အခန်း ၄၂၂

အပိုင်း (၄၂၂)

ဤသည်မှာ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးကို သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီ ရက်ပိုင်းအတွင်း နေ့တိုင်း အိပ်ရေးမဝသူမှာ စုချိုင်ရန်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဘေးနားမှ အထိန်းတော်ကျန်းလည်း ဆေးခတ်ခံရကာ အိပ်မောကျနေခဲ့ကြောင်း၊ ထို့အပြင် စုချိုင်ရန်သည် လျှို့ဝှက်စာ တစ်စောင်ကိုလည်း လက်ခံရရှိခဲ့ကြောင်း စသည်ဖြင့်ပင်။

ဤသည်မှာ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးကို သွယ်ဝိုက်၍ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စုချင်ဝမ် ကတော်သည် မသိသင့်သောကိစ္စတစ်ခုခုကို သိရှိသွားသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ချောက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို ပြောဆိုနေခြင်းလည်း ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စုချင်ဝမ်ကတော်သည် စုချိုင်ရန်ကို အမြဲတမ်း သွယ်ဝိုက်၍ ပြစ်တင် ပြောဆိုနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့ပေမည့် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး သည် ယခုအချိန်တွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ခင်မိပါက ထိုသူနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးကိုလည်း ချစ်ခင်မိတတ်၏။

သူမသည် မင်းသမီး ရှန်ရှန်းကို အလွန် ချစ်ခင်သောကြောင့် သူမ၏ ဆရာမကိုလည်း ချစ်ခင်သဘောကျသည်။ ထို့ကြောင့် စုချိုင်ရန် ဤကဲ့သို့သော အရှက်တကွဲ ကိစ္စမျိုးကို မကျူးလွန်ခဲ့စေရန် မျှော်လင့်မိသည်။

စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင်ကို ပြန်ကြည့်မည်ဆိုပါက မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှုများ ပေးခဲ့သော်လည်း ထိုမျှလောက် စိတ်နာကျင်မှုမျိုး မရှိတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင်ကို အမြဲတမ်း ရွံရှာခဲ့ပြီး သူမ၏ မကြာခဏ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုတတ်မှုနှင့် မောက်မာရိုင်းစိုင်းမှုများကို မနှစ်သက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက ပြောလိုက်၏။ “သူမက သူတစ်ပါးရဲ့ ချောက်ချတာကို ခံရတယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူက ချောက်ချတာလဲ။”

တွမ်ယင်းယင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူမက ဘယ်သူ့ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ခဲ့လဲ၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ အရှက်တကွဲ ကိစ္စကို ဖော်ထုတ်ခဲ့လဲ ဆိုရင် အဲဒီလူတွေက သူမကို ချောက်ချမှာပေါ့။”

မိဖုရားခေါင်ကြီးက မေးလိုက်၏။ “နင် ပြောတာ အောက်ယွီလား။ သူက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက် နေလို့လား။ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းကိုတောင် လှမ်းမီနေတာလား။”

‘ဒါက အမှန်ပဲလေ။ အခု တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း တစ်ခုလုံးက စုချင်ဝမ်နဲ့ မိဖုရားကြီးရဲ့ လူတွေချည်းပဲ။ အောက်ယွီမှာ အိမ်က မသန်စွမ်းတဲ့ အစောင့်တွေပဲ ရှိတာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင်တာကို တွမ်ယွင် နဲ့ တွမ်ယွီ တို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒုက္ခပေးနိုင်မှာလဲ။’

ထို့နောက် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “သူတစ်ပါးရဲ့ ချောက်ချတာကို ခံရသလား မခံရဘူးလား ဆိုတာ သိရအောင် သူမကို အရင် သတိရအောင် လုပ်လိုက်။”

ဤအချိန်တွင် စုချင်ဝမ်လည်း သတိပြန်လည်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း အဖြေကို သိချင်နေပြီး မိမိ၏ ဇနီးဖြစ်သူ တွမ်ယွင် သည် သူတစ်ပါး၏ ချောက်ချခြင်းကို ခံရသည် ဟုတ်၊ မဟုတ် သိလိုသည်။ အကယ်၍ ဟုတ်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူ အနည်းငယ် သက်သာရာ ရနိုင်၏။

မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ ဘေးနားရှိ အထိန်းတော်ရုံသည် ရှေ့သို့တက်လာပြီး တွမ်ယွင်၏ အသက်ရှူသံကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ရေခဲရေ ယူခဲ့။”

ချက်ချင်းပဲ ရေခဲရေ တစ်ဇလုံ ရောက်ရှိလာပြီး အထိန်းတော်ရုံသည် ရေခဲရေများကို တွမ်ယွင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းလိုက်ပြီးနောက် ဆေးပုလင်း တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် လှုပ်ယမ်းလိုက်၏။

စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ သတိပြန်လည် လာတော့သည်။

သို့ပေမည့် သူမသည်လည်း ဆေးမိထားပုံရပြီး ယခုအချိန်တွင် မူးဝေနေဆဲဖြစ်ကာ လုံးဝ သတိ မကြည်လင်သေးချေ။

သူမသည် တွမ်ယွီကို အလိုအလျောက် ဖက်လိုက်ပြီး ညည်းတွားလိုက်၏။ “သေမယ့်ကောင်... သတ္တိ အရမ်း ကောင်းတာပဲ။ ငါ့အိမ်မှာလည်း ရိုင်းစိုင်းရဲတယ်၊ ဒီဘုရားကျောင်းမှာလည်း ရိုင်းစိုင်းရဲသေးတယ်။ ငါ့ယောက်ျား နင့်ကို အရေခွံခွာပစ်တာ မခံရအောင် သတိထား။ နင်က နင့်အဒေါ်ကို စားပစ်ဖို့ အဲဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလား။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ဤကိစ္စမှာ လုံးဝ ခိုင်လုံသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တွမ်ယင်းယင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ကျသွားပြီး မေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

စုချင်ဝမ် လည်း လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားပြီး သွေးများ ခေါင်းထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ‘ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားတို့ ခွေးသူခိုး လင်မယားက ငါ့အိမ်တော်မှာတည်းက ရိုင်းစိုင်းနေခဲ့ကြတာလား။ ငါ စုချင်ဝမ်ကို ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ။’

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက အေးစက်စက် ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။ “ဒါကရော သူတစ်ပါးရဲ့ ချောက်ချတာကို ခံရတာပဲလား။ ရှင်တို့ ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ။”

ဤအချိန်တွင် စုချင်ဝမ်သည် ဆက်လက် မသည်းခံနိုင်တော့ဘဲ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ တူဖြစ်သူ ကျိုးချုံး၏ နှလုံးတည့်တည့်သို့ ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားတော့သည်။

သနားစရာကောင်းသော ကျိုးချုံးသည် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည် ဖြစ်ကြောင်းကိုပင် လုံးဝ မသိရှိလိုက်ဘဲ မနိုးလာမီမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရ၏။

‘ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားက အောက်ယွီနဲ့ အရမ်း ဆင်တူနေတာကိုး။ ပြီးတော့ သူက စုချင်ဝမ်ရဲ့ တူလည်း ဖြစ်နေသေးတယ်။’

“ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို သတ်မယ်။ ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ ခွေးသူခိုး လင်မယားကို သတ်မယ်။” စုချင်ဝမ် သည် အော်ဟစ်လျက် မေ့မြောနေဆဲဖြစ်သော ဝေမြို့စားကြီး သခင်လေး တွမ်ယွီ ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ဤသခင်လေး သည် တိုက်ရိုက် သင်းကွပ်ခံလိုက်ရပြီး မိန်းမစိုး အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

ဤအခါမှသာ သူ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်လည်လာပြီး အရင်ဆုံး အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းနေကာ အောက်ပိုင်းတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိချိန်မှာတော့ သူသည် အလွန် သနားဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှင့်လိုက်တော့၏။

ဤအော်ဟစ်သံကြောင့် စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင်လည်း မိန်းမော ယစ်မူးနေရာမှ သတိပြန်ဝင် လာတော့သည်။

သူမသည် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး၊ မိဖုရားကြီးနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ စုချင်ဝမ် တို့ကို အရင်ဆုံး အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်ကာ တွမ်ယွီကိုပါ ကြည့်လိုက်မိ၏။ ‘ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။ ဘာလို့ ရှင်တို့ အားလုံး ရှိနေကြတာလဲ။’

ဦးနှောက်သည် စက္ကန့်ဝက်ခန့် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စုချင်ဝမ်ကတော် သည်လည်း အလွန် သနားဖွယ် ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်လွှင့်လိုက်တော့သည်။ “အား... အား... အား...”

“ဖြောင်း… ဖြောင်း… ဖြောင်း…”

စုချင်ဝမ် ရှေ့သို့တက်လာပြီး ပါးရိုက်ချက်များ အဆက်မပြတ် ရိုက်ချလိုက်တော့၏။ “မိန်းမယုတ်... မိန်းမယုတ်... နင်ဆိုတဲ့ မိန်းမယုတ်က ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး စော်ကားရဲတယ်။ မိန်းမယုတ်... ငါက နင့်အပေါ် ဘယ်နေရာများ မကောင်းခဲ့လို့လဲ။”

ပါးရိုက်ချက် ဆယ်ကျော်ခန့် ဆက်တိုက် ရိုက်ချလိုက်ရာ တွမ်ယွင်၏ မျက်နှာမှာ ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ဖူးယောင်သွားပြီး သွားများပင် လေးငါးချောင်းခန့် ကျွတ်ထွက်သွားကာ သွေးများ အန်လာတော့သည်။

စုချင်ဝမ် သည် ဒေါသမပြေသေးဘဲ တွမ်ယွင်၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကာ ကျောက်နံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်လိုက်တော့သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ တွမ်ယွင်၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားတော့၏။

“အရှင်...ကျွန်မ သူတစ်ပါးရဲ့ ချောက်ချတာကို ခံရတာပါ။ ကျွန်မ သူတစ်ပါးရဲ့ ချောက်ချတာကို ခံရတာပါ။ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး... ကျွန်မ သူတစ်ပါးရဲ့ ချောက်ချတာကို ခံရတာပါ။ မနေ့ညက ကျွန်မ ကိုယ့်အခန်းထဲမှာ အိပ်နေတာပါ။ ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာမှန်းတောင် မသိပါဘူး။” တွမ်ယွင် သည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးကာ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေတော့သည်။

စုချင်ဝမ်က အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို နင်နဲ့ တွမ်ယွီ တို့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကရော အတုပဲလား။ အဲဒါရော သူတစ်ပါးရဲ့ ချောက်ချတာကို ခံရတာပဲလား။”

တွမ်ယွင်၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ယခုအခါ သူမ လုံးဝ သတိကြည်လင်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမ သေချာပေါက် သေရတော့မည်ကို သိရှိထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စောစောက သတိရလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ ပြောလိုက်သော စကားက တွမ်ယွီ နှင့် သူမ၏ လျှို့ဝှက် ပတ်သက်မှုကို လုံးဝ သက်သေပြလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့ပေမည့် သေရမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ အောက်ယွီကိုပါ သေချာပေါက် ဆွဲသွင်းရမှာဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ကျွန်မနဲ့ တွမ်ယွီ တို့ကြားမှာ လျှို့ဝှက် ပတ်သက်မှု ရှိပါတယ်။ မနေ့ညက သူ ကျွန်မရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး ဖောက်ပြန်ခဲ့ကြပါတယ်။” တွမ်ယွင်က အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ စုချင်ဝမ် သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ မေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ပါးရိုက်ချက် အချို့ ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ပြန်၏။

“မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မနဲ့ တွမ်ယွီ တို့ဟာ အခန်းထဲမှာပဲ ဖောက်ပြန်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒီကျောက်ခန်းထဲကို လုံးဝ မလာခဲ့ပါဘူး။ သန့်စင်တဲ့ နေရာကို စော်ကားဖို့ မတွေးခဲ့သလို တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ကိုလည်း စော်ကားဖို့ မတွေးခဲ့ပါဘူး။ကျွန်မတို့ သူတစ်ပါးရဲ့ ချောက်ချတာကို ခံရတာပါ။”

တွမ်ယွင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ကျွန်မ သေချာပေါက် သေရတော့မယ် ဆိုတာ သိပါတယ်။ ကျွန်မ လိမ်ပြောဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မနဲ့ တွမ်ယွီတို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာ သူတစ်ပါးရဲ့ ချောက်ချတာကို ခံရလို့ပါ။

ပြီးတော့ ကျွန်မက တွမ်ယွီ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ လျှို့ဝှက် ပတ်သက်မှု ရှိတာပါ။ ကျိုးချုံးနဲ့ နည်းနည်းလေးမှ မပတ်သက်ပါဘူး။ သူ ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေလဲ ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ မသိပါဘူး။ ကျွန်မ သေဖို့တောင် မကြောက်တော့ဘူးဆိုတော့ ကျွန်မ ပြောတာတွေ အားလုံး အမှန်တွေချည်းပါပဲ။”

တွမ်ယင်းယင်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး သေချာ စဉ်းစားတော်မူပါ။ ဒီကျိုးချုံးဟာ ဝဖြိုးပြီး တုံးအပါတယ်။ သူ ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာက သူနဲ့ အောက်ယွီတို့ ရုပ်ချင်း ဆင်တူနေလို့ပါပဲ။”

စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင်က စူးရှသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို သေချာပေါက် ဖြစ်ရမယ်။ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကျွန်မ တွမ်ယွီကို သဘောကျတာက ခွင့်လွှတ်လို့ ရပါသေးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးချုံးက ဝဖြိုးပြီး အရုပ်ဆိုးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ရွံရှာမိတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူနဲ့ ဖောက်ပြန်မှာလဲ။

ဒါကြောင့် ဒါ သေချာပေါက် အောက်ယွီရဲ့ အကြံအစည်ပဲ။ သူက ကျွန်မကို ချောက်ချတာ။ သူက တခြားသူတွေ ကျိုးချုံးရဲ့ ကျောပြင်ကို မြင်တဲ့အခါ သူလို့ ထင်သွားအောင် လုပ်ပြီး သတိလွတ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ။”

မိဖုရားခေါင်ကြီးက မေးလိုက်သည်။ “ဘာ သတိလွတ်တာလဲ။ အောက်ယွီက ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကျောပြင်နဲ့ တူတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာရတာလဲ။”

တွမ်ယွင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “သူနဲ့ စုတိုက် တို့ရဲ့ လျှို့ဝှက် ပတ်သက်မှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက်ပေါ့။ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး.... ကျွန်မနဲ့ တွမ်ယွီတို့ လျှို့ဝှက် ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့တာက သေဒဏ်ပေးသင့်တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အောက်ယွီ နဲ့ စုတိုက်တို့ ဖြူစင်တယ်လို့ သက်သေမပြနိုင်ပါဘူး။”

မိဖုရားကြီးက ဘေးနားမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “မယ်တော်... စုချိုင်ရန်ကို တကယ်ပဲ မတွေ့သေးပါဘူး။”

တွမ်ယွင်က ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မနဲ့ တွမ်ယွီတို့ ဖောက်ပြန်ခဲ့တာ သေသင့်တယ်ဆိုရင် စုတိုက် နဲ့ အောက်ယွီ တို့ လျှို့ဝှက် ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့တာကရော မသေသင့်ဘူးလား။”

မိဖုရားခေါင်ကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း... အောက်ယွီရဲ့ အိမ်ကို သွားပြီး လူရှာစမ်း။ စုချိုင်ရန်ကို ဆက်ရှာ။ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းက လူတိုင်းကို ထွက်ရှာခိုင်း။ စုတိုက်ကို ရှာတွေ့အောင် ရှာ။”

ယခုအချိန်တွင် တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း၏ အပြင်ဘက်၌ လုံးဝ ပွက်လောညံနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် အချိန် တစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး နှင့် မိဖုရားကြီးတို့ ပေါ်မလာသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း အတွင်း၌ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေပြီ ဆိုသည်မှာ သေချာလေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ကောလာဟလများ ပို၍ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ စောစောက အောက်ယွီ နှင့် စုချိုင်ရန် တို့ အတူတကွ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ဟုသာ ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ အောက်ယွီ နှင့် စုတိုက် တို့ကို မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ဖမ်းမိသွားပြီး သက်သေ အထောက်အထားများ ခိုင်လုံနေပြီ ဆိုသော ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့်ပင် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် မိဖုရားကြီး တို့သည် ယခုအချိန်အထိ လူတိုင်းကို မတွေ့ဆုံသေးသလို ဘုရားကျောင်း တံခါးကိုလည်း မဖွင့်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။

............................