား။’
မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် လူနှစ်ဆယ်ကျော်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း တစ်ခုလုံးကို နီးပါး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း စုချိုင်ရန်၏ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။
ယခုအခါ မရှာရသေးသော နေရာ တစ်နေရာတည်းသာ ကျန်ရှိတော့၏။ ၎င်းမှာ တာ့ဖာရှန့်ကျွင်း၏ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာသည် သန့်စင်သော နေရာဖြစ်သလို တားမြစ်နယ်မြေ လည်း ဖြစ်ရာ မည်သူမှ အနားကပ်ခွင့် မရှိချေ။ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး ကိုယ်တိုင်ပင် ခြွင်းချက် မဟုတ်ချေ။
“မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး... တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီး ပတ်လည်မှာ ခြေရာတွေ တွေ့ပါတယ်။ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ခြေရာပါ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေရာပါ။”
မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားရသည်။
ထို့နောက် သူမ လျှောက်သွားကြည့်လိုက်ရာ ဤခြေရာများမှာ တော်ဝင်မိသားစု၏ ဖိနပ်ရာများ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
ထို့အပြင် ဤခြေရာများသည် တာ့ဖာရှန့်ကျွင်း ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီး၏ ဝမ်းဗိုက် အလယ်ဗဟိုသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားနေသည်။
မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ သူမသည် ဖြောင့်မတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စရိုက်လက္ခဏာမှာလည်း ပွင့်လင်းကာ ရိုင်းစိုင်းသောကြောင့် ထျန်းယန် ဧကရာဇ်၏ ရွံရှာမှုကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။
‘ကောင်းပြီလေ။ စုတိုက်... ငါ နင့်ကို ဒီလောက် သနားညှာတာပေးတာကို နင်က ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ပြန်လည် တုံ့ပြန်တာလား။ ဧကရာဇ်က နင့်အပေါ် မကောင်းခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် အခု နင်က ဧကရာဇ်ရဲ့ ချိုင်ရန် ဖြစ်နေပြီလေ။ နာမည်တစ်ခုတော့ ရနေပြီပဲ။
နင် ယောက်ျားခိုးတာက ထားလိုက်ပါတော့။ ငါတို့ တောင်ပိုင်းကျိုးရဲ့ သန့်စင်တဲ့ နေရာမှာ လာပြီး ယောက်ျားခိုးတယ်ပေါ့။ ဒါက တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ဖူထူ စေတီတော်ကြီးလေ။ ဒါက ငါတို့ တောင်ပိုင်းကျိုးရဲ့ အသန့်စင်ဆုံး နေရာလေ။ ဒါက ငါတို့ တောင်ပိုင်းကျိုးရဲ့ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ရဲ့ နတ်ဘုရား ရှိတဲ့ နေရာလေ။ နင့်မျက်လုံးထဲမှာ ငါတို့ တောင်ပိုင်းကျိုး တော်ဝင်မိသားစုကို အရေးမစိုက်ဘူးလား။’
မိဖုရားကြီးက ဘေးနားမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “မိဖုရားခေါင်ကြီး... ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ပါတော့။ မိသားစု အရှက်တကွဲကိစ္စကို အပြင်လူ မသိစေချင်ဘူးလေ။”
မိဖုရားခေါင်ကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ငါတို့ တောင်ပိုင်းကျိုး တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အရှက်တကွဲ ကိစ္စတွေက နည်းနေသေးလို့လား။ နောက်ထပ် တစ်ခုတိုးလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။”
သူမ၏ စရိုက်က ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးထဲတွင် သဲတစ်ပွင့်မျှပင် အဝင်မခံနိုင်ဘဲ ယခင်ကလည်း ထျန်းယန် ဧကရာဇ်ကို အကြိမ်ကြိမ် အရှက်ခွဲလေ့ ရှိခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်တာကတော့ ငါတို့ တောင်ပိုင်းကျိုးနိုင်ငံ တည်ထောင်ပြီးတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။”
မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “သွား... အဲဒီကျောက်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး သေချာ စစ်ဆေးကြည့်စမ်း။”
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။” အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံက ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံ လျှောက်သွားပြီး စစ်ဆေးကာ ပြောလိုက်၏။ “မိဖုရားခေါင်ကြီး... ဒီထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီးရဲ့ ဝမ်းဗိုက် အလယ်ဗဟိုက ကျောက်တံခါးမှာ တကယ်ပဲ ဖွင့်ထားတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှိပါတယ်။”
မိဖုရားကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတာပဲ။ ငါတို့ တောင်ပိုင်းကျိုးရဲ့ သန့်စင်တဲ့ နေရာမှာ ဒီလိုကြီးမားတဲ့ အရှက်တကွဲကိစ္စမျိုးကို လုပ်ရဲတယ်။”
မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက ပြောလိုက်၏။ “သန့်စင်တဲ့ နေရာ၊ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်နေလို့ ဘယ်သူမှ အနားမကပ်ရဲတာကိုး။ ဒီနေရာမှာ ဖောက်ပြန်တာကမှ အလုံခြုံဆုံး ဖြစ်မှာပေါ့။”
တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်နှင့် ဟောက်ယွီတို့ အလျင်အမြန် မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်ကြပြီး တစ်ဖက်လူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နာရီဝက်ခန့် အလိုတွင် မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီ သည် ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီးကို စောင့်ကြပ်နေသော ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် လေးဦးနှင့် စကားပြောဆိုခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။
အစမှအဆုံး ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီး အနီးသို့ မည်သူမှ လာရောက်ခြင်း မရှိကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ အတွင်းမှ အောက်ယွီနှင့် စုချိုင်ရန် တို့လည်း နိုးလာခြင်း မရှိဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ ဟောက်သံများပင် ထွက်ပေါ်လာကာ ဤလူနှစ်ဦးမှာ လုံးဝ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သေချာသွားသည်။
ချက်ချင်းပဲ တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်က ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မိဖုရားခေါင်ကြီး... အခု ဒီကျောက်တံခါးကို မဖွင့်ရသေးပါဘူး။ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး အနေနဲ့ အမိန့်တော်တစ်ရပ် အရင် ထုတ်ပြန်ပေးပါ။ အကယ်၍ ဒီကျောက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်လို့ အထဲမှာ တကယ်ပဲ အရှက်တကွဲကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိနေရင် ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲ ဆိုတာကိုပါ။”
မိဖုရားခေါင်ကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲ ဟုတ်လား။ မိန်းမကို ရေကန်ထဲ ပစ်ချပြီး ရေနစ်သတ်လိုက်။ ယောက်ျားကို အရင် သင်းကွပ်ပြီး ဒီနေရာမှာပဲ အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာ သတ်ပစ်လိုက်။ ပြီးရင် မျိုးနွယ်စု အားလုံးကို သတ်ပစ်။”
တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါဆိုရင်ကျုပ် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ သိပါပြီ။”
မိဖုရားခေါင်ကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အထိန်းတော်ရုံ... ကျောက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်။ တချို့လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ယုတ်မာပြီး အရှက်မရှိဘူးလဲ ဆိုတာကို ငါ သေချာကြည့်ချင်သေးတယ်။”
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။”
ထို အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံသည် လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ကျောက်တံခါးကို ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ သိုင်းပညာမှာ မနိမ့်ကျကြောင်း သိသာလေ၏။
ကျောက်တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမ ချက်ချင်း နှာခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်တော့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတွင်းမှ ညစ်ပတ်သော အနံ့ဆိုးများ ပျံ့လွင့်လာပြီး အခြားသော အနံ့တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး... ဒီ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီးရဲ့ ဝမ်းဗိုက် အလယ်ဗဟို ကျောက်ခန်းဟာ ကျဉ်းမြောင်း ကျပ်တည်းပြီး မီးသွေးတွေလည်း ဖိုထားပါတယ်။ အခိုးအငွေ့မထွက်တဲ့ မီးသွေးတွေ ဖြစ်ပေမယ့် မီးသွေးအဆိပ် နည်းနည်းတော့ ရှိနေလို့ အထဲက လူနှစ်ယောက်က အိပ်မောကျနေပါတယ်။” အထိန်းတော်ရုံက အစီရင်ခံလိုက်၏။
မိဖုရားကြီးက အေးစက်စက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် မိုးလင်းနေတာတောင် မနိုးကြသေးတာကိုး။”
မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အထဲကလူတွေ အသက်ရှင်သေးလား။”
အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အသက်ရှင်ပါသေးတယ်။ အသက်ရှူသံ ကြားရပါသေးတယ်။”
မိဖုရားခေါင်ကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “မီးထွန်းပြီး ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သေချာကြည့်စမ်း။”
အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။”
ထို့နောက် သူမသည် ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းညှိကာ ပြောလိုက်၏။ “ဝဝကစ်ကစ် လူတစ်ယောက်။ အဝတ်အစား မဝတ်ထားတဲ့ ဝဝကစ်ကစ် လူတစ်ယောက်။”
မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ မျက်နှာ တုန်ယင်သွားရ၏။ အမှန်တကယ်ပင် အောက်ယွီ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မြို့တော်တွင် အထင်ရှားဆုံး ဝဖြိုးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းပဲ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် စုတိုက်ကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် မေးခွန်းထုတ်လို၏။ ‘နင်ဆိုတဲ့ ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမ... ငါက နင့်ကို ဒီလောက် သနားညှာတာပေးတာကို နင်က ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလို စော်ကားရတာလဲ။
ဧကရာဇ်က နင့်အပေါ် မကောင်းတာ မှန်ပေမယ့် အခု နင်က ဧကရာဇ်ရဲ့ ချိုင်ရန် ဖြစ်နေပြီလေ။ နာမည် တစ်ခုတော့ ရနေပြီပဲ။ ငါနဲ့အတူ သီလရှင် ဝတ်ပြီး လန်ကျိုး ဒုက္ခသည်တွေအတွက် ဆုတောင်းပေးတယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် သန့်စင်တဲ့ကိစ္စလဲ။ နင်က ဧကရာဇ်ရဲ့ ချိုင်ရန် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလို အရှက်တကွဲ ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ရဲတယ်။ ပြီးတော့ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ရဲ့ နတ်ဘုရား ရှိတဲ့ နေရာမှာ လုပ်ရဲတယ်ပေါ့။’
သူမက အောက်ယွီကိုလည်း မေးခွန်းထုတ်လိုသည်။ ‘မင်းက မင်းသမီး ရှန်ရှန်းကို အရမ်းကြည်ညို လေးစားပါတယ်လို့ ပါးစပ်က ပြောနေပြီး ဒီ စုတိုက်က ရှန်ရှန်းရဲ့ ဆရာမ၊ ပြီးတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့ ချိုင်ရန် လည်း ဖြစ်နေတာကို မင်းက သူမနဲ့ ဖောက်ပြန်ရဲတယ်။ တကယ်ကို သေလမ်းရှာနေတာပဲ။’
......................