အခန်း ၆၂

အခန်း (၆၂) လက်စားချေခြင်း၊ ချီလင်ကျောင်းတော်မှ ရှန့်ထျန်းဝေ့ကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း

ကျောက်လင်က တောင်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ရွာထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။

မြင်းရိုင်းကို စီးနင်းလာသဖြင့် ကျောက်လင်သည် ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ အတော်လေး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်ရှိသွားသည်။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်း စုစုပေါင်း လူခြောက်ယောက်သည် ငွေကိုးပြားဖြင့် ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် သုံးယောက်ကို ဝယ်ယူပြီးနေပြီ ဖြစ်၏။

"ကျောက်လင်..."

ထိုလူခြောက်ယောက်သည် ကျောက်လင် လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်ကြသည်။

ဤလူခြောက်ယောက်သည် နောက်ထပ် ဒုက္ခသည် သုံးယောက်ကို ထပ်ဝယ်ခဲ့ရာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဝယ်ခဲ့သော ဒုက္ခသည် တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် ယခုအခါ ၎င်းတို့တွင် ဒုက္ခသည် လေးငါးယောက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့၏ မူ ၃၀ အကျယ်ရှိသော စစ်တပ်ပိုင်မြေကို ထောက်ပံ့ရန် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

၎င်းတို့ကို ငွေရှာနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သူမှာ ကျောက်လင်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုခြောက်ယောက်သည် ကျောက်လင်အပေါ် သဘာဝကျကျပင် အလွန်ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။

"ဒီငွေဆယ်ပြားကို ယူပြီး သံဒယ်အိုးကြီး သုံးလုံး သွားဝယ်လိုက်... ကျန်တဲ့ငွေကိုတော့ ပိတ်ချောနဲ့ လျှော်တေစောင်တွေ ဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်..."

"ငါကတော့ ဒုက္ခသည်စခန်းကနေ ဒုက္ခသည်တချို့ဝယ်ပြီး ပြန်ခေါ်သွားမလို့... ငါတို့ ခရီးနှစ်ဖက်ကို သွားပြီးရင် လမ်းဆုံမှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့..."

ကျောက်လင်က သူ၏ ငွေအိတ်ကိုထုတ်ကာ ငွေဆယ်ပြား ဆွဲထုတ်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

တောင်ကုန်းတစ်ရာကို သိမ်းပိုက်တော့မည်ဖြစ်ရာ ကျောက်လင်သည် သူ၏ စီးပွားရေးကို တိုးချဲ့တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် လူအင်အားကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သည်။

အစောပိုင်းက သူတို့ ဝယ်ယူခဲ့သော ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် အယောက် ၂၀ မှာ လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။

သန်ဘက်ခါတွင် ကျောက်လင်၏ မိသားစုသည် ဂူထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ နေ့ဘက်တွင် အေးမြသော်လည်း ညဘက်တွင် အနည်းငယ် ချမ်းအေးနိုင်သဖြင့် စောင်များလိုအပ်၏။ ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် စောင်များကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က ငွေဆယ်ပြားကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

မြင်းရိုင်းများ၊ စာမရီလှည်းများနှင့် နွားလှည်းများကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် အသုံးပြုမည်ဖြစ်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်မျှပင် ဝယ်သည်ဖြစ်စေ ရွာသို့ အားလုံး သယ်ယူသွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က သူ၏ မြင်းရိုင်းကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် ဒုက္ခသည်စခန်း၏ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်သွားလေ၏။

"သခင်လေး..."

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးသည် ကျောက်လင်ကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အမြန်လျှောက်လာပြီး ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ငါက ယွဲ့ချင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ လာတာပါ..."

ဤလူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှု နောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်များကို ကျောက်လင်က သဘာဝကျကျပင် သိနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ကို အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ စစ်တပ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ယွဲ့ချင်းကိုသာ ကူညီလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟွန့်..."

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

စောစောကတင် ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် သူ၏ ခြောက်ယောက်အဖွဲ့သည် ဒုက္ခသည် သုံးယောက်စီ ဝယ်ယူခဲ့ကြသဖြင့် ယွဲ့ချင်းမှာ ပွဲခရသွားခဲ့သည်။

ယခုလည်း ကျောက်လင်က ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်၏။

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးသည် ကျောက်လင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့အား အစောပိုင်းက သရော်ခဲ့မိသည်ကို အလွန်အမင်း နောင်တရနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့ချင်းကလည်း ကျောက်လင်ကို မြင်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာခဲ့၏။

"ကျောက်လင်... မင်း ရောက်လာပြီကိုး..."

ယွဲ့ချင်းသည် ယခုအခါ စိတ်အားထက်သန်နေ၏။ ကျောက်လင်နှင့် အခြားခုနစ်ယောက်၏ အကူအညီကြောင့် သူသည် လက်ရှိတွင် ဒုက္ခသည်စခန်းရှိ ပွဲစားများအားလုံးထဲ၌ စွမ်းဆောင်ရည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေလေသည်။

"ငါ ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် ဆယ်ယောက်လောက် ဝယ်ချင်လို့..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယွဲ့ချင်းမှာ မှင်တက်သွား၏။ ကျောက်လင် မည်သို့ ငွေရှာနေသနည်းဆိုသည်ကို သူ တကယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် သုံးရက်ဆက်တိုက် ဒုက္ခသည်များ လာဝယ်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

"လာ... လာ... လာ... မင်းကို ဒုက္ခသည်စခန်းဆီ ငါ ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ယွဲ့ချင်းက တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီပင် ကျောက်လင်သည် ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ သွားရောက်ကာ မျက်လုံးတောက်ပသည့် ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် ဆယ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

သူက ငွေ ၃၀ ပြား ပေးချေလိုက်ပြီး အလုပ်အကျွေးခံစာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။

ထို့နောက် မကြာမီပင် ကျောက်လင်သည် ဒုက္ခသည် ဆယ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မင်ချွမ်မြို့၏ လမ်းဆုံသို့ သွားရောက်၍ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါ ခြောက်ယောက်တို့သည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှ ရွာသား ၂၀ နှင့်အတူ မင်ချွမ်မြို့ရှိ ဆိုင်အသီးသီးမှ သူတို့အိမ်အတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပြီးနောက် လမ်းဆုံသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

လူအားလုံး စုံလင်သွားသောအခါ သူတို့အားလုံးသည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ အလျင်စလို ပြန်သွားကြတော့၏။

ထျဲ့လင်ကျေးရွာ။

ဤကျေးရွာတွင် အိမ်ခြေ ၁၀၀ ကျော်ရှိပြီး ထျဲ့လင်တောင်ခြေတွင် တည်ရှိသည်။

ဤတောင်တန်းဒေသရှိ အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ထျဲ့လင်တောင်ပေါ်တွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အမြောက်အမြား ခိုအောင်းနေထိုင်ကြရာ သဘာဝကျကျပင် ထျဲ့လင်ကျေးရွာ၌ အမဲလိုက်မုဆိုး အမြောက်အမြား ရှိနေစေသည်။

အငတ်ဘေးကြုံရသည့် နှစ်များတွင်ပင် ထျဲ့လင်ကျေးရွာမှ ရွာသားများသည် ဗိုက်ဆာရလေ့ မရှိကြပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် ထျဲ့လင်ကျေးရွာ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ပရုတ်သစ်ပင်ကြီးအောက်၌ ရုပ်အလောင်း လေးလောင်း လဲလျောင်းနေ၏။

ထိုရုပ်အလောင်းများမှာ ရှန့်ထျန်းရှုံ၊ ဦးလေးချိုးရွှေ၊ စန်းကုံနှင့် ဟူဇီတို့၏ ရုပ်အလောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုလူလေးယောက် ပစ်သတ်ခံရပြီးနောက် နေရာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသော ထျဲ့လင် အမဲလိုက်အဖွဲ့သည် အလျင်စလို ပြန်လာကြပြီး ထိုလူလေးယောက်၏ ရုပ်အလောင်းများကို ရွာသို့ သယ်ယူလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

"ကျိန်စာသင့်မယ့် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက မုဆိုးတွေ... ငါတို့ လက်စားချေရမယ်..."

ရွာသားအချို့က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ထျဲ့လင်ကျေးရွာက လူတွေကိုများ သတ်ရဲတယ်ဆိုတော့... ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက လူတိုင်းသေရမယ်..."

အချို့ရွာသားများကလည်း အော်ဟစ်ကာ ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။

တစ်ရွာလုံး ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆူပွက်နေတော့သည်။

ရှန့်ဖန်အန်းသည် ထျဲ့လင်ကျေးရွာ၏ ရွာသူကြီးဖြစ်ပြီး ရှန့်ထျန်းရှုံ၏ အဖေလည်း ဖြစ်သည်။ သူက ရှန့်ထျန်းရှုံ၏ ရုပ်အလောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို လူတိုင်း မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ရွာသားများ၏ လက်စားချေမည်ဟူသော စကားများကို နားထောင်ရင်း ရှန့်ဖန်အန်းက နှုတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ သားဖြစ်သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော လျှို့ဝှက်လက်နက်ဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းက ကျောက်လင်၊ ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြား နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများ နောက်ကွယ်တွင် တန်ခိုးကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေသည်ဟုဆိုလိုကြောင်း ရှန့်ဖန်အန်းက ကောင်းကောင်း သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထျဲ့လင်ကျေးရွာမှ ရွာသားများသာ တစ်ယောက်တည်း လက်စားချေရန် သွားရောက်ကြမည်ဆိုပါက သူတို့အားလုံး သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ကျောက်လင်၊ ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားခြောက်ယောက်တို့မှာ နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။

တောင်ပေါ်တွင် ထျဲ့လင် အမဲလိုက်အဖွဲ့သည် ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က ဤလူများကို သတ်ပစ်လိုက်သရွေ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်မှ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လူလွှတ်လျှင်ပင် အထောက်အထား ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်ပြီး ပြစ်မှုကို ထျဲ့လင်ကျေးရွာအပေါ် အတင်းအဓမ္မ ပုံချရဲမည် မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ သူတို့သာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် သွားရောက်ကာ ကျောက်လင်နှင့် အခြား နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် သတ်ဖြတ်မည်ဆိုပါက မဟာချင်စစ်တပ်၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ရာရောက်မည်ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။

တကယ်တမ်း အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တည်ရှိမှုပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က ကျောက်လင်နှင့် အခြားသူများကို သတ်လိုက်ပြီးမှ တန်ခိုးကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ရန်စမိသလို ဖြစ်သွားပါက ထျဲ့လင်ကျေးရွာတစ်ရွာလုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရနိုင်သည်။

ရွာသူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှန့်ဖန်အန်းသည် သူ၏ သားသေဆုံးသွားရုံမျှဖြင့် တစ်ရွာလုံး၏ အသက်ကို အန္တရာယ်တွင်းထဲသို့ မကျရောက်စေနိုင်ပေ။

"ရွာသူကြီး... ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက လူတွေက ငါတို့ရွာသား လေးယောက်ကို သတ်သွားတာနော်... ငါတို့က ပြန်ပြီး လက်တုံ့မပြန်ဘူးဆိုရင် ထျဲ့လင်ကျေးရွာက လောကကြီးမှာ မျက်နှာပြစရာ ရှိပါတော့မလား..."

ထိုအခိုက်တွင် ရွာမှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ရှန့်ဖန်အန်းထံသို့ လျှောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

ရှန့်ဖန်အန်းက ထိုရွာမှ သက်ကြီးရွယ်အိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ စကားများက အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပြီး သူသည် ရွာတွင် ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားသူလည်းဖြစ်၏။

"ဦးလေးရန်... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီအတွက် ကျွန်တော် သေချာပေါက် လက်စားချေမှာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ လက်စားမချေခင်မှာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက လူတွေက ထျန်းရှုံနဲ့ တခြားသုံးယောက်ကို သတ်ဖို့ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်လက်နက်မျိုး သုံးခဲ့လဲဆိုတာ သိရအောင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ရဦးမယ်..."

"သေချာရေရာတဲ့ အစီအစဉ်မရှိဘဲနဲ့တော့ ထျဲ့လင်ကျေးရွာက ရွာသားတွေရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး ငါတို့ လောင်းကြေးမထပ်နိုင်တော့ဘူးလေ..."

ရှန့်ဖန်အန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အဘိုးအိုက ရှန့်ဖန်အန်း၏ အစီအစဉ်ကို နားလည်သွားကာ သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ရွာသူကြီး... တပ်မှူးထျန်းရှုံ သေသွားပြီဆိုတော့ ချီလင်ကျောင်းတော်က ရှန့်ထျန်းဝေ့ကို အသိပေးဖို့ လိုမယ်နော်... သူက သူ့ရဲ့ ညီအရင်းလေ..."

"ထျန်းဝေ့ရဲ့ စွမ်းရည်က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ တစ်ရွာလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ လုံလောက်တယ်..."

ထိုအချိန်တွင် အနီးအနား၌ ရပ်နေသော အမဲလိုက်အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ရှန့်ဖန်အန်း၏ မျက်နှာက တွန့်ခါသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွား၏။ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းကို သူ ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

မှန်သည်။ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ နောက်ကွယ်တွင် တန်ခိုးကြီးမားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေပြီး ထိုသူမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ရန် အလွန်ပင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေ၏။

ကျင့်ကြံသူများကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် သူတို့အနေဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သော ရှန့်ထျန်းဝေ့ကို ခေါ်ဆောင်လာရန် လိုအပ်လေသည်။

ချီလင်ကျောင်းတော်သည် အလွန် အထူးတလည် အရေးပါသော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေသောကြောင့် ရှန့်ထျန်းဝေ့က နယ်ခြားစောင့်တပ်သား တစ်ယောက်ကို လူပုံအလယ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် သူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ နားလည်ပါပြီ... ဒီကိစ္စကို ထျန်းဝေ့ဆီ အသိပေးဖို့ ချက်ချင်းပဲ စာတစ်စောင် ရေးလိုက်မယ်..."

"ထျန်းရှုံအတွက် ထျန်းဝေ့ကိုပဲ လက်စားချေခိုင်းလိုက်တာပေါ့..."

ရှန့်ဖန်အန်းက သဘောတူလိုက်၏။

ထို့နောက် ရှန့်ဖန်အန်းက ထျဲ့လင်ကျေးရွာမှ ရွာသားများနှင့် စကားပြောကာ သူတို့ကို ငြိမ်သက်သွားစေပြီးနောက် လူလေးယောက်ကို မြေမြှုပ်ရန်အတွက် တွင်းတူးရန် လူများကို စီစဉ်ပေးလိုက်တော့သည်။