အခန်း ၈၈

အခန်း (၈၈) အကြွေးပြန်ဆပ်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်၌ပင် ချန်ရှင်း၏ ခြံဝင်းထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုအချို့ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြစ်နေသော ချန်အယ်တန့်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်စဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသည့် လေးလံသော အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အဲ့တာ ဘာကြီးလဲ..."

ချန်အယ်တန့်က နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ခပ်လေးလေးဖြစ်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ..."

ချန်အယ်တန့်သည် ခိုင်းသည့်အတိုင်း အဝတ်အိတ်ကို ဖြေချလိုက်သည်။ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ရသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ကြေးခေါင်းလောင်းကြီးများသဖွယ် ပြူးကျယ်သွားကာ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားရလေသည်။

အဝတ်အိတ်ထဲတွင်တော့ အသစ်စက်စက် ရှန်ဟိုင်းအမှတ်တံဆိပ် လက်ပတ်နာရီတစ်လုံး ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေပြီး ၎င်း၏ ငွေရောင်ဒိုင်ခွက်က နံနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရောင်အဆင်းဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။

နာရီ၏ဘေးတွင်မူ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး အစုအဝေးကြီးတစ်ခုရှိနေပြီး ယစ်မူးဖွယ်ရာ နို့နံ့သင်းသင်းလေးက ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

"နာ... နာရီကြီး..."

ချန်အယ်တန့်၏ အသံများ တုန်ယင်နေသည်။ ၎င်းက လက်ပတ်နာရီတစ်လုံးဖြစ်နေ၏။ သူ အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့သော အရာပင်တည်း။

ထို့အပြင် ဤနို့သကြားလုံးများကလည်း လွန်စွာ မြင်ချင်စရာကောင်းလှရာ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ အသံများပင် မြည်ဟည်းလာစေသည်။

သူ၏ အံ့အားသင့်နေမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ချန်ရှင်းက သူ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်သာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဉာဏ်မြန်တဲ့ကောင်ဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို မင်းဆီပဲ အပ်လိုက်မယ်... ဒီပစ္စည်းတွေကို ခရိုင်မြို့ပေါ်က မှောင်ခိုဈေးကို ယူသွားပြီး ငွေအဖြစ်ပြောင်းဖို့ အယုံကြည်ရဆုံးနည်းလမ်းကို ရှာလိုက်... ပြီးရင် မြို့တောင်ဘက်က လောင်းကစားရုံတွေကိုသွားပြီး လူတစ်ယောက်အကြောင်း စုံစမ်းချေ... လီကျားရွာက လီချန်ဆိုတဲ့လူပဲ..."

လီချန်။ ချန်အယ်တန့် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မသိစိတ်အရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူက လောင်းကစားသမားဖြစ်ပြီး အကြွေးတွေ အများကြီးတင်နေတယ်လို့ ကြားတယ်... မင်း ငွေရတာနဲ့ လောင်းကစားရုံကို တန်းသွားပြီး သူ့ရဲ့ အကြွေးစာချုပ်တွေကို ပြန်ဝယ်ခဲ့... ပိုတဲ့ငွေက မင်းအတွက်ပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်အယ်တန့်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းဒိုင်းမြည်သွားပြီး ချန်ရှင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားလေသည်။

တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း အလွန် ကျေနပ်စရာကောင်းလှ၏။

သူက ချန်ရှင်း၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲရှိ ပြင်းပြသော လေးစားအားကျမှုတို့က ရင်ဘတ်ထဲမှ ပေါက်ထွက်လာမတတ်ပင်။

အစ်ကိုချန်က ထိုသို့သောသူမျိုးပင်။ သူ တစ်ခုခုကို စတင်လုပ်ဆောင်ပြီဆိုပါက တစ်ဖက်လူ ဒုက္ခရောက်သွားစေရန် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်တတ်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုချန်..."

ချန်အယ်တန့်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ခပ်ကျယ်ကျယ် ပုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ တောက်လောင်နေ၏။

"ဒီကိစ္စကိုသာ သေသေချာချာ မလုပ်နိုင်ရင် ကျွန်တော် ချန်အယ်တန့်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြုတ်ပြီး အစ်ကို့အတွက် သေးခံအိုးအဖြစ်သာ အသုံးပြုလိုက်ပါတော့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဝတ်အိတ်ကို မိမိ၏ အသက်သဖွယ် ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ကာ ရွာအပြင်ဘက်သို့ လေအဟုန်နှယ် လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

...

နေမင်းကြီးက အနောက်ဘက်သို့ ညွတ်ကျနေပြီဖြစ်ကာ ညနေခင်းအချိန်သို့ ရောက်မှသာ ရွာအဝင်ဝမှ လူရိပ်တစ်ခု ကမန်းကတန်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချန်အယ်တန့်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးများဖြင့် ရွှဲနှစ်နေပြီး အဝတ်အစားများပင် စိုရွှဲနေသော်လည်း သူ၏ ရိုးသားသော မျက်နှာထက်တွင်မူ ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့က အပြည့်အနှက် နေရာယူထားလေသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်၌ တိုးတက်မှုအခြေအနေကို စစ်ဆေးနေသော ချန်ရှင်းထံသို့ သူ ပြေးသွားလိုက်ပြီး တံတွေးပင် မမျိုချနိုင်သေးမီ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တွန့်ကြေနေသော စက္ကူပိုင်းလေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အား... အားလုံး ပြီးသွားပြီ..."

ချန်ရှင်းက စက္ကူကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းသည် ဆီချေးများပေလူးကာ ဝါကြန့်နေသော အကြွေးစာချုပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အနားသတ်များပင် စုတ်ပြဲနေကာ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ ချွေးနံ့နှင့် ဆေးရွက်ကြီးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ရွဲ့စောင်းနေသော လက်ရေးများဖြင့် ရေးသားထားသော စာတမ်းတွင် လောင်းကစားအကြွေး ယွမ်နှစ်ရာတင်ရှိကြောင်း ဝန်ခံကတိပြုထားသည်။

လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည့် အဆုံးရှိ လီချန် ဟူသော စာလုံးကြီးနှစ်လုံး၏ အောက်တွင်တော့ ခြောက်သွေ့နေသော အနီရင့်ရောင် သွေးကွက်တစ်ခုက တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ရှိနေ၏။

ယွမ်နှစ်ရာတိတိပင်ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်အခါက အလုပ်သမားတစ်ယောက်၏ လစဉ်လစာမှာ ဆယ်ယွမ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ်ယွမ်သာ ရှိပြီး ဝက်သားတစ်ပေါင်လျှင် ခုနစ်ပြားခန့်သာ ပေးရသည်။

ဤငွေပမာဏသည် မည်သည့် သာမန် လယ်သမားမိသားစုကိုမဆို ပြိုလဲသွားစေရန် လုံလောက်လှသည့် ကြီးမားသော ပမာဏတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ချန်ရှင်းသည် သွေးစွန်းနေသော လက်ဗွေရာကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

အလွန်ကောင်းသည်။

သူက အကြွေးစာချုပ်ကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ဂရုတစိုက် ခေါက်လိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ လုံခြုံစွာ ထည့်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်ထားသော အသစ်စက်စက် ထာဝရအမှတ်တံဆိပ် စက်ဘီးဆီသို့ လှည့်ကာ လျှောက်သွားလေသည်။

"အပြင်သွားမလို့လား..."

ရွှီချင်းချင်းသည် ပဲတီစိမ်းဟင်းချိုတစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ချန်ရှင်း၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာလေသည်။

ချန်ရှင်းက သူလုပ်နေသည့်အရာကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ သူမအနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူမ၏ နားထက်သို့ ကျနေသော ဆံနွယ်လေးများကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်၏။

သူသည် သူမ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူက ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားသို့ တိုးကပ်ကာ

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ မရီးအတွက် တရားမျှတမှုကို သွားယူပေးမလို့လေ... ပြီးတော့... အဲ့ဒီမြေကွက်ပေါ်မှာ တကယ်တမ်း ဘယ်သူက အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သလဲဆိုတာကို လီချန် သိသွားအောင် ပညာပေးမလို့..."

နွေးထွေးသော ဝင်သက်ထွက်သက်များက သူမ၏ နားရွက်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်သော်လည်း ဩဇာပါသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီချင်းချင်း၏ နှလုံးသားလေးက တစ်ချက်ခုန်သွားရလေသည်။

ဤအမျိုးသားကား...

သူမ၏ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ အင်္ကျီစကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတော့သည်။

သူရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဤလောကတွင် ကြောက်ရွံ့စရာဟူ၍ ဘာမှမရှိတော့သလိုပင်။

ရွှီချင်းချင်းက ခေါင်းကိုမော့ကာ သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော သူ၏ ခန့်ညားလှသည့် မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးကို အမြန်နမ်းလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို... ဂရုစိုက်သွားနော်..."

သူမ၏ အသံလေးမှာ ကြားရုံတမယ်လေးသာဖြစ်ပြီး စကားပြောအပြီးတွင် ရှက်သွေးဖြာကာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်တော့သည်။

ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုလှိုင်းလုံးများ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်လေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်ကာ စက်ဘီးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများဖြင့် နင်းလိုက်သည်နှင့် ကြည်လင်သော စက်ဘီးခေါင်းလောင်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘီးများက ချောမွေ့စွာ ရှေ့သို့ လိမ့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရွှီချင်းချင်းကတော့ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေခဲ့ပြီး ရွာအဝင်ဝတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် သူ၏ အရပ်မြင့်မြင့် ကျောပြင်ကိုသာ အသေအချာ ငေးကြည့်နေမိလေသည်။

...

လီကျားရွာ။

ညနေခင်း လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင် အလုပ်များသည့်အချိန်ဖြစ်ရာ ရွာအဝင်ဝရှိ လယ်ကွင်းများထဲတွင် ရွာသားအများအပြား ခါးကိုင်းကာ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော စက်ဘီးခေါင်းလောင်းသံလေးက နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လယ်ကွင်းများ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါ ဘာအသံလဲ..."

ပေါက်ပြားပေါက်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ခါးဆန့်လိုက်ပြီး ရွာအဝင်ဝဆီသို့ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ အားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ပေါက်ပြားက မြေကြီးပေါ်သို့ ခလွမ်ခနဲ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ရွာအဝင်ဝရှိ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူငယ်တစ်ယောက်က တလက်လက် တောက်ပနေသော စက်ဘီးတစ်စီးကို စီးနင်းကာ ရွာထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"ဘုရားရေ... စက်ဘီးကြီး..."

"ချင်းရွှေရွာက ချန်ရှင်းပဲ..."

"ဘုရား... ဘုရား... သူ တကယ်ပဲ စက်ဘီးတစ်စီးကို ဝယ်စီးနိုင်တာပဲ... အဲ့ဒါကလည်း ထာဝရအမှတ်တံဆိပ် စက်ဘီးကြီးပဲ..."

လယ်ကန်သင်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းဆိုသလို ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

အလုပ်လုပ်နေသော ရွာသားများအားလုံးက နေရာတွင် အေးခဲသွားသည့်အလား သူတို့လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ထိုစက်ဘီးကြီးကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ အားကျမှု၊ မနာလိုမှုတို့ တစ်လှည့်စီ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ ပြင်းပြသော အလင်းရောင်များ စုပေါင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းက စက်ဘီးတစ်စီး ဖြစ်နေသည်ကိုး။

ဤချန်ရှင်းဆိုသူက မည်သူနည်း။ ကျားကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှသည် နတ်ဘုရား မြေဩဇာ ဖန်တီးသည်အထိ နေရာတကာတွင် အဆက်အသွယ်ရှိပြီး ယခုအခါတွင် စက်ဘီးကိုပင် စီးနင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်ကမှ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ရွာသားများသည် ကြက်သွေးများ ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တက်ကြွလာကြသည်။ သူတို့က ပေါက်ပြားများနှင့် တံစဉ်များကို ပစ်ချခဲ့ပြီး လယ်ကွင်းထဲမှ ကန်သင်းရိုးပေါ်သို့ ပြေးတက်ကာ ချန်ရှင်းကို ဝန်းရံလိုက်ကြ၏။

"အမလေး... အကြံပေးချန်ရှင်းပါလား..."

"အကြံပေးချန်... ကျွန်တော်တို့ရွာကို ဘယ်လေနှင်လို့ ရောက်လာတာလဲ... လာပါဦး... ရေလေးဘာလေးသောက်ပြီး ခဏလောက် အနားယူပါဦး..."

"အကြံပေးချန်... ခင်ဗျားရဲ့ စက်ဘီးက တအားကို တောက်ပပြီး အထင်ကြီးစရာကောင်းလွန်းလှပါတယ်ဗျာ..."

သူတို့၏ နေလောင်ထားသော မျက်နှာများထက်တွင် ဖားယားနေသော အပြုံးများ အပြည့်အနှက် ရှိနေပြီး ချန်ရှင်းကို သူတို့၏ ပျောက်ဆုံးနေသော ဖခင်အရင်းကြီးအလား သဘောထားနေကြသည်။

ချန်ရှင်းက စက်ဘီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများဖြင့် မြေကြီးကို ထောက်ထား၏။ လူအုပ်ကြီး၏ ချီးကျူးမြှောက်ပင့်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူက အရေးမစိုက်သလို ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာထက်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်နေပေ။

သူက ရွာသားအုပ်စုကို တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီး လီချန်၏ အိမ်ဘယ်မှာရှိသနည်းဟု မေးလိုက်သည်။ ရွာသားများက အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် သူတို့အားလုံးက လမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်ကြ၏။

အဖြေကိုရပြီးနောက် ချန်ရှင်းက စက်ဘီးကို ပြန်လည်နင်းလိုက်ရာ စက်ဘီးသည် လူအုပ်ကြားမှ ချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး လီချန်၏ အိမ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားတော့သည်။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင်တော့ အချင်းချင်း အားကျစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသော ရွာသားတစ်စုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။