အခန်း ၈၁

အခန်း (၈၁) တရားမျှတမှုက လူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှိသည်

လီဟောင်သည် လက်မောင်းတစ်လုံးစာခန့် တုတ်ခိုင်သော နွယ်ကြိုးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မောက်မာမှုတို့က ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်ဆန်များ ကျုံ့ဝင်သွားကာ ခြေဖဝါးမှသည် ငယ်ထိပ်အထိ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားလေ၏။

ဤသည်က သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စစ်မှန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး ပြေးရန်ဟူသော အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် သူ လှည့်ထွက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြေတစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရသေးမီ သူ၏ ကျောဘက်ဆီမှ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ချန်ရှင်း၏ ကိုယ်နေဟန်ထားက တစ္ဆေတစ်ကောင်နှယ် မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး သူ၏ ဒူးခေါက်ကွေးကို တိကျစွာ လှမ်းကန်လိုက်လေသည်။

လီဟောင်ခမျာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ခွန်အားများအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား ဒူးခွေကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒုတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူသည် မာကျောသော လယ်ကန်သင်းရိုးပေါ်သို့ လေးလံစွာ ဒူးထောက်ကျသွားကာ ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားလေသည်။

အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွား၏။ သူ ရုန်းကန်ထရန်ပင် မကြိုးစားနိုင်သေးမီ ချန်ရှင်းက သူ၏ အနောက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ အငြိမ်မနေသော လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ ကြမ်းတမ်းသော ကြိမ်နွယ်ကြိုးဖြင့် လျင်မြန်စွာ ချည်နှောင်လိုက်လေရာ အသတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဝက်တစ်ကောင်နှင့် တူသွားတော့သည်။

နွယ်ကြိုးပေါ်ရှိ ဆူးငြောင့်များက သူ၏ အရေပြားကို ပွတ်တိုက်သွားသဖြင့် ပူလောင်စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအရာများအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသော လီဟောင်ကို တစ်ချက်လေးပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။

၎င်းသည် ထူထဲသော နွားရေခါးပတ်ဖြစ်ပြီး နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်စက် တောက်ပနေသော ကြေးနီခါးပတ်ခေါင်းလည်း ပါရှိသည်။

သူက ခါးပတ်ကို ထက်ဝက်ခေါက်ကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး လေထဲတွင် ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ရမ်းခါလိုက်လေသည်။

"ဖြန်း..."

ပြတ်သားကျယ်လောင်သော ရိုက်ခတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော လယ်ကွင်းပြင်ထဲတွင် အထူးတလည် နားခါးစရာကောင်းနေ၏။

"ကောင်းတယ်..."

ကျောက်ဖန်းအာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ လက်ခုပ်တီး၍ မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သက်သာရာရသွားမှုတို့က ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

ရွှီချင်းချင်းမှာမူ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

သို့သော် သူမက ရှောင်ဖယ်သွားခြင်းမရှိဘဲ ချန်ရှင်း၏ အဝတ်အစားများကို ပို၍ပင် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ တစ်လက်မလေးပင် နောက်ဆုတ်ရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့၏။

ထိုဆူညံသံကြောင့် အနီးအနားနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော ရွာသားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။ သူတို့အားလုံး လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ စုရုံးရောက်ရှိလာကြလေသည်။

သူတို့က ကြိမ်နွယ်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး မလှုပ်မယှက်နိုင်ဖြစ်နေသော လီဟောင်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သားရေခါးပတ်ကို ကိုင်ထားကာ အေးစက်သော မျက်နှာထားရှိသည့် ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေပြီး အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြ၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘာလို့ ကြိုးတုပ်ထားတာလဲ..."

"အဲ့ဒါပြည်နယ်မြို့တော်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားနော် ချန်ရှင်း... မင်း အရမ်းရက်စက်လွန်းနေပြီ..."

"လျှောက်မပြောစမ်းပါနဲ့... ချန်ရှင်းက အကြောင်းမရှိဘဲ ရမ်းကားမယ့်လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး... ဒီကောင်လေး တစ်ခုခု ယုတ်မာထားလို့ ဖြစ်ရမယ်..."

လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများကြားတွင် ချန်ရှင်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။

သူက စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လက်ထဲရှိ ခါးပတ်ကို မြှောက်ကာ လီဟောင်၏ ကျောပြင်ကို အစွမ်းကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"ဖြန်း..."

ခါးပတ်သည် လီဟောင်၏ သန့်ရှင်းနေသော အပြာရောင် ချည်သားအင်္ကျီပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး သွားကျင်စေလောက်မည့် တုံးတိတိ မြည်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အား..."

လီဟောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် ကော့တက်သွားပြီးနောက် နှလုံးသားကို ဆွဲဆုတ်မတတ် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

အသံက အလွန် စူးရှလွန်းလှပြီး နာကျင်မှုကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် မျက်ရည် နှပ်ချေးများ ထွက်ကျလာကာ လောက်ကောင်တစ်ကောင်လို မြေပြင်ပေါ်တွင် ရူးသွပ်စွာ လူးလှိမ့်နေတော့သည်။

သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် ဤမျှလောက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။

ခါးပတ်က သူ၏ အရိုးများကို ကျိုးကြေသွားစေသည့်အလား ခံစားရပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

သူက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ စီးကျနေလျက် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသော ရွာသားများကို လှမ်းအော်လိုက်သည်

"ကယ်ကြပါဦး... သူတို့ လူကို ရိုက်နေတယ်... ဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား..."

"ငါက ပြည်နယ်မြို့တော်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားပါ... တောရွာတွေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် ကူညီဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချက်အရ လာခဲ့တာပါ... သူ... သူက ငါ ကဗျာလေး နည်းနည်း ရွတ်လိုက်ရုံနဲ့ ငါ့ကို သေအောင် ရိုက်ချင်နေတာ..."

သူက ငိုယိုလိုက်ပြီး ယုံကြည်လောက်စရာ ဟန်ဆောင်မှုမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။

"ရွာသူရွာသားတို့... ခင်ဗျားတို့ အားလုံး မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ချန်ရှင်းက ရွာမှာ အာဏာရှိလို့ ဒီလိုမျိုး လူပါးဝနေတာ... ဒီနေ့ သူက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုတောင် ရဲရဲတင်းတင်း ရိုက်ရဲတယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် ခင်ဗျားတို့ထဲက ကြိုက်တဲ့လူကို ရိုက်နိုင်တယ်... ငါ့အတွက် တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးကြပါဦး..."

လီဟောင်၏ စကားများက အလွန်အမင်း သွေးထိုးလှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ဆိုရမည်ပင်။

၁၉၇၀ ခုနှစ်ကာလ တောရွာဒေသများတွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်က ကြီးမားသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိလေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရိုးအသော ရွာသားအချို့၏ မျက်နှာထက်တွင် အမှန်တကယ်ပင် တုံ့ဆိုင်းမှုနှင့် ယိမ်းယိုင်မှုတို့ ပေါ်လာတော့သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ပညာတတ်လူငယ်လီ၏ စကားများက နားဝင်မချိုလျှင်တောင်မှ ချန်ရှင်းက သူ့ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ကြိုးတုပ်ခြင်းနှင့် ထိုးကြိတ်ခြင်းတို့ လုပ်သည်မှာ အနည်းငယ် လွန်လွန်းမနေဘူးလား။

ရွာသားများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြောင်းအလဲကို မြင်သောအခါ လီဟောင်က ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးတော့သည်။

ချန်ရှင်းသည် သူ လုပ်နေသည့် အရာကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လီဟောင်၏ အချိုးမပြေသော ဟန်ဆောင်မှုကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောချေ။ ထိုအစား သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ အနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ရွှီချင်းချင်းကို လက်ညိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်

"ကျွန်တော် အားလုံးကို မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... ကျွန်တော်တို့ ချင်းရွှေရွာမှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ နှောင့်ယှက်လာရင် ရွာ့စည်းကမ်းအရ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဝိုက်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ရွာသားများ တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်မီ ကျောက်ဖန်းအာသည် မီးရှို့လိုက်သော ဗျောက်အိုးတစ်လုံးလို ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမက ခါးထောက်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အကူအညီမဲ့ဟန် ဆက်လက်ဟန်ဆောင်နေသည့် လီဟောင်ကို လက်ညိုးထိုးကာ သူမ၏ ရှင်းလင်းကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် စတင် ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ ဟုတ်လား... ဒီလို လူယုတ်မာမျိုးကို ကြိုးတုပ်ပြီး ကွန်မြူနစ်ကို ပို့၊ အချုပ်ထဲထည့်ပြီး အတွေးအခေါ်နဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လက်စွဲစာအုပ်ကို ဖတ်ခိုင်းရမှာပေါ့..."

လီဟောင်၏ ငိုကြွေးသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ ကျောက်ဖန်းအာက သူ့ကို လူပုံအလယ်တွင် ဤမျှအရှက်ခွဲရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ကျောက်ဖန်းအာသည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူမက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ယမ်းကာ လီဟောင်၏ အရင်အမူအကျင့်များကို အတုခိုးလျက် သူ့လိုပင် ရွံစရာကောင်းသော လေသံဖြင့် ပုံတူကူးချလိုက်သည်

"အိုး... စပါးခင်းကန်သင်းရိုးပေါ်က နှင်းပေါက်လေးတွေက မင်းရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ မျက်ရည်စက်လေးတွေပါ... စပါးခင်းထဲက မွှေးရနံ့က မင်းရဲ့ ယစ်မူးဖွယ် ရနံ့လေးပါပဲ..."

“အဟားဟား..."

ရွာသားအချို့မှာ မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ ထရယ်ကြတော့သည်။

ကျောက်ဖန်းအာက မျက်လုံးကို လှန်လိုက်ပြီး ဆက်လက် အတုခိုးနေသည်။

"ရဲဘော်ရွှီချင်းချင်း... မင်းလို နတ်သမီးလေးက ဆင်စွယ်နန်းတော်ထဲမှာ ကဗျာရွတ်ပြီး ပန်းချီဆွဲနေရမှာ... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ လူ့ပြည်ကို ကျလာပြီး ခွန်အားသုံးဖို့ကလွဲရင် ဘာမှသုံးစားမရတဲ့ ချန်ရှင်းလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ တောင်သူနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရတယ်… မင်း တော်တော်လေး နာကျင်ခံစားခဲ့ရမှာပဲနော်..."

သူမက ပြောလေပြောလေ ပို၍ စိတ်အားထက်သန်လာလေဖြစ်ပြီး လီဟောင်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေသော မျက်နှာကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် အတုခိုးပြနေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့... ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းကသာ... ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းကသာ ဒီလို လောကီဆင်းရဲဒုက္ခပင်လယ်ထဲကနေ မင်းကို ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်ပြီး ဘဝရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တန်ဖိုးကို နားလည်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်မှာပါ..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်ဖန်းအာ၏ လေသံက ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရွံရှာမှုနှင့် ဒေါသတို့ ပြည့်နှက်သွားကာ လီဟောင်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညိုးထိုးလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရွာသူရွာသားတို့... ဒါကိုသာ နားထောင်ကြည့်ကြပါ... ဒါ လူပြောတဲ့စကားလား... ဒါ လင်ဖြစ်သူရှေ့မှာတင် သူများမယားကို ဗြောင်ကျကျ လုနေတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ ချန်ရှင်းကို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ တောင်သူတဲ့၊ ချင်းချင်းက သူ့ကို လက်ထပ်တာ နစ်နာသတဲ့လား..."

"သူက အဲ့ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ ကဗျာစာအုပ်ကို ချင်းချင်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ဖို့ ကြိုးစားသေးတာ... သူ့လက်က ချင်းချင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ကိုတောင် ထိလုနီးပါးပဲ... ငါသာ သူ့ကို တွန်းမထုတ်လိုက်ရင် ဒီလူယုတ်မာ ဘာတွေဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး..."

ကျောက်ဖန်းအာသည် လျင်မြန်သော ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုကို စတင်လိုက်ပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် ကွင်းကွင်းကွက်ကွက်နှင့် ယုတ္တိတန်တန် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်လေသည်။

ပရိသတ်တစ်ခွင်လုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

လီဟောင်အပေါ် ထားရှိသော ရွာသားများ၏ အကြည့်များက တုံ့ဆိုင်းမှုနှင့် ကိုယ်ချင်းစာမှုမှသည် ပြင်းထန်သော အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် ရွံရှာမှုတို့ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"တောက်... တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဟုတ်လား... လူမိုက်တက္ကသိုလ်ကများ ဘွဲ့ရလာတာလား မသိဘူး..."

"အရှက်မရှိတဲ့ကောင်... လင်မယားနှစ်ယောက် အဆင်ပြေနေတာကို သွားပြီး သွေးခွဲရုံတင်မကဘဲ ကိုယ်ထိလက်ရောက်တောင် ကျူးလွန်ချင်သေးတာလား..."

"ချန်ရှင်း သူ့ကို ထိုးကြိတ်တာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး... အဲ့ဒီလိုလူမျိုးက သေအောင် ရိုက်သတ်ခံရဖို့ တန်တယ်..."

"ဒါပေါ့... ချင်းချင်းက ချန်ရှင်းကို လက်ထပ်လိုက်ရတာ သူမရဲ့ ကံကောင်းမှုပဲ... ဘယ်သူက သူ့ကို လက်ညိုးထိုးပြီး ဝေဖန်ခွင့် ပေးထားလို့လဲ..."

လူထု၏ သဘောထားက ချက်ချင်းပင် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းပြန်လှန်သွားလေသည်။

လီဟောင်ကို ကိုယ်ချင်းစာနေခဲ့ကြသည့် ရွာသားများမှာ ယခုအခါ အခြားသူများထက် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေကြတော့သည်။

လီဟောင်မှာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားတော့သည်။

သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားလိုက်၊ နီရဲသွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။

ကျောက်ဖန်းအာက သူ့အား မျက်နှာတစ်ပြားဖိုးမျှ မထောက်ဘဲ ဤမျှ ပွင့်လင်းကာ ကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ပြောရဲလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

အသိပညာမဲ့သည်ဟု သူ ယူဆထားသော ဤရွာသားများက ချန်ရှင်းကို တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး လှည့်ကာ သူ့ကို ပြန်ကျိန်ဆဲကြလိမ့်မည်ဟုလည်း သူ တစ်ခါမှ တွေးမထားခဲ့ဖူးချေ။

သူသည် အဝတ်ချွတ်ခံထားရပြီး လူတိုင်း၏ လက်ညိုးထိုး အတင်းပြောခြင်းကို ခံနေရသည့် လူရွှင်တော်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အရှက်ရမှု... ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ဤအရှက်ရမှုက သူ့ကို သတိလစ်မတတ် ဖြစ်စေတော့သည်။