အခန်း ၆၁

အခန်း (၆၁) မင်းက ရူးနေတာပဲ... တောင်တစ်ရာတောင် ဝယ်ချင်တယ်ဟလား…

ခါးတွင် ကြေး အကြေးခွံခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားကို ချိတ်ဆွဲထားလျက် ကျောက်လင်က စစ်တပ်ဝင်းထဲမှ ဝင့်ကြွားစွာ ထွက်လာခဲ့၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့သည် ရွာသားနှစ်ဆယ်နှင့်အတူ မြင်းရိုင်းဆယ့်နှစ်ကောင်နှင့် စာမရီလှည်းတို့ကို ယူဆောင်သွားကြသည်။

စစ်တပ်ဌာနချုပ် အခန်းထဲတွင် ရပ်နေသော ကျန်းဖုန်းသည် အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော ကျောက်လင်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ထုချလိုက်၏။

"ကျောက်လင်... မင်းက ဒီနေ့ ငါ့ကို စော်ကားသွားတယ်... မင်းကို ဒီတိုင်း လွှတ်မထားဘူး..."

"မင်းက နယ်ခြားစောင့်တပ်သားပဲ... ငါ့မှာ မင်းကို ဓားပြနှိမ်နင်းဖို့ ခေါ်ယူခွင့် အာဏာရှိတယ်..."

"မင်ချွမ်မြို့နဲ့ ချင်းယာမြို့ကြားက ရှရွှယ်ချန်တောင်မှာ မဟာလီမင်းဆက်ခေတ်တုန်းက ဓားပြတစ်စု အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြတယ်... အရင်က ကျားရဲစစ်တပ်ဟာ မဟာလီစစ်တပ်ကို လိုက်လံနှိမ်နင်းဖို့နဲ့ နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်ရဲ့ စစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အာရုံစိုက်နေရတာကြောင့် ဒီဓားပြအုပ်စုကို ရှင်းလင်းဖို့ တပ်ဖွဲ့တွေ မလွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

"အခု နယ်စပ်က ငြိမ်းချမ်းသွားပြီဆိုတော့ ကွမ်းနန်စစ်တပ်ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး ကွမ်းနန်စီရင်စု နယ်မြေအတွင်းက ဓားပြအားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်တော့မယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကွမ်းနန်စစ်တပ်ရဲ့ ယွီရွှေတပ်စခန်းက ယွီရွှေခရိုင်ထဲက ဓားပြတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ အထက်က အမိန့်ရထားတယ်... ယွီရွှေတပ်စခန်းက သူ့ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာရှိတဲ့ မြို့ ၂၅ မြို့က စစ်သားတွေနဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်သား အားလုံးကို ဆင့်ခေါ်ဖို့ အသိပေးစာ ထုတ်ပြန်ထားတယ်..."

"ကျောက်လင်... မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်... ရှရွှယ်ချန်တောင်က ဓားပြတွေကို ငါ ရှင်းလင်းတဲ့အခါ မင်းကို လုပ်ကြံဖို့ သူတို့ရဲ့ အင်အားကို ငါ အသုံးပြုရလိမ့်မယ်..."

ကျန်းဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်သည် လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငွေပြား ၈၆ ပြားထဲကနေ မင်းတို့ တစ်ယောက်ကို ၉ ပြားစီယူပြီး ဒုက္ခသည်စခန်းက အမျိုးသား ဒုက္ခသည် ၃ ယောက်ကို ဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်ကြ..."

"ရွာသားတွေကို နောက်ထပ် ငွေပြား နှစ်ပြား ပေးလိုက်ပါဦး..."

"ကျန်တဲ့ ငွေပြား ၃၀ က ငါ့ဟာပဲ..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ယခင်က သဘောတူထားသည့် စည်းမျဉ်းများအရ ကျောက်လင်သည် ဝင်ငွေ၏ ထက်ဝက်ဖြစ်သော ငွေပြား ၄၃ ပြားကို ရရှိရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုလူခြောက်ယောက်က သံလှံများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တပ်စခန်းဝင်းအတွင်းရှိ စစ်သားဆယ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ရဲဝံ့ခဲ့ကြပြီး ထိုလူများက သူ့ကို အလွန် အားပေးထောက်ခံကြောင်း မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ကျောက်လင်က သဘာဝကျစွာပင် သူတို့ကို အကျိုးခံစားခွင့် အချို့ ပေးချင်ခဲ့၏။

"ငါတို့... ငါတို့ တော်တော် အကျိုးအမြတ်ရသွားတာပဲ..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ကျောက်လင်... မင်းက မင်းရဲ့ပိုက်ဆံတွေကို ငါတို့နဲ့ ခွဲဝေပေးတာပဲ... ငါတို့က မင်းဆီကနေ အခွင့်အရေးချည်းပဲ ယူနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ..."

ရှုံ့တကျွမ်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။ သူက ကျောက်လင် ငွေများ ခွဲဝေပေးလိုက်မည်ကို တကယ် မမြင်ချင်ခဲ့ပေ။

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှ မူလနေထိုင်သူ ရွာသား ၂၀ သည်လည်း ကျောက်လင်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယခင်သဘောတူညီချက်အရ သူတို့ တစ်ယောက်လျှင် ကြေးပြား ၅၀ သာ ရရှိမည်ဖြစ်ရာ လူ ၂၀ အတွက် ငွေတစ်ပြားသာ ကျသင့်မည်ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ကျောက်လင်က သဘောထားကြီးစွာဖြင့် သူတို့ကို ငွေနှစ်ပြား ပေးလိုက်သောကြောင့် ကျောက်လင်ကိုယ်တိုင်က အပိုငွေတစ်ပြား ထပ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ... ငါ့ပိုက်ဆံကို မင်းတို့နဲ့ ခွဲဝေပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုကတည်းက ငါ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ပေါ့... ဒီတိုင်းသာ လက်ခံလိုက်ကြပါ..."

"အခု ငါ လုပ်စရာလေး ရှိသေးတယ်... မြေယာခွဲဝေပေးတဲ့အရာရှိ ချင်းကျစ်အန်းဆီ သွားတွေ့ရမယ်..."

"ရွာသားတွေကို ခေါ်သွားပြီး မင်ချွမ်မြို့ထဲမှာ သေချာလျှောက်ကြည့်ကြ... ပြီးတော့ သူတို့ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတချို့ကို ဝယ်ပေးလိုက်ပါ..."

ကျောက်လင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။ သူက သူတို့နှင့် အငြင်းပွားရင်း အချိန်မဖြုန်းချင်ပေ။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် ငွေများအားလုံးကို ခွဲဝေယူလိုက်ပြီး မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်ပေါ် တက်စီးကာ မင်ချွမ်မြို့ရှိ လီကျားသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေသည်။

လီကျားသည် မြို့နယ်အဆင့် အုပ်ချုပ်ရေးရုံးတစ်ခု ဖြစ်၏။

မင်ချွမ်မြို့၏ ဒေသခံ အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် ချင်းကျစ်အန်းသည် သဘာဝကျစွာပင် လီကျားတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် ကျောက်လင်သည် ချင်းကျစ်အန်းကို ရှာတွေ့သွားပြီး သူ၏ နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"ကျောက်လင်... ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... မင်းက ငါ့တံခါးကို လာခေါက်နေပြီပဲ... ငါ့ကို ပြောစရာ သတင်းကောင်းများ ရှိနေလို့လား..."

ချင်းကျစ်အန်း၏ တြိဂံပုံ မျက်လုံးများက ပါးနပ်မှုကို ဖော်ပြနေ၏။ သူက ကျောက်လင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက ကျောက်လင်သည် ထိုတောင်တန်းမြေများ၏ ရောင်းဈေးကို သူ့အား မေးမြန်းခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် တောင်တချို့ ဝယ်ချင်လို့..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်တပ်ပိုင်မြေ ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ တောင်တန်းမြေတွေ အားလုံးကို ဝယ်ချင်တာပါ..."

ကျောက်လင်သည် အလွန် ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်စွာဖြင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြလိုက်၏။

ချင်းကျစ်အန်း၏ အမူအရာက အံ့ဩမှုကြောင့် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ချင်းကျစ်အန်းသည် ကျောက်လင် မြေလာဝယ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိခဲ့သော်လည်း ကျောက်လင်က ဤမျှ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မြေနေရာကို ဝယ်ယူရန် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားလိမ့်မည်ဟုတော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ချင်းကျစ်အန်းက သူ၏ စားပွဲထဲမှ ပုံစံငယ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ပြ မြေပုံကို စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်၏။

"ကျောက်လင်... ဒီမြေတိုင်းမြေပုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဦး... မင်း ဘယ်မြေကွက်တွေကို ဝယ်ချင်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပါ... ငွေဘယ်လောက် ကုန်ကျမလဲဆိုတာ ငါ တွက်ပေးမယ်..."

ချင်းကျစ်အန်းက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျောက်လင်သည် အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ပြ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ပင် နားလည်သွား၏။

တောင်ကို အခြေခံ၍ တောင်၏ ပတ်ပတ်လည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးရှိ မြေကွက်များကို ဂဏန်းများဖြင့် မှတ်သားထားသည်။

ဤမြေမျက်နှာသွင်ပြင်ပြ မြေပုံသည် အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်ဖြစ်သော ထျဲ့လင်တောင်ကို ဗဟိုပြုထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ထွတ်အားလုံးကို မှတ်သားထားရာ စုစုပေါင်း တောင်တစ်ရာ့သုံးဆယ် ရှိ၏။

ထိုတောင်များထဲမှ တစ်ခုမှာ ကျောက်လင်၏ စစ်တပ်ပိုင်မြေဘေးရှိ ကတော့ချွန်ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ထင်းရှူးနက်တောင် ဖြစ်သည်။ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ နောက်ဘက်တောင်မှာ တကယ်တော့ ထင်းရှူးနက်တောင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

ကျောက်လင်၏ စစ်တပ်ပိုင်မြေအပါအဝင် နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများ ပိုင်ဆိုင်သော အခြား စစ်တပ်ပိုင်မြေကိုးခုလုံးကို အနီရောင် အစက်များဖြင့် မှတ်သားထားသည်။

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှ မူလနေထိုင်သူများ ပိုင်ဆိုင်သည့် လယ်ယာမြေများကိုမူ အနက်ရောင် အစက်များဖြင့် မှတ်သားထား၏။

ပိုင်ရှင်မရှိသေးသော (သို့မဟုတ်) မြေရိုင်းများအဖြစ် ကျန်ရှိနေသေးသော မြေကွက်များစွာလည်း ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ကို ရောင်းချနိုင်ပေသည်။

"ထင်းရှူးနက်တောင် ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ တောင်တစ်ရာလုံးကို ကျွန်တော် လိုချင်တယ်..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်၏။

ချင်းကျစ်အန်းက ကျောက်လင်ကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်သွားသည်။

"မင်းက ပိုင်ရှင်မရှိတဲ့ ဒီတောင်ထွတ်တွေ အများကြီးကို ဘာလို့ ဝယ်ချင်ရတာလဲ..."

"မင်းကို ငါ သတိပေးရလိမ့်မယ်... မင်း ဒီတောင်တွေကို ဝယ်လိုက်ရင်တောင်မှ အားလုံးကို မင်းနာမည်နဲ့ မှတ်ပုံတင်လို့ ရနိုင်ပေမဲ့ တောင်တစ်လုံးကို တစ်နှစ်အတွက် ငွေပြား နှစ်ပြားစီ တောင်ခွန် ပေးဆောင်ရလိမ့်မယ်... ဆိုလိုတာက မင်း တစ်နှစ်ကို တောင်ခွန် ငွေပြား ၂၀၀ ပေးဆောင်ရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ..."

ချင်းကျစ်အန်းက ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်၏။

ငွေပြား ၂၀၀ တည်းလား…

ကျောက်လင်သည် ပြီးခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း ဤတောင်များပေါ်တွင် သူ အမဲလိုက်ခဲ့သော သားရဲများထံမှ ငွေပြား ၂၀၀ ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်းကို သဘာဝကျစွာပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။

တောင်ပေါ်တွင် ပေါက်ရောက်နေသော တောရိုင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

ကျောက်လင်က ဤတောင်များကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းသည် သဘာဝကျစွာပင် ပိုမိုရေရှည်ကျသော အစီအစဉ်တစ်ခုမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ ထျဲ့လင်တောင်တန်းဒေသတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စက်မှုအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်ပင်။

မြေယာရှိလာသည်နှင့် ဒုက္ခသည်အချို့ကို ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းဖြင့် မြေကော လူပါ ရရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းအမျိုးမျိုးကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီးချင်း... ဒီတောင်တစ်ရာကို ဝယ်ဖို့ ကျွန်တော် ငွေဘယ်လောက် ပေးရမလဲဆိုတာ တွက်ပေးလို့ရမလား..."

ကျောက်လင်သည် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ငွေငါးပြားကို ထုတ်ယူကာ ချင်းကျစ်အန်းထံသို့ တိတ်တဆိတ် ကမ်းပေးလိုက်၏။

ချင်းကျစ်အန်းက ထိုငွေများကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခု တွယ်ကပ်လာသည်။ ဤကျောက်လင်က အတော်လေး ပါးနပ်ပေ၏။

ထိုသို့ဖြစ်လာပြီဆိုမှတော့ ချင်းကျစ်အန်းသည် ကျောက်လင်ကို တားဆီးရန် သဘာဝကျစွာပင် မည်သည့်စကားမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

"အရင်က မင်းကို ငါ ပြောခဲ့သလိုပဲ တောင်တစ်လုံးကို ငွေ ၁၀ ပြား တန်ကြေးရှိတယ်... ဆိုတော့ ဒီတောင် ၁၀၀ က စုစုပေါင်း ငွေ ၁,၀၀၀ ပြား တန်ကြေးရှိလိမ့်မယ်..."

"မင်း ငွေပြားတစ်ထောင် ထုတ်ပေးမယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း တောင်တွေအတွက် စာချုပ်တစ်ခု ရေးပေးပြီး ဒီတောင်တစ်ရာလုံးကို မင်းနာမည်နဲ့ မှတ်ပုံတင်ပေးမယ်..."

"ဒီတောင်ပိုင်ဆိုင်ခွင့် စာချုပ်ကို ခရိုင်အစိုးရရုံးဆီ ယူသွားပြီး မှတ်ပုံတင်လိုက်... အဲ့ဒါဆိုရင် ဒီတောင်တစ်ရာကို မင်း တရားဝင် ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီ..."

ချင်းကျစ်အန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

သူပေးလိုက်သော ငွေငါးပြား အလုပ်ဖြစ်သွားကြောင်း ကျောက်လင် သိလိုက်သည်။

ဤတောင် ၁၀၀ သည် အရွယ်အစား ကွာခြားမှု ရှိ၏။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် သာမန်တောင်ထွတ်များအတွက် ငွေ ၁၀ ပြားဆိုသည်မှာ ပုံမှန်ဈေးနှုန်း ဖြစ်သည်။

အလွန် ကြီးမားသော တောင်ထွတ်အချို့အတွက်မူ သဘာဝကျစွာပင် ဈေးနှုန်း အနည်းငယ် ထပ်တိုးမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် ငွေငါးပြားကို ရရှိပြီးနောက် ချင်းကျစ်အန်းသည် ကျောက်လင်နှင့် တောင်တစ်ခုချင်းစီ၏ အရွယ်အစားအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အားလုံးကို သာမန် တောင်ထွတ်များအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။

စုစုပေါင်း တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကျောက်လင်သည် တကယ်တမ်း ငွေပြား တစ်ရာကျော်ပင် သက်သာသွားခဲ့၏။

"ငွေပြားတစ်ထောင်... ဒီမှာပါ..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လင်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ယင်းမှာ လျိုမုယွမ်၏ အလောင်းထံမှ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော ငွေပြားတစ်ထောင်တန် ငွေစက္ကူပင် ဖြစ်လေသည်။