အခန်း ၈၉

အခန်း (၈၉) လျှပ်စစ်ကုထုံး၊ မကျေနပ်ချက်များအတွက် ကုသဆေး

လီကျားရွာ…

ရွာခံလူမိုက် လီချန်သည် အလေအလွင့် လူရမ်းကားတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ရွာ၏လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာလေ၏။

ခရိုင်မြို့ရှိ လောင်းကစားရုံတွင် ငွေများရှုံးလာခဲ့သဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပုရွက်ဆိတ်များ တက်ကိုက်နေသကဲ့သို့ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေကာ မည်သူ့ကိုမြင်မြင် မျက်မုန်းကျိုးနေလေသည်။

သူ ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ ဖိနပ်ချုပ်နေကြသော၊ သို့မဟုတ် အိမ်ပေါက်ဝတွင် စကားစမြည်ပြောနေကြသော ရွာသူရွာသားများမှာ ကပ်ရောဂါဘေးကြီးကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့သွားကြပြီး သူ၏အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်သွားကြရာ သူ၏ဒေါသကို ပို၍ဆွပေးနေသလို ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျစ်... အပြင်ဘက်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရတာတောင် နာလှပြီဆိုကာမှ ရွာပြန်ရောက်တော့လည်း ဤတောသားများက သူ့ကို အထင်သေးရဲသေးသည်တကား။

မည်သည့် ကံဆိုးသူကို ဒေါသပုံချရမည်နည်းဟု လီချန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် မြွေပါရုပ်နှင့် တပည့်တစ်ယောက်က ဖားယားသော မျက်နှာပေးဖြင့် အနားသို့ ကပ်လာလေသည်။

"အစ်ကိုချန် စိတ်လျှော့ပါဦး အစ်ကို သဘောကျသွားစေရမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ကျွန်တော် ပြောပြမယ်..."

ထိုတပည့်ဖြစ်သူက မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့က ရွှီဖူကွေ့ မိသားစုက ချင်းရွှေရွာကို ငိုယိုပြီး ချန်ရှင်းဆီ သွားတိုင်ကြတယ်လေ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ အစ်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား..."

သူက တမင်သက်သက် စကားကို ရပ်ထားလိုက်ပြီး လီချန်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လာမှသာ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။

"အဲ့ဒီချန်ရှင်းက စကားတစ်ခွန်းတောင် မဟရဲဘူး ညတွင်းချင်းပဲ လူပြန်ပို့ပေးလိုက်တယ် ကျွန်တော် ထင်သားပဲ သူက ချင်းရွှေရွာမှာ ဘယ်လောက်ပဲ အာဏာရှိရှိ အပြင်လူပဲလေ ကျွန်တော်တို့ လီကျားရွာ နယ်မြေထဲရောက်လာရင်တော့ အစ်ကိုချန်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာပါပဲ..."

အခြားတပည့်တစ်ယောက်ကလည်း ချက်ချင်း ဝင်ထောက်ခံလေသည်။

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုချန် အဲ့ဒီချန်ဆိုတဲ့ကောင်က အခု ငွေတွေ ဖောင်းပွနေတာ သူ့အိမ်သစ်ကြီးဆိုတာ ရေနဂါးမင်းရဲ့ သလင်းကျောက်နန်းတော်ကြီး အတိုင်းပဲလို့ ကြားတယ်..."

"ကျွန်တော့်အမြင်တော့ သူ့အိမ်ပေါက်ဝထိသွားပြီး အစ်ကို့ကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ ငွေနည်းနည်းပါးပါး ဆက်သဖို့ တောင်းလိုက်ရုံပဲ ကိုယ့်ဆွေမျိုး အရိုက်ခံရတာတောင် ဝင်မပါရဲတဲ့ကောင်က အစ်ကို့ကို မပေးဘဲ မနေရဲပါဘူး..."

ဖားယားသော စကားအနည်းငယ် ကြားပြီးနောက် လီချန်မှာ အနည်းငယ် ဘဝင်မြင့်သွားလေတော့သည်။

သူသည် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်၍ အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့တတ်သော အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျသူတစ်ယောက် ဖြစ်ရာ တပည့်ဖြစ်သူ၏ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် အလွန်ယုတ္တိရှိသည်ဟု ချက်ချင်း ယူဆလိုက်သည်။

မှန်ပေသည်။ ချန်ရှင်းက အလွန်ချမ်းသာနေပြီး သူကလည်း ယွမ်နှစ်ရာတန် လောင်းကစားကြွေးကို မည်သို့ဆပ်ရမည်နည်းဟု ပူပန်နေရသည် မဟုတ်ပါလော။ ဤသည်မှာ သူ့တံခါးဝသို့ အရောက်ပို့ပေးလာသော သိုးဆူလေးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ရှင်း၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော အုတ်နှင့်အုပ်ကြွပ်မိုး အိမ်ကြီးအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် သူ၏ မနာလိုဝန်တိုမှုတို့က တောမီးလောင်သကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာတော့သည်။

"သွားကြမယ်..."

လောင်းကစားကြွေး ဖိအားနှင့် ရင်ထဲရှိ လောဘရမ္မက်တို့၏ တွန်းအားကြောင့် လီချန်သည် လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်းရွှေရွာကိုသွားပြီး အဲ့ဒီသတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်နဲ့ သွားတွေ့ကြတာပေါ့..."

ရွာထိပ်သို့ ရောက်ခါစရှိသေးသော လူစုမှာ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ရွာထိပ်ရှိ လမ်းမကြီးပေါ်တွင်ကား ပြောင်လက်နေသော စက်ဘီးတစ်စီးကို စီးနင်းကာ ချန်ရှင်းက သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဦးတည်လာနေလေသည်။

သူ၏ပတ်လည်၊ လယ်ကန်သင်းရိုးများနှင့် လမ်းဘေးတစ်လျှောက်ရှိ လီကျားရွာမှ ရွာသူရွာသားများအားလုံးသည် သူတို့လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်နားလိုက်ကြပြီး နတ်ဒေဝါတစ်ပါး လူ့ပြည်ဆင်းလာသည်ကို ကြည့်နေရသည့်အလား အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့အား ဖားယားကာ ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ ဝိုင်းအုံနေပုံမှာ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ကြိုဆိုရသည်ထက်ပင် ပို၍ ချဲ့ကားလွန်းနေသေးသည်။

ဘာကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ရသနည်း။

လီကျားရွာရှိ မိမိပိုင်နက်နယ်မြေအတွင်း ရွာလူကြီး၏ သားဖြစ်သူ မိမိထက် အခြားရွာမှ တောသားတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ပို၍ အာဏာရှိနေရသနည်း။

ပြင်းထန်သော မနာလိုမှုကြောင့် လီချန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်များမှာ စုပြုံသွားတော့သည်။

သူ၏ အကြည့်တို့က စက်ဘီးပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး လောဘမီးတောက်များက သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာမတတ် ဖြစ်နေ၏။

ဤရတနာကို ရအောင်ယူမည်ဟု သူ သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်လေသည်။

"ဟွန့် အတော်ပဲ ငါ အပင်ပန်းခံပြီး သွားနေရမယ့် အချိန်တောင် သက်သာသွားတာပေါ့..."

လီချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ သူသည် တပည့် အနည်းငယ်ကို ဦးဆောင်ကာ လမ်းလယ်ခေါင်သို့ မောက်မာစွာ လျှောက်သွားပြီး ချန်ရှင်း၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ခွေးကောင် အဲ့ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်စမ်း..."

သူသည် လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီလိုက်ပြီး အလွန် မောက်မာသော မျက်လုံးများဖြင့် ချန်ရှင်းအား မေးငေါ့ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့လူ ချန် ရွှီဖူကွေ့မိသားစုက ငါ့ကို ငွေကြွေးတင်နေတာ ပြန်မဆပ်ဘဲ ငြင်းနေကြတယ် ဒီနေ့တော့ သူတို့ရဲ့ ယောက်ဖဖြစ်တဲ့ မင်းနဲ့ တည့်တည့်တိုးပြီဆိုတော့ ငါ လီချန်က မင်းကို မျက်နှာမသာ မပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့နော်..."

သူက စက်ဘီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီစက်ဘီးကို ဒီမှာထားခဲ့ အတိုးနည်းနည်း ဆပ်လိုက်တယ်လို့ သဘောထားလိုက်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသော ရွာသူရွာသားများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ရွှီဖူကွေ့သည် ရိုးသားဖြူစင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြရာ လီချန်အား မည်သို့လုပ် ငွေကြွေးတင်နိုင်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဓားပြတိုက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

လူအုပ်ထဲမှ ဉာဏ်ရည်သွက်လက်သော လူငယ်တစ်ယောက်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် ဝပ်တွားကာ ရွာလူကြီး လီတာ့ထို၏ အိမ်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်၍ ပြေးသွားလေတော့သည်။

လူမိုက် အများအပြား၏ ဝိုင်းရံထားခြင်းကို ခံရသော်လည်း ချန်ရှင်းမှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်သော အရိပ်အယောင် အလျဉ်းမရှိပေ။

သူသည် စက်ဘီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှည်လျားသော ခြေတံများကို ဆန့်ထုတ်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ထောက်လိုက်ပြီးနောက် စက်ဘီးဒေါက်ကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ချလိုက်လေသည်။

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် လီချန်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားတော့သည်။ ဤကောင်လေးက အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့နေပုံ မရပါလား။

ချန်ရှင်း မျက်လုံးပင့်ကာ လီချန်အား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုပင် ရှိနေသေးသည်။

"အတော်ပဲ ငါလည်း မင်းကို လာရှာတာ..."

သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ တစ်နေရာလုံးသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

စောင့်ကြည့်နေကြသော ရွာသူရွာသားများမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး မျက်လုံးပေါင်းများစွာသည် ချန်ရှင်းထံသို့ စူးစိုက်သွားကြတော့သည်။

ချန်ရှင်း၏ အသံက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာပြီး သူ၏အကြည့်တို့က ဓားတစ်လက်ပမာ ထက်မြက်နေကာ စောင့်ကြည့်နေကြသော ရွာသူရွာသားများအားလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လီချန် မင်းက ငါ့အစ်ကိုနဲ့ မရီးကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ငါ့တူကို ရိုက်နှက်ခဲ့တယ် ဒါက နဂိုကတည်းက ငါ့မိသားစုရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စမို့လို့ ငါ မင်းနဲ့ သီးသန့် ရှင်းလို့ရတယ်..."

"ဒါပေမဲ့..."

သူက ရုတ်တရက် စကားရာပြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏အသံထဲတွင် ကြက်သီးထဖွယ် အသံသြဇာတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

"မင်းက သူတို့ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ မှီခိုနေရတဲ့ သီးနှံတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ် ဒါဟာ စားနပ်ရိက္ခာကို ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ လူတိုင်း ခါးပန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းထားရတဲ့ ဒီခေတ်မှာ မင်းက နိုင်ငံတော်ကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ ဒီနေ့တော့ မင်းအဖေ ရွာလူကြီးလီ ကိုယ်စား ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူ့တိရစ္ဆာန်ဖြစ်တဲ့ မင်းကို ငါ ပညာပေးရမယ်..."

သူ စကားပြောအပြီးတွင် တစ်နေရာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လီချန်သည် ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်စက္ကန့်မျှ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက် အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

သူသည် ချန်ရှင်းအား လက်ညှိုးထိုးကာ မျက်ရည်ထွက်မတတ် ရယ်မောနေလေ၏။

"ဟားဟားဟားဟား မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူများ မှတ်နေလို့လဲ ငါ့ကိုများ ဆုံးမချင်သေးတယ် မင်းက အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ် အကောင်းနဲ့ အဆိုးကို ခွဲခြားမသိတဲ့ကောင်..."

ရယ်မောသံတို့က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လီချန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ကြမ်းကြုတ်သွားလေသည်။ သူသည် အနောက်ရှိ သူ၏တပည့်များကို လက်ဖြင့် အပြင်းအထန် ဝှေ့ယမ်းပြကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး အဲ့ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ သူ့ကို သွားဖမ်းကြစမ်း သူ့ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး စက်ဘီးကို ပြန်ယူခဲ့..."

"ဝိုး..."

လူရမ်းကား လေးယောက်သည် ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံများ ပြုလုပ်ကြပြီး သူတို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော သစ်သားတုတ်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေများအလား အရပ်လေးမျက်နှာမှနေ၍ ချန်ရှင်းထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။

သွားပါပြီလေ။

ရွာသူရွာသားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများပင် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ပို၍ ကြောက်တတ်သော အမျိုးသမီးများစွာမှာ မကြာမီ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့် သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းကို မကြည့်ရက်နိုင်ကြသဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ကြလေပြီ။

သို့သော် ချန်ရှင်းကမူ ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက် ရပ်တန့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ရေခဲပမာ အေးစက်နေကာ ကြောက်လန့်သွားသည့်အလား လှုပ်ပင် မလှုပ်ရှားချေ။

သူ့အနီးဆုံးရှိ လူမိုက်တစ်ယောက်က ကြမ်းတမ်းသော လေပြင်းတစ်ပတ်နှင့်အတူ ပျံဝဲလာနေပြီဖြစ်သော သစ်သားတုတ်ဖြင့် သူ၏ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခွဲတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုမျက်စိတစ်မှိတ်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ချန်ရှင်းက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အလွန် မြန်ဆန်လှသဖြင့် မည်သူမျှ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မမြင်နိုင်ကြချေ။ ထို့နောက် သာမန်မျှသာဖြစ်သော အနက်ရောင် တုတ်တိုတစ်ချောင်းက သူ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်ထဲမှနေ၍ လက်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောဆင်းလာလေသည်။

ရှောင်တိမ်းခြင်း၊ ဖယ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်လှည့်လိုက်ပြီး ထိုလူမိုက်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တုတ်တို၏ ထိပ်ဖျားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပုတ်လိုက်လေသည်။

"ရွှစ်..."

မှေးမှိန်သော်လည်း ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော အပြာရောင် လျှပ်စစ်လှိုင်းလေးတစ်ခု လင်းလက်သွားလေ၏။

"အား..."

ထိုလူမိုက်သည် သွေးပျက်ဖွယ် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ သစ်သားတုတ်မှာလည်း မြေကြီးပေါ်သို့ ဒေါက်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

သူသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တက်သွားလေ၏။ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်လာပြီး ခြေထောက်များ အရုပ်ကြိုးပြတ် ဖြစ်သွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ သို့တိုင် သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများမှာ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။