အခန်း (၁၀၁-၁၀၂)

အခန်း (၁၀၁) ၁၁၀ သို့ခေါ်ဆို၍ အကူအညီတောင်းခံခြင်း

အမာရွတ်မျက်နှာ၏ နှလုံးကွဲမတတ် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းသံက ကွဲအက်နေသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အောက်ထပ်သို့ ရှင်းလင်းစွာ လွင့်ပျံလာခဲ့၏။

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ လန်ဖုန်း၏ မဟာဗျူဟာမြောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာစစ်ဆင်ရေး လက်နက်များဟူသော စကားကြောင့် အေးခဲသွားခဲ့ရသည့် လေထုမှာ ဤအကူအညီတောင်းသံကြောင့် လုံးဝ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေသည်။

"အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ..."

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ချန်မော့က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး စကားပြောစက်ကို လှမ်းယူလိုက်၏။

"စနိုက်ပါ တည်နေရာကို သတင်းပို့ပါ၊ ပြန်ပေးဆွဲသမားတွေ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းလွတ်သွားပြီ၊ ဝင်ရောက်စီးနင်းဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြ..."

"နေပါဦး..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ ချန်မော့၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာက နက်ရှိုင်းသော ခရမ်းရင့်ရောင် ပြောင်းသွားပြီး နဖူးပေါ်မှ သွေးကြောများကလည်း ထောင်ထလာခဲ့သည်။

"သူ ဘာအော်သွားလဲဆိုတာ မင်း ကြားလိုက်လား..."

ချန်မော့မှာ ဆွံ့အသွား၏။

"သူ အော်လိုက်တာက... အကူအညီတောင်းတာလား..."

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးကျန်ကော်က သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"သူ အော်နေတာက... ဓားစာခံတွေကို မေ့ထားလိုက်ပြီး သူ့ကို သွားဖမ်းဖို့လေ..."

လန်ဖုန်း၏ အေးစက်သော မျက်နှာထက်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ထိန်းမရအောင် တစ်ဖန် အနည်းငယ် တွန့်လိမ်လာခဲ့ပြန်သည်။

သူက ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးများက တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါနေ၏။

အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့မှ နည်းပညာရှင်က ခေါင်းငုံ့ထားကာ သူ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လာသည့်အလား စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံး ကြားလိုက်ရ၏။

သူတို့က ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ပြန်ပေးဆွဲသည့်နေရာ၌ ပြန်ပေးဆွဲသမားတစ်ဦးက သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ရဲများကို အသည်းအသန် တောင်းပန်နေခဲ့၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံမှ မီးခိုးများ ထွက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်က မည်သို့သော ရှုပ်ထွေးမှုမျိုးနည်း။

စာသင်ခန်းအတွင်း၌...

အမာရွတ်မျက်နှာက ထိုသို့ အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူက လုံးဝကို အားအင်ကုန်ခမ်းသွားခဲ့၏။

သူက ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီ၍ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူရင်း အောက်ဘက် မြင်ကွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိချေ။

အောက်ထပ်ရှိ ရဲကားများက မီးရောင်များ တလက်လက် တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး ရဲအရာရှိများကလည်း အထူးသတိထားနေဆဲပင်ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့် သူတို့ ဝင်မလာကြသနည်း။

*သူတို့ မကြားလိုက်ကြဘူးလား*

*ငါ့အသံက မကျယ်လောင်လွန်းလို့လား*

သို့တည်းမဟုတ် ဒါကို ထောင်ချောက်တစ်ခုဟု သူတို့ ထင်နေကြသလား။

အမာရွတ်မျက်နှာ၏ နှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့၏။

သူက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချူးရှန့်ဟူသော ထိုလူက တစ်နေရာတည်းတွင်သာ မတ်တတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်၏။

သူက သူ့ကို တစ်ချက်လေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးက ဘယ်ဘက်လက်ရှိ စေးကပ်နေသော သကြားလုံးနှင့် ညာဘက်လက်ရှိ ဝက်ဝံပုံစံ ဘီစကွတ်မုန့်ထံတွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား ရှိနေခဲ့သည်။

စကြဝဠာ ရှင်သန်ရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် ဒဿန မေးခွန်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား သူက မျက်မှောင်ကြုတ်နေ၏။

*ဘယ်ဟာကို အရင်စားရမလဲ*

*ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမစားဘဲ နေရမလား*

လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံထားရသည့် ဤခံစားချက်က ခေါင်းကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ခံရသည်ထက် အဆပေါင်း သန်းချီ၍ ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

အမာရွတ်မျက်နှာမှာ ရူးသွပ်သွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

*မဟုတ်သေးဘူး*

ပြတင်းပေါက်မှ အော်ဟစ်နေခြင်းက အသုံးမဝင်ချေ၊ သူတို့က သူ့ကို မယုံကြည်ကြပေ။

*ငါ ပိုပြီး ရိုးသားပြီး တရားဝင်ကျတဲ့ လက်နက်ချမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားရမယ်*

သူက နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ဆုတ်ကာ စာသင်ခုံတန်းများ၏ အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေလိုက်၏။

ဤလုပ်ရပ်က သူ့ကို သေးငယ်ပြီး သနားစရာကောင်းသော လုံခြုံမှု အနည်းငယ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်စဉ် သူ၏ လက်များက တုန်ယင်နေ၏။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြန်ပေးဆွဲခြင်း ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်မှု ဗျူဟာဟူသော သူ၏ ရှာဖွေမှု မှတ်တမ်းက မြင်နေရဆဲပင်။

ယခုအချိန်တွင် ၎င်းက မည်မျှ သရော်ချင်စရာ ကောင်းနေသနည်း။

သူ၏ လက်ချောင်းက မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လျှောတိုက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ နှိပ်မိလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးထားခဲ့ဖူးသော အစိမ်းရောင် အိုင်ကွန်လေးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် ဂဏန်းခလုတ်။

သူ၏ လက်ချောင်းများက အားအင်များ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား တုန်ယင်စွာဖြင့် ဂဏန်းသုံးလုံးကို နှိပ်လိုက်သည်။

၁... ၁... ဝ…

ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အမာရွတ်မျက်နှာက သူ၏ မျက်ရည်များကို နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့တော့၏။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ မြေအောက်လောကတွင် ကျင်လည်ခဲ့သော နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည့် လူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူက ရာဇဝတ်မှုများမှ အနားယူပြီးနောက် သူ၏ ပထမဆုံး လုပ်ရပ်အဖြစ် ၁၁၀ သို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ မိမိကိုယ်ကို လက်နက်ချ အဖမ်းခံခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖုန်းမြည်သံထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါ်ဆိုမှု ချိတ်ဆက်သွား၏။

ချိုသာပြီး ကျွမ်းကျင်သော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုက ဖုန်းလက်ခံခွက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟယ်လို၊ ဒါက ကျန်းချန်မြို့ ၁၁၀ အရေးပေါ်ဌာနပါ။ ကျွန်မ ဘယ်လို ကူညီပေးရမလဲရှင်..."

အမာရွတ်မျက်နှာက ရှိုက်ငင်လိုက်၏။

စာသင်ခန်းထဲရှိ မိစ္ဆာ ကြားသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အပြင် တစ်ဖက်မှလူက သူ့ကို မကြားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေသည့်အလား သူက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး အလွန် ထူးဆန်းသော လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကယ်ကြပါဦး... ရဲအရာရှိ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး..."

အော်ပရေတာက ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူမက ကျွမ်းကျင်မှု ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်၏။

"လူကြီးမင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားပါ။ ပြီးတော့ လူကြီးမင်းရဲ့ တိကျတဲ့ တည်နေရာနဲ့ ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ပြောပြပါ..."

"နေကြာသူငယ်တန်းကျောင်းပါ... ကျွန်တော်က နေကြာသူငယ်တန်းကျောင်းရဲ့ တတိယထပ်က စာသင်ခန်းထဲမှာပါ..."

"ကျွန်တော်တို့က ဓားပြတွေပါ... ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချချင်လို့ပါ..."

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် သုံးစက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ထို့နောက် အော်ပရေတာ၏ အသံက လေးနက်ပြီး ရုံးသုံးလေသံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"လူကြီးမင်း... ၁၁၀ အရေးပေါ်ဖုန်းလိုင်းကို မသမာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ နှောင့်ယှက်တာက တရားမဝင်ဘူးဆိုတာကို သတိပေးချင်ပါတယ်..."

"နှောင့်ယှက်တာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်ပြောနေတာပါ... ကျွန်တော် ကျိန်ရဲပါတယ်..."

အမာရွတ်မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်ရည်များနှင့် နှပ်ချေးများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့၏။

"ကျွန်တော်တို့ တကယ် လက်နက်ချချင်တာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး လာဖမ်းပေးကြပါ..."

"ဒီမှာ ဘီလူးတစ်ကောင်ရှိနေတယ်... သူက လူမဟုတ်ဘူး... သူက လူတွေကို စားတော့မယ်..."

"..."

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို မယုံကြည်ကြောင်း အမာရွတ်မျက်နှာက ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူက ပို၍ သနားစရာကောင်းအောင် ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော် အားလုံး ကြားလိုက်ရတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီငယ်လေးက ငိုနေတယ်... သူက ဝက်သားနီနှပ် မဖြစ်ချင်ဘူးတဲ့..."

"ကျွန်တော်တို့က ငွေကိုပဲ လိုချင်တာပါ၊ သေတော့မသေချင်ဘူး... ဝါး..."

အော်ပရေတာအနေဖြင့် သူမ၏ ဘဝတွင် ဤမျှအဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အရေးပေါ်ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို တစ်ခါမျှ လက်ခံရရှိဖူးမည် မဟုတ်ပေ။

ဓားပြဟုဆိုသူ အမျိုးသားတစ်ဦးက ဘီလူးတစ်ကောင်၏ ဝက်သားနီနှပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြောင်း ပြောဆိုကာ လက်နက်ချရန် ငိုကြွေးတောင်းပန်နေခြင်းဖြစ်၏။

သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာ ကိုယ်ကျင့်တရားများက ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယခင်က မကြုံဖူးသော စိန်ခေါ်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။

"လူကြီးမင်း... ရှင်က ဓားစာခံမဟုတ်ဘဲ ဓားပြဆိုတာ သေချာရဲ့လား..."

"ကျွန်တော်က ဓားပြပါ... ကျွန်တော်က အမာရွတ်နဲ့ကောင်ပါ... ဘော့စ်ပါ..."

အမာရွတ်မျက်နှာက တစ်ဖက်လူ မယုံမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အလျင်အမြန် မိတ်ဆက်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ကို မြန်မြန် စေလွှတ်ပေးပါ... မဟုတ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်..."

ဤအလွန် ထူးဆန်းသော အရေးပေါ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို နေကြာသူငယ်တန်းကျောင်း ဓားစာခံ အကျပ်အတည်းနှင့် ဆက်စပ်နေသော အန္တရာယ်မြင့်မားသည့် စိတ်မမှန်သူဟု သံသယရှိရသူ အဖြစ် အလျင်အမြန် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လိုင်းကို အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ ကွပ်ကဲရေးစင်တာသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၏။

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ဆက်သွယ်ရေးစက်က ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့၏။

သူက ဖုန်းလက်ခံခွက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

ချက်ချင်းပင် ဖုန်းလက်ခံခွက်မှ နှလုံးကွဲမတတ် ငိုကြွေးနေသော အမျိုးသားအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ရဲအရာရှိ... ခင်ဗျားလား... ခင်ဗျားက အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာက တပ်မှူးလား..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

*ဒီအသံက... ရင်းနှီးနေသလိုပဲ*

"ငါပဲ... မင်းက ဘယ်သူလဲ... ပြန်သတင်းပို့စမ်း..."

"ကျွန်တော်က ပြန်ပေးဆွဲသမားပါ..."

အမာရွတ်မျက်နှာ၏ အသံမှာ သူ၏ အဖွဲ့အစည်းကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

"ကျွန်တော်က ခေါင်းဆောင်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်လာခဲ့ပါ... ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ တကယ် လက်နက်ချတာပါ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။

သူ၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းလက်ခံခွက်ကိုပင် ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

သူက တစ်ကွက်ချင်းစီ လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။

သူက သူ့ဘေးရှိ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးကျန်ကော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စူးစမ်းလိုသော အမူအရာရှိနေသည့် လန်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးထိုးထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

*ငါက ဘယ်သူလဲ*

*ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ*

*ငါ ဘာတွေကြားလိုက်ရတာလဲ*

ကျိုးကျန်ကော်နှင့် လန်ဖုန်းတို့လည်း ရောက်လာကြ၏။ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ တစ္ဆေသရဲကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့သော အမူအရာမှတစ်ဆင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက မည်မျှ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေကြောင်းကို သူတို့ ခန့်မှန်းနိုင်ကြပေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မိုက်ခရိုဖုန်းထဲသို့ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဲဒါကို ပြန်ပြောစမ်း... မင်းတို့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်..."

အမာရွတ်မျက်နှာ၏ အသံက တောင်းပန်နေသည့် လေသံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

"ရေပို့တဲ့ကောင်က လှုပ်ရှားတော့မယ်... သူ့လက်ထဲမှာ သကြားလုံးတွေနဲ့ ကွတ်ကီးတွေ ရှိတယ်၊ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လို စားရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတာ သေချာတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပါပြီ... ခင်ဗျားတို့ကို ပိုက်ဆံတွေ အားလုံး ပေးပါ့မယ်... ကျွန်တော်တို့ ဝန်ခံချက် ရေးပါ့မယ်... စာလုံးရေ တစ်သောင်း... မဟုတ်ဘူး... စာလုံးရေ တစ်သိန်း ရေးပါ့မယ်..."

"သူ့ကို ကျွန်တော့်အပေါ် လက်ဖျားနဲ့တောင် အထိမခံပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ပါ..."

ရေပို့တဲ့သူ။

သကြားလုံးနဲ့ ကွတ်ကီးတွေ။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ စိတ်အာရုံမှာ ဗလာကျင်းသွားတော့၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သဲလွန်စများ အားလုံးက ပေါင်းစပ်သွားကာ ပြည့်စုံသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ကျရောက်သွားခဲ့၏။

အမျိုးသားလုံခြုံရေး နည်းပညာရှင်နှစ်ဦး အပါအဝင် လူတိုင်းက သူတို့ လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကို သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့တည်းမဟုတ် သူတို့ ကြည့်နေခဲ့သည်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ဖုန်းလက်ခံခွက်ကိုပင် ဖြစ်၏။

*ဓားပြတွေက ရဲကို တက်တက်ကြွကြွ ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်း*

သူက သူ့ကို မြန်မြန်ဖမ်းပေးရန် ရဲများကို ငိုကြွေးတောင်းပန်နေခဲ့သည်။

*ဒါကြီးက သောက်ကျိုးနည်း*

*ဒီနေ့က ကမ္ဘာ့ထူးဆန်းသော ရဲတပ်ဖွဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းများရဲ့ အခန်းဆက်တစ်ခုလား*

ဖုန်းလက်ခံခွက်ကို ကိုင်ထားစဉ် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ လက်များက တုန်ယင်နေခဲ့၏။

သူက ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာကို ကိုင်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပန်ဒိုရာ၏ သေတ္တာကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူက ထိုနေရာတွင် ဇဝေဇဝါဖြင့် မိနစ်ဝက်ခန့် ရပ်နေမိ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ဖုန်းလက်ခံခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ လိုင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော အခြား စကားပြောစက်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက နှေးကွေးပြီး လေးလံနေခဲ့၏။

သူက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း မည်သည့် အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူက မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းစေမည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ရသည့်အလား မျက်စိကို မှိတ်လိုက်သည်။

သူ့တစ်သက်တာတွင် တစ်ခါမျှ ထုတ်ပြောရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သော အမိန့်တစ်ခုကို သွားကြားထဲမှနေ၍ တစ်လုံးချင်းစီ ညှစ်ထုတ်ပြောဆိုလိုက်၏။

"အထူးရဲတပ်ဖွဲ့..."

"ပြင်ဆင်ထားကြ..."

"လက်နက်ချတာကို လက်ခံဖို့လေ..."

အခန်း(၁၀၂) နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့ကို စောင့်နေခဲ့ရပြီ

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်ထဲတွင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ ရာထူးသက်တမ်းကို အဆုံးသတ်စေနိုင်သော ထိုအမိန့်ကို အော်ဟစ်ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားများအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ အရုပ်ကြိုးပြတ် ကျသွားတော့၏။

လေထုက မိမိ၏ နှလုံးခုန်သံကိုပင် ပြန်ကြားရနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

မဟုတ်ပေ။ လူအများအပြား၏ နှလုံးခုန်သံများကိုပါ ကြားနေရခြင်းဖြစ်၏။

ထို့နောက် လန်ဖုန်းက အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစား၍ ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော တခစ်ခစ် ရယ်မောသံ ခပ်တိုးတိုးကိုပါ ကြားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးက တစ်ချက် တွန့်သွား၏။

သူက ဓားစာခံ ကယ်ဆယ်ရေး စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုကို ကွပ်ကဲနေရသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။

သူသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မှော်ဆန်ဆန် အနုပညာဖျော်ဖြေပွဲကြီးတစ်ခု၏ အပိတ်အခမ်းအနားကို ကျင်းပနေရသည်နှင့် တူနေလေသည်။

"လက်ခံတယ်..."

ဆက်သွယ်ရေးစကားပြောစက်ထဲမှ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ချန်မော့၏ တုံ့ဆိုင်းပြီး မသဲမကွဲဖြစ်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုမေးခွန်းက ဘဝအပေါ် သံသယများနှင့် ပြည့်နှက်နေပုံရပေသည်။

ချန်မော့သည် သူငယ်တန်းကျောင်း ဂိတ်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဆက်သွယ်ရေးစကားပြောစက်ကို ကိုင်ကာ လုံးဝ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေမိ၏။

အညံ့ခံတာကို လက်ခံရမယ်။ ဤစကားများက မည်သို့သော ရိုင်းစိုင်းပြီး အဓိပ္ပါယ်မရှိသည့် စကားများနည်း။

သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးမှာလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် "ငါက ဘယ်သူလဲ... ငါဘယ်ရောက်နေတာလဲ... ကပ္ပတိန်က ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ..." ဆိုသည့် မေးခွန်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူတို့၏ နည်းဗျူဟာသုံး ဦးထုပ်များထဲတွင် နည်းဗျူဟာများသာ ပြည့်နှက်နေပြီး ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များ ရှိမနေခဲ့ပေ။

ချန်မော့က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲဝမ်က အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ပြောဆိုခဲ့ခြင်းမျိုး မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထောင်ချောက်။ ဤသည်က ဓားပြများ ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်ရမည်။

သူတို့က လုံခြုံသည်ဟူသော အသိအမြင်အမှားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ကို ဖြားယောင်းကာ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ထိုသို့သာ ဖြစ်ရမည်။

ချန်မော့၏ မျက်လုံးများက တစ်ဖန် ပြန်လည် စူးရှသွားပြီး သူ့ဘေးရှိ အဖွဲ့သားထံမှ အသံချဲ့စက်ကို ဆွဲယူလိုက်၏။

"အဟမ်း အဟမ်း..."

သူက လည်ချောင်းတစ်ချက်ရှင်းလိုက်ပြီး အစံကျဆုံး၊ အကျယ်လောင်ဆုံးနှင့် သြဇာအရှိဆုံး အသံဖြင့် စံသတ်မှတ်ချက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းနှင့်အညီ အထဲရှိလူများကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"အထဲမှာရှိတဲ့လူတွေ သေချာနားထောင်စမ်း..."

"မင်းတို့ကို ဝိုင်းထားလိုက်ပြီ..."

"ချက်ချင်း လက်နက်ချပြီး လက်နှစ်ဖက်မြှောက်ကာ အပြင်ထွက်ခဲ့ကြ..."

"ငါ ထပ်ပြောမယ်... မင်းတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ချက်ချင်း ချထားလိုက်စမ်း..."

စာသင်ခန်းထဲတွင်။

အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသော တရားမျှတမှု အပြည့်ရှိသည့် ထိုအော်ဟစ်သံက အမာရွတ်မျက်နှာအတွက်မူ ကောင်းကင်ဘုံမှ တေးဂီတတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့၏။

*ရောက်လာပြီ... သူတို့ ရောက်လာကြပြီ... ရဲအရာရှိတွေက နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကို ယုံကြည်သွားကြပြီ…*

အမာရွတ်မျက်နှာမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာပြီး လွင့်မျောနေသော သူ၏ ဝိညာဉ်လေးက နောက်ဆုံးတွင် နားခိုရာ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် စိုးရိမ်လာပြန်၏။

မဟုတ်သေးပေ၊ စကားပြောရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ချေ။ သူတို့က မယုံကြည်သေးလျှင်ကော မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။ သူတို့က တုံ့ဆိုင်းနေဆဲအချိန်တွင် ထို 'ရေပို့သမား' က ထပ်မစောင့်နိုင်တော့လျှင်ကော မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ဘက်မှ ရိုးသားမှုကို ပြသရမည်။

ချွင်းချက်မရှိ အညံ့ခံမည့် နှစ်ရာရာခိုင်နှုန်းသော ရိုးသားမှုကို ပြသရမည်ဖြစ်ပြီး သမိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်လောက်သည့် ရိုးသားမှုမျိုးကို ပြသရပေမည်။

အမာရွတ်မျက်နှာ၏ အကြည့်များက သူ၏ လက်ထဲမှ အေးစက်နေသော သေနတ်နှင့် သူ့ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်မှ ကလေးငယ် နှစ်ဆယ်ကျော်၏ အသက်ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သော ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်း၏ အဝေးထိန်းခလုတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

*မင်းတို့တွေပဲ... အလင်းရောင်ဆီသို့ တက်လှမ်းမယ့် ငါ့ရဲ့ ခြေလှမ်းများကို အဟန့်အတားဖြစ်စေတဲ့ အန္တရာယ်ကောင်တွေက မင်းတို့တွေပဲ…*

သူက အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ ခုနက ရိုက်ခွဲထားသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

"ရဲအရာရှိမင်းတို့... သေချာကြည့်ထားကြပါ..."

သူက အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်၏။

ထို့နောက် အောက်ထပ်ရှိ ဒါဇင်နှင့်ချီသော ရဲအရာရှိများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်ပင်။ ယွမ်သန်းတစ်ရာတန် ရွေးနှုတ်ကြေးနှင့် လဲလှယ်နိုင်သော အဖိုးတန် အဝေးထိန်းခလုတ်ကို အမှိုက်သရိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ တတိယထပ်မှနေ၍ လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။

“ဒေါက်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ အဝေးထိန်းခလုတ်မှာ ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွား၏။ ဤမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။ သူက လက်ထဲမှ သေနတ်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဒါလည်း ပါသေးတယ်..."

"ဝှစ်..."

ပစ္စတိုသေနတ်က လေထဲတွင် လှပသော မျဉ်းကွေးတစ်ခုကို ရေးဆွဲသွားပြီးနောက် အောက်ဘက်ရှိ ပန်းခင်းထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့၏။

"ငါ အကုန်လုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ... အကုန်လုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ..."

သူ၏ လက်နက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် အမာရွတ်မျက်နှာက လုံးဝ သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီကာ အောက်ဘက်ရှိ လူများကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန် ဝင်လာပေးကြပါ... သူ တိုက်ခိုက်တော့မယ်... သူ တကယ်ကြီး တိုက်ခိုက်တော့မယ်..."

အမှန်တကယ်တော့။ ချူးရှန့်၏ ခြေထောက်များက အချိန်အတန်ကြာ ရပ်နေခဲ့ရသောကြောင့် ထုံကျင်သွားရုံသာ ဖြစ်၏။

သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်။

"ဂွတ်.."

တိတ်ဆိတ်နေသော စာသင်ခန်းထဲတွင် အရိုးများ မြည်သွားသည့် ကြည်လင်သော အသံက အထူးပင် နားကလော်စရာ ကောင်းနေခဲ့၏။

ဤအသံက ကုလားအုတ်၏ ကျောကုန်းကို ကျိုးသွားစေသည့် နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်လာတော့သည်။

မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းက ကုလားအုတ်၏ ကျောကုန်းကို ကျိုးသွားစေသည့် နောက်ဆုံး ဟိမဝန္တာတောင်ကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဝက်သားနီနှပ်" ဟု ရေရွတ်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်သော တစ်ဦးတည်းသော ဓားပြငယ်လေးမှာ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အမြီးအနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်၏။

"သူ ပြောင်းဖူးဖက်တွေ ခွာတော့မယ်... သူ ငါ့ဆီကနေ စပြီး ခွာတော့မယ်..."

သူက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းဆောင်ကို အတုယူကာ လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို အစွမ်းကုန် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

၎င်းက မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ဝေးဝေးသို့ ရောက်သွား၏။

ထို့နောက် သူက သူ၏ အိတ်ကပ်များထဲတွင် ရူးသွပ်စွာဖြင့် ထပ်မံရှာဖွေပြန်သည်။

အပိုကျည်အိမ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်၏။ ကြိုးများဖြတ်ရာတွင် သုံးသော ဓားမြှောင်ကိုလည်း လွှင့်ပစ်လိုက်၏။ သူ ယခုလေးတင် ဝယ်ထားပြီး မဖောက်ရသေးသော စီးကရက်တစ်ဗူးကိုပါ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ 'အပြစ်ကင်းစင်မှု' နှင့် 'အန္တရာယ်မရှိမှု' ကို သက်သေပြရန်အတွက် သူက အဝတ်အစားများ အားလုံးကိုပင် ချွတ်ပစ်ချင်နေမိတော့သည်။

ကြောက်လန့်ပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သော ဓားပြမှာလည်း ပရမ်းပတာ အခြေအနေများကြားတွင် ဖြည်းညင်းစွာ သတိပြန်လည်လာ၏။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အပေါင်းအပါ နှစ်ယောက်က မည်သူက ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ပစ္စည်းများ ပို၍ လွှင့်ပစ်နိုင်သနည်းဆိုသည်ကို ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုမိစ္ဆာကလည်း သွားကျိန်းစရာကောင်းသော ဂျွတ်ခနဲအသံများ ထွက်ပေါ်လာစေရန် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်နေခဲ့၏။

သူ၏ ဦးနှောက်က သုံးစက္ကန့်ခန့် ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူတို့က သူတို့၏ လုပ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို သက်သေပြလိုက်ကြ၏။

သူက ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ကုန်းရုန်းသွားလိုက်ပြီး သူ သယ်ဆောင်လာသမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို အပြင်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

"အားကစားသုံးမျိုးစုံပြိုင်ပွဲ" တွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နေသော အားကစားသမား သုံးဦးကဲ့သို့ ထိုဓားပြ သုံးယောက်မှာ ဦးဆောင်နိုင်ရန် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြပြီး မြင်ကွင်းက တစ်ခဏမျှ အတော်လေး ပြင်းထန်နေခဲ့၏။

အောက်ထပ်တွင်။

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ချန်မော့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများ အားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

သူတို့က မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော သေနတ်များ၊ ခဲယမ်းများနှင့် အဝေးထိန်းခလုတ်များကို မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက်သာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော မိုးရွာသွန်းမှုမျိုးတွင် ကျွန်တော်တို့၏ ကျည်ကာဦးထုပ်များက ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါ့မလား...။

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်ထဲတွင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ဒရုန်းမှတစ်ဆင့် ပေးပို့လာသော ဤ "လုံးဝ စုံးစုံးမြုပ်ရှုံးနိမ့်ခြင်း" ဟူသည့် ထူးခြားပြောင်မြောက်လှသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ ပါးစပ်က ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်ဆံ့နိုင်လောက်သည်အထိ ကျယ်ဟသွားတော့သည်။

သူ၏ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော ရဲအရာရှိအတွေ့အကြုံများမှာ မြေကြီးထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်တိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

လန်ဖုန်းက အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ ပြတင်းပေါက်ကို လုနေကြသည့် ဓားပြသုံးယောက်၏ ရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ ဂြိုဟ်သားများကို လေ့လာနေသကဲ့သို့သော လေသံမျိုးဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။

"ဒါက... စစ်စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုးများလား..."

"ရန်သူကို သူတို့ဘာသာသူတို့ လက်နက်ချအောင် အတင်းအကျပ် လုပ်တာ၊ ဒါမှမဟုတ်... အညံ့ခံမယ့် လူအရေအတွက်အတွက် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာမျိုးလား..."

"ငါ တစ်ခုခုကို သင်ယူလိုက်ရပြီ..."

စာသင်ခန်းထဲတွင် အမာရွတ်မျက်နှာက အရာအားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်သော်လည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

*မဖြစ်ဘူး... ချက်ချင်း လုပ်ရမယ်... အခုချက်ချင်း... ငါ့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို သူ့ကို ပြသဖို့ လိုအပ်တယ်…*

အမာရွတ်မျက်နှာက ချူးရှန့်ကိုပါ အံ့အားသင့်သွားစေမည့် အရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်၏။

သူက ပိတ်ထားသော စာသင်ခန်းတံခါးဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

ထိုတံခါးက ချူးရှန့် ကန်ထားသဖြင့် ပုံပျက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူက တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကာ လှေကားပေါ်မှ လိမ့်ကျရင်း ကုန်းရုန်း ဆင်းသွားတော့၏။

ထိုအမြန်နှုန်းက အိုလံပစ် မီတာတစ်ရာ အပြေးချန်ပီယံထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်နေပေသည်။

သူငယ်တန်းကျောင်း၏ ပင်မဂိတ်တံခါးဝတွင်။

ချန်မော့က အဖွဲ့သားနှစ်ဦးကို အောက်သို့ ပစ်ချထားသော သက်သေခံပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက် သွားယူရန် အမိန့်ပေးလိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။

တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော သူငယ်တန်းကျောင်း၏ ဂိတ်တံခါးက အတွင်းဘက်မှ ရုတ်တရက် ကျွီခနဲ ပွင့်လာ၏။

လေပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ မျက်ရည်များ စီးကျနေသော လူတစ်ယောက်က အတွင်းမှ ပြေးထွက်လာသည်။

အမာရွတ်မျက်နှာပင်ဖြစ်၏။

အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးက ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ သေနတ်များကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး အမည်းရောင် ပြောင်းဝများက သူ့ထံသို့ ချိန်ရွယ်သွားကြသည်။

"မလှုပ်နဲ့... လက်မြှောက်ထား..."

ရပ်တန့်သွားမည့်အစား အမာရွတ်မျက်နှာက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေသော ဆွေမျိုးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ငိုယိုအော်ဟစ်ကာ ပြေးလာခဲ့၏။

သူက အရှေ့ဆုံးတွင်ရှိနေသော ချန်မော့ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ။ သူက ဒူးခနဲ အသံနှင့်အတူ ဒူးထောက်ကျသွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် သူက ချန်မော့၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

"ဝါး..."

အမာရွတ်မျက်နှာက ချန်မော့၏ ဖုန်တက်နေသော တိုက်ပွဲဝင်ဘောင်းဘီထဲတွင် မျက်နှာအပ်ကာ မျက်ရည်များ ကုန်ခန်းမတတ် ငိုကြွေးတော့၏။

"ရဲအရာရှိမင်းတို့... ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ကို စောင့်နေခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပါ... အခုချက်ချင်း ခေါ်သွားပေးပါ..."

"ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို ဝန်ခံပါ့မယ်... ကျွန်တော် ရိုးရိုးသားသား ဖြေပါ့မယ်... အကုန်လုံးကို သတင်းပေးပါ့မယ်... တရားလိုပြ သက်သေအဖြစ်တောင် ထွက်ဆိုပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ချန်မော့ - "..."

သူက သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားပြတစ်ယောက်ကို ဖက်ထားရသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။ ၎င်းက ကြီးမားသော မတရားမှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မိဘများထံ သွားရောက် တိုင်ကြားနေသော သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူနေ၏။

သူက မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ဝါရင့် စစ်သည်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ပေါင်တံများက သေနတ်သံများနှင့် ပေါက်ကွဲမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ၎င်း၏ အသက်အရွယ်နှင့် မခံစားသင့်သော အလေးချိန်နှင့် စိုထိုင်းဆကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လုပ်နေရတော့သည်။

ချက်ချင်းပင်။

အခြားဓားပြနှစ်ယောက်လည်း ကုန်းရုန်းကာ ပြေးထွက်လာကြ၏။

သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်က နေရာကောင်းတစ်ခုကို ယူထားပြီးဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြသည်။

"ရဲအရာရှိမင်း... ကျွန်တော်လည်း ပါတယ်... ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပ်နှင်းချင်ပါတယ်..."

"ကျွန်တော့်ကို လက်ထိပ်ခတ်ပါ... အခုချက်ချင်း လက်ထိပ်ခတ်ပေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ပါ..."

ဓားပြငယ်လေးက အခြား အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးထံသို့ ပြေးသွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၍ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကွပ်မျက်ခံရတော့မည့်သူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလှသော တည်ကြည်မှုနှင့် သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေ၏။

ထိုအေးစက်နေသော လက်ထိပ်များက ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားမည့် လက်မှတ်တစ်စောင် ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်စုမှာ အဒရီနယ်လင်းဟော်မုန်းများ အမြင့်ဆုံးအထိ တက်နေပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ အရှေ့ရှိ သူတို့၏ ခြေထောက်များကို ဖက်တွယ်ကာ ခေါ်သွားပေးရန် တောင်းပန်နေပြီး လက်ထိပ်များကို ဆွဲယူရန် လက်လှမ်းနေသော ဓားပြသုံးယောက်ကို ကြည့်ရင်း။

သူတို့ လက်ထဲမှ သေနတ်များက ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားတော့၏။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေပြီး ဘဝကိုပင် မေးခွန်းထုတ်ချင်လာသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေကြသည်။

ဤလောကကြီးတွင်... အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ...။