အခန်း (၈၉၇-၈၉၈)

အခန်း (၈၉၇) - ကျူလျန်ဓားသိုင်း၊ အထွတ်အထိပ်တိုက်ပွဲ

တစ်လမ်းလုံး လျှောက်လာခဲ့ရာ မြေပြင်ထက်တွင် အလောင်းများစွာ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အစပိုင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသော ဒဏ်ရာများသာ ရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အလောင်းများမှာ ကြေမွပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သေဆုံးပုံမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလှသော်လည်း ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်သူသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို တဖြည်းဖြည်း မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ခြင်းကို ပြနေသည်။ အစပိုင်းတွင် တစ်ဖက်လူကို တိကျစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး အားအနည်းငယ်မျှပင် မဖြုန်းတီးခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက

"တိုက်ခိုက်တဲ့လူက အစွမ်းကုန် မထုတ်သေးပုံပဲ။ သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်နေတဲ့လူတွေထက် သူ ပိုပြီး ကြောက်ရတဲ့လူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေပုံရတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက

"နင်က ဘယ်လိုသိတာလဲ" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက

"သူက အစပိုင်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ လက်ချက်က ပိုရက်စက်လာပြီး တိုက်ရင်းနဲ့ ဆုတ်ခွာနေတယ်။ ဒီလူတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် သူ့ကို ဒီလောက်အထိ အကျပ်ရိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ တခြားလူတစ်ယောက်ကို ရှောင်နေတာ မဟုတ်ရင်ပေါ့"

ကျွေ့ဟွာမှာ နားမလည်သော်လည်း လေးနက်သောဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဟုတ်တယ်... ငါစဉ်းစားထားတာနဲ့ အတူတူပဲ" ဟု ခပ်တည်တည် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ - "................"

ခဏအကြာတွင် ကျွေ့ဟွာက

"ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ရတနာလုပြီး လူသတ်တာက မဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေ အကုန်အနှိုက်ခံထားရတာတောင် ဒီလောက် စွမ်းအားတွေ ရှိနေသေးတာ... ဒါက ထူးခြားတဲ့ အလောင်းကောင်ပြုစားနည်းလား" ဟု မေးပြန်သည်။

လီယန်ချူက

"ဒါက ငါ့ကို ထူးဆန်းစေတဲ့ အချက်ပဲ။ အလောင်းတွေပေါ်မှာ အလောင်းကောင်အရှိန်အဝါ မရှိဘဲ လူကောင်းတွေအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေတယ်"

လီယန်ချူသည် အရှိန်အဝါနောက်သို့ လိုက်လာရင်း ချောက်ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုနေရာတွင် မြေပြင်ကြီးမှာ အက်ကွဲကြောင်းကြီး ဖြစ်နေပြီး အနက်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မြက်တစ်ပင်ပင် မပေါက်ဘဲ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အဝေးတွင် လူ (၇) ဦး၊ (၈) ဦးခန့်က မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဝိုင်းထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အရပ်ရှည်ပြီး လှပနုပျိုသူဖြစ်ကာ မျက်ခုံးတန်းများမှာ ရဲရင့်သောအရှိန်အဝါ ရှိသော်လည်း ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အလှကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူမသည် သံလှံရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ထားပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံချပ်ကာဝတ်စုံမှာ ပျက်စီးကာ နေရာအနှံ့မှ သွေးများ ယိုစီးနေသည်။ ခါးတွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူမကို ဝိုင်းထားသူများ၏ မျက်လုံးများမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ဖောက်ထုတ်ခံထားရကာ အရေခွံသာ ကျန်တော့သည့်ပုံစံ လုံးဝမပေါက်ပေ။ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများမှာ အပြင်သို့ လွင့်ပျံ့နေပြီး ကျောက်ခဲများမှာလည်း လွင့်စင်နေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ ထွားကျိုင်းသော အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ သံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်၍ လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။ သူသည် ဓားရှည်တစ်စင်းကို မြေတွင်ထောက်ထားသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအဘိုးအိုကို မသိသော်လည်း သူ၏အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူထဲနက်ရှဲလှကြောင်း ခံစားမိသည်။ ထိုလူအားလုံးကို သူ မသိသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးကိုမူ သူ သိနေသည်။ သူမမှာ ယခင်က ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ ဂူဗိမာန်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော ဝူမေ့နန် ပင် ဖြစ်သည်။

"ဝူး..."

ဝူ‌မေ့နန် သည် လှံရှည်ကို အားဖြင့် လွှဲလိုက်ရာ လျှပ်စီးသံ၊ မိုးခြိမ်းသံများနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘုန်း"

လတ်တလောတွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမက အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အဝတ်စုတ်တစ်ခုကဲ့သို့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး လူအရေခွံစများမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော်လည်း သွေးတစ်စက်မျှ ထွက်မလာပေ။

"ဖောက်"

ဝူမေ့နန် သည် သံလှံကို ကိုင်ကာ လှံဖျားမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် နောက်တစ်ဦးကို ထိုးဖောက်၍ လွင့်ထွက်သွားစေကာ အခြားတစ်ဦးနှင့် ဆောင့်မိစေသည်။ ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားတော့သည်။

သို့သော် သူမ၏ ခါးမှဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း သတိထားနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဝူမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ဆန်းကြယ်လာပြီး ကိုယ်ဖျောက်အတတ်မှာ တစ္ဆေများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ နာကျင်မှုကိုလည်း လုံးဝ မကြောက်ကြပေ။

စောစောက အမှတ်မထင် ဖြစ်သွားစဉ် သူမမှာ ဝိုင်းထားခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး၏ ဓားချက်တစ်ချက် ထိမှန်သွားခဲ့ကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ဝမ်းဗိုက်တွင် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်သွားခဲ့သည်။ ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်အားကောင်းလှသဖြင့် တစ်ချက်တည်းနှင့် ဝူမေ့နန် ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝူမေ့နန် သည် ဤနတ်စံပယ်ရာ နယ်မြေထဲတွင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စွမ်းအားများ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ပုတီးတစ်ကုံး ရရှိမထားခဲ့လျှင် ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ သူမကို ကြောက်လန့်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

လီယန်ချူသာ ရောက်မလာခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ အလောင်းကိုသာ တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

"ဝုန်း"

ဝူမေ့နန် သည် သံလှံဖြင့် ဝူမျိုးနွယ်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ထိုကျင့်ကြံသူမှာလည်း ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရဲရင့်စွာဖြင့် ထက်မြက်သော ဓားရှည်ကို ဝူမေ့နန် ၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ဤဓားချက်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး ဓားဖျားတွင် လက်မဝက်ခန့်ရှိသော ဓားအလင်းတန်းများမှာ လျှပ်စီးမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသည်။ ထိုသူ၏ စွမ်းအားမှာ ခဏချင်းအတွင်း အဆမတန် တိုးတက်လာသဖြင့် ဝူမေ့နန် ပင် အနည်းငယ် အငိုက်မိသွားရသည်။

သူမသည် လှံရှည်ကို ခါလိုက်ရာ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော်လည်း ထိုသူကို ကြေမွသွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဝူမေ့နန် သည် ကိုယ်ကိုစောင်း၍ ရက်စက်လှသော ဓားချက်ကို ရှောင်တိမ်းကာ ထိုသူကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

လှံရိုးမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး နဂါးတစ်ကောင် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ အသံများ မြည်ဟည်းနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ဤနယ်မြေအတွင်းတွင် သိမြင်မှုအသစ်များ ရရှိထားပြီး စွမ်းအားများ တိုးတက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့်သာဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် ထိုသူ၏ ဓားချက်အောက်တွင် ဒဏ်ရာရနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်ရှိနေသော ဝူမျိုးနွယ်ကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းအားမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် မျက်လုံးများမှာ ဘေးတွင် ဓားကိုထောက်ကာ ရပ်နေသော ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေခြင်းပင်။

ခဏချင်းအတွင်း အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်လာပြီး ဝူမေ့နန် ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ပုတီးမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုသူများကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်။ ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအား ရှိသည်။

သို့သော် ထိုပုတီးမှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်ကာ အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများမှာလည်း များစွာ ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လူတိုင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများ ကျရောက်လာသော်လည်း နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိသလို ထင်ရသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုပုတီး၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူသည် အခွင့်အရေးကို တိကျစွာ ဖမ်းဆုပ်နိုင်သူဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားအလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်ခါနီး အချိန်ကို သူ စောင့်နေခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကာ ဓားကို အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ မရှိသော်လည်း အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းရှိသော ပြတ်သားမှုမျိုး ခံစားရသည်။

တန်ခိုးစွမ်းအား မှော်အတတ်အားလုံးမှာ သူ၏ဓားချက်အောက်တွင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားရမည်ကဲ့သို့ပင်။

အကြိမ်ကြိမ် အားအင်ကုန်ခမ်းပြီးနောက် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝူမေ့နန် ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ဓားမှာ သူမ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး သူမကို နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားအောင် ခုတ်ပိုင်းတော့မည့် ဆဲဆဲ...

ရုတ်တရက်

ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ လူငယ်တာအိုဆရာလေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာလေးသည် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် အသာအယာ တားလိုက်ရာ၊ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သောအရှိန်အဝါ ပါဝင်သည့် ထိုဓားချက်မှာ လမ်းကြောင်းလွဲသွားပြီး ဝူမျိုးနွယ်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး၏ ခါးကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ဟောင်းလောင်းပေါက်ဖြစ်နေသော လူအရေခွံနှစ်ခုမှာ ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ၊ တက်ကြွလှသော သွေးအရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေတစ်ရာခန့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ မျက်ခုံးအလယ်မှ ရွှေရောင်အစက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလျက် လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးစွမ်းအားကို ခုခံလိုက်သည်။

"ဘုန်း"

ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းကြီးကို ထုလိုက်သည့်အလား အသံကြီး မြည်ဟီးသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေလှိုင်းများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကုန်သည်။

ထိုအရှိန်အဝါ တုန်ခါမှုအောက်တွင် ဝူမျိုးနွယ်ကျင့်ကြံသူ နောက်ထပ် နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကြေမွသွားပြီး လူအရေခွံစများမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံကုန်တော့သည်။

ဝူမေ့နန် မှာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး လီယန်ချူကို မှတ်မိသွားကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် "လီတာအိုဆရာ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ယခင်က ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန် ရှေ့တွင်လည်း လီယန်ချူက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ သေဘေးနှင့် ကြုံနေရချိန်တွင် ထပ်မံတွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူက ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ လေးလံသောအသံမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ငါတို့ ဝူမျိုးနွယ်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စပဲ... ဘာလို့ မင်းက ဝင်စွက်ဖက်ရတာလဲ"

လီယန်ချူက အေးဆေးပင်

"ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ"

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက

"ဟုတ်တယ်... သူမက ငါတို့ ဝူမျိုးနွယ်ရဲ့ မျိုးဆက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်လူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံနေလို့ ငါက ဂိုဏ်းစည်းကမ်းအရ ရှင်းလင်းနေတာ"

ဝူမေ့နန် က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်

"မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ... ရှင်က ငါတို့ဘိုးဘေး လုံးဝမဟုတ်ဘူး"

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက သက်ပြင်းချကာ

" မေ့နန်... ငါ မင်းကို မသတ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိသားစုစည်းကမ်းက တင်းကြပ်တယ်၊ ဒီနေ့ မင်း လူတွေအများကြီး သတ်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကိုလည်း ကျင့်ကြံနေတယ်၊ မင်းကို ချန်ထားလို့ မရတော့ဘူး "

ထို့နောက် သူက လီယန်ချူဘက်သို့ လှည့်ကာ

"တာအိုဆရာရဲ့ အရှိန်အဝါက ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ကပဲ၊ ဒီနေ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ရောက်နေတဲ့သူကို ကာကွယ်ပေးဦးမလို့လား"

ဝူမျိုးနွယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကလည်း ဟောက်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်... ဒါ ငါတို့ ဝူမျိုးနွယ်ကိစ္စပဲ၊ အပြင်လူက ဘာလို့ စွက်ဖက်တာလဲ"

" ဝူမေ့နန် က မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကျင့်လို့ သေသင့်တယ်၊ ဘိုးဘေးက ကောင်းကင်ကိုယ်စား အပြစ်ပေးတာက တရားမျှတမှုပဲ၊ မင်း ဒီတာအိုဆရာ အမြန်ဖယ်စမ်း"

ဝူမေ့နန် မှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရကာ လက်ဖြင့် ခါးကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ သွေးများမှာ လက်ချောင်းကြားမှ ဆက်တိုက် ယိုစီးနေသည်။

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလိုအကွက်တွေ လာမထုတ်နဲ့... အဖိုးကြီး၊ မင်းက လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိတယ်"

သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တောက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများက ဝူမျိုးနွယ်ကျင့်ကြံသူများ၏ နဖူးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားကြသည်။

စောစောက သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသော်လည်း၊ သေခါနီးတွင်မူ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာများ ပြန်ပေါ်လာကာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မကျေမနပ် သေဆုံးသွားကြသည်။

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"ကျန့်ယိ ဂိုဏ်းက တာအိုဆရာတွေက အခုတော့ ပိုပြီး ညံ့ဖျင်းလာတာပဲ၊ မိန်းမအလှမှာ မိန်းမောပြီး တရားတာ၊ မတရားတာကိုတောင် မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး"

လီယန်ချူသည် စောစောက ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်ကို အသုံးပြုထားသဖြင့် ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက်...

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြီးမားသော ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုတံတိုင်းပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်သော သင်္ကေတများ ပါရှိကာ အရှိန်အဝါပေါင်းစုံ စီးဆင်းနေသည်။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် ကိုယ်ခံအားကောင်းသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များကို ခုခံရန် အထူးထုတ်လုပ်ထားသော တန်ခိုးစွမ်းအားနှင့် ဆင်တူသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက် ကျရောက်သွားသောအခါ ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။ ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဓားဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းထဲမှ ဆန်းကြယ်လှသော ကျူလျန်ပန်း (အပြာရောင်ကြာပန်း) တစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။

ကျူလျန်ဓားသိုင်း

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော ဓားသိုင်းဖြစ်ကာ ဓားလောက၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော လော့ဖူတောင်တွင်ပင် ထိပ်တန်းကျသော ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရတနာအိုးပုံသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး၊ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလှသော သွေးအရှိန်အဝါများဖြင့် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ဝုန်း"

ရွှေရောင်အလင်းတန်းထဲမှ ပေါ်လာသော ထိုကျူလျန်ပန်းမှာ ကြေမွသွားသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ဗလာဖြင့်ပင် မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

"သိုင်းလမ်းစဉ် လား" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာတော့သည်။

"ချွင်"

လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ လီယန်ချူသည် အသာအယာ ရှောင်တိမ်းကာ ကိုယ်ကိုစောင်း၍ လွတ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်ကုန်သည်။ လီယန်ချူသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နောက်ထပ် လက်ဝါးတစ်ချက် ထပ်မံရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးစွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်ယံ၏ တန်ခိုးအာဏာကဲ့သို့ပင် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။

"ဝုန်း"

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပျက်စီးသွားပြီး ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ ပေရာပေါင်းများစွာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ချောက်ကမ္ဘာအစွန်းသို့ ရောက်သွားသည်။

"သိုင်းလမ်းစဉ်က လူတွေကို သတ်ရမယ်" ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။

လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ အကြိမ်ကြိမ် တုန်ခါနေပြီး အလင်းတန်းများ တောက်ပကာ အလွန်ပင် လှပဆန်းကြယ်လှသည်။ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားသော ကျူလျန်ပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုကြာပန်းမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် လူများမှာ တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲပေ။ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် မျက်စိကွယ်သွားမည့်အလား ခံစားရသည်။

လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောတွင် မြင့်မားသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ သွေးအရှိန်အဝါများမှာ ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ကျူလျန်ပန်းနှင့် တိုက်ရိုက် ဆောင့်မိသွားတော့သည်။

"ဝုန်း"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မြေပြင်ကြီးမှာ ထွန်ယက်ထားသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော မြောင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်ကုန်ကာ ၎င်းထဲတွင် ထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါများ ကျန်ရှိနေသည်။

ဝူမေ့နန် က အော်ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ သတိထားပါ... ဘိုးဘေးက ဘယ်သူမှန်းမသိတဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ရဲ့ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံထားရတာ၊ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို စားသုံးနိုင်တဲ့ ပျံလွှားပိုးကောင်တွေကို အသုံးပြုနိုင်တယ်"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ပျံလွှားပိုးကောင်

ရုတ်တရက်

သူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် ပိုးကောင်တစ်ကောင်မှာ သူ၏လည်ပင်းပေါ်တွင် ကပ်နေခြင်းပင်။ လီယန်ချူ၏ သိစိတ်မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်သော်လည်း ထိုပိုးကောင် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်ကိုပင် မခံစားမိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် တောင့်တင်းလှသည့်အပြင် ကုသိုသ်အမှတ် ခုနစ်သိန်းတန် အစီရင်ဝတ်စုံ နှင့် ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်စုံတို့၏ ကာကွယ်မှု ရှိနေသဖြင့် ထိုပိုးကောင်မှာ သူ၏အသားကို မဖောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဝုန်း"

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အကာအကွယ်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုးကောင်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားအောက်တွင် ထိုပိုးကောင်မှာ မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရဘဲ လီယန်ချူကို ထပ်မံ၍ ရက်စက်စွာ ခုန်အုပ်လာပြန်သည်။

ပိုးကောင်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မမြင့်မားသော်လည်း အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာသိစိတ်မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်နေပြီဖြစ်ရာ အနီးအနားတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပိုးကောင်ပေါင်း ၁၀ ကောင်ကျော် သူ၏ထံသို့ ပျံသန်းလာနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားပြီး ပါးစပ်မှ သုံးရောင်ခြယ် မီး ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သုံးရောင်ခြယ် မီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထိုပိုးကောင်များကို မီးတောက်များအတွင်း ဝန်းရံလိုက်သည်။ ပိုးကောင်များသည် စူးရှသော အော်သံများကို ပြုလုပ်ကာ ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ဓားမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤဓားချက်မှာ မည်သည့်အသံမျှ မရှိဘဲ အခွင့်အရေးကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသူ၏ ဓားသိုင်းသတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ လော့ဖူတောင်မှ ရှန်ချန်းချိုးထက်ပင် သာလွန်နေပေသည်။

ဓားရှည်မှာ ခဏချင်းအတွင်း အကြိမ်ပေါင်း ကုဋေကုဋာမက တုန်ခါနေပြီး အသံများ မြည်ဟည်းနေသည်။ သူသည် ဓားသိုင်းထဲမှ 'တုန်ခါခြင်း' လျှို့ဝှက်ချက်ကို အသုံးပြု၍ လီယန်ချူ၏ ကာကွယ်မှုကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤဓားချက်မှာ လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည်။

ဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှဲချလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားခြေ လှမ်းအတတ် ကို အသုံးပြုလျှင်ပင် ရှောင်ရန်ခက်ခဲသော ထိုဓားချက်ကို သူသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့သော အရှိန်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဓားချက်မှာ လုံးဝလွတ်သွားခြင်း မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် လိုက်ပါလာဆဲပင်။

လီယန်ချူသည် ခြေဖြင့် ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ကိုယ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဘုန်း"

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဆေးများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေလူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာသော ကျင့်ကြံသူများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အတွေ့အကြုံ များစွာရှိပုံရသည်။ သူသည် လက်ဖြင့် သင်္ကေတတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ မာကျောသော မြေပြင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဓားချက်မှာ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးအရှိန်အဝါများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်ကာ လက်သီးဖြင့် ဓားအရှိန်အဝါကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြေထောက်ကို ကွေးလိုက်ကာ ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။

လက်သီးထိုးနှက်ခြင်းနှင့် ခြေလှမ်းလှမ်းခြင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် ဒူးဖြင့် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ဝုန်း"

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ အပေါ်သို့ လွင့်တက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ လွတ်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ လီယန်ချူ၏ နောက်စေ့သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ကို မြှောက်၍ လက်ဝါးလျှပ်စီး တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဝုန်း"

ကြီးမားသော လျှပ်စီးများမှာ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာသည်။ ဤသူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပြီး လက်ချက်မှာလည်း အလွန်ရက်စက်ကာ တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာလည်း ပြင်းထန်လှသည့်အပြင် အမျိုးအစားလည်း စုံလင်လှသည်။

ခဏချင်းအတွင်း လီယန်ချူသည် ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် တန်ခိုးစွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး၊ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် နောက်စေ့မှ ထက်မြက်လှသော ဓားရှည်ကို ညှပ်၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လက်ဝါးလျှပ်စီးကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပါးစပ်မှ သုံးရောင်ခြယ် မီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း "

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူနှင့် ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးတို့မှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ ထပ်မံ၍ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရပြန်သည်။ ဓားရှည်မှာ တုန်ခါသံများနှင့်အတူ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်၍ ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အံ့ဩရိပ်များ ရှိနေသည်။ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အေးစက်လှသော လျှပ်စီးများကဲ့သို့ပင်။ စောစောက တိုက်ခိုက်မှုမှာ အချိန်တိုသော်လည်း ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် ပြင်းထန်လှသော တန်ခိုးစွမ်းအား အမျိုးမျိုးကို ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်မှု မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူများကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် သူ၌ ထူးခြားသော နည်းလမ်းများ ရှိနေပုံရသည်။

ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ စကားများများ မပြောဘဲ တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် သူ၏အရှိန်အဝါများမှာ စတင် ကျဆင်းလာသည်။ ၎င်းမှာ 'ပထမအကြိမ်တွင် အားအပြည့်ရှိသော်လည်း၊ ဒုတိယအကြိမ်တွင် အားနည်းသွားကာ၊ တတိယအကြိမ်တွင်မူ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားခြင်း' ကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူသည် ခါးရှိ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ရာ နဂါးဟောက်သံကဲ့သို့ အသံကြီး မြည်ဟီးသွားသည်။ ဓားအိမ်ထဲမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ နောက်ကျောသို့ ဝဲပျံ၍ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် သင်္ကေတတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ လေထဲတွင် ပစ်မှတ်ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။ မီးခိုးငွေ့များမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ပုံရိပ်မှာ ထပ်မံ၍ ပေါ်လာပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ဓား ကို အသုံးပြု၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ မျက်လုံးများ အံ့ဩသွားပြီး ထိုဓားချက်ကို သူ ခံစားမိလိုက်ပုံရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သိသာထင်ရှားလှသော ဝိညာဉ်သတ်ဖြတ်ခြင်း တန်ခိုးစွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ နှလုံးသားဓားမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် သူ၏အရှိန်အဝါ ကျဆင်းနေချိန်တွင် အငိုက်မိသွားကာ ညည်းညူသံနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

"ချွင်"

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းမှာ လှပသော ပိုးစကဲ့သို့ အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းသွားသည်။ ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ အားနည်းသွားခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဆက်လက်၍ မတိုက်ခိုက်လိုတော့ဘဲ သင်္ကေတတစ်ခုကို ပြုလုပ်ကာ အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မီးခိုးငွေ့များမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ရှစ်ခွင်မှန်မှာ လေထဲတွင် ကြီးမားလာပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း ထိုသူ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

"မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းပြီး ထွက်သွားတာလား... ဒီတန်ခိုးစွမ်းအားက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်တာပဲ"

ရှစ်ခွင်မှန်မှာ လေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩစွာဖြင့်

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ကျင့်ကြံမှုက အတော်မြင့်တာပဲ၊ စောစောက ငါ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို လုံးဝ ဖမ်းလို့မရဘူး"

ဟု ဆိုသည်။ သူမတွင် သွေးမျိုးနွယ် တန်ခိုးစွမ်းအား ရှိပြီး အချိန်ကို ရပ်တန့်စေနိုင်သဖြင့် ဘေးမှ ကူညီရန် ကြံစည်ထားသော်လည်း ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ဖမ်းရခက်လှသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေမှန်း သိသော်လည်း ပစ်မှတ်ကို မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

"သူက လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း တစ်ခုခုကို သုံးပြီး စွမ်းအားတွေကို အတင်းမြှင့်တင်ထားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မူရင်းစွမ်းအားကလည်း အတော်မြင့်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားတာဆိုတော့ စွမ်းအားတွေကို အကုန် မထုတ်နိုင်တာ"

စွမ်းအားကို ခဏတာ မြှင့်တင်နိုင်သော လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော အမွေအနှစ်များ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လီယန်ချူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်အထိ မြှင့်တင်နိုင်သည်ဆိုလျှင် ထိုသူ၏ မူရင်းစွမ်းအားမှာ မည်မျှအထိ ပြင်းထန်မည်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှသည်။

လီယန်ချူသည် ဝူမေ့နန် ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ခါးမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရှိနေသော ဓားအရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ဝူမေ့နန် က လေးလံစွာဖြင့်

"တခြားဟာတွေကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာထဲက ဓားအရှိန်အဝါကို ဖယ်ထုတ်လို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်၊ ဆေးသောက်လည်း မရဘူး"

လီယန်ချူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျန်းထင်ရှန်း စပျစ်သီး တစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီ စပျစ်သီးက ဒဏ်ရာ ကုသရာမှာ ထူးခြားတဲ့ အာနိသင်ရှိတယ်၊ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကိုတောင် ပျောက်ကင်းစေနိုင်တယ်၊ စမ်းကြည့်လိုက်ဦး"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဝူမေ့နန် သည် စပျစ်သီးကို ယူ၍ စားလိုက်ရာ၊ အေးမြသော စွမ်းအားများမှာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြီးမားလှသော သက်စောင့်အားအင်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအားအင်များကြောင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ လျင်မြန်စွာ သက်သာလာသည်။ သူမတွင်ရှိသော ဒဏ်ရာကုသဆေးများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှသည်။

သို့သော်လည်း ခါးမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာမှာမူ သွေးများ ဆက်တိုက် ယိုစီးနေဆဲပင်။ ကျန်ရှိနေသော ထိုဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် အပြင်မှ ဝင်လာသော မည်သည့်အားအင်ကိုမဆို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ထို့ပြင် ထိုအားအင်များက ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားသောအခါ ဓားအရှိန်အဝါမှာလည်း ပိုမိုပေါက်ကွဲလာခဲ့သည်။

"အား"

ဝူမေ့နန် မှာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်လိုက်မိသည်။ သူမကဲ့သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိသူပင်လျှင် ဤမျှ နက်ရှိုင်းပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါ စမ်းကြည့်ပေးမယ်"

သူသည် လက်ဝါးကို ဝူမေ့နန် ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်ရာ၊ ဝူမေ့နန် မှာ ကြီးမားလှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသဖြင့် ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားဖြင့်ပင် ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချကာ

"တကယ့်ကို ရက်စက်လှတဲ့ ဓားအရှိန်အဝါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို အားကောင်းလှတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၈၉၈) - ချောက်ကမ္ဘာမှ ထွက်ပြေးလာသော မိစ္ဆာကောင်၊ ကုသရေးပညာရှင်၊ လူ့လောက၏ ဖြောင့်မတ်သောလမ်းစဉ်မှာ လောကဓံတရားပင် ဖြစ်သည်၊ တိုက်ခိုက်ရေးကိုယ်ကျင့်တရား

"ရှူး..."

ဝူမေ့နန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ များပြားလှသော အနှစ်သာရစွမ်းအားများ ဒဏ်ရာအနီးတွင် စုစည်းလာပြီး ခါးမှဒဏ်ရာကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုစွမ်းအားများကို ကျန်ရှိနေသော ဓားအရှိန်အဝါက ပိတ်ဆို့ထားဆဲပင်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်

"ခဏလောက် အောင့်ထားပါ... နည်းနည်းတော့ နာလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝူမေ့နန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ဝါးထဲတွင် များပြားလှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တင်လိုက်သည်။ ဝူမေ့နန်မှာ "အား" ခနဲ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားတော့သည်။ ထိုဓားအရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲလာခြင်းဖြစ်ရာ သူမအတွက် အလွန်ပင် ကြီးမားသော နာကျင်မှု ဖြစ်စေသည်။

လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများသည် ဒဏ်ရာမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ တိုက်ရိုက်ကျသော်လည်း ထိုဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပြီး လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် ရှောင်ကွင်းနေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုဓားအရှိန်အဝါမှာ ခါးတွင်သာ အခြေချနေပြီး အခြားသော ကြောရိုးသွေးကြောများသို့ ပျံ့နှံ့သွားခြင်း မရှိပေ။ မဟုတ်လျှင် ဝူမေ့နန်မှာ ဤဓားအရှိန်အဝါအောက်တွင် သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဖြူရောင် တိုင်ကြီးနှင့် ဆက်သွယ်လိုက်ရာ ဆန်းကြယ်သော တရားအရှိန်အဝါများ သူ၏ လက်မှတစ်ဆင့် စီးထွက်လာသည်။ ထိုအခါမှသာ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ဓားအရှိန်အဝါကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် အလွန်ပင် သတိထားခဲ့သော်လည်း ဝူမေ့နန်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ဖြူလျော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ချွေးများ ရွှဲနစ်နေတော့သည်။

ဓားအရှိန်အဝါကို ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် ဝူမေ့နန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အလွန်ပင် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုကျန်ရှိနေသော ဓားအရှိန်အဝါမှာ သူမ၏ ကျင့်စဉ်အခြေခံကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရုံသာမက ဒဏ်ရာမှာလည်း ကုသရန် ခက်ခဲပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင်လည်း ထိုဓားအရှိန်အဝါ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ခဏချင်းအတွင်း ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီတာအိုဆရာ" ဟု ဝူမေ့နန်က ဆိုလိုက်သည်။

ထိုယုတ်မာလှသော ဓားအရှိန်အဝါကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ဝူမေ့နန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒဏ်ရာများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး များပြားလှသော အနှစ်သာရစွမ်းအားများမှာ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ခါးတွင် ပျက်စီးနေသော အဝတ်အစားများကြားမှ ဖြူဝင်းချောမွေ့သော အသားအရေမှာ ပေါ်လွင်လာပြီး အလှတရားတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေသည်။

လီယန်ချူက လက်ကို ဖယ်လိုက်သောအခါ ဝူမေ့နန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ဒဏ်ရာရနေစဉ်က သတိမထားမိသော်လည်း ဒဏ်ရာ သက်သာလာသောအခါ လီယန်ချူ၏ လက်မှာ မိမိ၏ ခါးပေါ်တွင် ရှိနေခြင်းက သူမအတွက် ထူးဆန်းသော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။

ဝူမေ့နန်သည် ဆေးမြီးတိုအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း သွေးကြောဒဏ်ရာများကို ကုသပြီး အသက်ရှူခြင်းကို ပြန်လည် ညှိယူလိုက်သည်။

လီယန်ချူက "တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝူမေ့နန်က

"အရင်က ဒီချောက်ကမ္ဘာကြီးကို ရှာဖွေရင်း ချောက်ကမ်းပါး နံရံပေါ်မှာ ဆေးဖက်ဝင် မြက်ပင်တွေ ပေါက်နေတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒါနဲ့ ဒီမှာပဲ ဆက်ပြီး ရှာဖွေနေခဲ့တာ"

"အစပိုင်းမှာတော့ အားလုံး အဆင်ပြေနေပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ လူ (၃) ယောက်၊ (၄) ယောက်လောက် ဆက်တိုက် ပျောက်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ ငါတို့ အောက်ဆင်းကြည့်ကြပေမဲ့ ဒီချောက်ကမ္ဘာက အဆုံးမရှိသလိုပဲ။ အောက်ကို အတော်အတန် ရောက်သွားတဲ့အခါ နောက်ပြန် လှည့်လာခဲ့ရတယ်"

စကားပြောရင်း သူမသည် ဖြူဝင်းလှပသော လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ပုတီးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ဒီပုတီးကိုလည်း ချောက်ကမ္ဘာထဲမှာ ရခဲ့တာပဲ။ သူ့ထဲမှာ အားကောင်းတဲ့ တရားအရှိန်အဝါတွေ ပါဝင်ပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းနဲ့ ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်"

လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ပြီး ထိုချောက်ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ မြင်ရသမျှမှာ မှောင်မည်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဝူမေ့နန်က

"ချောက်ကမ္ဘာအောက်မှာ ဘာအလင်းရောင်မှ မရှိဘူး။ ဘယ်လိုနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးသုံး အလင်းရောင်က အရမ်းမှိန်တယ်။ အောက်ကို ပိုဆင်းလေလေ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းလာလေပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က နားနားမှာ လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောနေသလို၊ လည်ပင်းကို လာမှုတ်နေသလိုမျိုး ခံစားရပြီး စိတ်ထဲမှာ အေးစိမ့်လာတယ်။ ပြီးတော့ ချောက်ကမ္ဘာထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေတာကြောင့် ပြန်တက်လာခဲ့ရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ဘိုးဘေးက ပျောက်သွားတဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ခေါ်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ သူတို့က ချောက်ကမ္ဘာထဲမှာ လမ်းမှားပြီး ပိတ်မိနေတာကို ဘိုးဘေးက ကယ်ထုတ်လာတာလို့ ပြောတယ်"

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ထိုပြန်လာသောသူများသည် မူလ ဝူမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူများ ဟုတ်ပါဦးမည်လော။

ဝူမေ့နန်က ဆက်ပြောသည်။

"ဘိုးဘေး ပြန်လာပြီးနောက် အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ချောက်ကမ္ဘာကို ဆက်ပြီး ရှာဖွေဖို့ပဲ ခိုင်းနေတယ်။"

"မနေ့ညကတော့ သူက မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်ကို ဖက်ပြီး ကိုက်စားနေတာကို ငါတွေ့လိုက်ရတယ်။ သူရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပြီး နာကျင်မှုကို မခံစားရသလိုပဲ"

"ဒါတင် မကသေးဘူး... သူ ကိုက်စားပြီးတာနဲ့ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ပိုးကောင်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်သွားပြီး အတွင်းအင်္ဂါတွေကို စားပစ်ကာ လူအရေခွံအဖြစ် လုပ်ပစ်လိုက်တယ် "

" ဘေးကနေ စောင့်ကြည့်နေတာ... ခဏကြာတော့ အဲမျိုးနွယ်စုဝင်က ဒဏ်ရာ တစ်စက်မျှ မရှိဘဲ ပြန်ထွက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သေချာကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ ကျောဘက်မှာ သေးငယ်တဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေတာကို တွေ့ရတယ်။"

"ဒါတင် မကသေးဘူး... ဝူမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ တိုင်းရဲ့ ကျောဘက်မှာ အဲဒီလို ဒဏ်ရာမျိုး ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ။"

" ဘိုးဘေးကို သွားပြီး မေးမြန်းတော့ သူက လူတွေကို စေခိုင်းပြီး ငါ့ကို လိုက်သတ်ခိုင်းတော့တာပဲ။ ဒါနဲ့ ဒီနေရာအထိ ထွက်ပြေးလာခဲ့ရတာ"

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားသည်။ ချောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဆင်းသွားချိန်တွင် ပြဿနာတက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လူအရေခွံများပေါ်တွင် အလောင်းကောင် အရှိန်အဝါ မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလောင်းကောင် ပြုစားနည်း မဟုတ်ဘဲ ထိုပိုးကောင်များ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဝူမေ့နန်က

"ဘိုးဘေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အရင်က ကျွန်မကို မမီပါဘူး။ ကျွန်မကလည်း ဒီရက်ပိုင်းမှာ သိမြင်မှုအသစ်တွေ ရထားလို့ စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဘိုးဘေးရဲ့ စွမ်းအားက အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်မားနေပြီး စိတ်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရစေတယ်။ အလွန်ပဲ ယုတ်မာတဲ့ အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသလိုပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မလက်က ပုတီးထဲက နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ကြောက်နေပုံရတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဝူမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူတွေကို စေခိုင်းပြီး ကျွန်မကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်ခိုင်းကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေတာ"

"အကယ်၍ လီတာအိုဆရာသာ မကယ်ခဲ့ရင် ကျွန်မလည်း ခန္ဓာကိုယ် အနှိုက်ခံရပြီး အစားခံရမှာ မလွဲဘူး"

ဝူမေ့နန်သည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတိုင်း မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေဆဲပင်။ သူမသည် တိုက်ပွဲကို ကြောက်တတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း တစ်ညအတွင်းမှာပင် မိမိနှင့် ရင်းနှီးသူအားလုံး ခန္ဓာကိုယ် အနှိုက်ခံရကာ လူအရေခွံများ ဖြစ်သွားပြီး မိမိနှင့် စကားပြန်ပြောနေသည့် ခံစားချက်မှာ တကယ်ပင် ကြောက်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူက

"ဝူမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ အားလုံး ဒီနေရာမှာပဲ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် သူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်မှာ ဝူမေ့နန်သည် ယခင်က မိသားစုကို အလွန်ပင် တန်ဖိုးထားပြီး မိသားစုအတွက် နောက်ချန်နေခဲ့ရန်ပင် ဝန်မလေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကျွေ့ဟွာက ဝူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ မကောင်းမှုကို ပြောပြစဉ်ကလည်း သူမသည် မယုံကြည်ချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု ထိုအကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ ထိုယုတ်မာသော ဝိညာဉ်ကို ကြောက်ရွံ့သည်မှလွဲ၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ သူမကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကယ်ခဲ့သော်လည်း သူက မေးမြန်းရန် အားနာနေမိသည်။

သူ အားနာနေသော်လည်း ဘေးမှ ကျွေ့ဟွာကမူ အားမနာပေ။

ကျွေ့ဟွာက ဘေးမှနေ၍

"နင်တို့ ဘိုးဘေးက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး၊ သေသွားတာလည်း မဆိုးပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ: "..............."

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ဝူမေ့နန်က ခေါင်းညိတ်ကာ

"တကယ်ပဲ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဝူမေ့နန်က ဘာကြောင့် ဤသို့ တုံ့ပြန်ရသနည်း။

ကျွေ့ဟွာက "နင် ဒီလို တုံ့ပြန်တယ်ဆိုတော့ နင်တို့ ဘိုးဘေးရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို မြင်သွားပြီပေါ့ "

ဝူမေ့နန်က

"ဘိုးဘေးက ကျွန်မကို အတူတူ ကျင့်ကြံဖို့ တောင်းဆိုတယ်၊ ကျွန်မက သဘောမတူဘူး။ အဲဒီမှာ ဝူမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်ရောက်လာပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ကြည့်ဖို့၊ အများအကျိုးကို ကြည့်ဖို့ ဆိုပြီး ကျွန်မကို လာပြီး တိုက်တွန်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အပြတ်အသတ် ငြင်းဆိုလိုက်တော့ ဘိုးဘေးက ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျွန်မကို သတ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့တာကို ခံစားမိတယ်"

ဝူမေ့နန်၏ လေသံမှာ အေးဆေးနေသော်လည်း လီယန်ချူမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူမကို ဤမျှ ပြောင်းလဲသွားစေရန်မှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အခြေအနေမှာ ဝူမေ့နန် ပြောသည်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားနိုင်ပေသည်။ အများအကျိုးကို ကြည့်ပါဆိုသည့် စကားများမှာ အမှန်တကယ်တွင် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားပေးခြင်း သာ ဖြစ်သည်။ ဝူမေ့နန်အတွက်မူ ဤဖိအားပေးခြင်းမှာ အတော်ပင် ထိရောက်ခဲ့ပုံရသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ မိသားစု ဘိုးဘေးက မျိုးဆက်သစ်နှင့် အတူတူ ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းအရ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဝူမေ့နန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုသော်လည်း အမြဲတမ်း သဘောကောင်းလှသော ဘိုးဘေးက ဤကိစ္စကြောင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝူမေ့နန်သည် မူလကပင် ဝူမျိုးနွယ်ဝင်များနှင့် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် အားလုံးက ဝိုင်းဝန်းပြီး အများအကျိုးကို ကြည့်ရန် တိုက်တွန်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူမေ့နန်သည် အလွန်ပင် ထက်မြက်သော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ အချို့သော ကိစ္စများကို သူမက သေချာ မစဉ်းစားလိုခြင်း သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်လိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာက ဆဲလိုက်သည်။

"တကယ်ကို မကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ အသက်ကြီးလှပြီဖြစ်တဲ့ အဘိုးကြီးက အတူတူ ကျင့်ကြံချင်နေသေးတယ်၊ ကျင့်ကြံချင်ရင်လည်း ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ချောချောလှလှ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပါလား "

စကားပြောနေစဉ် သူမသည် လီယန်ချူကို အဆက်မပြတ် ကြည့်နေသည်။ သူ့ထက် ချောတဲ့သူ ရှိဦးမလား။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ပြောစရာရှိတာ ပြောပါ၊ ငါ့ကို ဘာလို့ လာကြည့်နေတာလဲ" ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ဤကိစ္စကို ဆက်၍ မစဉ်းစားလိုတော့ဘဲ

"စောစောက ငါ ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်နဲ့ ကြည့်ခဲ့တယ်၊ ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်က အလွန်ပဲ ရှေးကျတယ်။ အကယ်၍ ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အသစ်ဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ကန့်သတ်မထားရင် သူ အဲဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီလူကို မသတ်နိုင်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ အန္တရာယ်ကြီးလိမ့်မယ်"

ကျွေ့ဟွာ

"မှန်တယ်၊ အဲဒီပိုးကောင်တွေက လူ့အသွေးအသားတွေကို စားပစ်နိုင်ပြီး အပြင်ပန်းကြည့်ရင် လူကောင်းအတိုင်းပဲ။ တကယ်ကို အန္တရာယ်များတယ်။ ဘယ်သူက အမြဲတမ်း ဝိညာဥ်မျက်စိ ဖွင့်ထားနိုင်မှာလဲ "

လီယန်ချူက

"နောက်တစ်ချက်က ဒီချောက်ကမ္ဘာထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ယုတ်မာတဲ့အရာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေဦးမလဲ၊ နောက်ထပ် ဘယ်သူတွေ ထွက်လာဦးမလဲ ဆိုတာပဲ"

ကျွေ့ဟွာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ စောစောက လူတစ်ယောက်တည်းတောင် အဲဒီလောက် အားကောင်းနေတာ၊ နောက်ထပ် တစ်ယောက်သာ ရှိနေရင် တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီးပဲ"

ဝူမေ့နန်က

"ဒီချောက်ကမ္ဘာက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် အထဲကို အဝေးကြီး မဝင်ရဲဘူး။ အဆုံးမရှိသလိုပဲ၊ အဲဒီထဲမှာ ယုတ်မာတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်း ရှိတာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

လီယန်ချူသည် ချောက်ကမ္ဘာ အစွန်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ချောက်ကမ္ဘာထဲကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ အောက်ဆင်းကြည့်ချင်တယ်"

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩစွာဖြင့်

"အောက်ဆင်းမလို့လား နင် ရူးနေတာလား! အဲဒီလို ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်တွေနဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

လီယန်ချူက

"မိုးမြေမှာ သံယောဇဉ်ရှိရင် မိုးမြေလည်း အိုမင်းရမယ်၊ လူ့လောကရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်မှာ လောကဓံတရားပင် ဖြစ်တယ် ။ ဒီနေရာက အခြေအနေကို ငါ သေချာသိအောင် လုပ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အပြင်ကို ပျံ့သွားပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်"

ကျွေ့ဟွာ: ".................."

သူမ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ လီယန်ချူသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်ပြီး မကောင်းမှုကို မုန်းတီးသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခု ပြောလိုက်သည့် စကားမှာ... အနည်းငယ် ပိုနေသလိုပင်။

ဝူမေ့နန်က ဘေးမှနေ၍

"ဒီနေရာက တကယ်ကို အန္တရာယ်များတယ်၊ တာအိုဆရာ အန္တရာယ်ထဲကို ကိုယ်တိုင် မဝင်သင့်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ တာအိုဆရာ အောက်ဆင်းချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အရင်က ဆင်းဖူးတယ်၊ ငါ လမ်းပြပေးနိုင်တယ်"

သူမ၏ လေသံမှာ ခိုင်မာနေသည်။

ကျွေ့ဟွာက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး 'နှစ်ယောက်လုံး ရူးနေကြပြီ' ဟု တွေးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက ဒီလောက် အန္တရာယ်များတာကို သွားဦးမလို့လား"

ကျွေ့ဟွာ ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ

"တကယ်လို့ သွားမှာဆိုရင် ငါလည်း လိုက်မယ်"

လီယန်ချူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း ဆင်းမယ်၊ ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါ တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူမယ်"

ကျွေ့ဟွာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်သွားပြီး 'ဒီနေ့ သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ' ဟု တွေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ကျွေ့ဟွာကို ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ၊ ဘယ်မှ မသွားနဲ့၊ ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်"

ကျွေ့ဟွာနှင့် ဝူမေ့နန်တို့မှာ လီယန်ချူ၏ စကားက ခိုင်မာနေသဖြင့် ဆက်၍ မတားတော့ဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ စောင့်နေခဲ့ကြသည်။

စကားအပြီးတွင် လီယန်ချူသည် ချောက်ကမ္ဘာထဲသို့ စတင် ဆင်းသွားတော့သည်။

ဟော့ထုန်တောင် ထဲတွင် တားမြစ်ချက်များစွာ ရှိနေသဖြင့် သူသည် တိမ်စီးအတတ် သို့မဟုတ် မြေလျှိုးအတတ်ကို အသုံးမပြုဘဲ သာမန်အတိုင်းသာ အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြင်ရသမျှမှာ မှောင်မည်းနေပြီး လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကို လုံးဝ မခံစားရတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် ချောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ ဆင်းပြီးနောက် ရွှေရောင်ဦးရစ် ကို ထုတ်၍ ဆောင်းလိုက်ကာ တိတ်တဆိတ် ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

ရွှေရောင်ဦးရစ်မှာ ကိုယ်ပျောက်စေသည့် အာနိသင် ရှိသည်။ သူသည် အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်ကာ အမှောင်ဖုံး ကွယ်အတတ် ကို အသုံးပြုထားသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြပေ။

ဝူမေ့နန်သည် လှံရှည်ကို ကိုင်ကာ အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်နေသည်။ အန္တရာယ်များလှသော ဤနေရာတွင် ဘာဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ အာမမခံနိုင်ပေ။ ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးဆိုသည့် ထိုယုတ်မာသော ဝိညာဉ်မှာလည်း ပြန်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကျွေ့ဟွာသည် ယခုအခါ ကြောင်လေးတစ်ကောင် အရွယ်အစားဖြင့် ရှိနေပြီး ဘေးတွင် ရွှေကျီးကန်း ရှိနေသည်။ သူမသည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျိုးနွယ်စုတွင် နားပါးသည့်အတတ် ရှိပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားသော ရှာဖွေရေး တန်ခိုးစွမ်းအား ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေတိုက်နှုန်းကအစ သူမ၏ သိစိတ်မှ လွတ်ကင်းခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ရွှေရောင်ဦးရစ်ကို ဆောင်းပြီး ပြန်လာသောအခါ ဝူမေ့နန် ဖြစ်စေ၊ ကျွေ့ဟွာ ဖြစ်စေ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိခဲ့ကြပေ။

လီယန်ချူသည် ဘေးတစ်နေရာတွင် ကိုယ်ပျောက်၍ တိတ်တဆိတ် စောင့်နေခဲ့သည်။ ဤချောက်ကမ္ဘာကြီးကို သူ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသော်လည်း အန္တရာယ်ကြီးသည်ကို သိသိကြီးဖြင့် အောက်သို့ ဆင်းပြီး ရှာဖွေလိုစိတ် မရှိပေ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသလို အခွင့်အရေးများလည်း ရှိနိုင်သော်လည်း ဤချောက်ကမ္ဘာကြီးမှာမူ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းက အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် တားမြစ်ချက်တစ်ခုခုကို ထိမိပါက ဝူမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ ယုတ်မာသော ဝိညာဉ်များကို လွှတ်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် လီယန်ချူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ချောက်ကမ္ဘာအောက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ယုတ်မာသည့် ဝိညာဉ်များ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း လွယ်လွယ်နှင့် အပေါ်သို့ တက်လာနိုင်ပုံ မရပေ။ အလွန်ပင် တင်းကြပ်လှသော အခြေအနေမျိုး ရှိမှသာ တက်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သူတို့ တက်လာပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် လက်ရှိတွင် အောက်ဆင်းရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ ယခု ရွှေရောင်ဦးရစ်ဖြင့် ကိုယ်ပျောက်နေခြင်းမှာ ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးကို သိမ်းပိုက် ထားသည့် ထိုရှေးဟောင်းဝိညာဉ် ပြန်လာမလာ စောင့်ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းဖြင့် စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ထားရသည်မှာ ယခုအခါ ကျင့်ကြံမှု မလုံလောက်သေးခြင်းကို ပြနေသည်။

ဤအချိန်မှာပင် သူ့ကို သတ်ပစ်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင် လူကောင်းအတိုင်း ဟန်ဆောင်နိုင်သော ထိုယုတ်မာသည့် ဝိညာဉ်မှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် အန္တရာယ်ကြီးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရှပ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ယူယိုတောင်ထိပ်တွင် အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ထွားကျိုင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သံချပ်ကာဝတ်စုံနှင့် လက်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ဓားရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ထားသည့်... ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး

သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ လီယန်ချူနှင့် အစောပိုင်းက တွေ့ခဲ့စဉ်ထက် များစွာ ကျဆင်းနေပြီး ထွက်ပြေးသွားစဉ်ကထက်လည်း ပို၍ အားနည်းနေသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အဘိုးအိုများတွင် ရှိတတ်သည့် အစက်အပြောက်များ မှာ သိသိသာသာ ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

"ချောက်ကမ္ဘာထဲက ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်လာခဲ့ရတာ... စွမ်းအားတွေ မပြည့်စုံသေးခင်မှာ အဲဒီ လူငယ်တာအိုဆရာကြောင့် ငါ့အသက်တောင် အန္တရာယ် ရှိသွားနိုင်တယ်"

ဟု ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးက လေးလံသောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက အသုံးပြုခဲ့သော လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းမှာ စွမ်းအားများစွာ ကုန်ခမ်းစေသဖြင့် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို အကြာကြီး ဆက်သုံးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သင့်တော်သော ခန္ဓာကိုယ်အသစ်ကို ရှာရန်မှာလည်း မလွယ်ကူပေ။ မသင့်တော်လျှင် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ စွမ်းအားများကိုသာ ကုန်ခမ်းစေပေလိမ့်မည်။ အစောပိုင်းက လူငယ်တာအိုဆရာနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က အပြင်ပန်းတွင် ဒဏ်ရာမရခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားခဲ့သည်။

"နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကြာပြီးနောက်မှာ ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ မျိုးဆက်သစ် ရှိနေဦးမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သိုင်းလမ်းစဉ် နတ်ဘုရား လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းနေရုံတင်မကဘဲ အားကောင်းတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေနဲ့ မှော်ရတနာတွေကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်"

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ အားနည်းလာပြီး အိုမင်းရင့်ရော်လာသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး၏ မူလကျင့်ကြံမှုထက်ပင် ပို၍ နိမ့်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲဒီ မိန်းကလေးရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ ရှားပါးတဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ရှိတယ်။ အဲဒါကိုသာ ရခဲ့ရင် ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်မှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီ တာအိုဆရာလေး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ လက်မှ ပုတီးတွင် ပါဝင်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို မသုံးဘဲနှင့် သူ မဖောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးစ ဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအားများကို အများကြီး မသုံးချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအတွေးလွဲမှုတစ်ခုကြောင့် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

"အဲဒီ လူငယ်တာအိုဆရာက သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရမ်းပြင်းထန်တယ်။ ဝူမေ့နန်ဆီကနေ ချောက်ကမ္ဘာအကြောင်း ကြားရင် သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားသွားလိမ့်မယ်"

ထိုသို့ တွေးလိုက်မိပြီးနောက် ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးသည် အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြန်သွားကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ၏ တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံမှာ အလွန်ပင် ကြွယ်ဝလှပြီး လူကဲခတ်ရာတွင်လည်း တိကျသူ ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာသည် သတ်ဖြတ်ရာတွင် ပြတ်သားပြီး သိုင်းလမ်းစဉ် နတ်ဘုရား လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းနေသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အသက်အရွယ်အရ ကြည့်လျှင် အသက် ၂၀ ကျော်မျှသာ ရှိဦးမည်။

ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးသည် သူ၏ခေတ်တွင်ပင် အလွန်ရှားပါးလှပြီး ကြီးပြင်းလာပါက တစ်ခေတ်လုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်မည့် အနှိုင်းမဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူငယ်မျိုးမှာ အလွန်ပင် မာနကြီးတတ်ကြသည်။ မာနကြီးခြင်းက လူတစ်ယောက်ကို အောင်မြင်စေနိုင်သလို သေစေနိုင်သည့် အားနည်းချက်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသာ တစ်ချက်မျှ အမှားကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ပါက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး၏ ပုံရိပ်မှာ အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးမှာ စိတ်တည်ငြိမ်ပြီး အကွက်စေ့သူ ဖြစ်ရုံသာမက သတ္တိလည်း အလွန်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ ချောက်ကမ္ဘာထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေခဲ့သော်လည်း လွတ်မြောက်လာသောအခါတွင် တည်ငြိမ်သော အလုပ်လုပ်ပုံကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲပင်။ ပြန်ရောက်သွားသောအခါ ဝူမေ့နန် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဘေးတွင် ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် ထူးဆန်းသော ဘဲတစ်ကောင် လည်း ရှိနေသည်။

ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးမှာ ဇွတ်မလုပ်ဘဲ ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် "ရှေးဟောင်း မျိုးစိတ် ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် လူနဲ့တိရစ္ဆာန်တွေအတွက် အန္တရာယ် မရှိသလို ဖြစ်နေတာလား " ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အားကောင်းသည့် ရှေးဟောင်းမျိုးစိတ်များအတွက်မူ သင့်တော်သော နည်းလမ်း မရှိပေ။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၌ တစ်ဖက်လူကို ခဏတာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း ရှိနေသည်။

ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးမှာ အရာအားလုံးကို သေချာ တွက်ချက်ထားသည်။ သူသည် ပိုးကောင်များကို မသုံးခဲ့ပေ။ ပိုးကောင်များသည် အသံမထွက်ဘဲ သွားနိုင်သော်လည်း ထိုကြောင်အတွက် ထိရောက်ချင်မှ ထိရောက်မည် ဖြစ်ပြီး ရန်သူကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး၏ အရှိန်အဝါမှာ ဤမိုးမြေနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူခြင်းမှာလည်း အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသဖြင့် မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိပေ။

သူသည် မိမိ၏ အခြေအနေကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်ကာ လက်ဖြင့် သင်္ကေတတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ဝူမေ့နန်၏ ဘေးသို့ ပေါ်လာတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပြီး ချက်ချင်းပင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးသည် ဘယ်ဘက်လက်၏ လက်ခလယ်၊ လက်သူကြွယ်နှင့် လက်ညှိုးတို့ကို အသုံးပြု၍ ခက်ခဲနက်ရှိုင်းလှသော တန်ခိုးစွမ်းအား တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာသည် ဒြပ်မဲ့ စွမ်းအားကြီးတစ်ခု၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ တွက်ချက်မှုမှာ အလွန်ပင် တိကျလှသည်။ ရွှေကျီးကန်း ‌ ၏ မူလပုံသဏ္ဌာန်ကို မသိသော်လည်း ဤရှေးဟောင်းမျိုးစိတ်နှင့် အတူရှိနေသူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ပါတည်း ထိန်းချုပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝူမေ့နန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လှံရှည်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်း၍ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ဒေါင်း"

ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးက ဓားရှည်ဖြင့် အသာအယာ ပုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အားအများကြီး ပါပုံမရပေ။ သို့သော် ဝူမေ့နန်မှာ လက်ထဲမှ သံလှံမှာ အလွန်ပင် လေးလံသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သံလှံမှာ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားတော့သည်။

"ဖူး"

သူမ၏ ပါးစပ်မှ သွေးတစ်ချက် ထွက်လာတော့သည်။

ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးက ပြုံးလျက်

"မင်းကို အတူတူ ကျင့်ကြံဖို့ ခေါ်သွားတာက မင်းတို့ ဘိုးဘေးရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးတာပဲ"

ဟု ဆိုကာ လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် မုံထို ဟု ခေါ်သော အနာဂတ် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိနိုင်သည့် တန်ခိုးစွမ်းအား တစ်ခုကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နတ်လူသား အာရုံ ထက်ပင် ပို၍ တိကျလှသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ခေါင်းပြတ်သွားပြီး ကိုယ်တစ်ခြား ခေါင်းတစ်ခြား ဖြစ်သွားသည့် ပုံရိပ်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး၏ စိတ်မှာ လေးလံသွားပြီး ဝူမေ့နန်ကို ဆက်၍ မဖမ်းတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် သင်္ကေတတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသော်လည်း သူ၏ လည်ပင်းမှာ ထက်မြက်လှသော ဓားချက်တစ်ခု၏ ထိမှန်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး အနည်းငယ် ပြတ်သွားကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

သာမန်လူဆိုလျှင် ဤဒဏ်ရာဖြင့် သေဆုံးမည် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် သက်ရောက်မှု အများကြီး မရှိပေ။ သူသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ လက်ဖြင့် အလင်းတန်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာစေကာ လည်ပင်းကို အသာအယာ အုပ်လိုက်သောအခါ ပြတ်သွားသော အသားအရေများမှာ ပြန်လည် စေ့သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မိမိ၏ ရင်ဘတ်မှာ အပိုင်းပိုင်း အထုခံလိုက်ရသည့် ပုံရိပ် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

"အဲဒီ သိုင်းလမ်းစဉ်က လူက အနားမှာ ရှိနေတာပဲ"

ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အရှိန်အဝါကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးအရှိန်အဝါများ ရောက်ရှိလာပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေသည်။ ဟောင်းလောင်းပြင်ကြီးမှာ တုန်ခါနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ကိုယ်ပျောက်အတတ်လား"

ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးသည် တစ်ဖက်လူ၏ နည်းလမ်းကို အံ့ဩနေသော်လည်း မိမိ၏ အာရုံကို ယုံကြည်ကာ ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ကြာပန်းအပြာရောင် ကျူလျန်ပန်း တစ်ပွင့် ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိသော ဓားအရှိန်အဝါများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လီယန်ချူ ဘယ်မှာရှိမှန်း မမြင်ရသော်လည်း အတွေ့အကြုံအရ တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ကွက် လာရာလမ်းကြောင်းကို သူ သိနေသည်။

"ဝုန်း"

ကျူလျန်ပန်းမှာ ကြေမွသွားပြီး ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ရင်ဘတ်မှာ ကြေမွမသွားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကို ထိမှန်သွားသဖြင့် သွေးများအန်ကာ လွင့်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူ့အတွက် ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားလှသည်။

သူသည် အရှိန်အဝါကို ထပ်မံ၍ အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်မှ ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာစေကာ သင်္ကေတတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမြေများ ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မှောင်မည်းနေသော ချောက်ကမ္ဘာကြီးထဲ ရောက်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ အရှေ့တွင် လှုပ်ရှားနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မသဲမကွဲ မြင်နေရသည်။ ၎င်းမှာ လူကို အေးစိမ့်စေသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

၎င်းမှာ ပုံရိပ်အယောင်အတတ် သို့မဟုတ် တရားပုံရိပ် တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး အသုံးပြုသောအခါ စွမ်းအား အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ချက်ချင်းပင် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်း မှာ အာနိသင် ပြလာပြီး ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဘုန်း"

လက်သီးတစ်ချက်က ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြန်သည်။ ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးသည် သွေးများ အန်ကာ လွင့်ထွက်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩရိပ်များ ပေါ်လာတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သင်္ကေတတစ်ခုကို ပြုလုပ်ကာ အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး မိုးမြေအကြား ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ဆုံးရှုံးမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် အိပ်ပျော်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။ ဝူမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး၏ တည်ငြိမ်လှသော စိတ်မှာလည်း ယခုအခါ ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး... ကိုယ်ကျင့်တရား ကို လုံးဝ မရှိဘူး"