အခန်း ၈၄

အခန်း (၈၄) သလင်းကျောက်နန်းတော်ကြီး ပေါ်ထွက်လာခြင်း

ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီးနောက် အလွန်တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ချန်ရှင်းသည် မြင့်မားသော ကားမောင်းသူနေရာမှ ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

"ဝုန်း..."

ရွာတစ်ရွာလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

လူအားလုံးသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ပြေးလာကြကာ ကုန်တင်ကားနှင့် ချန်ရှင်းကို အထပ်ထပ် ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။

"ဘုရားရေ... ချန်ရှင်းပဲ၊ ချန်ရှင်း... ချန်ရှင်းက ကျဲ့ဖန့် ကုန်တင်ကားကြီးကို တကယ် မောင်းပြန်လာတာဟေ့..."

"အမလေး... အရမ်းတော်တာပဲ၊ အဲ့ဒီကားကြီးက လူတိုင်းမောင်းနိုင်တဲ့ အရာမျိုးမဟုတ်ဘူးဟ..."

"ကားကို ကြည့်ကြပါဦး... အပြည့်ပဲ၊ အဲ့ဒီ အဖိုးတန်ရတနာတွေကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

ရွာသားများသည် လည်ပင်းတဆန့်ဆန့်ဖြင့် ကားနောက်ခန်းရှိ "မြို့တော် အမှတ်(၁) ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်း စက်ရုံ" နှင့် "ပြည်သူ့အတွက် ဝန်ဆောင်မှု" ဟု ရေးသားထားသော ပစ္စည်းများကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စပ်စုလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ချန်ရှင်းနှင့် အလုပ်သမားများသည် ကုန်တင်ကားပေါ်မှ သေတ္တာများကို ချလိုက်သောအခါ လူတိုင်း ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားကြပြန်သည်။

သေတ္တာထဲတွင် ဖြူလွတ်ချောမွေ့နေသော ကြွေပြားများ ပါရှိပြီး အချို့ကြွေပြားများပေါ်တွင် သိမ်မွေ့လှပသော ပုံစံဒီဇိုင်းများပင် ပါရှိနေသေးသည်။

နေရောင်အောက်တွင် နွေးထွေးသော အရောင်အဝါများ တလက်လက် တောက်ပနေကာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေ၏။

"အဲ့တာ... အဲ့တာ ဘာရတနာမျိုးလဲ..."

သတ္တိကောင်းသော ရွာသားတစ်ယောက်က အောင့်မထားနိုင်ဘဲ လက်လှမ်းကာ ကြွေပြား၏ မျက်နှာပြင်ကို ဂရုတစိုက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဝိုး..."

အေးစက်ပြီး ပိုးသားလို ချောမွေ့သော အထိအတွေ့က သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဆီမှတစ်ဆင့် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအရာက ခရိုင်ခေါင်းဆောင်၏ ရုံးခန်းထဲရှိ တောက်ပြောင်နေသော အနက်ရောင် စားပွဲကြီးထက်ပင် ပိုမို ချောမွေ့နေသေး၏။

"ဝိုး... အဲ့ဒီအပေါ်မှာ ရေခဲစကိတ်တောင် စီးလို့ရလောက်အောင်ကို ချောမွေ့နေတာပဲ..."

သူက ရှားပါးရတနာတစ်ပါးကို ထိတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများလည်း ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ကြွေပြားကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ကြည့်ကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သာယာယစ်မူးနေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ "ကြယ်နီ" အမှတ်တံဆိပ် ပါရှိသော စစ်စိမ်းရောင် သံစည်ပိုင်းကြီး အနည်းငယ်ကိုလည်း ချထားလိုက်သည်။

ချန်ရှင်းက စည်ပိုင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော်လည်း စူးရှမှုမရှိသော အနံ့တစ်မျိုး ပျံ့လွင့်လာသည်။

"အဲ့တာကရော ဘာလဲ..."

ချန်အယ်တန့်က ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

စည်ပိုင်းထဲတွင် နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး ပျစ်ချွဲချွဲ အရည်များပါရှိကာ အရည်ပျော်နေသော သိုးဆီ သို့မဟုတ် ခပ်ပျစ်ပျစ် ဆန်နှစ်များနှင့် တူနေလေသည်။

ရွာသားများက မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့ မသိနားမလည်သော ဗဟုသုတ နယ်ပယ်ထဲတွင် လုံးဝ လမ်းပျောက်နေကြလေသည်။

သူတို့ ဦးနှောက်ကို အသေအလဲ စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ဤမှော်ဆန်သော ပစ္စည်းများက ဘာအတွက် အသုံးပြုရမည်ကို စဉ်းစား၍ မရနိုင်သေးပေ။

ချန်ရှင်းက ဘာမျှရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ပစ္စည်းများကို အိမ်သစ်ထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် အားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ လက်ပွတ်သင်ပုန်းတစ်ခုကို ယူ၍ ရောစပ်ထားသော ဘိလပ်မြေအနှစ်များကို နံရံပေါ်တွင် ညီညာစွာ သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။

အားလုံးက အသက်အောင့်ကာ ကြည့်နေကြစဉ် သူက ပထမဆုံး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ကြွေပြားကို ယူကာ နံရံပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကပ်လိုက်ပြီးနောက် ရော်ဘာတူလက်ကိုင်ဖြင့် အနည်းငယ် ခေါက်ကာ အတိအကျ နေရာကျသွားစေရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

မူလက မည်းမှောင်ပြီး ကြမ်းတမ်းနေသော ဘိလပ်မြေနံရံသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ဖြူဖွေးသည့် ကြွေပြား ကပ်လိုက်ပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာမှစ၍ လင်းထိန်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ထို့နောက် ချန်ရှင်းသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

သူက ဆေးဗူးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အသစ်စက်စက် ဆေးသုတ်တံတစ်ချောင်းဖြင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဆေးရည်ထဲသို့ နှစ်လိုက်သည်။

သူက နံရံပေါ်သို့ ပထမဆုံး ဆေးတစ်ချက်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။

အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေတော့သည်။

နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး နုနယ်သော နံရံသုတ်ဆေးသည် မူလက ချိုင့်ခွက်များနှင့် မည်းမှောင်နေသော ဘိလပ်မြေနံရံကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

ဆေးသုတ်တံ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး ချောမွေ့သော ခြေရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အလုပ်သမားများက မယုံနိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်ဆလောက်အောင် ဟောင်းလောင်းပွင့်နေကြသည်။

"အကုန်နားလည်ကြပြီလား..."

ချန်ရှင်းက ဆေးသုတ်တံကို ချကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နား... နားလည်ပါပြီ..."

အားလုံးက အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ကပျာကယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ချန်ရှင်း၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးသော အိမ်မွမ်းမံခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကြီး စတင်လာတော့သည်။

အလုပ်သမားအားလုံးက အလွန်တရာ တက်ကြွနေကြသော်လည်း အလွန်အမင်း သတိထားနေကြလေသည်။

သူတို့ ကြွေပြားများ ခင်းကျင်းကြသောအခါ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက မွေးကင်းစ ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်နေသကဲ့သို့ နူးညံ့နေပြီး ဤရတနာများကို မတော်တဆ ခွဲမိမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြပုံပင်။

အချပ်တစ်ခုစီ ကပ်ပြီးတိုင်း သူတို့က နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ကာ ဘယ်ညာကြည့်၍ အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးနေတတ်ကြသည်။

ချန်တာကျူးအမည်ရှိသော လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် အပြာနုရောင် ဒီဇိုင်းပါသော ကြွေပြားတစ်ခုကို ကပ်နေစဉ် အသက်ရှူရပ်လုမတတ် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ နံရံပေါ်တွင် အတိအကျ ကပ်ပြီးသွားမှသာ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ ချွေးများစို့နေသော နဖူးကို သုတ်လိုက်လေသည်။

နံရံ ဆေးသုတ်နေသော အလုပ်သမားများကမူ ပို၍ပင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းနေကြသေးသည်။

သူတို့သည် ချန်ရှင်းကို အတုယူကာ ညီညာသော အားဖြင့် ဆေးသုတ်တံကို လှုပ်ရှားကြသည်။

မူလက ရုပ်ဆိုးနေသော နံရံကို နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆေးရည်က တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ချောမွေ့ဖြူဖွေးသော မျက်နှာပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အောင်မြင်မှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုတို့ကို ခံစားနေကြရသည်။

ဤသည်က အလုပ်လုပ်နေရုံမျှ မဟုတ်ဘဲ အနုပညာတစ်ခုကို ဖန်တီးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားများအတွက် နန်းတော်ကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်နေခြင်းပင်တည်း။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အိမ်သစ်၏ အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ခြင်း လုပ်ငန်းများ အခြေခံအားဖြင့် ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ပြောင်လက်နေအောင် တိုက်ချွတ်ပြီး နောက်ဆုံး ကြမ်းခင်းကြွေပြားကို ခင်းကျင်းအပြီးတွင် ဤခေတ်ကာလ၏ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသော အိမ်တစ်လုံးက လူတိုင်း၏ရှေ့မှောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ရေချိုးခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်၏ နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်များကို တလက်လက် တောက်ပနေသော ကြွေပြားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး ချောမွေ့နေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းစက်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေစေရာ မျက်စိပင် မဖွင့်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။

အိပ်ခန်းများနှင့် ဧည့်ခန်းမကြီး၏ နံရံများကို နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး ချောမွေ့နေအောင် ဆေးသုတ်ထားရာ အပြစ်အနာအဆာ တစ်ပေါက်မျှပင် မရှိပေ။

ကြမ်းပြင်ကိုလည်း မှန်တစ်ချပ်လို ပြန့်ပြူးနေသော ချောမွေ့သည့် ကြွေပြားများဖြင့် ခင်းကျင်းထားလေသည်။

အိမ်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းတစ်ခုလုံးက မယုံနိုင်လောက်အောင် လင်းထိန်နေတော့သည်။

ထိုသတင်းက ချင်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး အိမ်နီးချင်း လီကျားရွာကပင် ကြားသိသွားခဲ့သည်။

တစ်ရွာလုံး ဆူညံသွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ချန်ရှင်း၏ အိမ်သစ်ရှေ့၌ တန်းစီနေသော လူတန်းရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ချန်အယ်တန့်၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် သူတို့က ရွှံ့ပေနေသော ဖိနပ်များကို တံခါးဝတွင် အသိစိတ်ဖြင့် ချွတ်ထားခဲ့ကြပြီး ခြေအိတ်များဖြင့် သို့မဟုတ် ခြေဗလာဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ သူတို့ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော ဤနေရာသို့ ခြေဖျားထောက်၍ ဂရုတစိုက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

"ဘုရားရေ..."

အဘွားအိုတစ်ဦးသည် အထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ကြမ်းပြင်နှင့် ဖြူဖွေးနေသော နံရံများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားပြီး ဒူးထောက်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

အခန်းတစ်ခုလုံးက မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် လင်းထိန်နေပြီး အစက်အပြောက် တစ်ခုမျှမရှိဘဲ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် သာယာသော အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အခန်းထဲသို့ ခြေချလာသူတိုင်းသည် သူတို့မြင်တွေ့ရသော အရာများကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားကာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော သူတို့၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကြီးသည် ဤခဏလေးအတွင်းမှာပင် ကြေမွသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။

သူတို့သည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဥယျာဉ်ကြီးကို လာရောက်လည်ပတ်သည့် တောသားတစ်စုနှင့် တူနေပြီး သူတို့လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းက တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိလျှင် နတ်ဘုရားများ နေထိုင်ရာ ဤနေရာကြီး ညစ်ပတ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြပုံပင်။

လူတစ်ယောက်က လက်လှမ်းကာ နံရံကို ထိတွေ့လိုက်ရာ ချောမွေ့နုနယ်သော အထိအတွေ့ကြောင့် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားရသည်။

လူတစ်ယောက်က မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချောမွေ့ပြီး မှန်ကဲ့သို့ မျက်နှာပြင်က အံ့အားသင့်ကာ ရှုံ့မဲ့နေသော သူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသဖြင့် သူ အလွန်တရာ လန့်သွားကာ နောက်သို့ ကပျာကယာ ဆုတ်လိုက်မိသည်။

ချန်အယ်တန့်ကမူ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးနေသေး၏။ သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေကာ လက်လှမ်း၍ သူ၏ဘေးရှိ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော နံရံကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ရင်း မျက်ရည်သံပေါက်ဖြင့် သူ့ဟာသူ ရေရွတ်နေလေသည်။

“ဒါက... ဒါက အိမ်မဟုတ်ဘူး... လူတွေနေတဲ့ အိမ်မဟုတ်ဘူး..."

သူက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ရှိသမျှခွန်အားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဲ့တာက ကောင်းကင်ဘုံက နန်းတော်ကြီးပဲ... ရေနဂါးမင်းရဲ့ သလင်းကျောက်နန်းတော်ကြီးပဲကွ..."

ဤစကားလုံးများက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ရေနဂါးမင်း နေထိုင်သည်ဟု ဆိုကြသော သလင်းကျောက် နန်းတော်ကြီးကသာ ဤမျှလင်းထိန်၊ သန့်ရှင်းပြီး လှပနေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရွာသားများသည် ချန်ရှင်းအား ရူးသွပ်လုမတတ် ကိုင်းရှိုင်းမှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချန်ရှင်းက လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ သတ္တဝါအပေါင်းကို ကယ်တင်ရန် ကြွရောက်လာသော အသက်ရှင်လျက်ရှိသည့် ဘုရားလောင်းတစ်ဆူ ဖြစ်နေလေတော့သည်။