အခန်း ၆၃

အခန်း (၆၃) ဂူကို အလွန်သေချာစွာ တည်ဆောက်ထားခြင်း

"ခင်ပွန်း... ရှင် ဒုက္ခသည်ဆယ်ယောက် ထပ်ဝယ်လာပြန်တာလား..."

ကျောက်လင်က အမျိုးသားဒုက္ခသည် ဆယ်ဦးကို ခေါ်လာသောအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် ရှိနေသော သူ၏ဇနီး ရှန်ချန်းရွှယ်က မြင်သွားပြီး အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

ကျောက်လင်သည် မြင်းရိုင်းကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ရှန်ချန်းရွှယ်ထံသို့ ပြေးသွားကာ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ တောင်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဇနီးလေး... ဒီမြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး..."

ကျောက်လင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် တောင်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို ဖွင့်၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံ့သြမှုအပြည့်ရှိနေသော မျက်နှာဖြင့် ကျောက်လင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင် စီရင်စုဝန်ဟောင်း၏ သမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှန်ချန်းရွှယ်က ဤမြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျစွာပင် နားလည်ထား၏။

ဤအရာက တောင်ထွတ်တစ်ရာအတွက် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ဖြစ်သည်။ ဤမျှကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စိုက်ပျိုးခြင်းဖြစ်စေ၊ စိုက်ပျိုးရေးအတွက် မြေယာဖော်ထုတ်ခြင်းဖြစ်စေ၊ ကြက်နှင့် ယုန်များ မွေးမြူခြင်းဖြစ်စေ ဤတောင်တန်းများတွင် လုပ်ငန်းအမျိုးမျိုးကို လုပ်ကိုင်နိုင်စေသည်။ ဤအရာအားလုံးက ကြီးမားလှသော ဓနဥစ္စာရင်းမြစ်ပင် ဖြစ်၏။

“ခင်ပွန်း... မြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ထဲမှာ နှစ်စဉ် တောင်ခွန်အနေနဲ့ ငွေပြားနှစ်ရာ ပေးဆောင်ရမယ်လို့ ပါတယ်နော်... အဲ့ဒါက နည်းနည်း ဝန်ပိလွန်းမနေဘူးလား..."

မကြာမီတွင် ရှန်ချန်းရွှယ်က အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဇနီးလေးရယ်... မကြောက်ပါနဲ့... မင်းခင်ပွန်းက ပိုက်ဆံရှာတာ အရမ်းတော်တယ်လေ... ငွေပြားနှစ်ရာတည်းပါ... ကိုယ် တောင်ပေါ်မှာ တစ်ရက်လောက် အမဲလိုက်လိုက်ရင်တင် ငွေပြားနှစ်ရာ ရှာနိုင်တယ်..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်က တွေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုအရာက အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေကြောင်း နားလည်သွားသည်။

မိသားစု၏ အိမ်ရှင်မတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှန်ချန်းရွှယ်သည် မိသားစုကိစ္စ အဝဝကို ဂရုစိုက်ပြီး အထူးသဖြင့် သူမ အလွန်တန်ဖိုးထားသော ငွေကြေးကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲရ၏။

ကျောက်လင်က ငွေကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်သောကြောင့် ဤတောင်တစ်ရာအတွက် တောင်ခွန်ကို စိုးရိမ်နေရန် မလိုအပ်သဖြင့် ရှန်ချန်းရွှယ်က ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ဇနီးတစ်ယောက်သည် မိမိ၏ ခင်ပွန်းကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ရမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ကျောက်လင်၏ ကျောထောက်နောက်ခံ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်ရန် လိုလားခဲ့၏။

"ကျန်တဲ့ လေးယောက်ရော ဘယ်ရောက်နေကြလဲ..."

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အခြားဇနီးလေးယောက်မရှိသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ကျီလင်က သူ့ရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို လေ့လာနေတယ်လေ... စုယောင်၊ လင်အာနဲ့ ဝမ်ချင်းတို့က တောင်ပေါ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်... ပြန်မလာကြသေးဘူး..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အသစ်ခေါ်လာသော အမျိုးသားဒုက္ခသည် ဆယ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘေးနားက အခန်းလွတ်ထဲမှာ သွားနားကြတော့... ညစာစားဖို့ ငါ လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်..."

ဤလူဆယ်ဦးသည် မင်ချွမ်မြို့မှနေ၍ ဆယ်လီခရီးကို လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရသဖြင့် အတော်လေး ပင်ပန်းနေမည်ဖြစ်ရာ ကျောက်လင်က သူတို့ကို အလုပ်ထပ်မခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် အိမ်ထဲသို့ မဝင်တော့ဘဲ ထင်းရှူးနက်တောင်ဆီသို့ သူ၏ မြင်းရိုင်းကို စီးသွားခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားဒုက္ခသည် နှစ်ဆယ်က သူတို့၏ အမိုးအကာကြီးကို တည်ဆောက်ပြီးခြင်း ရှိမရှိ သွားရောက်စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။

မိသားစုခုနစ်စု ဂူထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် တစ်ရက်သာ လိုတော့သဖြင့် ကျောက်လင်သည် နေထိုင်ရေး အခြေအနေများအတွက် တည်ဆောက်မှု တိုးတက်မှုကို စစ်ဆေးရန် လိုအပ်နေ၏။

မကြာမီတွင် ကျောက်လင်က ထင်းရှူးနက်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ညာဘက်ရှိ ပလက်ဖောင်းအကျယ်ကြီးပေါ်တွင် နားနေဆောင်၏ အဆောက်အအုံဘောင်ကို စိုက်ထူထားပြီးဖြစ်သည်ကို တွေ့ရ၏။ သက်ကယ်မိုးရန်သာ လိုအပ်တော့ပြီး ထိုသို့လုပ်ပြီးပါက နားနေဆောင်ကြီး ပြီးစီးသွားမည်ဖြစ်သည်။

"ဒီဒုက္ခသည် နှစ်ဆယ်က အလုပ်လုပ်တာ တော်တော်လေး လက်သွက်တာပဲ..."

ကျောက်လင်က စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် ဂူထဲသို့ မဝင်မီ မြင်းရိုင်းကို ချည်နှောင်လိုက်၏။

ဂူထဲတွင် လေအေးများ ဆက်တိုက် တိုက်ခတ်နေပြီး ဤပူပြင်းသော ရာသီဥတုမျိုး၌ ဂူထဲတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ လေအေးပေးစက်ဖွင့်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ လေးထောင့်ခန်းများထဲတွင် အချို့အခန်းများ၌ သစ်သားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ကုတင်များပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ အမျိုးသားဒုက္ခသည် သုံးဆယ်ရှိတယ်... အစေခံမလေး နှစ်ယောက်နဲ့ဆိုတော့ ဂူအခန်း သုံးဆယ့်နှစ်ခန်း ယူရမယ်..."

"ငါနဲ့ ငါ့ဇနီးတွေက ဂူအခန်း ခြောက်ခန်း ယူမယ်..."

"ယောင်းဟွိုင်တောက်ပြောသလို ဝက်ဝံကြီးတို့အပါအဝင် မိသားစု ခြောက်စုအတွက်လည်း ဂူအခန်း သုံးဆယ် လိုတယ်..."

"ဒီဂူအခန်း တစ်ရာက လူတွေ ပြောင်းလာတာနဲ့ တော်တော်မြန်မြန် ပြည့်သွားမှာပဲ..."

ကျောက်လင်သည် ဂူကို စစ်ဆေးနေရင်း သူ၏ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

အနည်းဆုံးတော့ နေထိုင်ရေး ပြဿနာ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် ကျောက်လင်သည် ဂူကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထင်းရှူးနက်တောင်၏ ဘယ်ဘက်အခြမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုနေရာသည် သူ၏ စစ်တပ်ပိုင်မြေ ရှိသောနေရာပင် ဖြစ်၏။

ဒုက္ခသည် ဆယ့်ငါးဦးက ထိုဘက်ခြမ်းတွင် နေပူခံအမိုးတစ်ခုကို တပ်ဆင်နေကြသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဒုက္ခသည်များက ကျောက်လင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး အော်ခေါ်လိုက်ကြ၏။

"သခင်..."

ကျောက်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ပင်ပန်းသွားကြပြီ... ဒီည မင်းတို့အတွက် အသားနည်းနည်း စီစဉ်ပေးမယ်..."

လူအုပ်ကြီးက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ ငါးယောက်က ဘယ်ရောက်သွားလဲ..."

ဒုက္ခသည် ဆယ့်ငါးဦးက တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

"သူတို့ မြစ်ထဲမှာ ငါးသွားဖမ်းကြတယ်..."

ထင်းရှူးနက်တောင်မှ စတင်ကာ တစ်လီခန့် လမ်းလျှောက်သွားပါက ထိုနေရာတွင် တကယ့်ကို မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်း ရှိသည်။

မနေ့က ထိုဒုက္ခသည်များသည် ကျောက်လင် ယူလာပေးသော ငါးဖမ်းပိုက်များကို ယူကာ မြစ်ထဲသို့ ငါးသွားဖမ်းခဲ့ကြပြီး အရသာရှိသော ငါးဟင်းတစ်နပ်ကို စားခဲ့ရ၏။ သူတို့က ယနေ့လည်း ငါးထပ်စားချင်နေပုံရသည်။

ကျောက်လင်က ထိုနေရာတွင် မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်း ရှိသည်ကို သိသော်လည်း သူ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် ဂူကို အမြန်ဖြတ်ကျော်ကာ သူ၏ မြင်းရိုင်းကို ပြန်စီးပြီး မြစ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့၏။

မကြာမီတွင် ကျောက်လင်သည် မြစ်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဒုက္ခသည် ငါးဦး ငါးဖမ်းရန် ပိုက်ဆွဲနေကြသည်ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါးမိပြီဟေ့..."

ဒုက္ခသည် ငါးဦးက မြစ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ပိုက်ကို မတင်လိုက်သောအခါ ပိုက်ထဲတွင် ငြိနေသော ငါးများက တဖျပ်ဖျပ် ခုန်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

ဒုက္ခသည်တစ်ဦးက သစ်သားရေပုံးတစ်ပုံးကို သယ်လာပြီး ငါးအားလုံးကို ပုံးထဲသို့ ကောက်ထည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေ၏။

ချက်ချင်းပင် ဒုက္ခသည် ငါးဦးစလုံးက ကမ်းစပ်တွင် ရှိနေသော ကျောက်လင်ကို မြင်သွားကြသည်။

"သခင်..."

လူငါးဦးက ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်ကြ၏။

"မင်းတို့ ငါးဆက်ဖမ်းကြ... အိုး... ငါးကြီးတွေကို ပြန်ယူသွားပြီး စားကြ... ငါးသေးသေးလေးတွေကိုတော့ ငါးကန်ထဲကို ပြန်ထည့်လိုက်..."

ကျောက်လင်က အကြံပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်စမ်းချောင်းမှ သွယ်ယူထားသော ရေများက ငါးကန်ထဲတွင် ပြည့်နေပြီဖြစ်၏။

သေချာပေါက် ငါးမွေးမြူသင့်သည်။

ထိုငါးကန်က အလွန်ကြီးမားရာ ငါးအကောင်ရေ တစ်သောင်းကို အလွယ်တကူ ဆံ့နိုင်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..."

လူငါးဦးက ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

ကျောက်လင်ကိုယ်တိုင် ရေထဲသို့ မဆင်းဘဲ သူ၏ မြင်းရိုင်းကို စီး၍ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ညနေစောင်းဖို့ တစ်နာရီလောက် လိုသေးတယ်ဆိုတော့ အလုပ်နည်းနည်း လုပ်ဖို့ အချိန်ရသေးတာပဲ..."

ကျောက်လင်က ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ညနေဆည်းဆာက ယခုမှ စတင်ပေါ်ထွက်လာကာ သူက စိတ်ထဲတွင် အချိန်ကို ခန့်မှန်းလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် ငါးကန်၏ အထက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ငါး၊ ယုန်၊ ကြက်နဲ့ ဘဲတွေကိုလည်း မွေးမြူဖို့ လိုတယ်..."

"ဒီငါးကန် ပတ်လည်မှာ မွေးမြူရေးဇုန် သုံးခုလောက် စီစဉ်ရမယ်..."

ကျောက်လင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

မကြာမီတွင် ကျောက်လင်သည် ငါးကန်တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်သွားကာ မြေကြီးကို လက်ဖြင့်ထိ၍ မြေဆီလွှာများကို စုဆောင်းလိုက်ပြီး မညီညာသော တောင်စောင်းကို လုံးဝ ပြန့်ပြူးသွားစေကာ ကြီးမားသော မြေပြန့်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ယုန်များမွေးမြူမည့် နေရာကို စုဆောင်းထားသော မြေကြီးများမှ စစ်ထုတ်ရရှိလာသော ကျောက်ခဲများဖြင့် ဝန်းရံလိုက်ရာ စတုရန်းမီတာ တစ်ထောင် ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ယုန်များသည် တွင်းတူးရသည်ကို နှစ်သက်ကြသဖြင့် ကျောက်ခဲများဖြင့် ကာရံထားပါက သူတို့ကို လုံခြုံစွာ မွေးမြူနိုင်သည်။

ကြက်များမွေးမြူမည့် မြေကွက်ကို စုဆောင်းထားသော မြေကြီးများဖြင့် သုံးဖက်သုံးလည်တွင် နှစ်မီတာမြင့်သော မြေသားနံရံများ တည်ဆောက်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဒုက္ခသည်များကို စေလွှတ်လိုက်သောအခါ သူတို့က ပတ်လည်ကို ဝါးများဖြင့် ဆက်လက်မြှင့်တင်ကြမည်ဖြစ်ရာ ကြက်များ ခြံထဲမှ ပျံထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ဘဲများမွေးမြူမည့် မြေကွက်ကို စုဆောင်းထားသော မြေကြီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် တစ်မီတာစီ မြင့်သော မြေသားနံရံများဖြင့် ဝန်းရံထား၏။ ငါးကန်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော နံရံဘက်တွင်သာ ဘဲများ ဤအပေါက်မှတစ်ဆင့် ငါးကန်ထဲသို့ ဝင်နိုင်ရန်အတွက် တစ်မီတာ အကျယ်ရှိသော အပေါက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ထားသည်။

ဤအခြေခံအလုပ်များကို ပြီးစီးသွားသောအခါ ကျောက်လင်က နေဝင်တော့မည်ကို မြင်သဖြင့် သူ၏ မြင်းရိုင်းကို စီးကာ နေအိမ်သို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။

ဇနီးငါးဦးစလုံးက ခြံဝင်းထဲတွင် အတူတကွ ရယ်မောနေကြပြီး သဟဇာတဖြစ်ကာ အေးချမ်းသော အချိန်လေးကို ဖြတ်သန်းနေကြ၏။

“ခင်ပွန်း..."

ကျောက်လင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဇနီးငါးဦးစလုံးက မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ့ကို အော်ခေါ်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်လင်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာစဉ် သူ၏ ဇနီးငါးဦးစလုံး ပို၍ပို၍ တင့်တယ်လှပလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကျေနပ်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

"မနက်ဖြန် လင်အာ၊ ဝမ်ချင်းနဲ့ ကျီလင်... မင်းတို့သုံးယောက် ကိုယ်နဲ့အတူ ခရိုင်မြို့ကို လိုက်ခဲ့... ကိုယ့်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲမှာ မင်းတို့နာမည်တွေကို စာရင်းသွင်းရမယ်..."

စုယောင်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်တို့၏ အမည်များကို ကျားရဲစစ်တပ် ဖျက်သိမ်းစဉ်ကတည်းက ကျောက်လင်နှင့်အတူ စာရင်းသွင်းထားပြီးဖြစ်သည်။

နောက်မှရောက်လာသော လူသုံးဦးမှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်းတွင် မှတ်ပုံတင်ရန် လိုအပ်သဖြင့် သူတို့က ခရိုင်ဝန်ရုံးသို့ သွားရမည်ဖြစ်၏။