အခန်း (၈၉၅-၈၉၆)

အခန်း (၈၉၅) - ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီး၊ ချောက်နက်ကြီး၊ အေးစက်တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးနှင့် လက်ဗလာဖြင့် တိုက်ပွဲ

ယွီယိုဖန့် နတ်နန်းတော်အတွင်း၌...

မူလက များပြားလှသော လူအုပ်ကြီးမှာ ယခုအခါတွင် အကုန်အစင် ထွက်ခွာသွားကြပြီး အဝေးသို့ ရှောင်တိမ်းသွားကြလေပြီ။ ခြောက်ကပ်လှသော နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ လီယန်ချူနှင့် လင်လုံနတ်သမီး နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ကျန်ရှိသော ကျွမ်းကျင်သူများမှာမူ ထိုယန့်ချိရှနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ထွက်သွားကြကုန်ပြီ။

လင်လုံနတ်သမီး၏ မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်မှုများ ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်။ နတ်လက်နက် "မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုး" မှာ အလုခံလိုက်ရလေပြီ။ သူမသည် လက်ဖြင့် မန္တန်တစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံ၌ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လျှပ်စီးသဖွယ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ လူပေါင်းသောင်းချီ၍ တရားရွတ်ဖတ်သံများ ရုတ်ခြည်း ဟိန်းထွက်လာပြီး တစ်နန်းတော်လုံး ပုံစံပျက်ယွင်းကာ လိမ်ဖည်သွားတော့သည်။ တိုင်လုံးကြီးများပေါ်တွင် ထုဆစ်ထားသော နဂါးရုပ်တုများမှာ မူလက ခန့်ညားထည်ဝါပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ကောက်ကွေးလိမ်ဖည်နေသည်။

လင်လုံနတ်သမီး၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ခက်ခဲနက်နဲသော စာသားများ တစ်လုံးချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း ဂါထာမန္တန်တစ်ခုကို သီဆိုနေသည့်အလားပင်။

လီယန်ချူသည် ဒြပ်မဲ့သော စွမ်းအားတစ်ခုက မိမိ၏ ဝိညာဉ် ကို တိုက်ခိုက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝေဝေဝါးဝါး အခြေအနေတွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပွင့်ဟလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအက်ကြောင်း၏ နောက်ကွယ်၌ အဆုံးမဲ့သော ချောက်နက်ကြီး ရှိနေပြီး တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှကာ မင်္ဂလာမရှိသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဤဒြပ်မဲ့စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားသည်။ ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်ရှိသော စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း ‌မှာ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။ သို့သော် ထိုအက်ကြောင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် လူသောင်းချီသော တရားရွတ်သံများမှာ ပိုမိုစူးရှလာပြီး နှလုံးသားထဲအထိ တိုးဝင်လာရာ ခုခံရန် ခက်ခဲလှသည်။

၎င်းမှာ လူကို မိစ္ဆာစိတ်ဝင်အောင် သွေးဆောင်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းနက်နဲသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်စေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း ‌ ၏ အလင်းတန်းက ဟန့်တားပေးနိုင်ခဲ့သည်။ လင်လုံနတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ သိစိတ်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ့ကို ဤနေရာ၌ ထာဝရ နစ်မွန်းသွားအောင် ပြုလုပ်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်နန်းတော် အပြင်ဘက်၌မူ...

ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ အဝေးမှနေ၍ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။ လီယန်ချူ၏ "တောင်နှင့် မြစ်တို့ကို ထာဝရ ချုပ်နှောင်ခြင်း" လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်မှာ အစောပိုင်းက အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သဖြင့် လူအားလုံး ဘေးကင်းရာသို့ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် တတိယအဆင့် နွားမျိုးနွယ် မိစ္ဆာဘုရင်နှင့် ပင်လယ်ပြင်ပ ကျွန်းစုမှ လာသော လျှံဟွမ်တို့သည် နတ်နန်းတော်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နတ်နန်းတော်အတွင်းရှိ တည်ရှိမှုမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသော်လည်း ၎င်းကို အထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤနတ်နန်းတော်မှာ ပြင်ပနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေပုံရရာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် အတွင်းမှ စွမ်းအားများ ရိုက်ခတ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ အသံပင် မကြားရတော့ပေ။ အစောပိုင်းက ကျွမ်းကျင်သူများ အထဲတွင် တိုက်ခိုက်နေစဉ်ကလည်း လူအများမှာ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်များကိုသာ မြင်ရပြီး မည်သည့်အသံနှင့် အရှိန်အဝါကိုမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ လျှံဟွမ်သည် အလွန်ပင် ယုတ်မာညစ်ထေးသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရေခဲတွင်းထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ပင် ချမ်းစိမ့်သွားရသည်။

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ..." လျှံဟွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

ဤအငွေ့အသက်၏ ယုတ်မာမှုမှာ သူ့ကို ထိတ်လန့်စေပြီး ၎င်းမှာ နတ်နန်းတော်၏ တားမြစ်ချက်များကြားမှ လျှံထွက်လာသော အစအနလေးမျှသာ ရှိသေးသည်။ လျှံဟွမ်သည် မသိမသာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း ခေါင်းမော့ကာ ဤပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကို ခံစားမိသွားကြပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မျက်နှာပျက်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာကုန်ကြသည်။

ဤနတ်နန်းတော်ကြီးမှာ လူကိုစားသော မိစ္ဆာတွင်းကြီး တစ်ခုဖြစ်နေပါတကား။

အစောပိုင်းက ထိုလူငယ်တာအိုဆရာသာ အမှန်တရားကို ဖွင့်မပြောခဲ့လျှင် ဤ "ယွီချွမ်နတ်ကျင့်စဉ်" ကို လေ့ကျင့်မိပါက မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် လူတိုင်း ရင်တုန်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ လွင့်ပျံ့လာသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များက လူကို အေးစိမ့်သွားစေသည်။

ရှပ်

လူအုပ်ကြီးမှာ ဒီရေအလား ဘေးသို့ ဖြန့်ထွက်သွားကြပြီး အနားသို့ မကပ်ရဲကြတော့ပေ။ နတ်နန်းတော်ကို ကြည့်သော သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လျှံဟွမ်သည် မိမိဘေးသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးတွင် အသက် ၁၃၊ ၁၄ နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသော အေးစက်တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမသည် ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လျှံဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အက်ရှရှအသံဖြင့်

"မိန်းကလေး... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့နားကို မကပ်နဲ့"

ဟု ဆိုကာ မျက်လုံးပြူး၍ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးက မျက်လုံးလေး စွေကြည့်လိုက်ပြီး လျှံဟွမ်၏ ဦးခေါင်းကို ဒေါက်ခနဲ မြည်အောင် ခေါက်လိုက်သည်။ လျှံဟွမ် ရှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် လှုပ်မရဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းကို အခေါက်ခံလိုက်ရသဖြင့် "အား..." ခနဲ အော်လိုက်ရသည်။

တတိယအဆင့်ရှိပြီး သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ဦးကို နာကျင်အောင် လုပ်နိုင်သည်ဆိုပါက ဤခေါက်ချက်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော လက်ကွက်တစ်ခု ပါဝင်နေပေလိမ့်မည်။

"ဘယ်သူ့ကို စကားပြောနေတာလဲ။ မင်းက ကောင်းကင်ပေါ် တက်ချင်နေတာလား"

ဟု ထိုမိန်းကလေးက မကျေမနပ် ဆိုလိုက်သည်။

ရင်းနှီးလှသော ထိုလေသံနှင့် အသံကြောင့် လျှံဟွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး

"ဆ... ဆရာသခင်"

အေးစက်တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"မျက်လုံးသာ ပြူးနေတယ်၊ ဘာမှမမြင်ဘူး။ ဘာလို့ အထဲကို မဝင်တာလဲ"

လျှံဟွမ်က ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်

"ဆရာက ဒီလို ပုံစံပြောင်းထားတာကို ကျွန်တော် မမှတ်မိတာ မဆန်းပါဘူးဗျာ"

"နတ်နန်းတော်ထဲမှာ စွဲလမ်းမှုကနေ မိစ္ဆာဖြစ်နေတဲ့ လင်လုံနတ်သမီး ရှိနေတယ်။ နတ်ကျင့်စဉ်တွေ သင်ပေးပြီး လူတွေကို လှည့်စားနေတာ။ အားလုံးက သူမရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အကုန် ထွက်ပြေးလာကြပြီ"

ဟု လျှံဟွမ်က ရှင်းပြသည်။

မိန်းကလေးက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ထိုမိစ္ဆာအရှိန်အဝါကို အာရုံခံကြည့်ပြီး

"ရွံရှာဖို့ကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက နတ်နန်းတော်အတွင်းရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ

"အထဲမှာ လူတစ်ယောက် ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား"

လျှံဟွမ်က

"သူက နေလပုတီးရှိတဲ့ တာအိုဆရာလေးပါ"

မိန်းကလေးက

"အော်... မင်းရဲ့ သွားကို ရိုက်ချိုးလိုက်တဲ့ လူပေါ့"

လျှံဟွမ် - "................"

မိန်းကလေးက

"ဒီတာအိုဆရာက... ကြည့်လို့တော့ တော်တော်ချောသားပဲ။ ဘာလို့ ထွက်မလာသေးတာလဲ"

လျှံဟွမ်က ခေါင်းခါရင်း

"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ အစောပိုင်းက မုတ်ဆိတ်ဗရပွနဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားတော့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ လိုက်သွားကြတယ်။ ဒီတာအိုဆရာကတော့ ထွက်မလာနိုင်ခင် လင်လုံနတ်သမီးရဲ့ ဖမ်းဆီးတာ ခံလိုက်ရပုံပဲ"

မိန်းကလေးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ လျှံဟွမ်က

"ဆရာသခင်... ကျွန်တော်တို့ ဝင်ကြည့်ကြမလား"

ဟု အကြံပြုရာ မိန်းကလေးက စွေကြည့်ပြီး

"ငါ အခု ဒီပုံစံနဲ့ ဝင်ပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ။ ကျင့်စဉ်အဆင့်က နိမ့်နေသေးတာ၊ ဝင်သွားလို့ အမှားအယွင်းဖြစ်ရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်"

လျှံဟွမ် ကြောင်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်

"ဩော်... ဒါကြောင့် ငါ့ကို ဝင်မကြည့်လို့ မဆဲတာကိုး။ ဆရာကိုယ်တိုင်လည်း စွမ်းအား မထုတ်နိုင်သေးလို့ပဲ"

သို့သော် ချက်ချင်းပင် လျှံဟွမ် သတိရသွားသည်။ အစောပိုင်းက ဆရာသခင် ခေါက်လိုက်သည်ကို သူ လုံးဝ မရှောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ ဆန်းကြယ်လှသော တန်ခိုးစွမ်းအား ပါဝင်နေသဖြင့် စွမ်းအား မထုတ်နိုင်သော ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက်...

အေးစက်တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးက အာမေဍိတ်သံလေး ပြုလိုက်ပြီး နတ်နန်းတော်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီအရှိန်အဝါက တစ်နေရာရာမှာ ရင်းနှီးသလိုပဲ..."

လျှံဟွမ်မှာမူ ဆရာသခင် ပြောသော အရှိန်အဝါကို မသိပေ။ ထိုယုတ်မာလှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမှလွဲ၍ အခြားအရှိန်အဝါကို သူ မခံစားမိပေ။ သို့သော် ဆရာသခင် ပြောနေသည်မှာ ထိုမိစ္ဆာအရှိန်အဝါ မဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်ခုကို ဆိုလိုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ သိလိုက်သည်။

နတ်နန်းတော်အတွင်း၌...

လင်လုံနတ်သမီးမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူထံသို့ ပစ်ဝင်လာသည်။ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အလွန်ပင် နှေးကွေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် နတ်နန်းတော်တွင် မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားလှသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှေ့တွင်မူ ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီး ရှိနေပြီး ထိုချောက်နက်ကြီးအတွင်း၌ မျက်လုံးတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုမျက်လုံးမှာ အေးစက်လှပြီး လူသားတို့၏ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ သို့သော် ၎င်းက တစ်စုံတစ်ခုကို စစ်ဆေးနေသည့်အလား ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်အဆင့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်း က တောက်ပလာပြီး ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ထားသည်။ လီယန်ချူ၏ သိစိတ်အာရုံအတွင်း၌ ခရမ်းရွှေရောင်ဓာတ်ငွေ့၊ မီးနတ်ဘုရားမန္တန်နှင့် ရှင်းဟွမ် အလံတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပလာပြီး ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ရုတ်တရက်... သိစိတ်အာရုံအတွင်း၌ ဘယ်သောအခါမျှ နားမလည်နိုင်ခဲ့သော ဆန်းကြယ်သည့် ဓားသိုင်းမန္တန် က လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် လီယန်ချူ၏ သိစိတ်ထဲမှ ပျံထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ အက်ကြောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကာ ထိုအေးစက်သော မျက်လုံးကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုမျက်လုံးသည်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိကို ဓားဖြင့် ခုတ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားပုံရသည်။ မျက်လုံးအတွင်းမှ သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ အက်ကြောင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် နတ်နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ လင်လုံနတ်သမီးမှာ အလင်းတန်းအဖြစ် ပျံဝင်လာဆဲဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်မှာ ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ထည် ပြန်ပေါ်လာသည်။

နတ်နန်းတော်ကြီးမှာလည်း ပုံပျက်ယွင်းနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကာ နန်းတော်၏ မူလရုပ်သွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဟောင်းနွမ်းကာ အစအနများ ပျက်စီးနေပြီး ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ လူသောင်းချီ တရားရွတ်သံများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

လင်လုံနတ်သမီး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိပုံရပေ။ အစောပိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများမှာ အဘယ်ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း။ တစ်ဖက်လူမှာ မည်သည့် တိုက်ကွက်မျှ ထုတ်မသုံးခဲ့ပါဘဲနှင့်။ သူမသည် မည်သည့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကိုမျှ မခံစားလိုက်ရပေ။

အဆိုးဆုံးမှာ ထိုမြင်ကွင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ တည်ရှိမှုကြီးမှာ ထိခိုက်မှု ဖြစ်သွားပုံရခြင်းပင်။

ဟော့ထုန်တောင် ဂူဗိမာန်အတွင်း၌...

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်

"ကြည့်စမ်း ကောင်းကင်ပေါ်က နေမင်းကြီး သွေးထွက်နေပြီ "

လူအများမှာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်ကုန်ကြသည်။ ဤနေမင်းကြီးမှာ အစောပိုင်းက မျက်လုံးတစ်လုံးအဖြစ်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရွှေကျီးကန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီး အလွန်ပင် ထူးဆန်းကာ စွမ်းအားကြီးလှသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုနေမင်းကြီးမှ သွေးများ တရဟော စီးကျလာနေသဖြင့် မည်သူမျှ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။

နေမင်းကြီးက ဘာလို့ သွေးထွက်ရတာလဲ။ ဘယ်သူက သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်တာလဲ။

နတ်နန်းတော်မှ ထွက်လာသော ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ဓားအလင်းနှင့်အတူ ထွက်ပြေးသွားသော မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် လူကြီးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသည်။

သို့သော် ယန့်ချိရှ၏ ဘေးရှိ ခရမ်းပြာဓားအစုံ မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး နဂါးနှစ်ကောင်အလား အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်သဖြင့် သူတို့ အနားမကပ်ရဲဘဲ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးနေရသည်။

ထို့အပြင် ဤယန့်ချိရှ၏ ဓားပျံကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ပြီး မြန်ဆန်လှရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းမှာ ဒေါသတကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် လက်ဝါး အဖောက်ခံလိုက်ရသော ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်နေသည်။

"တောက်... နတ်လက်နက်တစ်ခုနဲ့ လွဲခဲ့ရပြီ"

နတ်လက်နက် တိုင်းတွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး ၎င်းကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နိုင်မည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကိုပင် သိရှိနိုင်ပေသည်။ ယနေ့တွင် မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုး ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ယန့်ချိရှက လုယူသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ပေ။

"ယန့်ချိရှရဲ့ ဓားပျံကျင့်စဉ်က စူးယင်း ရဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ တော်တော် ဆင်တာပဲ"

ဟု ဝတ်စုံစိမ်းနှင့်လူက တွေးရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းကြီး သွေးထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

အခြားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩနေကြရသည်။

နတ်နန်းတော် အပြင်ဘက်၌...

ပင်လယ်ပြင်ပ ကျွန်းစုမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ လျှံဟွမ်သည်လည်း ကောင်းကင်ကို အံ့ဩစွာ မော့ကြည့်နေသည်။ ဟော့ထုန်တောင်အတွင်းရှိ ဤနေမင်းကြီးမှာ လူ့လောကရှိ နေမင်းအစစ် မဟုတ်သော်လည်း အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော တာအို၏ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သွေးများ စီးကျလာသဖြင့် လျှံဟွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ နတ်နန်းတော် အပြင်ဘက်တွင် လူအများ၏ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အငြင်းပွားသံများ၊ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လျှံဟွမ်သည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ဆရာသခင်ထံသို့ ပို့လိုက်သည်။

သို့သော် အေးစက်တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးမှာမူ လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ နတ်နန်းတော်အတွင်းသို့သာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

နတ်နန်းတော်အတွင်း၌ လင်လုံနတ်သမီးမှာ မျက်လုံးများ ဝေဝါးနေပြီး တစ်စုံတစ်ခု တစ်ဝက်ခန့် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကိုယ်သူမ ပြန်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရှိပေ။ သို့သော် ထိုပြတ်တောက်သွားသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်မှု မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူမ သိသည်။

လီယန်ချူမှာမူ မိမိသိစိတ်အာရုံထဲမှ ဆန်းကြယ်သော ဓားသိုင်းမန္တန် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိလိုက်သည်။

"ငါ ဘာလို့ ဒါကို နားမလည်နိုင်တာလဲဆိုတာ မဆန်းပါဘူး... ဒီဓားသိုင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်းမြင့်နေတာကိုး"

ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားပြီး လျှပ်စီးအလား လင်လုံနတ်သမီးထံသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။ လင်လုံနတ်သမီးမှာ စိတ်လွင့်နေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ လီယန်ချူသည် တစ်စက္ကန့်မျှ မဆိုင်းမတွဘဲ လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော သွေးနှင့်အသက်စွမ်းအား များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် တောက်ပလှသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ သူနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ဝုန်း

လင်လုံနတ်သမီးမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်နီးပါး ကြေမွသွားသည်။ သွေးများ တရဟော စီးကျလာပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ... နတ်ဘုရားဆိုတာ မသေနိုင်ဘူး။ မင်း ငါ့ကို တကယ် ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ အလကား အပင်ပန်းခံနေတာပဲ"

ဟု လင်လုံနတ်သမီးက အေးအေးဆေးဆေး ဆိုသည်။

ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်သီးမှာ တကယ်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော်... ရုတ်တရက် လင်လုံနတ်သမီး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူမသည် တန်ခိုးစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ကုသရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပျက်စီးသွားသော အစိတ်အပိုင်းများမှာ ပြန်လည် မပေါက်ဖွားလာတော့ပေ။

"ဟမ်... ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" လင်လုံနတ်သမီး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

လီယန်ချူကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထပ်မံ၍ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရတနာအိုး ပုံသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်၍ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

လင်လုံနတ်သမီးက စိတ်ညှို့ကာ လက်ချောင်းဖြင့် လေထဲတွင် မန္တန် ရေးဆွဲလိုက်ရာ - ပထမတန်းစား ဝရဇိန်နတ်ဘုရားအတတ် က သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထို့နောက် ဓားတစ်ခုက လေထုကို ခွဲကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။

သို့သော် ထိုနတ်ဘုရားအတတ် နှစ်ခုလုံး အားမကောင်းသေးမီမှာပင် လီယန်ချူ ရောက်ရှိလာလေပြီ။ လီယန်ချူသည် ဤဟော့ထုန်တောင်အတွင်း၌ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ ဆိုင်ရာ နားလည်မှုများ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့ရာ ယခုအခါတွင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တားဆီး၍မရသော ရေတံခွန်အလား ပြင်းထန်လှသည်။

ဒိုင်း

ဓားမှာ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရပြီး ဝရဇိန်နတ်ဘုရားအတတ် မှာလည်း တစစီ ပျက်စီးသွားရသည်။ လင်လုံနတ်သမီးမှာ အစောပိုင်းကပင် ပခုံးနှင့် ကိုယ်ထည်တစ်ဝက် ပျက်စီးထားရာ ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ထည်တစ်ဝက်ရှိ အသားများမှာ လုံးဝ ပျော်ကျသွားတော့သည်။

သူမတွင် တကယ့် အသွေးအသား ခန္ဓာကိုယ် မရှိဘဲ စွဲလမ်းမှု အကြွင်းအကျန်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုအခါ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသည်။ ပါးလွှာလှသော လူသားအရေခွံ တစ်ခုသာ ကျန်တော့ပြီး ၎င်းမှာလည်း စုတ်ပြတ်နေလေပြီ။

လင်လုံနတ်သမီးသည် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို စုစည်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အစောပိုင်းက အောင်မြင်ခဲ့သော ကုသမှုများမှာ ယခုအခါတွင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ထောက်ပံ့နေသော စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလားပင်။

ဝုန်း

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော လင်လုံနတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူတွင် နတ်နှင့်လူ တစ်သားတည်းဖြစ်သော အာရုံခံစားမှုနှင့် ကိုယ်ခံပညာဆိုင်ရာ ဗီဇစိတ်တို့ ရှိရာ၊ တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း လင်လုံနတ်သမီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိလိုက်သည်။ လင်လုံနတ်သမီးမှာ အစောပိုင်းကပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မသေနိုင်သော နတ်ဘုရားဟု ကြွားဝါခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ရိုက်ချက်အောက်တွင် ပြန်လည် မပေါက်ဖွားနိုင်တော့ပေ။

ယခင်က သူမသည် လူအများ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီးနောက်တွင်လည်း ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ လုံးဝ ချေဖျက်ခံလိုက်ရပြီး လောကအတွင်းမှ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားရလေပြီ။

မိမိ၏ စိတ်အတွင်း၌ ရင်းနှီးလှသော မဟာတာအိုအသံ အာရုံခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ၎င်းမှာ လင်လုံနတ်သမီး လုံးဝ ချုပ်ငြိမ်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင်။

လင်လုံနတ်သမီး၏ စွဲလမ်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ဤနတ်နန်းတော်ကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဆွေးမြည့်လာတော့သည်။ နှစ်ကာလများစွာ ကြာညောင်းခဲ့သော တိုက်စားမှုဒဏ်ကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် စွမ်းအားတစ်ခုခု ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကြောင့်လား မသိသော်လည်း ၎င်း၏ တာဝန်မှာ ပြီးဆုံးသွားပုံရသည်။

လီယန်ချူသည် နန်းတော်ကြီးအတွင်း ရပ်နေရင်း နန်းတော်နံရံများပေါ်တွင် ရေးထုထားသော ရွှေရောင် နတ်ဘုရားစာလုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူ အစောပိုင်းက သင်ယူခဲ့သော တောင်နှင့် မြစ်တို့ကို ထာဝရ ချုပ်နှောင်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်မှ စာလုံးများနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှသည်။

သူ သင်ယူခဲ့သော မန္တန်များမှာ သူကိုယ်တိုင် ပြန်လည် မွမ်းမံထားသဖြင့် မူလနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသော်လည်း၊ ယခု သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ ပြည့်စုံလှသော နတ်ဘုရား မန္တန်စာလုံးများ ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ကာ ခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤနတ်နန်းတော်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြွေလွင့်ကာ ပျောက်ကွယ်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ဤပြည့်စုံသော မန္တန်များကို တတ်မြောက်သွားပါက တောင်နှင့် မြစ်တို့ကို ထာဝရ ချုပ်နှောင်ခြင်း တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဟု ကြိုတင် ခံစားမိလိုက်သည်။

သူ၏ ပြင်းထန်လှသော စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံစိုက်မှုနှင့် တစ်ခါမြင်ရုံဖြင့် မမေ့နိုင်သော စွမ်းရည်တို့ဖြင့် ထိုနတ်ဘုရား မန္တန်စာလုံးများကို စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲအောင် မှတ်သားလိုက်သည်။

နတ်နန်းတော်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တစ်ခါမျှ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသည့်အလားပင်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နန်းတော်ကြီး၏ နေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာညောင်းခဲ့သော အကြွင်းအကျန် အစအနအချို့သာ ကျန်ရစ်ပြီး လူကို ဟောင်းနွမ်းခြောက်ကပ်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခံ့ညားထည်ဝါပြီး ရုပ်ရည်ချောမောလှသော လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ဦးတည်းသာ ထိုနေရာတွင် ရပ်ကျန်ခဲ့တော့သည်။

လူအများမှာ ဆွံ့အလျက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အစောပိုင်းက ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် လင်လုံနတ်သမီးကို လက်သီးဖြင့် အသေထိုးသတ်လိုက်သည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ဟော့ထုန်တောင်၏ တောင်တန်းကြီးများမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို တည်ရှိနေပြီး တောင်ပေါ်မှ နှင်းမုန်တိုင်းများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှကာ ရှေးဟောင်းတည်ရှိမှုများစွာ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ထိုနေရာတွင် "မသေဆေး" ဒဏ္ဍာရီများလည်း ပြန့်နှံ့နေပြီး ၎င်းကို စားသုံးခြင်းဖြင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

လင်လုံနတ်သမီး၏ ဂူဗိမာန်မှာ ဟော့ထုန်တောင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များထဲမှ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှသာ ရှိသေးသည်။ နတ်လက်နက်များ ရှိသော်လည်း မသေဆေးကိုမူ မတွေ့ရသေးပေ။ လီယန်ချူသည် ဟော့ထုန်တောင်ကို ဆက်လက် စူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အက်ကြောင်းကြီးနှင့် ထူးဆန်းအေးစက်လှသော မျက်လုံးကြီးမှာ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိတွေ့မိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း အတည်မပြုနိုင်သေးပေ။

ဆက်လက် စူးစမ်းသွားမည်ဆိုပါက ဟော့ထုန်တောင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တကယ်ပင် ဖော်ထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နေမင်းကြီးမှ သွေးများ စီးကျနေဆဲပင်။ လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

နေမင်းကြီး သွေးထွက်နေသော ပုံစံမှာ အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးကြီးနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

"ဒါတွေကြားထဲမှာ ဘယ်လို ဆက်နွှယ်မှုတွေ ရှိနေတာလဲ..."

"ဒါမှမဟုတ် ဒီနေမင်းကြီးကိုယ်တိုင်က အဲ့ဒီမျက်လုံးကနေ ပြောင်းလဲထားတာလား..."

"ဒါဆို အဲ့ဒီမျက်လုံးက ဘယ်ကလာတာလဲ...

အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်က ချောက်နက်ကြီးက ဘယ်နေရာလဲ..."

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်း၌ စဉ်းစားတွေးတောမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ ထူးဆန်းလှသော နေမင်းကြီးမှ သွေးများ စီးကျခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို လီယန်ချူ မြင်လိုက်ရသည်။ နေရောင်ခြည်မှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့်အလား ခံစားရသည်။ ကျဆင်းလာသော နေရောင်ခြည်၏ စွမ်းအားများမှာလည်း အလွန်ပင် စင်ကြယ်လှပြီး ဖြောင့်မတ်သော အရှိန်အဝါများကို ပေးစွမ်းနေသည်။

လီယန်ချူသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ယခုရရှိထားသော သိမြင်မှုများကို အချိန်ယူ၍ ပြန်လည် သုံးသပ်ရန် နေရာကောင်းတစ်ခု ရှာရပေမည်။

အစောပိုင်းက ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ကိုယ်ပွား ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ ယန့်ချိရှအသွင်ဖြင့် မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုး ကို လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကိုယ်ပွားနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့လိုက်သည်နှင့် နတ်လက်နက်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုး မှာ ဤနေရာ၌ ရှိနေသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားကို ခုခံရန် ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်ရှိသော ကာကွယ်ရေး ရတနာများနှင့် ခရမ်းရောင် နတ်ဝတ်စုံ တို့ကို အသုံးပြုခဲ့ရပြီး ဖန်တီးခြင်းရွှေကျမ်းစာ ကျင့်စဉ်ဖြင့်လည်း မနည်း ထိန်းချုပ်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လူအများက လီယန်ချူကို ကြည့်သော အကြည့်များမှာ ထပ်မံ၍ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ မူလကပင် ဤတာအိုဆရာမှာ တိုက်ခိုက်ရေး၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး သိုင်းနတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို လိုက်စားသူဖြစ်ကြောင်း သိကြသော်လည်း၊ ရှေးဟောင်း မီးနတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်ကို ဖိတ်ခေါ်ကာ နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကို ရိုက်ခွဲနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ စွမ်းအားကို ပြန်လည် အကဲဖြတ်နေကြရသည်။

ဤတာအိုဆရာသည် နတ်နန်းတော်အတွင်း၌ လင်လုံနတ်သမီး၏ ကြံစည်မှုများကို ဖော်ထုတ်ကာ ပြင်းထန်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်လည်း တစ်ဦးတည်း လက်ဗလာဖြင့် လင်လုံနတ်သမီးကို အသေရိုက်သတ်ခဲ့ပြန်သည်။ ရှေးဟောင်း နတ်နန်းတော်ကြီးပင် သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားရပါတကား။ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားပင်။

ယခု သူသည် နတ်နန်းတော်မှ လျှောက်လှမ်းထွက်လာစဉ် လင်လုံနတ်သမီး၏ ဝိညာဉ်ချုပ်ငြိမ်းသွားခြင်း၊ နန်းတော်ကြီး ပြိုကျပျက်စီးခြင်းနှင့် နေမင်းကြီး သွေးထွက်ခြင်း စသည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ လူအများ၏ မျက်စိထဲတွင် ပိုမို၍ နက်နဲဆန်းကြယ်လာကာ လူအများက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

လျင်မင်တာအိုဆရာသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပဉ္စမမြောက် တပည့် ဝမ်ချန်လင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို မင်းက သွားပြီး ရန်စရဲတယ်ပေါ့! မင်းရဲ့ စီနီယာက မင်းကို ရိုက်မေ့မပစ်ခဲ့ရင် ဒီနေ့ ငါတို့အားလုံး အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချန်လင်မှာ အစောပိုင်းက သူ၏ စီနီယာ၏ ကျောပေါ်၌ အပြင်သို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အိပ်ရာနိုးလာပြီးနောက် ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများ စိုရွှဲသွားပြီး အခြေအနေ မည်မျှ စိုးရိမ်ရသည်ကို သိသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူက ဘေးမှ တည်ငြိမ်လှသော လူငယ်ထံသို့ ဂါရဝပြုလိုက်ကာ

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် အမှားကြီး မှားမိတော့မှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ထိုလူငယ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြကာ

"နောက်တစ်ခါ... ဒီလောက်ထိ မမိုက်ပါနဲ့တော့" ဟု အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

အခန်း (၈၉၆) - ချစ်တတ်မုန်းတတ်သူ၊ အဆင့်တူဆက်ဆံခြင်းနှင့် ကိုယ်တွင်းဖောက်စားခံရမှု

ကျင့်ရွှမ်သီလရှင်သည် သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို ပြန်လည်ထိန်းညှိကာ ဒဏ်ရာကုသဆေးများကို သောက်သုံးပြီးနောက် ဒဏ်ရာများမှာ သက်သာလာပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ပြိုကျပျက်စီးနေသော နတ်နန်းတော်ကြီးကို နောက်ခံပြု၍ လီယန်ချူ တစ်ဦးတည်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားရသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာ မသိမသာ ပြင်းထန်လာပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း စွဲလမ်းရီဝေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဤဟန်ပန်မှာ... လောကတွင် ယှဉ်ဖက်ကင်းလှပေစွ။

သူမတင်မကဘဲ သူမဘေးရှိ ရှဲ့ဝမ်ရင် ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းပြီး အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပေသည်။

"ဒေါ်လေး... ကျွန်မပြောသားပဲ၊ တာအိုဆရာချောင်ချောင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးလို့။ သူ အခုလို အရှိန်အဝါကြီးနေတဲ့ပုံစံကို ကျွန်မ တကယ် သဘောကျတာပဲ"

စကားဆုံးသွားသော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မပြောသဖြင့် ရှဲ့ဝမ်ရင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ ငေးမောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒေါ်ဒေါ်... ဒေါ်ဒေါ်"

ကျင့်ရွှမ် သတိပြန်ဝင်လာပြီး

"အာ... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ပြုံးလျက်

"ဒေါ်လေး ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

ကျင့်ရွှမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ရှက်သွေးဖြန်းမှုတစ်ခုမှာ ခဏချင်း ပေါ်လာပြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေလို့ပါ"

ရှဲ့ဝမ်ရင်က မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်ပြီး ကျီစယ်သည့်လေသံဖြင့်

"ပြတ်ပြတ်သားသား မလုပ်နိုင်ရင် ဒုက္ခရောက်တတ်တယ်နော် ဒေါ်လေး။ တာအိုဆရာချောင်ချောင်ကို လက်လွတ်မခံပါနဲ့ဦး။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုယောက်ျားမျိုးကို ဘယ်အချိန်မှ ပြန်တွေ့နိုင်မှာလဲ"

ကျင့်ရွှမ်သည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သူမကို ငေါက်ငန်းခြင်း မပြုဘဲ သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်က တန်ခိုးစွမ်းအား အလွန်မြင့်မားတယ်၊ နတ်ဘုရားအောက်မှာ အနီးစပ်ဆုံး ပြိုင်ဘက်ကင်းသူပဲ။ ဒီလိုလူမျိုးကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနားကပ်နိုင်မှာလဲ"

ရှဲ့ဝမ်ရင်က တခိခိ ရယ်မောကာ

"ဒေါ်လေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ဖို့ဆိုတာ ကျင့်စဉ်အဆင့် တူနေဖို့ လိုလို့လား။ ပုံပြင်တွေထဲမှာ နတ်သမီးတွေနဲ့ သာမန်လူသားတွေ ချစ်ကြတာ အများကြီး မဟုတ်လား"

ကျင့်ရွှမ် ကြောင်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင်မှာ နုပျိုလှပပြီး တက်ကြွသူဖြစ်ရာ ဤအတွေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

ကျင့်ရွှမ်မှာ စိတ်ထဲမှ တမ်းတမိသွားသည်... နုပျိုရတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ၊ ချစ်တတ်မုန်းတတ်တယ်။

အေးစက်တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူမမှာ အသက် (၁၃-၁၄) နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိပြီး မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။ သူမနှင့်အတူ ထွားကျိုင်းသော လူသန်ကြီးတစ်ဦး ပါလာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နွားမျက်လုံးကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုလူသန်ကြီးကို မှတ်မိလိုက်သည်။ သူသည် အစောပိုင်းက ရွှေကျီးကန်းကို လုယူစဉ် ထွက်ပြေးသွားသော တတိယအဆင့် နွားမျိုးနွယ် မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

'ဒီလူက စောစောက ထွက်ပြေးသွားပြီးတော့ အခု ဘာလို့ မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတာလဲ၊ ဘာလုပ်ဖို့လဲ '

အေးစက်တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးက လီယန်ချူကို စူးစမ်းလိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ လီယန်ချူသည် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သူမမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေသလိုလို၊ မရှိသလိုလိုနှင့်...။

"ဟင်" လီယန်ချူ ကြောင်သွားသည်။

မိန်းကလေးက ပြုံးလျက် "တစ်ခုခုကို မြင်သလား"

လီယန်ချူက အလေးအနက်မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ထိုတတိယအဆင့် မိစ္ဆာဘုရင်မှာ ကိုယ်ခံစွမ်းအား အလွန်တောင့်တင်းပြီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါလည်း ရှိသော်လည်း၊ ဤမိန်းကလေးအပေါ်တွင်မူ အလွန်ပင် ရိုသေဟန်ရှိပြီး ဘေးချင်းယှဉ်၍ပင် မရပ်ရဲပေ။

မိန်းကလေးက မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ကျွန်မနာမည် လီကျိ ပါ"

မျိုးရိုးတူနေပါလား... လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးက ဘေးမှ လူသန်ကြီးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ

"မင်း သူ့သွားကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာလား"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဘေးမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ လျှံဟွမ် မှာ ဆွံ့အသွားပြီး တစ်ချက်ချောင်းဟန့်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

'ဒါက ပြောတာ အရမ်းကြီး တိုက်ရိုက်ကျလွန်းတယ်၊ ဒါက ပညာစမ်းရင်းနဲ့ တစ်ကွက် ရှုံးသွားတာပါဆိုနေ'

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"သွားကျိုးသွားတာလား... ကျွန်တော် သတိမထားမိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရိုက်လိုက်တာတော့ ဟုတ်တယ်"

ရုပ်ရည်က ငယ်နေသော်လည်း ကလေးမလေးဟု မဆိုနိုင်ပေ၊ နှစ်ပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီ ကျင့်ကြံထားသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဤမိစ္ဆာဘုရင်က သူမအပေါ် ရိုသေပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ လီယန်ချူသည် ဤမိန်းကလေးမှာ ထိုလူ၏ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယဝင်လိုက်သည်။

နွားမကြီးများလား အငယ်ကို ရိုက်လိုက်လို့ အကြီးက လိုက်လာတာမျိုးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အတွေ့ရများလှပေရာ၊ လက်စားချေဖို့ လာသည်ဆိုလျှင်လည်း မဆန်းပေ။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုလိုက်ပြီး

"ရိုက်ရင်လည်း ရိုက်ပေါ့၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မတော်တာကိုး"

လျှံဟွမ် - "................"

သူက ဆရာသခင်က မိမိဘက်မှ တစ်ခုခု ပြောပေးမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဆိုလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ သို့မဟုတ် ဤတာအိုဆရာလေးက အရမ်းကြမ်းလွန်းသဖြင့် ဆရာသခင်က ဤသို့ပင် ပြောလိုက်ရခြင်းလား သို့သော် လျှံဟွမ် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာတွင် ၎င်းမှာ ဆရာသခင်၏ ပုံမှန်စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။

လီယန်ချူသည် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မည်သည့် ရန်လိုမှုကိုမျှ မခံစားရဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ်ကိုသာ တွေ့ရသည်။

မိန်းကလေးက တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"သူ့ဆီက ကြားတာတော့ မင်းမှာ နေလပုတီး ဆိုတဲ့ ရတနာ ရှိတယ်ဆို၊ ကျွန်မ ကြည့်လို့ ရမလား"

ငါ့ရတနာကို ကြည့်ချင်တယ်ပေါ့... လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး

"မရဘူး"

လျှံဟွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။

'ဟုတ်တယ်... ဒီလို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းရမှာ'

ဆရာသခင်၏ စိတ်ကြီးပုံအရဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် တိုက်ပွဲဖြစ်သင့်နေပြီဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် မိန်းကလေးက စိတ်မဆိုးဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကျွန်မမှာ တခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ အဲဒီ နေလပုတီးက ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာဖြစ်ပြီး မင်းလက်ထဲ ရောက်နေတယ်လို့ ကြားလို့ လာကြည့်တာပါ"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးလှုပ်သွားသည်။ နေလပုတီးကို သူသည် လော့ဖူတောင်၏ (၆၃) ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်ချန်းချိုး ထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမိန်းကလေးနှင့် ထိုသို့ ပတ်သက်မှု ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာ နေလပုတီးလဲ... မကြားဖူးပါဘူး"

မိန်းကလေး - "................"

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ လျှံဟွမ်က မျက်လုံးပြူးကာ ဝင်ဟောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ မိန်းကလေးက သူ့ကို တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်ပြီး "ဖယ်စမ်း" ဟု ဆိုသဖြင့် လျှံဟွမ်က ချက်ချင်းပင် ဘေးသို့ ဆုတ်သွားရသည်။

မိန်းကလေးက ရယ်မောကာ

"ကျွန်မက နေလပုတီးကို ပြန်တောင်းဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီပုတီးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က တားမြစ်ချက် လုပ်ထားတယ်၊ ကျွန်မက အဲဒါကို ဖြေရှင်းနည်း သိလို့ပါ"

ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးလည်း ရှိတာပဲလား... လီယန်ချူက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုပြန်သည်။

"မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် ဘာနေလပုတီးမှ မကြားဖူးဘူး"

မိန်းကလေးမှာ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။ သူမက စေတနာနှင့် ကူညီရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ဤတာအိုဆရာလေးက လက်မခံပေ။ သူမသည် လီယန်ချူကို ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောကာ ဆိုသည်။

"မင်းရဲ့ သံသယစိတ်ကလည်း အရမ်းကြီးတာပဲ"

ထို့နောက် သူမက ခေါင်းခါကာ

"ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်း မယုံရင်လည်း အတင်းမလုပ်ပါဘူး။ မင်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ"

လီယန်ချူက "ချောင်ချောင်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိန်းကလေးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လီယန်ချူ နာမည်အတု ပေးနေမှန်း သူမ သိပုံရသည်။ သို့သော် သူမက ချက်ချင်းပင် ဘေးမှ မျက်လုံးပြူးနေသော လျှံဟွမ်ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"လာ... ဒါ မင်းရဲ့ ဦးလေး ချောင်ချောင်ပဲ"

လျှံဟွမ် - "................"

လီယန်ချူ - "................"

ထိုအချိန်တွင် ရွှေကျီးကန်းလေး ကို ခေါ်ဆောင်လာသော ကျွေ့ဟွာ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်လေး ခတ်ပြပြီး ထိုသူနှစ်ဦးကို စွေကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ 'လက်စဖျောက်လိုက်ရမလား' ဟု မေးသည့်သဘောပင်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာသည် ရွှေကျီးကန်းလေးကို ဘေးတွင် ထားကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားဆဲပင်။ ထိုစဉ် လျှံဟွမ်မှာ နားမလည်သော်လည်း ဆရာသခင်၏ စကားကို နားထောင်ကာ လီယန်ချူကို ရိုသေစွာဖြင့်

"ဦးလေး ချောင်ချောင်" ဟု ခေါ်လိုက်ရသည်။

ကျွေ့ဟွာ- "................"

ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ သူမ ကြောင်အသွားသည်။

မိန်းကလေးက ကျွေ့ဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကြောင်လေး... မင်း ခုနက လက်စဖျောက်ဖို့ ကြံနေတာလား"

ကျွေ့ဟွာ အံ့ဩသွားသည်။

'ဒီလူက ငါ့အတွေးကို ဘယ်လို သိတာလဲ' ထို့ပြင် ထိုမိန်းကလေး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုစိတ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

မိန်းကလေးက ကျွေ့ဟွာကို ကြည့်ပြီးနောက် ရွှေကျီးကန်းလေးကို ဆက်ကြည့်ကာ

"ရှေးဦး အသက်ကိုးသက်ကြောင် နဲ့ ရွှေကျီးကန်း... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"

ထို့နောက် သူမက လီယန်ချူကို ဆိုသည်။

"ကျွန်မက ကျိုဟွာကျွန်း မှာ ကျင့်ကြံနေတာပါ၊ အခွင့်ရရင် ကျွန်မတို့ကျွန်းကို ဧည့်သည်အဖြစ် လာခဲ့ပါဦး"

အစအဆုံး ထိုမိန်းကလေး၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးလှပြီး လီယန်ချူ မည်သည့် ရန်လိုမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ သူ ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပါပြီ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေးက လျှံဟွမ်ကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျွေ့ဟွာကမှ သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

"ဒီမိန်းကလေးရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို ပြင်းထန်တာပဲ။ သူ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ ငါ လှုပ်လို့တောင် မရတော့ဘူး"

လီယန်ချူမှာမူ မည်သည့် ဖိအားမျှ မခံစားခဲ့ရသဖြင့် အံ့ဩသွားရသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို၍ မြင့်မားသွားတော့သည်။ စောစောက သူသည် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူမကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ဤနေရာတွင် ရှိမနေသကဲ့သို့ပင် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ အတွေးကို သိနိုင်သလို၊ သူမ၏ သွေးမျိုးနွယ်နှင့် ရွှေကျီးကန်း၏ ပုံစံပြောင်းမှုကိုပါ သိမြင်နိုင်သည်။

"လီကျိ... ကျိုဟွာကျွန်း" လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်း၌ စဉ်းစားတွေးတောမှုများ ရှိနေသည်။

ဝတ်စုံဖြူဝတ် မိန်းကလေးနှင့် လျှံဟွမ်တို့ ထွက်လာပြီးနောက်...

လျှံဟွမ်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်... ဘာလို့ အဲဒီတာအိုဆရာလေးကို ဒီလောက် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံရတာလဲ"

သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သူ့ကို မရိုက်တာ ထားပါတော့၊ ဘာလို့ နေလပုတီးရဲ့ တားမြစ်ချက်ကိုတောင် ဖြေပေးဖို့ လုပ်ရတာလဲ။

မိန်းကလေးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာ တာအိုဆရာလေးလဲ၊ သူက နောက်ဆိုရင် ငါနဲ့ အဆင့်တူ ဆက်ဆံရမယ့်သူပဲ။ နောက်ဆိုရင် သူ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်ရမယ်။ ချောင်ချောင် ဆိုတာလည်း နာမည်အတု ဖြစ်ဖို့များတယ်"

လျှံဟွမ်က မျက်နှာပျက်လျက်

"အဆင့်တူ ဆက်ဆံရမယ် သူက ဆရာသခင်နဲ့ အဆင့်တူဖို့ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ"

မိန်းကလေးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

"မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေအတွက် ဘေးဒုက္ခတွေက အများကြီးပဲ။ နောက်ဆိုရင် ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ သူ့ကို ရန်မစမိအောင် သတိထား"

သူမ၏ လေသံမှာ အလေးအနက်ဖြစ်နေသဖြင့် လျှံဟွမ်လည်း "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။

မိန်းကလေးက ဆက်ပြောပြန်သည်။

"တကယ်လို့ အသက်ဘေးနဲ့ ကြုံလာရရင် သူ့ကိုတွေ့ရင် ဦးလေး ကယ်ပါ လို့ သုံးခါအော်လိုက်၊ သူ ဒီနေ့က သံယောဇဉ်ကို ငဲ့ပြီး မင်းကို တကယ် ကယ်ရင် ကယ်လိမ့်မယ်"

လျှံဟွမ် - "................"

မိန်းကလေးမှာ စိတ်ကြည်လင်နေပုံရသည်။ ဟော့ထုန်တောင်ကို လာရင်းနှင့် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် တွေ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"အဆင့်တူ ဆက်ဆံရမယ်" သူမ ပြုံးလိုက်သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများ ကော့တက်သွားကာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အမြတ်ထုတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ လျှံဟွမ်မှာမူ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ဆရာသခင် ဘာကြောင့် ပျော်နေမှန်း မသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။

ဟော့ထုန်တောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း...

ယွီယိုဖန့် နတ်နန်းတော် ပွင့်ခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားပြီဖြစ်သည်။ ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်ခဲ့သော နတ်သမီးတရားဟောခြင်း နှင့် နတ်ကျင့်စဉ်များ သင်ပေးခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ အတုအယောင်များသာ ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာ၌ အစောဆုံး သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူများ၏ စွဲလမ်းမှုများမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိသွားကြသည်။

ထိုသတင်းကြောင့် လူများစွာမှာ စိတ်ပျက်သွားကြပြီး တိတ်ဆိတ်သော နေရာများတွင် ပုန်းအောင်းကာ နယ်မြေပြန်ပိတ်ချိန်ကိုသာ စောင့်နေကြတော့သည်။ နတ်နန်းတော်ထဲမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများဖြစ်သော လူသောင်းချီ တရားရွတ်သံ၊ ဆန်းကြယ်သော ရွှေကျီးကန်းနှင့် ကျောက်နဂါးများမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲပင်။

သို့သော် တစ်ဖက်တွင်လည်း လူအချို့မှာ ပို၍ စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။ အကြောင်းမှာ နတ်လက်နက် မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို တိုက်ထုတ်နိုင်သော ထိုလက်နက်ကို မည်သူက မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ အန္တရာယ်များလေလေ၊ ဟော့ထုန်တောင်ထဲတွင် နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်များ တကယ်ရှိကြောင်း သက်သေပြနေလေလေ ဖြစ်သည်။ မသေဆေးကိုပင် ရှာတွေ့နိုင်သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်နေကြသည်။

ယွီယိုဖန့် တောင်တန်းကြီးမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှသည်။ လူအများမှာ ရှေးဟောင်းအကြွင်းအကျန်များနှင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ဂူဗိမာန်များကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။ အန္တရာယ်ကြီးသလို ရရှိမည့် ရလဒ်မှာလည်း အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။

လီယန်ချူမှာမူ အခြားနေရာများကို လောလောဆယ် မသွားသေးဘဲ တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုတွင် သူ၏ သိမြင်မှုများကို ပြန်လည် သုံးသပ်နေသည်။ ရွှေရောင် နတ်ဘုရားစာလုံး (၁၀၀) ခန့်တွင် "တောင်နှင့် မြစ်တို့ကို ထာဝရ ချုပ်နှောင်ခြင်း" ဟူသော စာလုံးလေးလုံးမှာ အဓိကဖြစ်ပြီး ပြောင်းလဲမှုများစွာ ပါဝင်သည်။ လီယန်ချူ ရက်အနည်းငယ်ကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ထိုလျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်မှာ စွမ်းအား အဆမတန် တိုးတက်လာသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် လင်လုံနတ်သမီးနှင့် တွေ့လျှင် သူမကို ပိုမိုကြာရှည်အောင် ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ သိစိတ်ထဲမှ ဆန်းကြယ်သော ဓားသိုင်းမန္တန်ကိုလည်း ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရသေးပေ။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် အရေးပေါ်သုံးရန် အရန်လက်နက်အဖြစ်သာ ထားရှိထားရသည်။

ထို့ပြင် သူသည် မိုးကောင်းကင်ဖဲကြိုး ကိုလည်း ပြန်လည် လေ့ကျင့်နေသည်။ ယန့်ချိရှအသွင်ဖြင့် လုယူခဲ့သော ထိုလက်နက်မှာ အခုတော့ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တိုက်စစ်ရော ခံစစ်ပါ ကောင်းမွန်သော လက်နက်ဖြစ်ပြီး လီယန်ချူသည် ဖန်တီးခြင်းရွှေကျမ်းစာ ဖြင့် ၎င်းနှင့် ဆက်သွယ်မှုအသစ် ပြုလုပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ နာမည်ကျော် နတ်ဘုရား နီကျား ၏ လက်နက်နှင့် ဆင်တူသဖြင့် လီယန်ချူ အလွန် သဘောကျနေသည်။

ဓားပျံကျင့်စဉ်တွင်လည်း လီယန်ချူမှာ အရင်နှင့်မတူဘဲ ပိုမို၍ ဆန်းပြားမြန်ဆန်လာသည်။ ကျွေ့ဟွာမှာလည်း အရင်က သွေးမျိုးနွယ်ကို မြှင့်တင်ရုံဖြင့် ရပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ တိုက်ပွဲများကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျင့်စဉ်နှင့် နည်းစနစ်များမှာ အရေးကြီးကြောင်း သိလာကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်နေသည်။ သူမ၏ လက်ရှိစွမ်းအားမှာ တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းတွင် ရှိနေပြီး အချိန်ကို ရပ်တန့်စေနိုင်သော သူမ၏ သွေးမျိုးနွယ် တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ရွှေကျီးကန်းလေးမှာလည်း နေမင်း၏ စွမ်းအားများကို စားသုံးကာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသော်လည်း ပျံသန်းနှုန်း မြန်လာသည်မှအပ အခြား ထူးခြားမှု မရှိသေးပေ။ ကျွေ့ဟွာမှာမူ လက်သီးသိုင်းတစ်ခုကို လေ့ကျင့်နေပြီး တစ်ချက်ချင်းစီတွင် ရှေးဟောင်း သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။

သူမ အဓိက လေ့ကျင့်နေသော အကွက်မှာ "ကျားနက် နှလုံးနှိုက်ခြင်း"ပင် ဖြစ်သည်။

လေ့ကျင့်မှုအပြီးတွင် ကျွေ့ဟွာက ရှဲ့ဝမ်ရင် မရှိတော့တာ တကယ်ကို အေးချမ်းတာပဲ ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင်မှာ ရက်အနည်းငယ် လီယန်ချူနှင့် စကားပြောရန် လာတတ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဒေါ်လေးက ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ ရဲတင်းလွန်းသော အပြုအမူများကြောင့် ကျင့်ရွှမ် မှာ စိတ်ပူသွားပုံရသည်။

"ငါတို့ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီဆိုတော့ အခြားနေရာတွေကို သွားကြည့်ကြရအောင်"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။ တစ်ဦးနှင့် တစ်ကောင်မှာ တောင်ထိပ်သို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာလာကြသည်။

တောင်လမ်း၏ အကွေ့တစ်ခုအရောက်တွင်...

အလောင်းများစွာမှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ မည်သည့် သွေးနံ့မျှ မရှိခြင်းပင်။

လီယန်ချူ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရာ ကျွေ့ဟွာက အလန့်တကြား ဆိုသည်။

"သူတို့ရဲ့ ကျောဘက်ကနေ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေ အကုန် နှိုက်ထုတ်ခံထားရတာပဲ၊ လူအရေခွံပဲ ကျန်တော့တယ် "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အလောင်းတိုင်းတွင် ကျောဘက်၌ သေးငယ်သော ဒဏ်ရာတစ်ခုနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသော ဒဏ်ရာတစ်ခုစီ ပါရှိနေသည်။

"ထူးဆန်းတယ်... တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ဒဏ်ရာ နှစ်ခုစီ ရှိနေတယ်"

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသူများမှာ သေဆုံးသွားသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာများမှာ အသက်ရှင်စဉ်ကအတိုင်း ကြောက်လန့်ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ လောဘတက်ခြင်း စသည်ဖြင့် အေးခဲနေခြင်းပင်။ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ မရှိသော်လည်း လူအရေခွံမှာ ပိန်ချိုသွားခြင်းမရှိဘဲ ပုံမှန်လူကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။

"ငါ့အထင်တော့... ဒီဖောက်ထွက်သွားတဲ့ ဒဏ်ရာက နောက်မှ ဖြစ်တာပဲ။ သူတို့ ဒီမှာ သေသွားအောင် လုပ်လိုက်တဲ့ ဒဏ်ရာပေါ့"

"ဒါမှမဟုတ်... သူတို့ ဒီဒဏ်ရာနဲ့ မသေခင်မှာတင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို အကုန် စားသောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဟု လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်ရာ၊ ကျွေ့ဟွာမှာ ကျောချမ်းသွားတော့သည်။