အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း(၁၀၉) တံခါးမှာ မင်းဓာတ်ပုံ ချိတ်ထားရင် တံခါးစောင့်နတ်အဖြစ် သုံးလို့ရတယ်

"သိတယ်..."

ချူးရှန့်က စကားနှစ်ခွန်းတည်းဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ဖုန်းတစ်ဖက်ကလူသည် နိုင်ငံတကာ ထိပ်တန်း သူလျှိုတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ မနက်ဖြန် ရပ်ကွက်ထဲ ရေပြတ်မည်ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။

"အစ်ကိုချူး..."

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းရွှိုက်မှာ မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး အသံများပင် တုန်ယင်နေ၏။

*သူတို့က လက်အိတ်ဖြူတွေလေ အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့တောင် ခေါင်းခဲရတဲ့ ထိပ်တန်းအေးဂျင့်တွေ…*

*အဲ့လိုလူမျိုးက မင်းကို ပစ်မှတ်ထားလာမှတော့ မနက်ဖြန်မနက်ကို မြင်ရအောင် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား…*

ချူးရှန့်က ဖုန်းချလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသဖြင့် လက်နှင့်ခြေထောက်များပင် တစ်ပြိုင်နက် လှုပ်ရှားမိမတတ် ဖြစ်နေသော ကျန်းရွှိုက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကင်းလှည့်မယ်..."

"ဟမ် သူတို့... သူတို့ ကင်းလှည့်တာလား..."

ကျန်းရွှိုက်သည် သူ၏ လောကအမြင်ကြီး အကြိမ်ကြိမ် ချေမွခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုစဉ် ချူးရှန့်၏ ဖုန်းက ထပ်မည်လာပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တော့ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း ဖြစ်၏။

"ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ အခုချက်ချင်းပဲ မြို့တော် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုခန်းမမှာ လူစုမယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ဟိန်းဟောက်သံက ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့်ပင် နားကွဲမတတ် ဖြစ်စေ၏။

...

မြို့တော်ဗျူရို၏ ခန်းမဆောင်အတွင်း။

ကော်ဇောနီ ခင်းကျင်းထားပြီး စင်မြင့်ပေါ်တွင် ခေါင်းဆောင်များ တစ်တန်းတည်း ထိုင်နေကြကာ လေထုက ခမ်းနားလေးနက်နေ၏။ နေကြာသူငယ်တန်းကျောင်း ဓားစာခံအမှုအတွက် ကျန်းချန် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှ ကျင်းပသော ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ပွဲ အခမ်းအနားကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

ရဲဝတ်စုံသစ်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချူးရှန့်မှာ ဤစစ်ဆင်ရေးတွင် စွမ်းစွမ်းတမံ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကြားတွင် ကမောက်ကမဖြစ်စွာ ထင်းနေ၏။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူက အရပ်ရှည်လွန်းနေသောကြောင့်ပင်။

"ကဲ အခု ဒီဖြစ်ရပ်မှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်တဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ရဲဘော်ချူးရှန့်ကို ပထမအဆင့် ဂုဏ်ပြုတံဆိပ် ချီးမြှင့်ပေးဖို့အတွက် မြို့တော် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုက ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးကျန်ကော်ကို လှိုက်လှဲစွာ လက်ခုပ်တီးပြီး ကြိုဆိုလိုက်ကြရအောင်ဗျာ..."

မိုးချုန်းသံကဲ့သို့သော လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချူးရှန့်က စင်မြင့်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်သွားပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးကျန်ကော်သည် အရပ် ၁.၇ မီတာခန့်ရှိပြီး ကြင်နာတတ်ပုံရသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူက လေးလံသော ဂုဏ်ပြုတံဆိပ်ကို ကိုင်ကာ ချူးရှန့်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အလွန်သဘာဝကျကျပင် သူက ခြေဖျားထောက်လိုက်၏။ သူက ချူးရှန့်၏ လည်ပင်းတွင် တံဆိပ်ကြိုးကို ခက်ခက်ခဲခဲ စွပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် တံဆိပ်ကို သေချာစွာ ဖြောင့်တန်းပေးလိုက်သည်။

ပရိသတ်များထံမှ သဘောကျသော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက ချူးရှန့်၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သိပ်တော်တယ် လူငယ်လေး မင်းက ငါတို့ ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့ကို ဂုဏ်ယူစေတာပဲ..."

ချူးရှန့်က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိန်းထားပြီးမှ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အိုး..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏ အပြုံးက တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားသည်။

"ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်းက စကားပြော သိပ်မကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သက်သေပြနေပါတယ် ဆက်လက်ပြီး ရဲဘော်ချူးရှန့်အတွက် အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ သူရဲကောင်း ပိုစတာကို ပြသပေးဖို့ ပြန်ကြားရေးဌာနက ဌာနမှူးလျိုကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်ခင်ဗျာ..."

အခမ်းအနားမှူးက အခြေအနေကို အမြန် ဝင်ထိန်းလိုက်၏။

ပြန်ကြားရေးဌာနမှ အဘိုးကြီးလျိုက နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။ သူ၏ အနောက်တွင် ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက အနီရောင်ပိတ်စဖြင့် အုပ်ထားသော ဧရာမ ဓာတ်ပုံဘောင်ကြီးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာကြ၏။

စင်အောက်ရှိ ပထမဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ မျက်ခွံများ အရိုင်းအစိုင်း တုန်လှုပ်နေပြီး နိမိတ်မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးလာသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးနဲ့ လေးစားရပါသော ခေါင်းဆောင်များခင်ဗျာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်နဲ့ အစောင့်အရှောက်တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ရဲဘော်ချူးရှန့်ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ ပြန်ကြားရေးဌာနက ညလုံးပေါက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်အနှစ်သာရကို အကောင်းဆုံး ပုံဖော်ပေးနိုင်တဲ့ လက်ရာတစ်ခုကို နောက်ဆုံးမှာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပါတယ်..."

အဘိုးကြီးလျိုက ပြောရင်းဆိုရင်း အနီရောင် ပိတ်စကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖယ်လိုက်၏။

"ဝှစ်..."

ဧရာမ ပိုစတာကြီးတစ်ခု လူတိုင်းရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ပိုစတာ၏ နောက်ခံမှာ သူငယ်တန်းကျောင်းရှိ ရှုပ်ပွနေသော စာသင်ခန်းတစ်ခုဖြစ်၏။ ချူးရှန့်သည် အရောင်လွင့်နေသော ရေပို့သမား ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ရေပုံးတစ်ပုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ စူးရှသော အလင်းရောင်တစ်ခုက ထူးဆန်းသော ထောင့်တစ်ခုမှ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထိုးကျနေပြီး အလင်းနှင့် အရိပ်ကြား အလွန်အမင်း ကွဲပြားမှုကို ဖန်တီးထား၏။ အမာရွတ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေကာ ခြိမ်းခြောက်နေပုံရသော သူ၏ မျက်နှာမှာ သက်တောင့်သက်သာမရှိမှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားကာ မျက်လုံးများက အသစ်ဆွဲထုတ်လိုက်သော ဓားနှစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။

ထိုအကြည့်က "မင်း ဘာကြည့်နေတာလဲ" ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။

ပိုစတာ၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရွှေရောင်ချယ်ထားသော စာလုံးကြီး ရှစ်လုံးကို ချောမွေ့သေသပ်စွာ ရေးသားထား၏။

'မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ ရုပ်အဆင်း၊ အစောင့်အရှောက်၏ နှလုံးသား’

ခန်းမတစ်ခုလုံး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အသက်ရှူသံများပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ပရိသတ်ထဲရှိ ရဲအရာရှိတိုင်းမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြသည်။ လူငယ် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက သူ၏ ခါးကို မသိစိတ်ဖြင့် စမ်းလိုက်မိ၏။ အကယ်၍ သူသာ သူခိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤပိုစတာကို မြင်လိုက်ရပါက နေရာတွင်ပင် ကိုယ့်လက်ကို ပြန်ခုတ်ဖြတ်မိလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်၏။

*ပြီးပါပြီ...မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး…*

*မြန်မြန် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်စမ်းပါ…*

စင်အောက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုကို ကြည့်ရင်း အဘိုးကြီးလျို၏ ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာသည်။

"အမ်း... အကြီးအကဲ... ဒီ ဒီဇိုင်းက... နည်းနည်းများ ခေတ်ရှေ့ပြေးလွန်းနေသလားလို့..."

လူတိုင်းက ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးကျန်ကော် ဒေါသထွက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူ့ကို ကြည့်နေကြ၏။

သို့သော်လည်း။

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက ပိုစတာကို မိနစ်ဝက်ခန့် လုံးဝမလှုပ်ရှားဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ပို၍ တောက်ပလာ၏။ သူက ပိုစတာဆီသို့ ရုတ်တရက် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ရှားပါး ရတနာတစ်ခုကို ပွတ်သပ်တော့မည့်အလား လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်..."

သူက ရုတ်တရက် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် အံ့သြမှုနှင့် လေးစားချီးကျူးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။

"သိပ်ကောင်းတယ်..."

"အဲ့ဒီမျက်နှာ... မကောင်းဆိုးဝါးဆန်မှု သုံးပုံနဲ့ လူသတ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ခုနစ်ပုံ ပါဝင်နေတဲ့ တရားမျှတမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေတာပဲ..."

"ဒီပိုစတာက သာမန် သူရဲကောင်းပိုစတာသက်သက်ပဲလား... မဟုတ်ဘူး..."

သူက လှည့်လိုက်ပြီး စင်အောက်ရှိ ရဲအရာရှိအားလုံးကို မျက်နှာမူကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒါက ငါတို့ ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေး လက်နက်ပဲ..."

"ပြန်ကြားရေးဌာန..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

အဘိုးကြီးလျိုက တုန်လှုပ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ပုံနှိပ်လိုက် ဒီလိုမျိုးအချပ်ရေ တစ်သိန်း ပုံနှိပ်လိုက်စမ်း..."

"ကပ်လိုက်... ရပ်ကွက် ကြော်ငြာသင်ပုန်းတိုင်း၊ လုံခြုံရေးဂိတ်တိုင်း၊ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တိုင်းနဲ့ သူခိုးတွေ လူလိမ်တွေ ပုန်းအောင်းနေနိုင်တဲ့ ထောင့်တိုင်းမှာ ကပ်လိုက်..."

"ကျန်းချန်က ရာဇဝတ်ကောင်အားလုံး အရေးယူဆောင်ရွက်မှုတွေ မစတင်ခင်မှာတင် ပြည်သူ့ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ကြင်နာပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူတဲ့ အကြည့်ကို ခံစားသွားစေချင်တယ်..."

အမိန့်ထုတ်ပြန်ပြီး တတိယမြောက်နေ့။

ကျန်းချန်မြို့ကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အနောက်ဘက် ဘတ်စ်ကားဂိတ်တွင် ခါးပိုက်နှိုက်ဟောင်းတစ်ဦးက ခရီးသည်တစ်ဦး၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ချိန်၌ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ကြော်ငြာသင်ပုန်းပေါ်မှ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရေနွေးပူလောင်သွားသည့်အလား သူက "အမလေး..." ဟု အော်လိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်ကာ လှည့်ပြေးသွားတော့၏။ ထို့နောက် "ငါမှားသွားပါပြီ... နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး..." ဟု အော်ဟစ်သွားတော့သည်။

လူနေအိမ်ရာတစ်ခုတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးက အရုပ်ဝယ်ပေးရန် တောင်းဆိုကာ မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းပြီး ဂျီကျနေ၏။ သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူက နံရံပေါ်ရှိ ပိုစတာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "မင်း ထပ်ငိုနေရင် ဦးလေးဝက်ဝံ လာခေါ်သွားလိမ့်မယ်နော်..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ကလေးငယ်၏ ငိုသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲ၏ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ ကပ္ပတိန်က ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ရုံးခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေသည်။

"ကပ္ပတိန်ဝမ်... အချက်အလက်တွေ ရလာပြီဗျ... ပိုစတာတွေကပ်ပြီး သုံးရက်အကြာမှာ မြို့တွင်းက ခိုးမှုနဲ့ ခါးပိုက်နှိုက်မှုတွေက အရင်ကာလတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကျဆင်းသွားတယ်..."

"အထူးသဖြင့် ဖောက်ထွင်းမှုတွေပေါ့ သုံးရက်အတွင်းမှာ သုညပဲဗျ..."

အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ရင်း ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ မှုတ်သောက်လိုက်ပြီး ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောထွေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်။

ဤ 'မြို့တော် သန့်စင်ရေးလှုပ်ရှားမှု' ၏ အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်သော ချူးရှန့်သည် အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ရှိနေသည်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ လမ်းလျှောက်သွားသောအခါ လမ်းဘေးခွေးအချို့က သူ့ကို ဟောင်ကြသည်။ ယနေ့ သူ လမ်းကြားထဲသို့ ချိုးဝင်လိုက်သည်နှင့် ခွေးဝါကြီးတစ်ကောင်က သူ့ကို မြင်ပြီး အမြီးကုပ်ကာ တအီအီ မြည်ရင်း အနီးနားရှိ အမှိုက်ပုံထဲသို့ ဝင်ပြေးသွားပြီး ဘာဖြစ်ဖြစ် အပြင်သို့ ပြန်မထွက်လာတော့ချေ။

သူ ဆက်လျှောက်လာစဉ် တိုက်ခန်းအဝင်ဝတွင် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးအချို့ စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးများထဲမှ ဝမ်အမည်ရှိ အမယ်အိုတစ်ဦးက နံ့သာတိုင် သုံးတိုင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တိုက်ခန်းတံခါးတွင် ကပ်ထားသော သူ၏ ပိုစတာကို ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ဆုတောင်းနေ၏။

သူမက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

"တံခါးစောင့်နတ်မင်းကြီးများက ကျွန်မသားလေး ဒီနှစ် အိမ်ထောင်ကျအောင် စောင့်ရှောက်ပေးပါစေရှင်..."

ချူးရှန့် : "..."

သူက ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ရုံးခန်းသို့ မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်လာခဲ့၏။

ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ခွေးခြေခုံပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ စားပွဲနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် နံရံပေါ်၌ ထိုပိုစတာကို ကပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချူးရှန့် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး အသစ်ကပ်ထားသော ပိုစတာကို ပုတ်ပြလိုက်၏။

"ချူးရှန့် မင်းလာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ..."

"ကြည့်စမ်း ငါ ဒါကို ဒီမှာ ကပ်ထားတယ် နောက်ဆိုရင် ငါ့သွေးပေါင်ချိန် ဘယ်လောက်ပဲ တက်တက် ခေါင်းမော့ပြီး မင်းမျက်နှာကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်..."

"ဟေး ဒါဆိုရင်တော့ ကပ္ပတိန် ခံစားရတာ သေချာပေါက် ပိုကောင်းသွားမှာပဲ..."

ရုံးခန်းထဲတွင် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤပျော်ရွှင်ပြီး ငြိမ်းချမ်းသော လေထုထဲတွင် မည်သူမျှ သတိမထားမိကြချေ။

ဥပဒေပြင်ပတွင် တည်ရှိပြီး လျှို့ဝှက်ကုဒ်များနှင့် အမှောင်လောက လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော နိုင်ငံရပ်ခြား ဖိုရမ်တစ်ခုတွင် ပို့စ်တစ်ခုကို စာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ပင်ထိုးထား၏။ ထိုပို့စ်တွင် ကျန်းချန်ရှိ ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အကြောက်တရားများ ရိုက်သွင်းပေးခဲ့သော အဆိုပါ 'တံခါးစောင့်နတ်' ပိုစတာ ပါဝင်နေသည်။

ခေါင်းစဉ်ကို ဤသို့ ရေးသားထား၏။

【ဆုငွေ : ကျန်းချန် ၏အစောင့်အရှောက်】

ဆုငွေပမာဏ ကော်လံတွင် စူးရှတောက်ပနေသော ဂဏန်းတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

【အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁,၀၀၀,၀၀၀】

အခန်း(၁၁၀) ကျွန်တော် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်လောက်ပဲ စားချင်တာပါ

ရှားပါးလှသော အားလပ်ရက်ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်က သူ့ကို အနေရခက်စေသော ရဲဝတ်စုံသစ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ချွတ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင်

တီရှပ်နှင့် ဘောင်းဘီပွပွတစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ကျန်းချန်မြို့ဟောင်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့၏။

သူက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဖြင့် သက်သတ်လွတ် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်စားရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာချင်ရုံသာဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ထမ်းဆောင်ခဲ့သော မစ်ရှင်အားလုံးပေါင်းသည်ထက် ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် လမ်းကြိုလမ်းကြားတိုင်းတွင် ကပ်ထားသော ထိုပိုစတာများကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။

သူ အပြင်ထွက်တိုင်း မြို့ထဲရှိ လူတိုင်းက သူ့ကို ရှားပါးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူက တစ်ခါတစ်ရံ သွားလေ့ရှိသော ခေါက်ဆွဲဆိုင်အဟောင်းလေး တစ်ဆိုင်ရှိသည့် တိတ်ဆိတ်သော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ ကွေ့ဝင်လိုက်၏။

ဆိုင်လေးက သေးငယ်ပြီး ဆိုင်ရှင်မှာ အသက်ငါးဆယ်အရွယ် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်ကာ အလွန် ရိုးသားအေးချမ်းမည့်ပုံ ပေါ်ပေသည်။

ချူးရှန့်က ခေါင်းကိုငုံ့ကာ တံခါးခန်းဆီးကို ဆွဲဖယ်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားတော့၏။

"ဆိုင်ရှင် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ပေးပါ..."

သူက အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရန် ကြိုးစားရင်း အစွန်ဆုံး ထောင့်မှ ခုံတစ်ခုံကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

စဉ်းတီတုံးပေါ်တွင် ဂျုံနယ်နေသော ဆိုင်ရှင်က အသံကြားသောအခါ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အကျင့်ပါနေသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ရပါပြီဗျာ..."

သို့သော်လည်း ထိုလူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ လက်ထဲမှ ဂျုံလှိမ့်တုံးလေးက ခလွမ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဂျုံမှုန့်လေးများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွား၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်နေပြီး ချူးရှန့်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ချေ။

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထပ်ဖြစ်ရပြန်ပြီပေတကား။

သူက ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီ ခွဲစိတ်မှု လုပ်သင့်မလုပ်သင့်ကိုပင် စတင်စဉ်းစားနေပြီဖြစ်၏။

သူ မတ်တတ်ရပ်၍ အခြားဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

၎င်းက ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်ဘဲ အံ့အားသင့်မှု၊ ကြည်နူးမှုနှင့် အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသကဲ့သို့ တောက်ပသော အရိပ်အယောင်များ ရောယှက်နေခြင်းဖြစ်ပေသည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားပဲ..."

ဆိုင်ရှင်၏ အသံက တုန်ယင်နေ၏။

"အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းပဲ အသက်ရှင်နေတဲ့ အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းကြီး..."

သူက ကောင်တာအနောက်မှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကာ စားရန် ပြင်နေသော ဖောက်သည်တစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှုပ်ရမ်းလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း ကြည့်စမ်း ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းက ငါတို့ဆိုင်မှာ ခေါက်ဆွဲလာစားနေတယ်..."

ထိုစားပွဲမှ ဧည့်သည်များက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆိုင်ရှင် လက်ညှိုးထိုးပြရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထောင့်ဘက်ရှိ သတင်းများနှင့် ပိုစတာများတွင် ရေတွက်မရနိုင်အောင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ထိုရင်းနှီးနေသည့် မျက်နှာကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ။

သေစမ်း။

လူငယ်တစ်ဦးမှာ သူ၏ ခေါက်ဆွဲများကို ဝါးရန်ပင် မေ့သွားပြီး ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်မိသည်။

"သူက တကယ်ပဲ အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းကြီးပါလား..."

"အသက်ရှင်နေတာ..."

ထိုအော်ဟစ်သံက တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်တစ်ခုထဲသို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။

ခေါက်ဆွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးက ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ခေါက်ဆွဲစားရန် အာရုံစိုက်နေကြသော ဖောက်သည်များအားလုံးက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ထောင့်ဘက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ချူးရှန့်…

သူက ထိုနေရာသို့ ခေါက်ဆွဲစားရန် ရောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိရစ္ဆာန်ရုံတွင် ပြသထားခြင်း ခံရသော ဂေါ်ရီလာမျောက်ဝံကြီး တစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ဆိုင်ရှင်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာက နီရဲနေတော့သည်။ သူက သူ၏ လက်များကို ရှေ့ဖုံးအေပရွန်ပေါ်တွင် သုတ်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ ကျောကို ကိုးဆယ်ဒီဂရီနီးပါး ကွေးညွတ်လိုက်၏။

"အရာရှိချူး... အရာရှိချူး ခင်ဗျားရောက်လာတာက ကျွန်တော်တို့လို သေးသိမ်တဲ့ ဆိုင်ငယ်လေးအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ..."

"ရိုးရိုးခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကတော့ အဆင်မပြေပါဘူး ခင်ဗျားအတွက် အရမ်း ဆင်းရဲလွန်းပါတယ်..."

သူက လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အော်ပြောလိုက်သည်။

"အဘွားကြီး ဂျုံမနယ်နဲ့တော့ အရာရှိချူးအတွက် ခေါက်ဆွဲလုပ်ပေးလိုက် ကြက်ဥပြုတ် သုံးလုံးထည့် မဟုတ်ဘူး ငါးလုံး..."

"အကောင်းဆုံး အမဲသားနှပ်ကိုလည်း နောက်ထပ် ပေါင်ဝက်လောက် လှီးပေးလိုက်ဦး..."

ချူးရှန့်က ငြင်းဆိုရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် ဆိုင်ရှင်က အံ့အားသင့်စရာကောင်းသော နောက်ထပ် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်ပြန်သည်။

သူက ဆိုင်အလယ်တွင်ရပ်ကာ လက်ယမ်းပြပြီး အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒီနေ့ ဖောက်သည်တိုင်းအတွက် အခမဲ့ ကျွေးမယ်..."

"ကျုပ် အကုန်ခံမယ်..."

"ကျုပ်ရဲ့ အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းက ကျုပ်ရဲ့ သသိမ်ဆိုင်ငယ်လေးဆီ လာလည်ဖို့ဆိုတာ ကျုပ်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေအတွက် အလွန် ကံကောင်းလွန်းလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"အားလုံးပဲ ဒီနေ့ အရာရှိချူးရဲ့ ရဲရင့်ပြတ်သားတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို အတူတူ စုပ်ယူကြရအောင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စီးပွားရေးတွေ တိုးတက်လာပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေ မောင်းထုတ်ခံရမယ်လို့ ကျုပ် အာမခံတယ်..."

ဧည့်သည်များက ပထမတွင် အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ထို့နောက်တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ သြဘာပေးလိုက်ကြသည်။

"ဆိုင်ရှင်က အရမ်းသဘောကျယ်တာပဲ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းကြီး..."

ချူးရှန့်၏ ခေါင်းကိုက်မှုက ပိုဆိုးလာတော့၏။

သူက ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကိုသာ စားချင်ရုံသာဖြစ်သည်။

အခြေအနေများက လျင်မြန်စွာပင် ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် ဖြစ်လာခဲ့၏။

ခေါက်ဆွဲဆိုင်ထဲမှ အုတ်အော်သောင်းနင်း အသံများက အလွန် ကျယ်လောင်လှသဖြင့် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော လမ်းသွားလမ်းလာများကပင် အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လာကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

"သေစမ်း အဲဒါ တံခါးစောင့်နတ်မင်း မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဘာတံခါးစောင့်နတ်မင်းလဲ အဲဒါ ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းကြီးကွ..."

"မြန်မြန် မြန်မြန် ဗီဒီယိုရိုက်ထား အသက်ရှင်နေတာဟ ပိုစတာထဲကထက်တောင် ပိုပြီး ကြမ်းကြုတ်တဲ့ပုံ ပေါက်နေသေးတယ်..."

ငါးမိနစ်ပင် မကြာလိုက်မီ သေးငယ်သော ခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးမှာ လူအုပ်ကြီး၏ အထပ်ထပ် ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

မှောင်မိုက်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝများကဲ့သို့ ရေတွက်မရနိုင်သော မိုဘိုင်းဖုန်း ကင်မရာများက ထောင့်ဘက်ရှိ ချူးရှန့်ထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားကြ၏။

ကင်မရာမီးရောင်များက အဆက်မပြတ် လင်းလက်နေသည်။

ချူးရှန့်မှာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ နေရခက်နေတော့၏။

နိုင်ငံသားများ၏ ပြင်းပြသော အကြည့်များအောက်တွင် သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာက ရုပ်ဆိုးဆိုးနှင့် အပြစ်ကင်းစင်နေသည့်ပုံ နှစ်မျိုးလုံးကို ပေါ်လွင်နေစေပြီး အနည်းငယ်လည်း ရိုးအအပုံ ပေါက်နေပေသည်။

သူ ထွက်သွားချင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် အရပ် ၁.၈ မီတာကျော်ရှိသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အမျိုးသားအချို့က သူ့ကို လေးစားအားကျသော အပြုံးများဖြင့် ဝိုင်းရံလာကြ၏။

"အစောင့်အရှောက်နတ်မင်း မသွားပါနဲ့ဦး ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူ ဓာတ်ပုံရိုက်ရအောင်..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ကျွန်တော့်သားက ခင်ဗျားကို အရမ်းအားကျတာ..."

ချူးရှန့်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ချေ။

ကလေးချီထားသော လူငယ်မိခင်တစ်ဦးက အတင်းတိုးဝင်လာသည်။

"အရာရှိချူး ကျွန်မသားက ဦးလေးဝက်ဝံ အကြောင်းကိုပဲ အမြဲပြောနေတာ သူနဲ့ ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံလောက် ရိုက်ပေးလို့ ရမလားရှင့်..."

ချူးရှန့်က သူ၏ ပေါင်တံလောက်သာ အရပ်ရှိသော ကလေးငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။ ကလေးလေးက မှောင်မိုက်ပြီး ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူက တောင့်တင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လူငယ်မိခင်က သူမ၏ ဖုန်းကို ဘေးလူ၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန် မြန်မြန် အရာရှိချူး ကျွန်မတို့ကို ပြုံးပြပါဦး..."

ပြုံးရမယ်…

ချူးရှန့်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးညွတ်နိုင်ရန် အတော်လေး အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရ၏။

ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးရသော လူငယ်လေးမှာ လက်တုန်နေသဖြင့် သူ၏ ဖုန်းကိုပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ အမြင်တွင်မူ ချူးရှန့်၏ အပြုံးက ရုပ်ရှင်ထဲမှ ဗီလိန်တစ်ယောက်က အကွက်မရွှေ့မီ တိတ်ဆိတ်စွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်နှင့် ပိုတူနေပေသည်။

"အမ်း... အရာရှိချူး လက်မလေး ထောင်ပြပေးလို့ ရမလား..."

ဘေးနားရှိ လူတစ်ဦးက အကြံပြုလိုက်၏။

ချူးရှန့်က ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဘေးလူကို အတုခိုးကာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို အနေခက်စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးနားတွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။

ထိုလက်ချောင်းနှစ်ချောင်းမှာ ရှည်လျားပြီး သန်မာကာ ထင်ရှားသော လက်ဆစ်များ ရှိနေ၏။

သူ၏ ထက်မြက်ပြီး စူးရှသော အကြည့်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ။

၎င်းက အိုကေဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

သူက ထိုလက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများကို ထိုးဖောက်ထုတ်ပစ်တော့မည့်ပုံနှင့် ပိုတူနေတော့သည်။

ကလစ်...

ဓာတ်ပုံကို ရိုက်ယူလိုက်နိုင်ဆဲပင်။

နောင်တွင် ကျန်းချန်မြို့၏ ဒေသခံ ဖိုရမ်များ၌ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး သေမင်းတမန် ကတ်ကြေးလက်ဟု အမည်ရသော ဤဓာတ်ပုံမှာ မရေမတွက်နိုင်သော နိုင်ငံသားများ၏ ဖုန်းနောက်ခံပုံ ဖြစ်လာခဲ့တော့၏။

ထိုစဉ် တောင်ဝှေးကို အားပြုထားရသော ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးက တုန်ယင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် အတင်းတိုးဝင်လာသည်။

သူမက အသစ်စက်စက် ကျောင်းလွယ်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ချူးရှန့်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"အစောင့်အရှောက်နတ်မင်း..."

အဘွားအို၏ မျက်နှာက အလွန်ကြည်ညိုလေးစားနေပုံရသည်။

"အဘွားရဲ့ မြေးလေးက ဒီနှစ် အလယ်တန်းတက်ရတော့မှာမလို့ သူ့ရဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးမှာ လက်မှတ်လေး... လက်မှတ်လေး ထိုးပေးလို့ရမလား..."

"သူက မင်းရဲ့ ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အငွေ့အသက်တချို့ကို စုပ်ယူပြီး ရဲတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ဖို့နဲ့ နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်နိုင်ဖို့ ကောင်းချီးရပါစေ..."

ချူးရှန့်က တောက်ပသော အရောင်အသွေးရှိသည့် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားတော့၏။

*လက်မှတ်ထိုးရမယ်…ဘယ်လို လက်မှတ်မျိုးကို သုံးရမှာလဲ…*

*ဘာကို ထိုးရမှာလဲ...

တီ...

သာမန်နိုင်ငံသား အမြောက်အမြားထံမှ စစ်မှန်သော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုများကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိရပါသည်...

ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုးကို ကာကွယ်ခြင်းတန်ဖိုး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေပါသည်...

အစောင့်အရှောက်တန်ဖိုး + ၁၀...

အစောင့်အရှောက်တန်ဖိုး + ၁၅...

...

အစောင့်အရှောက်အမှတ်များက ၁၀၀၀ သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။ လဲလှယ်နိုင်သော ဘဝကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်များ စာရင်းကို ယခု ရရှိနိုင်ပါပြီ...

လဲလှယ်ရန် ရရှိနိုင်သော ကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်အသစ်များ - မာစတာအဆင့် ဟင်းချက်ပညာ၊ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်ရေးလှပညာ၊ ပြည့်စုံသော တူရိယာတီးခတ်မှု အသိပညာ...

ချူးရှန့်၏ စိတ်ထဲရှိ စနစ်ផ្ទាំងက အရူးအမူး လင်းလက်နေသော်လည်း စကားလုံးတစ်လုံးကိုမျှ ဖတ်ရန် သူ အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူက အပေါက်တစ်ပေါက်ထဲသို့ တိုးဝင်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားချင်နေတော့သည်။

ဤအရာက လက်နက်ကိုင် ဓားပြတစ်ရာကို ရင်ဆိုင်ရသည်ထက်ပင် သူ့အတွက် ပို၍ မွန်းကျပ်စေ၏။

သူသည် သူ့ကို တိုးဝှေ့ကာ ဓာတ်ပုံတွဲရိုက်ကြပြီး လက်မှတ်ရေးထိုးခိုင်းနေကြသော စိတ်အားထက်သန်သည့် နိုင်ငံသားများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရသည်။

သူက ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော ကိရိယာတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်းဆိုမှုများအားလုံးကို တောင့်တင်းစွာပင် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ပေးနေရတော့၏။

ဤဆူညံပွက်လောရိုက်မှု၏ အလယ်တည့်တည့်တွင်။

မည်သူကမျှ သတိမထားမိလိုက်ကြချေ။

လူအုပ်ကြီး၏ အစွန်ဆုံးနေရာတွင် အနက်ရောင် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်နှင့် မီးခိုးရောင် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။

သူ၏ ဦးထုပ်အစွန်းကို နိမ့်ချဆောင်းထားသဖြင့် သူ၏ ထက်မြက်သော မေးရိုးကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။

အော်ဟစ်အားပေးနေကြသော နိုင်ငံသားများအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားသည့် သူ၏ အကြည့်များက အေးစက်သော သံမှိုတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ချူးရှန့်ထံသို့ ခိုင်မြဲစွာ စူးစိုက်နေပေသည်။

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ မရှိနေချေ။

အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်က ၎င်း၏ သားကောင်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ချိန်တွင် ရှိနေသည့် အေးစက်မှုနှင့် အကဲခတ်မှုမျိုးသာ ရှိနေ၏။

သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ နားရွက်ဖျားကို ထိလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ကော်လာထဲရှိ မိုက်ကရိုဖုန်းအသေးစားလေးဆီသို့ ပတ်ဝန်းကျင်အသံများနှင့် ရောထွေးသွားလုမတတ် အလွန် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မြွေအသိုက်က ပစ်မှတ်ကို အတည်ပြုဖို့ သိမ်းငှက်မျက်လုံးကို ခေါ်နေတယ်..."

"ငါတို့ ရှေ့ဆက်လို့ရပြီ..."