အခန်း ၈၇

အခန်း (၈၇) ခွေးကို ရိုက်မည်ဆိုလျှင်တောင် သခင်ကို ထောက်ထားရမည်

လူတိုင်းကို လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေသော ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်နှာလေး အေးခဲသွားတော့သည်။

သူမ လက်ထဲမှ ရေမှုတ်သည် သစ်သားပုံးထဲသို့ "ဒေါက်" ခနဲ ပြုတ်ကျသွားပြီး လက်ဖက်ရည်များ သူမ၏ ဘောင်းဘီပေါ်သို့ စင်သွားသော်လည်း သူမ သတိမထားမိချေ။

တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော၊ ရုပ်လုံးမပေါ်အောင် ပွန်းပဲ့ရောင်ရမ်းနေသည့် အမျိုးသားကို ကြောင်တောင်တောင်လေး ကြည့်နေမိပြီးနောက်မှ သူမ သတိပြန်ဝင်လာလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

သူမ၏ အသံလေး တုန်ယင်နေပြီး အပြေးအလွှား သွားကာ...

"အစ်ကို... ဘာ... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းခမျာ တစ်လျှောက်လုံး ကြိတ်မှိတ် တောင့်ခံထားခဲ့သော အရှက်ရမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့သည် ရွှီချင်းချင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ပြိုလဲသွားတော့သည်။

ခမ်းနားလှသော အိမ်သစ်ကြီးထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသော ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်များ အရုပ်ကြိုးပြတ် ဖြစ်သွားပြီး "ဖုန်း" ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားလေသည်။

“မတ်လေး…နင် ငါတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးရမယ်နော်..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းသည် မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ် ကျကာ အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း သူတို့ မိသားစု မည်ကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့် အရိုက်ခံခဲ့ရကြောင်းနှင့် သူတို့၏ စိုက်ခင်းများ မည်ကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရကြောင်းကို ပိုမိုချဲ့ကား၍ ပြောပြလေသည်။

ရွှီဖူကွေ့က ဘေးတွင် ရပ်နေကာ သူ၏ရှေ့မှ ခမ်းနားလှသော အိမ်ကြီးနှင့် ဝန်းရံနေသော အလုပ်သမားများ၏ သနားစရာ၊ ရယ်စရာတစ်ခုအဖြစ် ကြည့်နေကြသော အကြည့်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူထူနေကာ မြေကြီး အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့သာ တိုးဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်နေတော့သည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲသို့ ရောက်မတတ် ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ကျထားပြီး အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့နေကာ ဝမ်ကွေ့ရှန်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ချင်းချင်း... သူများနဲ့ နည်းနည်း စကားများရုံလေးပါ... ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး..."

အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဤအခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ ရွှီချင်းချင်း၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောထွေးသွားရသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာပြီး ငိုယိုကာ အပြစ်တင်လိုက်လေသည်။

"ဒီလောက်တောင် အကြီးအကျယ် ဖြစ်လာတာကို နည်းနည်း စကားများရုံလေးလို့ ပြောသေးတယ်ပေါ့... ဘယ်ခွေးသူတောင်းစားက အဲ့ဒီလို လုပ်လိုက်တာလဲ..."

ထိုစဉ် ချန်ရှင်းသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာဖြင့် လျှောက်လာလေသည်။

သူ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် စောင့်ကြည့်နေကြသော အလုပ်သမားများသည် သူ့အတွက် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ချန်ရှင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငိုယိုနေသော ဝမ်ကွေ့ရှန်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

သူက ရွှီဖူကွေ့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်များက ရွှီဖူကွေ့ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် ရွှီရှောင်တု၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထင်ရှားသော ခြေရာဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အရင်က ဂရုမစိုက်တတ်သော သူ၏ အကြည့်များသည် အေးစက်ကာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလာ၏။

ရွှီချင်းချင်းသည် ယိမ်းယိုင်နေသော သူမ၏ အစ်ကိုကို တွဲကူပေးထားပြီး သူနှင့် တူဖြစ်သူပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို မြင်သောအခါ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

သူမက ခေါင်းကို လှည့်ကာ ဘေးရှိ ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အကူအညီမဲ့မှု၊ မှီခိုအားထားမှုနှင့် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဤအမျိုးသားသာရှိနေပါက ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာလျှင်တောင် သူက ထမ်းပင့်ထားပေးနိုင်မည့်အလားပင်။

ချန်ရှင်းက သူမကို စိတ်သက်သာရာရစေရန် လက်ကို မြှောက်၍ တုန်ယင်နေသော ရွှီချင်းချင်း၏ လက်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

လီကျားရွာ၏ ရွာမိုက် လီချန်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ရွာသူကြီး လီတာ့ထို၏ တစ်ဦးတည်းသော သား၊ ပညာမတတ်၊ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အလကားနေကာ လောင်းကစားဝါသနာပါပြီး ရွာထဲတွင် ရမ်းကားနေသူတစ်ဦး။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပုံဖော်လိုက်မိသည်။

သူ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေပြီး ဝမ်းသာခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။ သူက ရွှီချင်းချင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ခယ်မနဲ့ ကလေးကို အထဲခေါ်သွားပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးကာ ဆေးထည့်ပေးလိုက်... အဲ့တာကို ကိုယ် ဖြေရှင်းပေးမယ်... အရင် ထမင်းစားကြရအောင်..."

"ဟင်..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်း၏ ငိုယိုသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

ချန်ရှင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့လူများကို လီကျားရွာသို့ ချက်ချင်း ခေါ်သွားကာ ကလဲ့စားချေလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူက ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

*ဒေါသလည်း မထွက်ဘူးလား... ဆဲရေးတိုင်းထွာတာလည်း မလုပ်ဘူးလား... ပြီးတော့... ထမင်းအရင်စားမယ်တဲ့လား…*

ရွှီဖူကွေ့သည် ရှက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လက်ကို ကပျာကယာ ခါယမ်းကာ သူ၏ မျက်ရည်စများနှင့် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ဆိုလေသည်။

“ဟင့်အင်း... မဟုတ်ပါဘူး ယောက်ဖ... ငါတို့ မင်းကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးပါဘူး... ငါတို့ အခု ပြန်တော့မယ်..."

"အစ်ကိုကြီး..."

ချန်ရှင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး..

"ကိစ္စက ဘယ်လောက်ပဲ အရေးကြီးပါစေ... ထမင်းစားပြီးမှပဲ အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့..."

ရွှီဖူကွေ့၏ ကျန်ရှိနေသော စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မထွက်နိုင်တော့ချေ။

"အင်း..."

ရွှီချင်းချင်းက ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ချန်ရှင်း၏ စကားများကို ခြွင်းချက်မရှိ ယုံကြည်နေလေသည်။

သူမက မျက်ရည်များကို ကြိတ်မှိတ်ထိန်းထားကာ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ထူမပေးပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သော ဝမ်ကွေ့ရှန်းကို ဆွဲထူလိုက်ကာ တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော တူဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

အလုပ်သမားများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြပြီး ထိုအကြောင်းကို အလိုလို နှုတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ချန်ရှင်းကို ပို၍ပင် လေးစားအံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာဆိုလျှင် သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ ထိုသို့အရိုက်ခံရပါက ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်တုံ့ပြန်ရန် လက်နက်တစ်ခုခုကို ဆွဲကိုင်မိကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်ရှင်းသည် အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။ အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးမှုသည် သူတို့လို သာမန် လယ်သမားများ ဘယ်သောအခါမှ မယှဉ်နိုင်သော အရာပင်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကိစ္စရပ်များကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် လူစားမျိုးပင်။

အိမ်ထဲတွင်တော့ ရွှီချင်းချင်းသည် ရွှီဖူကွေ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်ပေးရန် ရေနွေးစိမ်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ကပျာကယာ ညှစ်ယူလိုက်ရင်း ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေလေသည်။

"အစ်ကို... နာနေလားဟင်... နည်းနည်း သည်းခံနော်... ညီမ ဆေးထည့်ပေးမယ်..."

ရွှီဖူကွေ့သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း အံကြိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ညီမဖြစ်သူကိုသာ ကြည့်လျက် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေလေသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် ချင်းချင်းရယ်... အစ်ကို နင့်ကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးမိပြန်ပြီ..."

ချန်ရှင်းက အတွင်းခန်းထဲမှ ဆေးသေတ္တာအသေးလေးတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာရာ ထိုအထဲတွင် ရုပ်ဖျက်ထားသော ခေတ်သစ် အကြောပြေ လိမ်းဆေးနှင့် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများအတွက် ဆေးများ ပါဝင်လေသည်။

သူက အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ဆေးပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဆေးနံ့က လေထုထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

သူက ဆေးအနည်းငယ်ကို လက်ဖဝါးထဲသို့ ထည့်ကာ ပူနွေးလာစေရန် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီဖူကွေ့၏ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ တုံးတိသော အရာဖြင့် အရိုက်ခံထားရသော ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိကပ်ပေးလိုက်သည်။

သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မိသားစုတွေကြားမှာ အဲ့ဒီလို စကားမျိုး မပြောရဘူးလေ..."

ထိုရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းက ရွှီဖူကွေ့အား ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားစေသည်။

တစ်ချိန်က သူ၏ ညီမဖြစ်သူကို များစွာ ဒုက္ခပေးခဲ့သော ဆိုးသွမ်းသည့် ယောက်ဖဖြစ်သူ ချန်ရှင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာတော့သည်။ သူ တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

...

ညနက်ချိန်တွင်။

ချန်ရှင်း၏ အိမ်တွင်တော့ တစ်နေ့လုံး ကြောက်လန့်တကြား အလုပ်များနေခဲ့ရသော ရွှီချင်းချင်းသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်းက အုတ်ကုတင်ပေါ်မှ ခြေသံဖွဖွဖြင့် ဆင်းလာကာ သူမအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး စောင်ကို သေချာခြုံပေးလိုက်သည်။

အေးချမ်းစွာ အိပ်မောကျနေသော သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသည် ယုယကြင်နာမှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူက လှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်သွားလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတောင်းလိုက်သည်။

တံခါးပေါက်က အသံတိတ် ပွင့်လာလေသည်။

သူ အထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ပိုးကောင်လေးများ၏ အော်သံများနှင့် ညလေညင်းသည် ခေတ်သစ်မြို့ပြ၏ စည်ကားလှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးသွားတော့သည်။

ချန်ရှင်းက အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ကြီးမားသော လက်ကားဈေးကြီးတစ်ခုဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ၏ ရည်မှန်းချက်က အလွန်ရှင်းလင်းလှသည်။

သူသည် အထူးစတိုးဆိုင် ကောင်တာကို လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အမှတ်တံဆိပ်အသစ် လက်ပတ်နာရီ အနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစားအသောက်ဌာနသို့ သွားကာ ကြွယ်ဝသော နို့ရနံ့ရှိသည့် ယုန်ဖြူ နို့သကြားလုံး ကီလိုဂရမ်အနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆေးရွက်ကြီးနှင့် အရက်ကောင်တာမှ ထိုခေတ်အခါက ထိပ်တန်း ဇိမ်ခံပစ္စည်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော "ချုံဟွာ" အမှတ်တံဆိပ် ဆေးလိပ် ကတ်အနည်းငယ်ကို ယူဆောင်ခဲ့သည်။

မပြန်မီ သူက ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ရလာပြီး [အခြေခံ ရုပ်ဖျက်ခြင်း] ကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

[ဒင်... စွမ်းအင် သုံးစွဲပြီးပါပြီ... ရုပ်ဖျက်ခြင်း ပြီးစီးပါပြီ...]

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အသိပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများအားလုံး၏ ထုပ်ပိုးမှုများက ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အမှတ်တံဆိပ်အသစ် လက်ပတ်နာရီ၏ ထုပ်ပိုးမှုသေတ္တာသည် ဟောင်းနွမ်းဝါကျင့်သွားပြီး "နိုင်ငံပိုင် ကုန်တိုက်၊ ရိက္ခာလက်မှတ်ဖြင့် ထောက်ပံ့သည်" ဟူသော စာလုံးများ ရိုက်နှိပ်ထားလေသည်။

ယုန်ဖြူ နို့သကြားလုံး၏ အခွံသည် အချိန်အတော်ကြာ သိမ်းဆည်းထားသည့်အလား အနည်းငယ် မှိုင်းဖျော့ဖျော့ အရောင်ဖြစ်နေ၏။

ထိုဆေးလိပ်ကတ် အနည်းငယ်သည်လည်း စက္ကူညိုဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အထူး အတွင်းရေး ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ခံလိုက်ရသည်။

ချန်ရှင်းသည် ရုပ်ဖျက်ထားသော ဤ "ငွေကြေးခိုင်မာသော ပစ္စည်းများ" နှင့်အတူ ၁၉၇၀ ခုနှစ်များမှ ချင်းရွှေရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူက ပစ္စည်းများကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ အကြည့်များက လီကျားရွာရှိရာ အရပ်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများက အေးစက်နေလေသည်။

လီချန်လို လူမိုက်တစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အတိုက်ရိုက်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း အသုံးအကျဆုံး နည်းလမ်းမှာ လက်သီးကို အသုံးပြုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ့ကို ရိုက်နှက်လိုက်ပါက သူသည် ရွှီဖူကွေ့၏ မိသားစုအပေါ် ပိုမို ပြင်းထန်စွာ လက်စားချေလိမ့်မည်သာ ဖြစ်သည်။

သူ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်လည် နာလန်မထူနိုင်စေရန် သေချာစေဖို့အတွက် သူ အဂုဏ်ယူဆုံးနှင့် တန်ဖိုးအထားဆုံး အရာကို ပစ်မှတ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။