အခန်း (၈၉၃-၈၉၄)

အခန်း (၈၉၃) - မြေပြင်နတ်ဘုရားတို့၏ ဒဏ္ဍာရီ၊ တရားဟောကြားခြင်း၊ ယွီချွမ်ကျမ်းစာနှင့် သင်က ဘာကြည့်တာလဲ

နတ်နန်းတော်ကြီးအတွင်းသို့ လူပေါင်းများစွာ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဤနန်းတော်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ရွှေရောင်ဝင်းလက်တောက်ပနေ၏။ နတ်ဘုရားတို့၏ ဂူဗိမာန်ပီပီ နေရာတိုင်းတွင် တာအိုတရားတို့၏ စီးဆင်းမှုကို ခံစားရနိုင်ပြီး၊ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် နားထဲတွင် ဆန်းကြယ်လှသော နတ်စောင်းသံများ ပျံ့လွင့်လာကာ စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းတည်ငြိမ်စေသည်။

ဤနေရာမှာ တရားဓမ္မကျင့်ကြံရန် အလွန်ပင် သင့်တော်လှပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း အလွန်သိပ်သည်းလှသည်။ ဟော့ထုန်တောင်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပြင်ပထက် သာလွန်နေသော်လည်း၊ ဤနတ်နန်းတော်အတွင်း၌မူ ဟော့ထုန်တောင်ထက်ပင် ဆယ်ဆမက ပိုမိုပြင်းထန်နေပြန်သည်။

လီယန်ချူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခြေသလုံးခန့်အထိ မြင့်တက်နေသော လေးလံသည့် တိမ်ခိုးတိမ်ငွေ့များမှာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ နတ်ဘုံနတ်နန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍တွေးမိသည်

"အနောက်သို့ ခရီးသွားခြင်း ဝတ္ထုထဲကအတိုင်းပဲ... တကယ်ပဲ ဒီလောက် တိမ်ခိုးတွေ များတာလား"

ဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် နတ်နန်းတော်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ အကဲခတ်နေသည်။ အစောပိုင်းက ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ လီယန်ချူကို မြင်သည်နှင့် ရေလှိုင်းများအလား ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကြသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လမ်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးကို အံ့အားသင့်စေသည်။

ထိုလူများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လီယန်ချူအပေါ် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများက အထင်အသား ပေါ်လွင်နေသည်။ အစောပိုင်းက သူမခံစားခဲ့ရသော ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲအရှိန်အဝါနှင့် လက်သုံးဖက်၊ မျက်နှာသုံးခု ရှိသော မီးနတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်မှာ ဤတာအိုဆရာ၏ လက်ချက်ဖြစ်မည်ဟု သူမ သဘောပေါက်သွားပြီး၊ လီယန်ချူ၏ မူလဇစ်မြစ်ကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဒိုချန်ပုတီး ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ဖော်ထားရာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုဆန်းကြယ်လာပြီး ကံတရားအထောက်အပံ့များ ကောင်းမွန်လာသည်။ ဤနန်းတော်ကြီးထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေရသည်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်သေးငယ်သွားသည်ဟု ခံစားရစေသည်။ နန်းတော်တိုင်ကြီးများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော နဂါးရုပ်တုများမှာ အသက်ဝင်လှပြီး ခန့်ညားလှသည်။

နန်းတော်၏ အဆုံးသတ်တွင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့ရသည်။ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ထိုအလင်းတန်းများကြောင့် ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။ ထိုအရိပ်မှာ ချောမောလှပသော နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး နတ်အလင်းတန်းများကြားတွင် တင်ပျဉ်ခွေလျက် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ထိုင်နေသည်။ သူမ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းကို မည်သူမျှ ခွဲခြားမရနိုင်ပေ။

"လင်လုံနတ်သမီးလား"

လီယန်ချူမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ ဤမြေပြင်နတ်ဘုရားမမှာ အသက်ရှင်နေသေးသည်လား။

သူနှင့်အတူ သံသယဝင်သူများစွာ ရှိသော်လည်း မည်သူမျှ ထိုနတ်အလင်းတန်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ကျင့်ကြံသူများ ပိုမိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ နတ်အလင်းတန်းမှာ တုန်ခါသွားပြီး၊ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော နတ်သမီး၏ မျက်တောင်များမှာ အသာအယာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"လှုပ်သွားပြီ နတ်သမီးက အသက်ရှင်နေတာလား"

"ဟော့ထုန်တောင်ထဲမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရား ရှိနေတာလား"

ကျင့်ကြံသူများ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ခဏအကြာတွင် နတ်သမီးမှာ မျက်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း ငြိမ်သက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မကောင်းသော စိတ်ကူးများ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါသော အမျိုးသမီးသည် နတ်အလင်းများကြားမှ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူမ၏ ဆန်းကြယ်လှသော အရှိန်အဝါရှေ့တွင် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူမိခြင်းမှာပင် ပြစ်မှုတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရသည်။ သူမ လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကြာပန်းများ ပွင့်ထွက်လာသည်။ သူမသည် နန်းတော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများကို အသာအယာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသော်လည်း အမိန့်ဆန်လှသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဂူဗိမာန်ထဲကို ဘာကြောင့် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်လာကြတာလဲ"

ယခင်က ဟော့ချန်အန်း၏ နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူများပင် ဤလင်လုံနတ်သမီး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေကြရသည်။ လူတိုင်းမှာ ဤနေရာကို ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် ရှာဖွေရန် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ လင်လုံနတ်သမီးမှာ မသေဘဲ မိမိကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်ထားကာ ယခုမှ နိုးထလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ မည်သူမျှ ရှေ့သို့တိုး၍ စကားမပြောရဲဘဲ တစ်နန်းတော်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အတန်ကြာမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ ဒီမှာ ရှိနေမှန်း ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့ပါဘူး။ စီနီယာ ကွယ်လွန်သွားပြီအမှတ်နဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို လာရှာကြတာပါ"

ထိုသူမှာ ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထားသည့် ထွားကျိုင်းသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လင်လုံနတ်သမီးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် တွက်ချက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"လောကကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ... တစ်ချိန်က စည်ကားခဲ့တဲ့ ဟော့ထုန်တောင်ဟာ အခုတော့ အပျက်အစီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီလား"

သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်ရာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော အလွမ်းများနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ ထို့နောက် ဆက်ပြောသည်။

"မင်းတို့က တရားဓမ္မကို ရှာဖွေဖို့ လာကြတာဆိုမှတော့ ငါက အကုန်လုံးကို သင်ကြားပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါ့ကို ကတိနှစ်ခု ပေးရမယ်"

အစောပိုင်းက စကားပြောခဲ့သော ထွားကျိုင်းသည့် လူငယ်ကပင် ပြန်မေးသည်။

"ဘယ်လို ကတိမျိုးလဲ"

လူတိုင်းမှာ ထိုလူငယ်၏ သတ္တိကို ချီးကျူးနေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးရှေ့တွင် မည်သူမျှ အသံကျယ်ကျယ် မထွက်ရဲပေ။ ဤလူငယ်သာ ရှေ့ဆောင်၍ စကားမပြောပါက အခြေအနေမှာ ပို၍ ခက်ခဲနေမည် ဖြစ်သည်။

လင်လုံနတ်သမီးက

"ပထမအချက်... ဟော့ထုန်တောင်ဟာ နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာတွေကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရတာ။ မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ နတ်ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူပြီးရင် ဟော့ထုန်တောင်ထဲမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်တွေကို ရှင်းလင်းပေးရမယ်"

"ကျွန်တော်တို့သာ အမွေအနှစ်ကို ရရှိမယ်ဆိုရင် စီနီယာရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း မိစ္ဆာတွေကို ရှင်းလင်းပေးပါ့မယ်"

ဟု လူငယ်က တည်ကြည်စွာ ကတိပေးရာ အားလုံးကလည်း ဝိုင်းဝန်းထောက်ခံကြသည်။

လင်လုံနတ်သမီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး

"ဒုတိယအချက်... ငါ့ရဲ့ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူပြီးရင် အပြစ်မဲ့သူတွေကို မသတ်ရဘူး။ လူ့လောကရဲ့ တရားမျှတမှုကို စောင့်ရှောက်ရမယ်"

ဤစကားကြောင့် နန်းတော်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများမှာ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

သို့သော် ထွားကျိုင်းသော လူငယ်က

"ဒါကတော့ သေချာပေါက်ပါပဲ။ နတ်ကျင့်စဉ်ကို သုံးပြီး မကောင်းမှုလုပ်တဲ့သူကို ကောင်းကင်က ဒဏ်ခတ်ပါစေ"

ဟု ဆိုသည်။

ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း

"ဟုတ်တယ် နတ်ကျင့်စဉ်ကို သင်ပြီး အပြစ်မဲ့သူတွေကို သတ်တဲ့သူကို ငါတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး သတ်ပစ်မယ် "

"နတ်ကျင့်စဉ်ဆိုတာ တရားမျှတဖို့အတွက်ပဲ။ မိစ္ဆာအကောင်တွေ ဝေးဝေးမှာနေ "

ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ဘေးမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ အသံအကျယ်ဆုံး ဖြစ်နေပြီး၊ မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်၍ ဘောလုံးကန်မည့်အလား ဟန်ပန်အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။

အဝေးမှ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတစ်ဦးမှာ ထိုသူကို ကြည့်ကာ

"ဒီကောင် အသံအကျယ်ဆုံးပဲ၊ ငါသာ နတ်ကျင့်စဉ် ရသွားရင် မင်း အရင်ဆုံး သေရမယ်"

ဟု ကျိတ်၍ ကြိမ်းဝါးနေသည်။

ထိုအော်ဟစ်နေသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ လီယန်ချူကို မမှတ်မိဘဲ အဖော်စပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး... ငါနဲ့အတူ အော်စမ်းပါ။ နတ်ကျင့်စဉ် သင်ယူမယ် မိစ္ဆာတွေကို သတ်မယ် "

ထိုသူမှာ လင်လုံနတ်သမီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် တမင်လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... လူသတ်ဖို့ဆိုတာ တိတ်တိတ်လေး လုပ်ရတာပါ။ ဒီလောက် ထင်ထင်ပေါ်ပေါ် လုပ်နေရင် အငြိုးထားခံရမှာ မကြောက်ဘူးလား"

ထိုသူ၏ အပြုံးမှာ ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီးမှ

"ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ တရားမျှတဖို့အတွက်ဆိုရင် အသက်တောင် ပေးဝံ့ရမယ် ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ ဟားဟား "

ဟု ဆိုကာ လင်လုံနတ်သမီးဘက်သို့ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် လင်လုံနတ်သမီးမှာ သူ့ကို တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်ပေ။ လီယန်ချူ၏ သတိပေးချက်ကြောင့် သူ၏ ကျောပြင်မှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ လူအချို့က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်လုံနတ်သမီးက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အခု မင်းတို့ကို နတ်ကျင့်စဉ် သင်ကြားပေးပြီး ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးတော့မယ်"

အားလုံးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ အမွေအနှစ်ကို တစ်ဦးတည်း မပိုင်ဆိုင်ရသော်လည်း၊ လင်လုံနတ်သမီးက ဤကဲ့သို့ ခွဲခြားခြင်းမရှိဘဲ သင်ကြားပေးမည်မှာ အလွန်ပင် ကံကောင်းလှသည်။ အမှန်တကယ်သာ အမွေအနှစ်တစ်ခုတည်းရှိပါက လူသတ်ပွဲများစွာ ဖြစ်ပွားနိုင်သဖြင့် ယခုအခြေအနေမှာ အားလုံးအတွက် ကျေနပ်စရာပင်။

လင်လုံနတ်သမီးသည် တရားဟောစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ တရားဟောကြားလေတော့သည်။ သူမ၏ နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးတိုင်းမှာ ကြာပန်းများ ပွင့်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ ကျင့်ကြံသူများမှာ ယခင်က နားမလည်ခဲ့သော အသိတရားများကို တစ်ခဏချင်းတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူမ ဟောကြားနေသည်မှာ ယွီချွမ်ကျမ်းစာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူမှာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် လင်လုံနတ်သမီး၏ မူလရုပ်သွင်ကို သိရှိရန် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာစေသည်။ ယခင်က လင်ရွှီနတ်ဘုရားနယ်မြေ တွင်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဝတ်စုံဖြူဝတ် နတ်ဘုရားတရားဟောကြားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းမှာ နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာ ပူးကပ်နေသော နတ်လောင်းကောင်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ မည်သို့ပင် ကြည့်ရှုပါစေ၊ လင်လုံနတ်သမီးထံတွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မတွေ့ရပေ။ သူသည် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြားကို အသုံးပြုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်လုံနတ်သမီး၏ အကြည့်မှာ သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာပြီး တရားဟောကြားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဘယ်က တာအိုဆရာလေးလဲ... ငါ့ကို အာရုံစိုက်ပြီး စူးစမ်းနေရဲအောင်"

ဟု လင်လုံနတ်သမီးက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အားလုံး၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မျက်ဝန်းတိုင်းတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လီယန်ချူ၏ ဘေးမှ ဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးမှာ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက်သော ဖိအားများကြောင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

လီယန်ချူမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ မျက်နှာကို သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ

အချို့မှာ အကြည့်များကို ချက်ချင်း ပြန်လွှဲလိုက်ကြသည်။

အချို့မှာ မမြင်ချင်ဟန်ဆောင်ကာ အခြားနေရာသို့ ကြည့်နေကြသည်။

အချို့မှာ မျက်စိထဲ ဖုန်ဝင်သွားသည့်အလား မျက်လုံးကို ပွတ်နေကြသည်။

လီယန်ချူသည် လင်လုံနတ်သမီးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က တစ်ချက်လောက် ကြည့်မိတာပါ၊ နတ်သမီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ"

လင်လုံနတ်သမီးက

"ဘယ်ကလာတဲ့ စည်းကမ်းမရှိတဲ့ နောက်မျိုးဆက်လဲငါက လောကသားတွေအတွက် တရားဟောနေတာကို မင်းက စူးစမ်းနေတယ်... မင်း သံသယရှိနေမှတော့ ဒီတရားကို ဆက်မဟောတော့ဘူး "

လီယန်ချူမှာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ လင်လုံနတ်သမီး၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လွန်းနေသည်။

ကျွေ့ဟွာက

"နင်က နင်ဟောစရာရှိတာ ဟောပါလား၊ သူများ ကြည့်တာ မကြည့်တာ နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဟောချင်ဟော၊ မဟောချင်နေ "

ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

လင်လုံနတ်သမီး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး

"ရိုင်းလှချည်လား ငါက လောကသားတွေအတွက် ကောင်းမှုလုပ်နေတာကို မင်းတို့က လှောင်ပြောင်နေတယ်... ဘယ်သူ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပေးမလဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တရားလမ်းစဉ်ကို ပိတ်ပင်ခြင်းမှာ စီးပွားရေးကို ဖျက်ဆီးခြင်းထက် ပို၍ ရန်ငြိုးကြီးမားလှသော်လည်း၊ နန်းတော်အတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လူအနည်းငယ်သာ လှုပ်ရှားချင်နေကြသော်လည်း ယခင်က ယွီယိုတောင်ထိပ်တွင် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူများမှာမူ မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြပေ။

ဝမ်ချန်လင်း ဟုခေါ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ လီယန်ချူကို ဖမ်းဆီးရန် သူ၏ လက်နက်ကို ထုတ်လိုက်စဉ်၊ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ လင်မင်တာအိုဆရာမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ

"ဒီကောင် လူသတ်နေတာကို မင်းမမြင်လိုက်ဘူးလား၊ ငါတို့ ဂိုဏ်းတော့ ပျက်စီးတော့မှာပဲ" ဟု တွေးကာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

သို့သော် လင်လုံနတ်သမီးကိုလည်း မပြစ်မှားရဲသဖြင့် တွေဝေနေစဉ်၊ သူ၏ ဒုတိယတပည့်က ဝမ်ချန်လင်း၏ ဂုတ်ကို အသာလေး ထုချလိုက်ရာ ဝမ်ချန်လင်းမှာ မူးမေ့လဲကျသွားတော့သည်။

လင်မင်တာအိုဆရာက သူ၏ ဒုတိယတပည့်ကို ချီးကျူးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး

"အေး... ဒုတိယကောင်ကတော့ တကယ်ကို အားကိုးရတာပဲ" ဟု စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများမှာ နေရာအနှံ့တွင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး လီယန်ချူကို သိသူတိုင်းက သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများကို တားဆီးနေကြသဖြင့် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေတော့သည်။

လင်လုံနတ်သမီးမှာ မည်သူမျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ လီယန်ချူသည် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ လင်လုံနတ်သမီးကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အရှက်မရှိတဲ့ နောက်မျိုးဆက်"

ဟု ဆိုကာ သူမသည် လက်ညှိုးဖြင့် လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလွန်ပြင်းထန်သော

"ပထမတန်းစား ဓားအဆောင် " တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လီယန်ချူထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို လွှတ်လိုက်"

ကျွေ့ဟွာက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျားတစ်ကောင်ခန့် ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ထိုဓားအဆောင်ကို လက်သည်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ဓားအဆောင်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

"မြေပြင်နတ်ဘုရားဆိုတာ ဒါပဲလား" ဟု ကျွေ့ဟွာက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

နန်းတော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤတာအိုဆရာလေး လက်မလှုပ်ရသေးခင်မှာပင် သူ၏ ကြောင်က ဤမျှ စွမ်းအားကြီးနေသည်လား လင်လုံနတ်သမီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် နောက်ထပ် မန္တန်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ မီးလျှံများ လွှမ်းခြုံထားသော မီးဖီးနစ်ငှက်ကြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျွေ့ဟွာထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"ရှောင်ကျင်း" ကျွေ့ဟွာက အော်လိုက်သည်။

ထိုအခါ လူအုပ်ထဲမှ ဝမ်းဘဲတစ်ကောင်အလား ထင်ရသော ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာသည်။

လူတိုင်းက "ဝမ်းဘဲတစ်ကောင်လား" ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် ထိုငှက်ငယ်၏ ပါးစပ်မှ ပြင်းထန်လှသော "နေမင်းစစ်မှန်သောမီး " များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးဖီးနစ်ငှက်ကြီးကို တစ်ခဏချင်းတွင် ဝါးမြိုပစ်လိုက်လေသည်။

"နေမင်းစစ်မှန်သောမီးလား"

ဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသားမှာ အံ့ဩသွားပြီး သူ၏ ဘေးမှ လင်းယုန်ငှက်ကို ကြည့်ကာ

"ဒီကောင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းက အသုံးမကျလိုက်တာ"

ဟု တွေးကာ စိတ်ပျက်သွားသည်။

ယခုအခါ အားလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် လီယန်ချူမှာ ပို၍ပင် နက်နဲလှသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအလား ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဘေးမှ ကြောင်နှင့် ဘဲမှာပင် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးနေပါက သူကိုယ်တိုင်မှာ မည်မျှ စွမ်းအားကြီးမည်နည်း။

လင်လုံနတ်သမီးသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ကြာပန်းများ ပွင့်လာသည်။ သူမသည် လက်ညှိုးဖြင့် တို့လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းကွင်း နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျွေ့ဟွာနှင့် ရွှေကျီးကန်း အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာများနှင့် သားရဲများကို ချုပ်နှောင်နိုင်သော စွမ်းအား ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ မထိတ်လန့်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် လီယန်ချူ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုရွှေရောင်ကွင်းများမှာ ကွဲကြေသွားပြီး စွမ်းအားများမှာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ ဤအပြုအမူမှာ လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားကို အထင်းသား ပေါ်လွင်စေသည်။

လင်လုံနတ်သမီး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး

"ဒီလူဟာ နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာ ပူးကပ်ခံထားရတဲ့သူပဲ၊ သူဟာ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများမှာ တွေဝေသွားကြသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာပင်

"နတ်သမီးက ကတိကဝတ်တွေ တောင်းဆိုပြီး နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာတွေကို ရှင်းလင်းခိုင်းတာ တကယ်ကို တရားမျှတပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်မှာ မေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

"ဘာမေးစရာရှိလို့လဲ"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများက စူးရှသွားပြီး

"နတ်သမီးက လောကသားတွေကို ငဲ့ညှာတယ်ဆိုရင်... အခု ဟော့ထုန်တောင်ထဲမှာ မိစ္ဆာတွေတင် မကဘဲ ဖုတ်ကောင်တွေလည်း ရှိနေတာကို ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မဟောတာလဲ။ အဲဒီဖုတ်ကောင်တွေကိုရော သတ်ရမှာလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်လုံနတ်သမီးမှာ ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ

"ဖုတ်ကောင်တွေဆိုတာ သတ်ပစ်ရုံပါပဲ၊ ဘာလို့ ငါက ထူးထူးခြားခြား ပြောနေရမှာလဲ"

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း လင်လုံနတ်သမီးကို သံသယဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။

လီယန်ချူက

"လိမ်ညာနေတာပဲ ဟော့ထုန်တောင်ထဲမှာ ဖုတ်ကောင်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းက ရှိလို့လဲ ဒီထဲမှာ ရှိနေတာက အတိတ်က ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မိစ္ဆာကောင် တွေပဲ ရှိတာ"

သူက အသံကို မြှင့်၍ ဆက်ပြောသည်

"မင်းက အဲဒီလို စွဲလမ်းမှုတွေကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ပဲ မင်းဟာ လင်လုံနတ်သမီး မဟုတ်ဘူး "

နန်းတော်အတွင်း၌ ဟိုးဟိုးကျော်ကျော် ဖြစ်သွားသည်။

လင်လုံနတ်သမီးက

" ဘာပြောနေတာလဲ မသိဘူး... ငါဟာ နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်ရင်း ဒဏ်ရာရလို့ ဒီမှာ အိပ်စက်နေခဲ့တာ"

ဟု ငြင်းဆိုသည်။

လီယန်ချူက

"ငါ အစက ထူးဆန်းနေတာ... မင်းက တရားမျှတဖို့ ပြောနေပေမဲ့ ဒီထဲက မိစ္ဆာကောင်တွေအကြောင်းကို ဘာလို့ တစ်လုံးမှ မဟတာလဲဆိုတာပဲ။ အခုမှ ငါ နားလည်သွားပြီ... နင်ဟာ ဟော့ထုန်တောင်မှာ ပထမဆုံး သေဆုံးခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ စွဲလမ်းမှုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ။ နန်းတော်ကြီးနဲ့အတူ အပိတ်ခံထားရလို့ အပြင်လောကက အပြောင်းအလဲတွေကို မသိဘူး၊ မင်းလို မိစ္ဆာကောင်တွေ အပြင်မှာ ဘယ်လောက်တောင် များနေပြီလဲဆိုတာကို မသိဘူး "

လင်လုံနတ်သမီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီယန်ချူက ဆက်လက်၍

"စောနက ငါ ဖုတ်ကောင်လို့ ပြောတာကို နင်က ယောင်ပြီး လိုက်ပြောတာပဲ။ မင်း တွက်ချက်ထားတယ်ဆိုတာတွေ အကုန်လုံးက အလကားပဲ။ မင်းက ငါ့စကားအတိုင်း လိုက်ပြောနေတာ"

ထိုအခါ ကျင့်ကြံသူများမှာ လင်လုံနတ်သမီးနှင့် ဝေးရာသို့ ထိတ်လန့်တကြား ဆုတ်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

အခန်း (၈၉၄) - လောကသားတို့အတွက်၊ ဂိုဏ်း၏အန္တရာယ်၊ သူရဲကောင်းတို့၏ တိုက်ပွဲနှင့် ထွားကျိုင်းသော ဓားသမား

လင်လုံနတ်သမီးသည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ နတ်ကျင့်စဉ် သင်ကြားပေးတာဟာ လောကသားတွေအတွက်ပဲ"

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြန်မေး၏။

"ဒါကြောင့် တရားသောသူနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို မခွဲခြားတာလား"

လင်လုံနတ်သမီး - "............"

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်ခြည်း မြင့်တက်လာပြီး မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အစောပိုင်းက ရှိခဲ့သော နတ်သမီးအငွေ့အသက်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး

"မင်းဟာ သေလမ်းကို ရှာနေတာပဲ" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားထွားကျိုင်းလာပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။ တကယ်ပင် တောင်ကိုရွှေ့၊ ပင်လယ်ကိုဖို့နိုင်သော တန်ခိုးစွမ်းအားရှိသည့်အလား ထင်ရသည်။ ဤဟော့ထုန်တောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ စွဲလမ်းမှုများမှာ မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အခါ ၎င်းတို့ သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်လာကြသည်။ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား၏ စွဲလမ်းမှုများ ပေါင်းစည်းရာမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ဤမိစ္ဆာကောင်ကို သာမန် အသိဥာဏ်ဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပေ။

တစ်ခဏချင်းတွင် လင်လုံနတ်သမီးမှာ တစ်ကိုယ်မှ သုံးကိုယ်၊ သုံးကိုယ်မှ ကိုးကိုယ်အထိ ပွားများလာသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို နတ်နန်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံတွင် သူမ၏ ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သာမန် ပုံရိပ်ယောင်မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပွားများသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ လင်လုံနတ်သမီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ ရပ်နေသူ၊ ထိုင်နေသူ၊ လဲလျောင်းနေသူ စသဖြင့် ပုံစံအမျိုးမျိုး ရှိကြပြီး အချို့က ရတနာဓား၊ အချို့က ပန်းတောင်း၊ အချို့က ရတနာအိုးနှင့် ရတနာပုတီးတို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ နတ်အငွေ့အသက်များမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး မြင့်မြတ်စင်ကြယ်သော ပုံရိပ်များမှာ နတ်ဘုံနတ်နန်းမှ ဆင်းသက်လာသည့်အလား ရှိနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူပေါင်းသောင်းချီ၍ တရားရွတ်ဖတ်သံမှာ ဝိညာဉ်ထဲအထိ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာပြီး လူကို မူးဝေနောက်ကျိစေကာ ဦးခေါင်းကို ကွဲမတတ် နာကျင်စေသည်။ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားမှာ ၎င်းကို ခုခံရန် မိမိတို့၏ ရတနာပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် ထုတ်သုံးကြရသည်။ ထိုသောင်းချီသော တရားရွတ်သံများအောက်တွင် နတ်နန်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ လိမ်ဖယ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင် မန္တန်စာလုံးလေးခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

၎င်းမှာ တောင်နှင့် မြစ်တို့ကို ထာဝရ ချုပ်နှောင်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လီယန်ချူက ဟော့ထုန်တောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးစင်မြင့်မှ လေ့လာမှတ်သားခဲ့သော မန္တန်အတတ်ပညာများ ဖြစ်သည်။ သူ ထိုကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် လူသောင်းချီသော တရားရွတ်သံများမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေ၊ ထိုင်နေကြသော လင်လုံနတ်သမီး ပုံရိပ်များမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထရပ်ကာ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းဝါးကြသည်။

"ရဲတင်းလှချည်လား"

နတ်မင်းပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက် ဟောက်လိုက်သည့်အလား တစ်လောကလုံး၏ ဖိအားများ ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ရှပ်

ရှေးဟောင်းမှန်ချပ်မှာ လေထဲတွင် ကြီးမားလာပြီး လင်လုံနတ်သမီး ပုံရိပ်တစ်ခုချင်းစီအပေါ်သို့ မြင့်မြတ်သောအလင်းတန်းများ ကျရောက်စေသည်။ ရှစ်ခွင်မှန်၏ အလင်းတန်းအောက်တွင် ထိုကိုယ်ပွားများမှာ အသားများ ကွဲအက်ကုန်ပြီး နာကျင်လှသော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခေါင်းလောင်း၊ အိုး၊ ဖလား၊ ဓား၊ လှံ၊ လက်နက်မျိုးစုံမှာ အလင်းတန်းများဖြင့် ပျံထွက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။

မူလကပင် သူ၏ လက်နက်တိုက်မှာ ကြွယ်ဝလှပြီးဖြစ်ရာ အစောပိုင်းက မဟာရှအင်ပါယာမှ ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ရရှိထားသော ရတနာများက သူ့ကို ပို၍ပင် အစွမ်းထက်စေသည်။ ထိုရတနာများ၏ စွမ်းအားမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားကို မမီသော်လည်း အရေအတွက် များပြားလှခြင်းက အားသာချက် ဖြစ်နေသည်။

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော လူ၏ ကြေးနီကျားတံဆိပ်မှာ ကျားဟိန်းသံများကို ထုတ်ပေးနေပြီး၊ ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးထံမှ လုယူထားသော ကြေးညှိရောင်ဓားမှာလည်း ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဤရတနာများမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အစွမ်းကုန် တောက်ပနေပြီး ဖန်တီးခြင်းရွှေစာမျက်နှာ ကျင့်စဉ်အရ လည်ပတ်နေသည်။

ခဏချင်းတွင်ပင် ထိုပုံရိပ်များမှာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး ရတနာများမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ ရန်သူများ ရှင်းလင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ လူအများမှာ ဝင်လာစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ အလုအယက်ဖြင့် နတ်နန်းတော် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

သို့သော် ခဏချင်းတွင်ပင် လင်လုံနတ်သမီး၏ ပုံရိပ်များမှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြီး လက်ထဲမှ ရတနာများဖြင့် အလင်းတန်းများကို ပစ်လွှတ်တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။

လူအုပ်ထဲရှိ ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း ရတနာများကို ထုတ်သုံးခြင်း၊ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် လင်လုံနတ်သမီးနှင့် ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်ကြရသည်။ ဤမျှများပြားသော ကိုယ်ပွားကျင့်စဉ်မှာ ထိုကျွမ်းကျင်သူများကို ဖိအားပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ဝတ်စုံစိမ်းနှင့် လူကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူများလည်း ရှိရာ၊ သူတို့က တန်ခိုးစွမ်းအားကို သုံး၍ လင်လုံနတ်သမီး၏ ကိုယ်ပွားများကို ရိုက်ခွဲပစ်ကြသည်။

အသားဖြူဝင်းလှသော ဝတ်စုံပြာနှင့် အမျိုးသမီးသည်လည်း မျှော်စင်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ လေထဲတွင် ကြီးမားလာပြီး တစ်ချက်တိုက်ခိုက်ရုံဖြင့် လင်လုံနတ်သမီး၏ ကိုယ်ပွားမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားရသည်။

လူအများအပြားမှာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြသော်လည်း ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူမှာမူ ထွက်မသွားလိုပေ။ သူသည် ဤနေရာတွင် တကယ်ပင် နတ်အငွေ့အသက် ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသည်။ ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ လင်လုံနတ်သမီးမှာ အတုဖြစ်သော်လည်း နတ်အငွေ့အသက်မှာမူ အစစ်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤအတိုင်း လက်လျှော့မသွားလိုပေ။ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား၏ စွမ်းအားကို စုစည်းလိုက်မည်ဆိုပါက လင်လုံနတ်သမီး၏ အရှိန်အဝါမှာ တကယ့် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ မရောက်သေးသဖြင့် မကြာမီမှာပင် ကိုယ်ပွားများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသည်။

(ဟွမ့်ထျန်းလင်ကို ကောင်းကင်ဖဲကြိုးလို့ ပြောင်းမယ်)

သူမသည် သူမ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာထားဖြင့်

"မင်းတို့ သေချင်နေတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ချောင်းဖြင့် မန္တန်တစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်ရာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ တောက်ပပြောင်လက်နေသော ရွှေရောင်အမြုတေလုံး တစ်လုံး ဖြစ်သည်။

"အမြုတေတစ်လုံးက မန္တန်ပေါင်းသောင်းချီကို ဖြိုခွဲနိုင်တယ်" ဟု ဆိုရိုးရှိသည်။ သာမန် အမြုတေလုံးမှာ မြင့်မြတ် တောက်ပသော်လည်း လင်လုံနတ်သမီး၏ ဓာတ်လုံးမှာမူ စက်ဆုပ်ဖွယ် မိစ္ဆာစွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မကောင်းသော စိတ်ခံစားချက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ယောကျ်ား၊ မိန်းမ၊ လူအို၊ လူငယ် အသံပေါင်းစုံ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ပင်။ အမြုတေလုံးမှာ လေထဲတွင် တဟုန်ထိုး ကြီးမားလာပြီး အလင်းတန်းပေါင်း သောင်းချီထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး လူပေါ်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် အရိုးနှင့် အသားများ အရည်ပျော်သွားစေသည်။ ခဏချင်းတွင်ပင် လူ ၇ ဦး၊ ၈ ဦးခန့်မှာ ထိုအလင်းတန်းအောက်တွင် အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရဘဲ သေဆုံးသွားရသည်။

ရွှေရောင်အလင်းမှာ ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီး ကျင့်ရွှမ် အပေါ်သို့ ကျရောက်လာရာ သူမက သားမြီးယပ်ကို လွှဲယမ်း၍ ခုခံသည်။ သို့သော် ရွှေရောင်အလင်း ထိတွေ့သွားသော သားမြီးယပ်မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အကြံအစည်များ ပေါ်ပေါက်လာကာ မျက်နှာမှာ ပုံစံမျိုးစုံ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ဘေးမှနေ၍ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး... အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကျင့်ရွှမ်က ရုန်းကန်ရင်း

"မြန်မြန် ပြေးတော့... ငါ့ကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာစိတ်တွေကို ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

ရွှေရောင်အလင်း ထပ်မံ ကျရောက်လာပြန်ရာ ကျင့်ရွှမ်၏ ခုခံမှုများမှာ ဝုန်းခနဲ ပျက်စီးသွားသည်။ လူသောင်းချီ တရားရွတ်သံနှင့်အတူ လူအိုလူငယ်တို့၏ အော်ဟစ်သံများ ရောယှက်လာပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အတွင်းဓာတ်လုံးက လူတို့၏ စိတ်ထဲရှိ မိစ္ဆာစိတ်ကို ကြီးထွားလာစေသည်။ ထိုနေရာရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများမှာ အရင်ဆုံး စိတ်ရိုင်းဝင်ကုန်ကြသည်။

ဝုန်း

မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးမှာ ကျင့်ရွှမ်ကို သတ်ဖြတ်ရန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှမ်းတိုက်လိုက်သည်။ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်လှသည်။ ကျင့်ရွှမ်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခံရသဖြင့် သွေးအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင်က သုံးလက်မခန့်ရှိသော ပျံလွှားဓားလေးကို ထုတ်ဖော်၍ တိုက်ခိုက်သော်လည်း မိစ္ဆာကောင်က ရိုက်ချလိုက်သည်။

ရုပ်ဆိုးလှသော ထိုမိစ္ဆာကျွမ်းကျင်သူက ယုတ်မာစွာ ရယ်မောရင်း

"လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးပဲ... ငါ့အိပ်ရာထဲမှာ အသုံးတော်ခံဖို့ ငါ သေချာလေး သင်ကြားပေးရတာပေါ့"

ဟု ဆိုကာ နက်မှောင်သော သံကြိုးများကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှဲ့ဝမ်ရင်ကို ဖမ်းဆီးရန် ပိုက်ကွန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျင့်ရွှမ်မှာ သူမ၏ စိတ်ရိုင်းကို ထိန်းချုပ်ပြီး ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ရူးသွပ်နေသော ထိုမိစ္ဆာကျွမ်းကျင်သူမှာ ပို၍ အစွမ်းထက်လာပြီး သူမကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ရာ သွေးအန်သွားရပြန်သည်။

ဝုန်း

နက်မှောင်သော ပိုက်ကွန် ကျရောက်လာစဉ် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ လျှပ်စီးအလား ပေါ်လာပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုပိုက်ကွန်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင် သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူငယ်တာအိုဆရာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်"

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

"ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြ" ဟု ဆိုသည်။

တတိယအဆင့်ရှိသော ထိုမိစ္ဆာကျွမ်းကျင်သူမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့်

"တာအိုဆရာလေး... မင်းက ငါ့မိန်းမကို လုရဲတယ်ပေါ့" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားပြီး

"ဒါ မင်းဘာသာ ရှာတဲ့လမ်းပဲ" ဟု ဆိုကာ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုမိစ္ဆာကျွမ်းကျင်သူ၏ ကိုယ်တွင်းကလီစာများ အကုန် ကြေမွသွားသည်။

လီယန်ချူက လက်ကို ဆုပ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပါ အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

လင်လုံနတ်သမီး၏ ပုံရိပ်မှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်ကိုယ်ပွားကို သတ်သတ် အကျိုးမထူးပေ။ နန်းတော်အတွင်းရှိ တရားရွတ်သံများမှာလည်း မပြတ်တောက်သေးပေ။ လီယန်ချူသည် ရှဲ့ဝမ်ရင်နှင့် ကျင့်ရွှမ်တို့ကို အရှိန်အဝါတစ်ခုဖြင့် ပတ်ပတ်ကာ အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် အော်ဟစ်နေခဲ့သော ကျင့်ကြံသူမှာ သူ၏ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းကျင့်စဉ်ကြောင့် မိစ္ဆာကျွမ်းကျင်သူ ၃၊ ၄ ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြားတွင် မသေသေးဘဲ ရုန်းကန်နေရသည်။ သို့သော် တရားရွတ်သံကြောင့် မိစ္ဆာများမှာ သူ့ကို အငြိုးကြီးစွာ တိုက်ခိုက်လာကြရာ သူသည် လီယန်ချူ၏ သတိပေးချက်ကို ပြန်လည် သတိရသွားသည်။

"စောစောက အပိုတွေ မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး"

ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု ကျရောက်လာစဉ် သူသည် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခြားမိစ္ဆာများကပါ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ ထိုစဉ် ဖြူဝင်းသောအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး မိစ္ဆာကျွမ်းကျင်သူ ၇ ဦး၊ ၈ ဦးခန့်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းပြတ် သေဆုံးသွားကြသည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လီယန်ချူ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူက ဆိုရာ လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်၍ သူ့ကိုလည်း အပြင်သို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်နန်းတော်အတွင်းရှိ ကျောက်နဂါးရုပ်တုများမှာ အသက်ဝင်လာပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြသည်။ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ကျောက်နဂါးများကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း လေထဲမှ အတွင်းဓာတ်လုံး၏ စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြပေ။

လီယန်ချူသည် တောင်နှင့်မြစ်တို့ကို ထာဝရ ချုပ်နှောင်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ နတ်နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး တရားရွတ်သံများ၊ ကျောက်နဂါးများနှင့် အတွင်းဓာတ်လုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး

"နတ်ဘုရားချုပ်နှောင်ခြင်း မန္တန်လား... ဒီတာအိုဆရာလေးက တကယ် မဆိုးဘူးပဲ"

ဟု တွေးမိသည်။

လူအများမှာ အပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည့်အခါမှ လင်လုံနတ်သမီးမှာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်လာသည်။ သူမသည် သေဆုံးသွားသူများ၏ စွဲလမ်းမှုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ရာ လီယန်ချူ၏ နတ်ဘုရား အတတ်မှာ သူမကို အမှန်တကယ်ပင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။

လင်လုံနတ်သမီးသည် ထပ်မံ၍ အမြုတေလုံးကို ထုတ်သုံးပြန်သည်။ အလင်းတန်းများ ကျရောက်လာရာ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ အသားများ အရည်ပျော်ကုန်ကြသည်။ ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ စူးရှသောအလင်းတန်းများနှင့်အတူ ထိုအမြုတေလုံးကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"နတ်သမီးရဲ့ လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုကာ သူသည် ထိုအမြုတေလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

လင်လုံနတ်သမီးက ဒေါသတကြီး

"ပြန်ပေးစမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျောက်နဂါးများမှာ ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူထံသို့ ပြေးဝင်သွားသော်လည်း သူက လက်ဝှေ့ရုံဖြင့် ထိုနဂါးများကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ထိုစဉ် ကြည်လင်လှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဖြူဝင်းသောအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်သွားသည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ လင်လုံနတ်သမီး၏ လည်ပင်းကို ဝေ့ယမ်းသွားရာ သူမ၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်ကျသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ခေါင်းပြတ်သွားသော ကိုယ်ထည်မှ ခေါင်းသစ်တစ်ခု ပြန်ထွက်လာသလို၊ ပြတ်ကျသွားသော ခေါင်းမှလည်း ကိုယ်ထည်အသစ် ပြန်ပေါက်လာပြီး ခဏချင်းမှာပင် လင်လုံနတ်သမီး နှစ်ဦး ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းတို့ဟာ သာမန်လူတွေပဲ... ခြပုရွက်က သစ်ပင်ကြီးကို လှုပ်သလိုမျိုး မဖြစ်နိုင်တာကို မလုပ်ကြနဲ့"

သူမသည် မန္တန်တစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်ရာ နတ်နန်းတော်အတွင်းမှ ရောင်စုံအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ နတ်လက်နက် မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုး ဖြစ်သည်။ လင်လုံနတ်သမီးက ထိုဖဲကြိုးကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကြောင့် အနီးအနားရှိ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးမှာ အစအနပင် မကျန်အောင် ပျက်စီးသွားရသည်။

ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုး ဟု အော်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။ သူ၏ လက်ဝါးမှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်တောက်လာပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်လာသည်။ သူသည် ထိုဖဲကြိုးကို လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

လင်လုံနတ်သမီးက လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်ရာ လေထုမှာ တုန်ခါသွားပြီး ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သူမသည် ဤနတ်နန်းတော်၏ အစီရင်ကို အသုံးပြု၍ မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုးကို ထိန်းချုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံပြာနှင့် အမျိုးသမီးသည်လည်း သူမ၏ ရတနာမျှော်စင်ကို ထုတ်သုံးသော်လည်း ဖဲကြိုးဖြင့် ရိုက်ခံရသဖြင့် တိုင်ကြီးနှစ်တိုင်ကို တိုက်မိကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုစဉ် ရုပ်ရည် သာမန်မျှသာရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးက အမြုတေလုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူ၏ အမြုတေလုံးမှာ ခရမ်းရောင်သန်းနေပြီး စွမ်းအား အလွန်ကြီးမားသည်။ လီယန်ချူပင် သူ၏ လုံဟူရှန်း ကျင့်စဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ကာ ထိုလူ၏ စွမ်းအားကို အံ့ဩနေမိသည်။ ထိုလူသည် နတ်လက်နက်ကို မချုပ်နှောင်နိုင်သော်လည်း လင်လုံနတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။

ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားမှာ ဖဲကြိုးကို လုယူရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ဖဲကြိုးမှာ သူ့အလိုလို တုန်ခါသွားပြီး အားလုံးကို နောက်သို့ ဆုတ်စေသည်။ လီယန်ချူသည် လင်လုံနတ်သမီး ဖိနှိပ်ခံထားရစဉ်မှာပင် ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သော်လည်း မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုးက ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ နူးညံ့လှသော ထိုဖဲကြိုးမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ လီယန်ချူက အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်သော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။ လင်လုံနတ်သမီးက ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်လာပြီး ဖဲကြိုးကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ မည်သူမျှ ရှေ့မတိုးနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ပထမတန်းစား နတ်အဆောင် လေးခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ နတ်နန်းတော်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်ကာ မြူခိုးများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ထိုအခါမှ နတ်နန်းတော်၏ မူလရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အပျက်အစီးများသာ ဖြစ်ပြီး တိုင်ကြီးများပေါ်တွင် ဓားရာ၊ လှံရာများနှင့် ကြီးမားသော လက်သည်းရာများ ရှိနေသည်။ ဤဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှသဖြင့် ရှေးယခင်ကပင် ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သိသာလှသည်။

လီယန်ချူသည် ငါးရောင်ခြယ်အလင်းတန်း ကို ထုတ်ဖော်သော်လည်း ဖဲကြိုးမှာ ပြုတ်မကျသွားပေ။ ၎င်းမှာ နတ်လက်နက် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် နန်းတော်၏ အစီရင်ကြောင့်လား မသိနိုင်ပေ။ လီယန်ချူသည် စိတ်ဓားကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ လင်လုံနတ်သမီးမှာ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

"နတ်ဘုရားဆိုတာ မသေနိုင်ဘူး... မင်းတို့ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာဟာ အိပ်မက်မက်နေတာပဲ"

မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုးမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အစွမ်းကုန် တောက်ပနေပြီး အားလုံးကို နောက်သို့ ဆုတ်ခွာစေသည်။ ဖဲကြိုးတစ်ခုတည်းကပင် ဤမျှ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများကို အရူးလုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လူအများမှာလည်း မိမိတို့၏ အစွမ်းအစ အစစ်အမှန်ကို ထုတ်မသုံးဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် စောင့်ကြည့်နေကြခြင်းကလည်း အချိန်ဆွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ လင်လုံနတ်သမီးကို သတ်ရန် မဟုတ်ဘဲ ဖဲကြိုးကို လုယူရန်သာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင်နှင့်မြစ်တို့ကို ထာဝရ ချုပ်နှောင်ခြင်း စွမ်းအားများ လင်လုံနတ်သမီးအပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် ရွှေရောင်တိုင်ကြီး တစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး ၎င်း၏ အောက်တွင် ရွှေကြာပန်း တစ်ပွင့်နှင့် အပေါ်တွင် ရွှေကွင်း သုံးကွင်း ပါရှိသည်။ ၎င်းမှာ နဂါးချုပ်တိုင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက လင်လုံနတ်သမီးကို လှုပ်မရအောင် ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။

"နဂါးချုပ်တိုင်လား" ဟု ရုပ်ရည် သာမန်နှင့်လူက အံ့ဩစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လူအချို့မှာ ဖဲကြိုးကို လုရန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားထဲမှ ထွားကျိုင်းသော၊ မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် လူကြီးတစ်ဦး ပြေးဝင်လာသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားပြီး ရှေးကျသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင် ဘူးသီးခြောက်တစ်လုံး ချိတ်ထားပြီး ကျောတွင် ဓားသေတ္တာတစ်လုံး လွယ်ထားသည်။ ထိုလူသည် မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ ဖဲကြိုးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသော်လည်း ထိုလူ၏ လက်ထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ပေ။

ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူက "လွှတ်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း၊ ထွားကျိုင်းသော ထိုလူ၏ ခါးမှ ဘူးသီးခြောက်အတွင်းမှ ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူ၏ လက်ဝါးကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ သွေးများ စီးကျလာပြီးနောက် ဓားသေတ္တာအတွင်းမှ ခရမ်းရောင်နှင့် စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ နဂါးနှစ်ကောင်အလား အားလုံးကို နောက်သို့ ဆုတ်စေသည်။

"ခရမ်းပြာဓားအစုံ လား" ဟု ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထွားကျိုင်းသော ထိုလူက ဖြဲ၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး လင်လုံနတ်သမီး၏ ပါးကို လက်ဝါးဖြင့် ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။

လင်လုံနတ်သမီး - "..............."

သူမသည် နဂါးချုပ်တိုင်မှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုးကို အရှိန်အဝါတစ်ခုဖြင့် ဖိနှိပ်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဓားနှစ်စုံက သူ့ကို ကာကွယ်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ အနားမကပ်ရဲပေ။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ဟု ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူက မေးရာ ထိုလူက

"ငါ့နာမည်က ယန့်ချိရှ ပဲ... သေချင်တဲ့လူ လိုက်ခဲ့"

ဟု ဆိုကာ ဓားနှင့်အတူ ပေါင်းစည်းကာ အလင်းတန်းအဖြစ် ပျံထွက်သွားတော့သည်။

လူတိုင်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး သူ့နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားကြရာ နတ်နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ လီယန်ချူနှင့် လင်လုံနတ်သမီးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

လင်လုံနတ်သမီးက လှောင်ပြုံးဖြင့်

"မင်း ငါ့ကို ချုပ်ထားပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖဲကြိုးကို ယန့်ချိရှက လုသွားတာပဲ... သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူကမူ အေးဆေးစွာပင် ပြုံးလိုက်သည်။ လင်လုံနတ်သမီးမှာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ထိုအပြုံးကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။

ထိုအကြည့်မှာ သူမကို "အရူးတစ်ယောက်" အဖြစ် ကြည့်နေသည့်အလားပင်။