အခန်း ၈၅

အခန်း (၈၅) လီကျားရွာမှာ ဘယ်သူက ဆရာကြီးလဲ

လူအုပ်ကြီးကြားရှိ အသစ်စက်စက် အိမ်သစ်ကြီးထဲတွင် ရပ်နေရင်း ရွှီချင်းချင်းသည် သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းအားလုံးကို ကြည့်ကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ အံ့ဩချီးကျူးသံများကို နားထောင်နေမိ၏။ သူမသည် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်တော့ချေ။

သူမက လက်လှမ်းကာ နံဘေးရှိ နှင်းလိုဖြူဖွေးနေသော နံရံကြီးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ချောမွတ်နေသော ကြမ်းပြင်ထက်၌ ထင်ဟပ်နေသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏အိမ်ပင်။

ဒဏ္ဍာရီထဲတွင်သာရှိသော သလင်းကျောက်နန်းတော်ကြီးကို သူမအတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တည်ဆောက်ပေးခဲ့သူက ထိုအမျိုးသားပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်များ ဝန်းရံခံနေရသည့်တိုင် မနီးမဝေးတွင်ရှိနေသော ထိုအမျိုးသားကို သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူကမူ ဤအရာအားလုံးက သာမန်ကာလျှံကာ ကိစ္စတစ်ခုလိုပင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် အေးဆေးစွာ ရှိနေလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရွှီချင်းချင်း၏ နှလုံးသားလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီကျားရွာ၌......

ရွှီဖူကွေ့နှင့် ဝမ်ကွေ့ရှန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံက သူတို့၏သားဖြစ်သူ ရွှီရှောင်တုနှင့်အတူ လယ်ယာသုံး ကိရိယာများကို သယ်ပိုးကာ လယ်ထဲဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေကြ၏။

ဝမ်ကွေ့ရှန်းသည် ယနေ့အတွက် အထူးတလည် အသစ်စက်စက် ပန်းပွင့်အဆင် ဂါဝန်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အဆိုပါအဝတ်အစား၏ အသားမှာ ကျစ်လျစ်သပ်ရပ်ပြီး အရောင်အသွေးမှာလည်း တောက်ပလွန်းလှသည်။

သူမသည် ရွာ၏ ရွှံ့ဗွက်ထနေသော လမ်းကျဉ်းလေးပေါ်၌ လျှောက်လှမ်းနေရသော်လည်း ခရိုင်မြို့တော်၏ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လျှောက်နေရသကဲ့သို့ မေးငေါ့၊ ရင်ကော့ကာ ကျောကိုမတ်မတ်ထား၍ လျှောက်လှမ်းနေလေသည်။

လမ်းတွင် ရွာသားတစ်ယောက်ယောက်နှင့် ဆုံတိုင်း တစ်ဖက်လူက စကားမစရသေးခင်ပင် သူမက လက်ကို တက်တက်ကြွကြွ ဝှေ့ယမ်းကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် နှုတ်ဆက်တတ်သည်။

"ဟေး... လယ်ထဲဆင်းမလို့လား... ထမင်းစားပြီးကြပြီလား..."

သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာနှင့် လေသံမှာ နယ်မြေဆင်းလာသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး လာရောက်စစ်ဆေးနေသည်နှင့် တစ်ထပ်တည်းပင် ဖြစ်နေသည်။

လီကျားရွာမှ ရွာသားများကလည်း ယခင်က သူမအပေါ် ဆက်ဆံခဲ့သော အေးစက်စက် အမူအကျင့်များကို ပြောင်းလဲသွားကြပြီး အားလုံးက ပြုံးရွှင်ကာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြန်လည်တုံ့ပြန်ကြလေသည်။

"စားပြီးပြီ... စားပြီးပြီ... မရီးလည်း လယ်ထဲဆင်းမလို့လား..."

"အေးလေ... အိမ်မှာ အချည်းနှီး မထိုင်နေနိုင်လို့..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းသည် အများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသော ခံစားချက်ကြီးကို အလွန်နှစ်ခြိုက်နေပြီး သူမ၏ မာနတက်နေမှုများမှာ အပြင်သို့ပင် လျှံကျလာမတတ် ဖြစ်နေ၏။

အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ရွှီဖူကွေ့မှာမူ မျက်နှာကြီး နီမြန်းနေပြီး မြေကြီးဟသွားပါက ထိုအထဲသို့သာ တိုးဝင်ပုန်းကွယ်သွားချင်စိတ် ပေါက်နေလေသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက်လျှောက်ကာ ဝမ်ကွေ့ရှန်းအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တောင်းပန်သည့်နှယ် အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း စကားနည်းနည်းလောက် လျှော့ပြောလို့ မရဘူးလား... ချန်ရှင်းနာမည်ကို အချိန်ပြည့် ထုတ်မပြောစမ်းပါနဲ့... လူတွေ ရယ်စရာဖြစ်နေလိမ့်မယ်..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက နောက်နေတယ် ထင်နေလား... ရွှီဖူကွေ့... ရှင်က သိပ်ခေါင်းမာတာပဲ... ငါ့မတ်က အခု ကွန်မြူနစ်ရုံးက အရာရှိဖြစ်နေပြီ... တို့ချင်းရွှေရွာနဲ့ လီကျားရွာမှာ ဆရာကြီးဖြစ်နေပြီလေ... သူ့မရီးဖြစ်တဲ့ ငါက သူ့အကြောင်းပြောတာ ဘာမှားနေလို့လဲ... ဒါ သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်စေတာပဲ..."

ရွှီဖူကွေ့မှာ ဆွံ့အသွားရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားလိုက်၊ နီမြန်းသွားလိုက် ဖြစ်နေကာ ခေါင်းငုံ့၍ အနောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထိုစဉ် အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်ထဲတွင် ပြည့်အိနေသော ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ဆွဲကာ အမောတကော ပြေးလာလေသည်။

"မရီးကွေ့ရှန်း... နေပါဦး... ကျွန်တော့်ကို စောင့်ပါဦး..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အပြုံးများက ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်သွားတော့သည်။

ထိုလူက သူမအနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် ဘာစကားမှမဆိုဘဲ ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ လက်ထဲသို့ ခြင်းတောင်းကို အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဖားယားချင်နေသော အပြုံးများ အပြည့်ရှိနေ၏။

"မရီး... ဒါတွေက ကျွန်တော့်မိန်းမ လဝက်လောက် စုထားတဲ့ ကြက်ဥတွေပါ... သိပ်လတ်ဆတ်တာ... ဒါလေးယူသွားပြီး ရှောင်တု နေကောင်းလာအောင် ကျွေးလိုက်ပါဦး... နောက်တစ်ခါ အကြံပေးချန်ဆီမှာ ကောင်းတာလေးတွေရှိရင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကိုလည်း အရင်ဆုံး သတိရပေးပါဦး..."

"အိုး... အစ်ကိုလီကလည်း... အားနာစရာကြီး..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းက နှုတ်မှ ငြင်းဆန်နေသော်လည်း သူမ၏ လက်များကမူ ခြင်းတောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အားလုံးက ရွာဆွေရွာမျိုးတွေချည်းပဲဟာကို... ငါ့မတ်က သစ္စာအရှိဆုံးလူပါ... ကောင်းတဲ့ကိစ္စတွေရှိလာရင် သူ့ရွာသားတွေကို မေ့ထားပါ့မလား... ဒီကိစ္စကို ငါ မှတ်ထားလိုက်ပါ့မယ်... နောက်ကျရင် သူ့ကို အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောပြပေးပါ့မယ်..."

သူမက လေးလံသော ခြင်းတောင်းကြီးကို သားဖြစ်သူ ရွှီရှောင်တုထံ ကမ်းပေးလိုက်ရာ သူက ခြင်းတောင်း၏ အလေးချိန်ကို ခံစားမိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပါးစပ်ကြီး နားရွက်တိတ်မတတ် ပြုံးဖြီးသွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီးရယ်..."

ထိုလူမှာ အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ရွှီဖူကွေ့၏ ရင်ထဲတွင် ရွှံ့များဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရသကဲ့သို့ မွန်းကျပ်သွား၏။ သူက ကြက်ဥများကို ပြန်ပေးချင်သော်လည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ကွေ့ရှန်းက သူ့အား လူသတ်တော့မည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လာလေသည်။

"ရှင် လုပ်ရဲရင်လုပ်ကြည့်လေ..."

သူမက အံကိုကြိတ်ကာ ထိုစကားစုလေးကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ခပ်မာမာ ပြောလိုက်သည်။

"ရွှီဖူကွေ့... ရှင့်ကို ငါ ပြောထားမယ်... ကံကောင်းတာကို ခံစားခွင့်ရဖို့ မသိတဲ့ ကောင်စုတ်... ရှင်က ငါ့ကို အချိုးလာပြပြီး ငါ့ခံစားချက်တွေကို ထပ်ဖျက်ဆီးရဲရင် အိမ်ရောက်တဲ့အထိသာ စောင့်နေ... ရှင့်ကို ပညာကောင်းကောင်းပေးမယ်..."

ရွှီဖူကွေ့သည် တွန့်ဆုတ်သွားကာ ကန့်ကွက်ချင်သော စကားလုံးများအားလုံးကို မြိုချလိုက်ရပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုသာ ချနိုင်တော့သည်။

မိသားစုသုံးယောက်သည် လယ်ကွင်းထဲသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားကြရာ မနီးမဝေးရှိ ရှားပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အရိပ်အောက်မှ မျက်လုံးအစုံက သူတို့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

လီကျားရွာ၏ လူမိုက်ဖြစ်သော လီချန်သည် အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ နောက်လိုက်အချို့နှင့်အတူ သစ်ပင်ပင်စည်ကို မှီ၍ ရပ်နေသည်။

လီချန်သည် ပါးစပ်ထဲတွင် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ခဲထားလျက် ရွာသားများ၏ ဖားယားခြင်းကို ခံနေရသော ဝမ်ကွေ့ရှန်းကိုကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်၌ မကျေနပ်မှုများ အပြည့်အမောက် ရှိနေလေသည်။

"ထွီ..."

သူက မြေကြီးပေါ်သို့ သလိပ်တစ်ချက် ထွေးချလိုက်ပြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ဆွေမျိုးကို အားကိုးပြီး တခြားရွာကလာတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကများ ငါတို့ လီကျားရွာမှာ အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျရဲတယ်ပေါ့... သူက သူ့ကိုယ်သူ အထူးအဆန်းများ ထင်နေလားမသိဘူး..."

နောက်လိုက်တစ်ယောက်က ချက်ချင်း ဝင်ထောက်ခံလေသည်။

"ဟုတ်ပါ့ အစ်ကိုချန်ရာ... ဒီမိန်းမက တလောကတည်းက တအားတွေ ဘဝင်မြင့်နေတာ... မသိတဲ့သူဆိုရင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ ကတော်လို့တောင် ထင်သွားနိုင်တယ်..."

"ချင်းရွှေရွာက ချန်ရှင်းတဲ့လား..."

လီချန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွား၏။

"သူက ချင်းရွှေရွာမှာ နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်... ဒါပေမဲ့ လီကျားရွာမှာတော့ ငါ့ရှေ့ခေါင်းငုံ့ရမှာပဲ... လာ... ငါ့ကောင်တွေ... ဒီအကြံပေးချန်ရဲ့ မရီးဆိုတာကို သွားတွေ့ကြရအောင်... သူ့ကို ပညာလေးနည်းနည်းပေးပြီး လီကျားရွာမှာ တကယ်တမ်း ဘယ်သူက ဆရာကြီးလဲဆိုတာ သိအောင် လုပ်ပြရမယ်..."

လယ်ကွင်းထဲတွင်တော့ ရွှီဖူကွေ့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့အလုပ်ကို သူလုပ်နေပြီး အားကုန်သုံး၍ ပေါက်ပြားပေါက်ကာ ရင်ထဲရှိ မွန်းကျပ်မှုများ အားလုံးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံချပစ်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

ဝမ်ကွေ့ရှန်းကမူ လယ်ကန်သင်းရိုးပေါ်၌ ထိုင်ကာ နေကြာစေ့ခွာစားရင်း ခြင်းတောင်းထဲရှိ ကြက်ဥများကို ပျော်ရွှင်စွာ ရေတွက်နေ၏။

ထိုစဉ် လီချန်သည် လူမိုက် ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ခန့်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လမ်းလျှောက်လာပြီး သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးများရှိနေကာ မိသားစု သုံးယောက်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ရွှီဖူကွေ့၏ ရင်ထဲ၌ ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ လုပ်လက်စအလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရောက်လာသူများကို စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

နှုတ်ခမ်းတွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ခဲထားသော လီချန်သည် သူတို့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ချေ။ သူက ခြေထောက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ မြေကြီးပေါ်ရှိ လယ်ယာသုံး ကိရိယာများကို ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ကန်ကျောက်လိုက်ရင်း သရော်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... ရွှီမိသားစု... မင်းတို့တွေ တလောကတည်းက ချမ်းသာနေကြတယ်ပေါ့လေ... ဒီက စည်းမျဉ်းတွေကို မသိဘူးလား... ဆက်ကြေး ပေးပြီးကြပြီလား..."

ရွှီဖူကွေ့မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကာ လက်ဖဝါးများမှလည်း ချွေးများ သီးကနဲ ထွက်လာတော့သည်။ သူက ကပျာကယာ ဖားယားယား ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ... ကျွန်တော်တို့က လယ်သမားတွေပါ... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံမရှိပါဘူး..."

သူ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးခင် ဝမ်ကွေ့ရှန်းက သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရရှိခဲ့သည့် ဂုဏ်ကျက်သရေများက ဝမ်ကွေ့ရှန်းကို လုံးဝ မျက်ကန်းဖြစ်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမက ဤလူမိုက်များကို အရေးတယူပင် မလုပ်ပေ။ သူမ၏ အမြင်တွင် သူမမတ် ချန်ရှင်း၏ နာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်နှင့် ဤရွာမှ လူမိုက်များ မဆိုထားနှင့်၊ ခရိုင်တစ်ခုလုံးပင် တုန်လှုပ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

သူမက ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကာ ခါးထောက်လိုက်ပြီး ရွာထဲတွင် ရန်ဖြစ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဟန်ပြင်လိုက်ကာ တံတွေးများစင်သည်အထိ ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်။

"လီချန်... နင့်အမေ... နင် မျက်လုံးကန်းနေလား... ငါတို့က ဘယ်သူတွေလဲ နင် သိရဲ့လား... ငါ့မတ်က ကွန်မြူနစ်ရုံးက အရာရှိချန်ရှင်းဟဲ့... ချင်းရွှေရွာက ချန်ရှင်းလေ... နင်က ငါတို့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲသေးတယ်ပေါ့... ငါ့မတ်ကို တိုင်ပြီး နင့်ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးခိုင်းပစ်မယ်..."

လီချန်နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များအားလုံး အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။

သူတို့က ခေါင်းမာသူများကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှလောက် ဂရုမစိုက် တဇွတ်ထိုးလုပ်တတ်သူမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လီချန်က လောကတွင် အရယ်ရဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ရာ ခါးများပင် ကိုင်းညွတ်သွားရသည်အထိပင်။

"ဟားဟားဟား... ချန်ရှင်းတဲ့လား... ကွန်မြူနစ် အရာရှိတဲ့လား... ငါ ကြောက်လွန်းလို့ သေတော့မှာပဲ..."

သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်နှာကြီး ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ငါ အမုန်းဆုံးက လူတွေက စကားလုံးတွေနဲ့ ငါ့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားတာပဲ..."