အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အခန်း(၁၀၅) မိစ္ဆာဘုရင်၏ ရုပ်သွင်၊ အစောင့်အရှောက်၏ နှလုံးသား

"မြန်မြန်... ဓာတ်ပုံရိုက်ထား... ရှေ့ဖုံးသတင်းခေါင်းစဉ်တော့ ရပြီ..."

"ဘုရားရေ... အဲ့ရုပ်ကြီးက... တကယ်ပဲ ရဲဟုတ်ရဲ့လား..."

"ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ... အဲ့ရုပ်သွင်၊ အဲ့အငွေ့အသက်က... ဒါ အသေအချာကို သတင်းကြီးပဲ..."

သတင်းထောက်များမှာ ရူးသွပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ ကင်မရာ ရှပ်တာခလုတ်နှိပ်သံများက ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာသော မိုးသီးများကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ဦးနှောက်က သုံးစက္ကန့်ခန့် လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားလေသည်။

သုံးစက္ကန့်အကြာတွင်တော့ သူ၏ ကျောရိုးအောက်ခြေမှနေ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်သွားတော့၏။

"သေစမ်း..."

သူက အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် ကင်မရာကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကင်မရာမီးရောင်အောက်တွင် ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံပေါ်နေသော ချူးရှန့်၏ မျက်နှာက မရေမတွက်နိုင်သော ကင်မရာများမှတစ်ဆင့် ကျန်းချန်မြို့ရှိ အိမ်ထောင်စု ထောင်ပေါင်းများစွာထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားက အောက်ခြေအထိ ကျဆင်းသွားလေသည်။

ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ဒါပါပဲ... အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

သူရဲကောင်း ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို မတည်ဆောက်နိုင်မီမှာပင် သူက ဝရမ်းပြေးတရားခံတစ်ဦးအဖြစ် လူသိရှင်ကြား သတင်းဖော်ပြခံလိုက်ရပြီဖြစ်၏။

မနက်ဖြန် သတင်းစာခေါင်းစဉ်များကို သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။

"အံ့အားသင့်ဖွယ်... တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ရဲအရာရှိက ဓားပြထက်ပင် လူမိုက်နှင့် ပိုတူနေ..."

"ထွက်သွားကြ... ဒီနေရာက ပြစ်မှုကျူးလွန်ရာနေရာပဲ... မင်းတို့ကို ဘယ်သူ ပေးဝင်တာလဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သတိပြန်ဝင်လာပြီး မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကလည်း တုံ့ပြန်လာကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သတင်းထောက်များကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ရန် လူသားတံတိုင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

ပရမ်းပတာ အခြေအနေများကြားတွင် လူငယ် အမျိုးသမီးသတင်းထောက်တစ်ဦးက အခြားသူများကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးမလာခဲ့ချေ။

ကျန်းချန် ရုပ်သံလိုင်းမှ ရှာဝမ်ဖုန်းက လူအုပ်၏ အစွန်အဖျားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ကင်မရာမီးရောင်များ ဝန်းရံနေသော ထိုလူကို ကြည့်နေခဲ့၏။

သူမ၏ အကြည့်များက ချူးရှန့်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထက်တွင် ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြေမွပြီး ပုံပျက်နေသော သကြားလုံးကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကပ်နေဆဲဖြစ်သော ကွတ်ကီးအစအန အနည်းငယ်ကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်၏။

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဆရာမများ၏ အကာအကွယ်ပေးထားမှုကို ရရှိထားသော ကလေးငယ်များက သူတို့၏ "ဦးလေးဝက်ဝံ" ကို စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် လေးစားအားကျမှုများ ရောယှက်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကိုလည်း သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ရှာဝမ်ဖုန်း၏ နှလုံးခုန်သံများ

ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

"သူရဲကောင်း" ဖြစ်ခြင်းထက် ပိုမို နက်နဲသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို သူမ ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မြို့တော်ရဲစခန်းချုပ်၏ ပြန်ကြားရေးဌာန။

ဌာနမှူးလျို၏ ရုံးခန်းထဲတွင် မီးခိုးငွေ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး လေထုက ရေညှစ်ချလိုက်၍ ရနိုင်လောက်သည်အထိ လေးလံနေ၏။

"အဘိုးကြီးဝမ်... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို အလုပ်မျိုး ပေးလိုက်တာလဲ..."

အဘိုးကြီးလျိုက ယခုလေးတင် ဆေးဆွဲထားသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေလျက် အပေါ်ဆုံးရှိ ချူးရှန့်၏ အနီးကပ်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါကို ကြည့်စမ်း... ဒီမျက်နှာကို ကြည့်စမ်း..."

"ငါ ဘယ်လိုရေးရမလဲ... ဒါကို ဘယ်လို ပရိုမိုးရှင်းလုပ်ရမလဲ..."

"ငါက 'ကျန်းချန်မြို့၏ သူရဲကောင်း ရဲအရာရှိ၊ သူ၏ အကြည့်များက ဓားပြများကို ထိတ်လန့်စေသည်' လို့ ရေးလိုက်ရင် နိုင်ငံသားတွေက ဖတ်ပြီးတဲ့အခါ လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရမှာလား ဒါမှမဟုတ် ညဘက် အပြင်ထွက်ဖို့ ကြောက်သွားကြမှာလား..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာက နီရဲနေကာ ခေါင်းငုံ့လျက် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

သူ ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။

ဓာတ်ပုံထဲရှိ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာက သူ့ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"ဗျူရိုက တင်းကျပ်တဲ့ အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ထားတယ်... ဒီအမှုက အရမ်းကို ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့လို့ စံပြတစ်ခုအဖြစ် အပြုသဘောဆောင်ပြီး လူသိရှင်ကြား ကြေညာရမယ်တဲ့..."

အဘိုးကြီးလျိုက သူ၏ ပါးလျနေပြီဖြစ်သော ဆံပင်များကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကုတ်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီစံပြက... သူက ဘယ်လိုမှ စံပြနဲ့မတူဘူး..."

"ငါက 'ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို ဒူးထောက်သွားစေခဲ့တဲ့ မျက်နှာကြီးနဲ့ ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို သူ ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်' လို့ ရေးလို့ မရဘူးလေ... ဟုတ်တယ်မလား... ဒါက သရဲကား ဇာတ်လမ်းနဲ့ တူနေတယ်..."

အချိန်အတော်ကြာ အောင့်အည်းထားပြီးနောက် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်းကို ထွက်ကျလာအောင် ပြောနိုင်ခဲ့လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက... တကယ့်သူရဲကောင်းပါ..."

"သူက သူရဲကောင်းဆိုတာ ငါ သိပါတယ်..."

အဘိုးကြီးလျို၏ အသံက ပို၍ ကျယ်လောင်လာ၏။

“ဒါပေမဲ့ လူတွေက အဲဒါကို မသိကြဘူးလေ... သူတို့က အပြင်ပန်းကို ကြည့်ပြီး အကဲဖြတ်ကြတာ..."

ရုံးခန်းထဲတွင် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ကျဆင်းသွားလေသည်။

သူရဲကောင်း၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် သူ၏ "လူဆိုး" မျက်နှာက ဖြေရှင်း၍မရသော ရှေ့နောက်ညီညွတ်မှု မရှိခြင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

ဤသတင်းထုတ်ပြန်ချက်က လမ်းပိတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

မြို့တော်ဗျူရို၏ ပြန်ကြားရေးဌာနက ချူးရှန့်ကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်ဆိုသည်ကို ခေါင်းစားနေချိန်တွင်…

ရှာဝမ်ဖုန်းက မတူညီသော ချဉ်းကပ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။ သူမက ရဲစခန်းတွင် စောင့်ကြည့်နေမည့်အစား ဓာတ်ပုံဆရာတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ နေကြာသူငယ်တန်းကျောင်းသို့ ထပ်မံ သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူမက ကယ်ဆယ်ခံရသော ကလေးများနှင့် သူတို့၏ မိဘများကို အင်တာဗျူးခဲ့၏။

အစပိုင်းတွင် မိဘများက အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ကလေးများက စာသင်ခန်းထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို စတင်ပြောဆိုလာသောအခါ အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ထူးဆန်းသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"ဦးလေးဝက်ဝံက သမီးတို့ကို ကယ်ခဲ့တာ..."

ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးနှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ကင်မရာကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက အရမ်းအရပ်ရှည်ပြီး ကြီးမားတာပဲ... သမီး ဖေဖေ့ထက်တောင် ပိုကြီးသေးတယ်..."

စုလဲ့လဲ့က သူမ၏ ရင်ဘတ်လေးကို ကော့လိုက်ပြီး လူကြီးလေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေ၏။

"လူဆိုးကြီးက အရမ်းကြမ်းကြုတ်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဦးလေးဝက်ဝံက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ လူဆိုးကြီးက စငိုတော့တာပဲ... သူ အရမ်း ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ငိုခဲ့တာ..."

ဓာတ်ပုံဆရာ၏ မှန်ဘီလူးက ကလေးငယ်များ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေးများကို ဖမ်းယူထားလိုက်သည်။

"သူက သားရဲ့ ကွတ်ကီးကိုတောင် စားလိုက်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ လဲ့လဲ့ရဲ့ သကြားလုံးကိုတော့ မစားဘူး... သကြားလုံးက အရမ်းစေးကပ်နေလို့လားမသိဘူး..."

အခြားကောင်လေးတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်၏။

မိခင်တစ်ဦးက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မသား အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူဆွဲထားတဲ့ ဘီလူးပုံတွေ အားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး ဦးလေးဝက်ဝံပုံကို ဆွဲပြီး သူ့ကုတင်ဘေးမှာ ကပ်ထားချင်တယ်တဲ့... ဒါမှ ညဘက် ကြောက်စရာမလိုတော့ဘူးတဲ့လေ..."

ရှာဝမ်ဖုန်းက ကလေးများကို သူတို့၏ ပန်းချီကားများ ထုတ်ယူလာရန် တောင်းဆိုလိုက်၏။

စက္ကူချပ်တိုင်းပေါ်တွင် ရောင်စုံခဲတံများဖြင့် ပုံစံအမျိုးမျိုး ရေးဆွဲထားသော "ဦးလေးဝက်ဝံ" များ ရှိနေသည်။

အချို့မှာ စတုရန်းပုံ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ရေးဆွဲထားပြီး အချို့မှာမူ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော ဧရာမလူကြီးတစ်ဦးနှင့် တူနေ၏။

ခြွင်းချက်မရှိ ဤ "ဦးလေးဝက်ဝံ" များသည် ကြက်ခြေခတ်အမှတ်အသားများ ပါရှိသည့် ငိုကြွေးနေသော ပုံရိပ်ငယ် အများအပြားဖြင့် ဝန်းရံထားခြင်း ခံရသည်။

ဤထူးဆန်းသော ပန်းချီကားများကို ကြည့်ရင်း ရှာဝမ်ဖုန်းက ကင်မရာမီးရောင်ဖြင့် ဖမ်းယူထားသော ထိုကြမ်းကြုတ်သည့် မျက်နှာကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားခဲ့၏။

ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော၊ ပါရမီရှင်အဆင့်ရှိသော စိတ်ကူးတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုညတွင်။

ကျန်းချန် ရုပ်သံလိုင်း၏ ညနေခင်းသတင်းနှင့် အွန်လိုင်း မီဒီယာပလက်ဖောင်း အမျိုးမျိုးတို့က သတင်းတစ်ပုဒ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ဤသတင်းထုတ်ပြန်ချက်၏ အပြင်အဆင်က အလွန်သက်ရောက်မှု ရှိလှပေသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ၌ ရိုက်ကူးထားသော အနီးကပ် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရှိပြီး ကင်မရာမီးရောင်အောက်တွင် စူးရှထက်မြက်သော အကြည့်များဖြင့် ချူးရှန့်ကို ပြသထား၏။

ညာဘက်တွင် ကလေးများ ရေးဆွဲထားသော "ဦးလေးဝက်ဝံ" ၏ ရောင်စုံပန်းချီကား ဆယ်ပုံကျော် ရှိနေသည်။

အလယ်ရှိ ခေါင်းစဉ်က မြင်တွေ့ရသူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှ၏။

"မိစ္ဆာဘုရင်၏ ရုပ်သွင်၊ အစောင့်အရှောက်၏ နှလုံးသား... ကျန်းချန်မြို့၏ အကြမ်းတမ်းဆုံး အစောင့်အရှောက်..."

သတင်းထုတ်ပြန်ချက်က ချူးရှန့်၏ ရုပ်ရည်ကို အလှဆင်ရန် မည်သည့် ပန်းတန်ဆာဆင်ထားသော စကားလုံးများကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူ၏ "ကြမ်းကြုတ်သော" ရုပ်ရည်ကို တိုက်ရိုက်ပင် အသိအမှတ်ပြုထား၏။

သို့သော်လည်း ၎င်းက ကလေးများ၏ အမြင်အပေါ်တွင်သာ ဇာတ်လမ်းကို အာရုံစိုက်ထားသည်။

"လူကြီးတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူက ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အပြစ်အကင်းစင်ဆုံး ကလေးငယ်တွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူ့ရဲ့ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မျက်နှာက ဘယ်ဒိုင်းကာထက်မဆို ပိုမိုခိုင်မာတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်က ဘယ်ချော့တေးထက်မဆို ပိုပြီး စိတ်အေးချမ်းစေတဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခုပါပဲ..."

"သူက ကလေးတွေရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကို အတိုက်ရိုက်ဆုံး နည်းလမ်းနဲ့ အဆုံးသတ်ပေးခဲ့တယ်... ဓားပြက သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုကြွေးနေချိန်မှာ ကလေးတွေက သူ့လက်ထဲကို သကြားလုံးတွေနဲ့ ကွတ်ကီးတွေ ထည့်ပေးပြီး 'ဦးလေးဝက်ဝံ' လို့ ခေါ်ခဲ့ကြတာပါ..."

"သူရဲကောင်းဆိုတာ ဘာလဲ... သင်ရဲ့ မျက်နှာက မကောင်းမှုတွေကို တားဆီးနိုင်ပြီး သင်ရဲ့ ကျောပြင်က အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့အခါ သင်ဟာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ထိုသတင်းက ကျန်းချန်မြို့တစ်ဝန်းလုံးရှိ လူထုအမြင်ကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်၏။

သူတို့၏ ရုပ်မြင်သံကြားများနှင့် မိုဘိုင်းဖုန်းများပေါ်ရှိ ခြိမ်းခြောက်နေသော မျက်နှာနှင့် ကလေးငယ်များ၏ ပန်းချီကားများကြားမှ သိသာထင်ရှားလှသော ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်မှုကို ကြည့်ရှုနေကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော နိုင်ငံသားများမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် အင်တာနက်တွင် ပွက်လောညံသွားတော့၏။

"ဘုရားရေ... အစောက သူ ဝရမ်းပြေးနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောခဲ့တာတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းတယ်... သူက တကယ့် ယောက်ျားကောင်းပဲ..."

"မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ ရုပ်သွင်၊ အစောင့်အရှောက်ရဲ့ နှလုံးသား... ဒီခေါင်းစဉ်က အံ့မခန်းပဲ... အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုတောင် ငိုစေခဲ့တယ်..."

"အပေါ်ထပ်က လူရေ... ငါလည်း အတူတူပဲ... ဓာတ်ပုံတွေကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတုန်းက အံ့သြသွားပေမဲ့ သတင်းကို ဖတ်ပြီးတော့ မျက်ရည်ကျခဲ့ရတယ်... ဒါက ငါတို့ ပြည်သူ့ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ အနှစ်သာရပဲ..."

"ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်... ဒီဘွဲ့နာမည်က အရမ်းသင့်တော်တာပဲ... အခုကစပြီး ကျန်းချန်မြို့မှာ မကောင်းမှုလုပ်ရဲတဲ့ ဘယ်သူမဆို အစောင့်အရှောက်ရဲ့ အကြည့်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ ဆုံးဖြတ်ဖို့ နှစ်ခါ ပြန်တွေးသင့်တယ်..."

"ဟားဟား... ငါ့သားက အဲ့သူငယ်တန်းကျောင်းမှာ တက်တာ... သူ ကြီးလာရင် ဦးလေးဝက်ဝံလို ရဲတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်တဲ့..."

"ငါလည်း အဲ့တံခါးစောင့်နတ်ဘုရားရဲ့ စတစ်ကာတွေ လိုချင်တယ်... အိမ်တံခါးမှာ ကပ်ထားရင် သူခိုးတွေ အနားမကပ်ရဲတော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်..."

ယခင်က ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ ခန့်မှန်းချက်များနှင့် ဝေဖန်မှုများအားလုံးက ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ချူးရှန့်၏ ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာက အပြုသဘောဆောင်သော၊ မြင့်မြတ်သော၊ အကာအကွယ်ပေးသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

"ကျန်းချန်မြို့၏ အစောင့်အရှောက်" ဆိုသော ဘွဲ့အမည်က အင်တာနက်နှင့် လူအချင်းချင်း ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် တစ်မြို့လုံးသို့ တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

ချူးရှန့်၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သတင်းက သူ လုံးဝ မသိရှိဘဲနှင့် ယခင်က မကြုံစဖူး အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်။

မီဒီယာမုန်တိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်ရှိသော ကျန်းချန်မြို့၏ "အသစ်ခန့်အပ်ခြင်းခံရသော အစောင့်အရှောက်" ဖြစ်သူ ချူးရှန့်က နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲ၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေခဲ့၏။

သူက ယခုလေးတင် လက်ဆေးထားပြီး နောက်ဆုံးတွင် စေးကပ်နေသော သကြားစွန်းထင်းမှုများကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ပြီး ချူးရှန့်၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ကာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာ ဖြစ်နေ၏။

သူက ပြန်ကြားရေးဌာနမှ အဘိုးကြီးလျိုထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ အဘိုးကြီးလျိုမှာ ပေါင် ၂၀၀ အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။

"အဘိုးကြီးဝမ်... မင်း တော်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ... ငါတို့ ရဲတပ်ဖွဲ့အတွက် မင်း ရွှေတွင်းတူးမိသွားပြီ... မင်းရဲ့ စစ်သားက ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်နေပြီ... သူ နာမည်ကြီးသွားပြီကွ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ မှင်တက်နေဆဲဖြစ်၏။

သူက ချူးရှန့်ဆီ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အသံများ အက်ကွဲနေလေသည်။

"ကောင်လေး... မင်း အခု နာမည်ကြီးနေပြီ... အံ့မခန်းကို နာမည်ကြီးနေတာ..."

ချူးရှန့်က ခေါင်းလှည့်လာကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွား၏။

"နာမည်ကြီးတယ်..."

သူက သူ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဲ့သကြားလုံးကို မစားခဲ့လို့လား..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း "..."

သူ၏ သွေးပေါင်ချိန်များ ပြန်လည်မြင့်တက်လာသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက လက်ကို အားနည်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... မင်း နားလည်ဖို့ မလိုပါဘူး... အတွင်းထဲမှာ 'ဧည့်သည်' က စောင့်နေတယ်... ဝင်သွားလိုက်ဦး..."

သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် နတ်ပူးခံရသကဲ့သို့ စကားတစ်ခွန်း ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ..."

ချူးရှန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာက ပုံမှန် အေးစက်ခက်ထန်သော အမူအရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူက စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

အခန်းထဲတွင်တော့ အမာရွတ်မျက်နှာနှင့် သူ၏ ကြံရာပါနှစ်ဦးက တုန်ယင်ကာ အတူတကွ ပူးကပ်နေကြသည်။

ကျန်းချန်မြို့ရှိ လူအားလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် "အစောင့်အရှောက်" ဟု ကိုယ်စားပြုနေသော ထိုရင်းနှီးနေသည့် မျက်နှာကို တံခါးဝတွင် မြင်လိုက်ရသောအခါ။

ထိုလူသုံးဦး၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားတော့၏။

ငရဲပြည်၏ တံခါးပေါက်များက သူတို့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

အခန်း(၁၀၆) မင်း၏မျက်နှာက အမှန်တရားပြောဆေးထက် ပို၍ အစွမ်းထက်၏

“ဒုန်း..."

ချူးရှန့်၏ အနောက်ဘက်ရှိ စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း သံတံခါးကြီးက ပိတ်သွားခဲ့၏။

အသံက သိပ်မကျယ်လောင်လှပေ။

သို့သော်လည်း အမာရွတ်မျက်နှာအတွက်မူ ၎င်းက တံခါးပိတ်သံနှင့် မတူဘဲ ငရဲပြည်မှ တရားသူကြီးတစ်ဦးက သူ၏ တရားစီရင်ရေးသစ်သားတုံးကို ထုလိုက်သည့်အသံနှင့် ပိုတူနေခဲ့သည်။

ပြီးသွားချေပြီ...

ဤသည်က သူ၏စိတ်ထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော အတွေးပင်ဖြစ်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စစ်ဆေးမေးမြန်းရေးစားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ဆေးလိပ်ပြာခွက်ထဲတွင် စီးကရက်တိုများ ပြည့်လျှံနေပြီဖြစ်၏။

"နာမည်..."

အမာရွတ်မျက်နှာက တုန်ယင်သွားပြီး စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လီ... လီဟူ..."

"ပြောစမ်း... မင်းကို အဲ့လိုလုပ်ဖို့ ဘယ်သူက အမိန့်ပေးတာလဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စားပွဲကို ခေါက်လိုက်၏။

လီဟူ၏ နှုတ်ခမ်းများက လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေသော်လည်း သူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။

သူ မပြောရဲချေ။

ဖွင့်ပြောလိုက်ပါက သေချာပေါက် သေရမည်ဖြစ်ပြီး တိတ်တိတ်နေခြင်းက မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်ကောင်း ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို "လက်အိတ်ဖြူ" တွင် ကြီးမားလှသော အင်အားရှိ၏။ သူသာ ဤမုန်တိုင်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သရွေ့ သူ့ကို ထိုနေရာမှ ခေါ်ထုတ်သွားရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ထိုသူက သေချာပေါက် ရှာဖွေပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သရွေ့…

သူ၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ဒေါသများက ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။

"မင်းမပြောရုံနဲ့ ငါတို့က ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား..."

"ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်... ဝန်ခံရင် သက်ညှာစွာ စဉ်းစားပေးမယ် ဆိုပေမဲ့ ငြင်းဆန်နေရင်တော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမယ်..."

"ငါ မကြားဘူး" ဟု ပြောနေသည့်အလား လီဟူက ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

ဒေါသထွက်သွားသော ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စားပွဲပေါ်ရှိ အမှုတွဲဖိုင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လီဟူ၏ မျက်နှာဆီသို့ ပစ်ပေါက်ရန် ရွယ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူက အောင့်အည်းထားလိုက်သည်။

သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး တံခါးစောင့်တစ်ဦးကဲ့သို့ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော ချူးရှန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ထက်မြက်ပြီး စောဒကတက်စရာကောင်းသော အကြံဉာဏ်တစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ ကုလားထိုင်ကို နောက်သို့ တွန်းလိုက်ပြီး ဘေးဘက်မှ မှတ်စုစာအုပ်နှင့် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ ချူးရှန့်ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။

"ချူးရှန့်... လာပြီး ခဏလောက် ထိုင်နေလိုက်အုံး..."

"အချိန်ကိုက်ပဲ... မင်းရဲ့ ရေသယ်ပို့တဲ့ အစီရင်ခံစာကို ရေးလိုက်..."

"မင်း ဘယ်လိုဝင်သွားပြီး ဘယ်လိုထွက်လာခဲ့လဲ ဆိုတာကစပြီး အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးချလိုက်..."

ချူးရှန့်က "အိုး..." ဟုဆိုလိုက်ပြီး မည်သည့်အမူအရာမျှမရှိဘဲ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ လီဟူနှင့် တည့်တည့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

တရားခံများအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော ကုလားထိုင်က သူ၏အောက်တွင် ညည်းတွားသံ ထွက်ပေါ်သွား၏။

လီဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

သူ အနံ့ရနေ၏။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အမျိုးသားထံမှ ချွေးနံ့နှင့် ရောနှောနေသော သံချေးနံ့သဲ့သဲ့ သွေးနံ့တစ်မျိုးကို သူ ရနေခဲ့သည်။

၎င်းက စစ်မြေပြင်တွင် အလောင်းပုံများကြားမှ သူ တွားသွားထွက်လာခဲ့စဉ်က သူ ရခဲ့ဖူးသည့် အနံ့မျိုးပင်ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်က သူ့ကို မကြည့်ခဲ့ပေ။

ချူးရှန့်က ခေါင်းကို ငုံ့ထားရုံသာ ငုံ့ထားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဘောပင်နှင့် မှတ်စုစာအုပ်ကိုသာ အကဲခတ်နေခဲ့၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ရွှေ့ကာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးကဲ့သို့ ချူးရှန့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခုရေးလေ... ဘာတွေငိုင်နေတာလဲ..."

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"အလင်းရောင်က နည်းနည်း မှိန်နေတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက သဘာဝကျကျပင် လက်လှမ်းကာ စားပွဲပေါ်ရှိ စားပွဲတင်မီးအိမ်အဟောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

သူက မီးအိမ်အဖုံးကို အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ မှတ်စုစာအုပ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

မှိန်ပျပျ အဝါရောင်အလင်းတန်းက ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အောက်မှနေ၍ ချက်ချင်း ထိုးဟပ်သွားခဲ့သည်။

အလင်းရောင်က သူ၏ မြင့်မားသော ပါးရိုးများနှင့် မေးရိုးများကို လင်းထိန်သွားစေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များ၊ နှာခေါင်းဘေးဘက်များနှင့် သူ၏ မျက်ခုံးရိုးမှနေ၍ နှုတ်ခမ်းထောင့်အထိ ဆင်းသွားသော အမာရွတ်တို့က ပို၍နက်ရှိုင်းသော အရိပ်များထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ပြောင်းလဲနေသော အလင်းနှင့် အရိပ်ထဲတွင် ထိုအမာရွတ်က အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ချောက်နက်ကြီးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကင်းခြေများတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ၎င်းက ဖြည်းညင်းစွာ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေသည်။

၎င်းက မျိုချရန်အတွက် သူ၏ သားကောင်ကို ရွေးချယ်နေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီဟူ၏ အသက်ရှူသံက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။

သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွား၏။

အမှန်တကယ်တော့ ချူးရှန့်က မီးအိမ်က လုံလောက်အောင် လင်းရဲ့လား ဆိုသည်ကိုသာ ကြည့်ချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီဟူ၏ အမြင်တွင်မူ…

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု မရှိသလို ဒေါသလည်းမရှိဘဲ မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျိုးမှပင် မရှိခဲ့ပေ။

သားသတ်ရုံတစ်ခုတွင် တိရစ္ဆာန်များကို ရွေးချယ်နေသကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော တည်ငြိမ်မှုသာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူ သတိရသွား၏။

သူက သူငယ်တန်းကျောင်းတွင် ဤမျက်လုံးများ၏ ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထိုအကြည့်က ဤသို့ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

"မင်းက ပေါင်းစားခံချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် ပြုတ်စားခံချင်တာလား..."

"မင်းရဲ့ အရိုးတွေကို ဟင်းရည်လုပ်ရမလား ဒါမှမဟုတ် ခွေးတွေကို ကျွေးရမလား..."

လီဟူက သူ၏ ပေါင်ကြားထဲတွင် ပူနွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်တည်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြင်ပအင်အားစုများ သူ့ကို လာကယ်မည်ဟူသော ခိုင်မာသည့် ရေကာတာကြီးဟု သူထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစစ်လိုင်းများက…

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တွင်းနက်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအကြည့်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။

"ကျွန်... ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်..."

လီဟူ၏ အသံက ကော်ဖတ်စားခံထားရသကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်၊ အက်ကွဲနေပြီး မျက်ရည်များ ရောစွက်နေခဲ့၏။

ချူးရှန့်က ရေသယ်ပို့သည့် အစီရင်ခံစာဟူသော စကားလုံးများကို ရေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို နားမလည်နိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချက်တည်းသော အကြည့်လေးပင်။

"ဝါး..."

လီဟူက ဆက်၍ မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ သကြားလုံး အလုခံလိုက်ရသော သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အော်ဟစ် ငိုယိုချလိုက်တော့၏။

"ကျွန်တော် ဝန်ခံပါ့မယ်... ကျွန်တော် အကုန်လုံး ဝန်ခံပါ့မယ်... ကျေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အဲ့သလို မကြည့်ပါနဲ့... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း ယခုလေးတင် မီးညှိထားသော စီးကရက်က "ဖုတ်" ခနဲ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့သည်။

သူ လုံးဝ ဆွံ့အသွား၏။

သို့ဆိုလျှင်... သူ ဝန်ခံလိုက်ပြီပေါ့…

*ချူးရှန့်က မေးခွန်းတစ်ခွန်းတောင် မမေးရသေးဘူးလေ…*

တစ်ဖက်မှ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ လီဟူက ငိုယိုအော်ဟစ်ရင်း စကားလုံး ရေကာတာကြီးကို ဖွင့်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြောချလိုက်တော့၏။ သူ၏ စကားပြောသံက စက္ကန့်ဝက်ခန့်ပင် နှေးကွေးသွားမည်ကို သူက ကြောက်ရွံ့နေသည်။

"အဲဒါက 'လက်အိတ်ဖြူ' ပါ... 'လက်အိတ်ဖြူ' လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်ခဲ့တာပါ..."

"သူက ကျွန်တော့်ကို စရန်ငွေ တစ်သန်းပေးခဲ့ပြီး အလုပ်ပြီးသွားရင် နောက်ထပ် သန်းတစ်ရာ ထပ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်..."

"ကျွန်တော်တို့က 'နိုင်တင်ဂေးလ်' လို့ခေါ်တဲ့ လိုင်းတစ်ခုတည်းရှိတဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲလ်ကနေ ဆက်သွယ်ခဲ့ကြတာပါ... အရောင်းအဝယ်ကို အနောက်ဘက်မြို့က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဆိပ်ခံတံတားမှာ လုပ်ခဲ့တာပါ..."

"သူက ကျွန်တော့်ကို လိပ်စာတစ်ခုလည်း ပေးခဲ့သေးတယ်... စစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးခဲ့ရင် အဲ့နေရာကိုသွားပြီး 'အပ်ချုပ်သမား' လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ပြောခဲ့တယ်..."

ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ ပဲများကို လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ အချက်အလက်များ အားလုံးကို သူက တစ်ဟုန်ထိုး ပြောချလိုက်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် သူ့ဘေးရှိ မှတ်တမ်းတင်သူတို့မှာ အလုပ်များသွားကြပြီး သူတို့၏ ဘောပင်များက မှတ်စုစာအုပ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသား လမ်းကြောင်းများ ချန်ရစ်သွားကြသည်။

ချူးရှန့်က ဘောပင်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏ လက်က လေထဲတွင် တန့်နေခဲ့၏။

သူက မျက်ရည်နှပ်ရည်များ ထွက်ကာ ငိုယိုနေသော မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ဓားပြကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များက ပို၍ပင် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။

*ဒီလူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ...ငါ တစ်ခုခုများ ပြောလိုက်မိလို့လား…*

*ငါဟာငါ အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်လောက်ပဲ ရေးချင်ခဲ့တာလေ…*

လီဟူက အော်ဟစ်ပြီးသွားပြီးနောက် ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက မကျေနပ်သေးဟု မှတ်ယူလိုက်၏။

အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ကြီးစိုးသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိသေးတယ်..."

အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်းကို သတိရသွားသည့်အလား သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးတယ်... 'လက်အိတ်ဖြူ' ကို ကျွန်တော် တစ်ခါ မြင်ဖူးတယ်..."

"ကျွန်တော့်ကို စက္ကူပေး... ဘောပင်ပေး..."

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ပုံဆွဲပြနိုင်တယ်... ကျွန်တော်က ပန်းချီဆွဲ အရမ်းတော်တာ... ငယ်ငယ်ကဆို ဆုတွေတောင် ရဖူးတယ်..."

"ကျွန်တော် ဆွဲပေးပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို... သူ့ကို ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခွင့် မပေးပါနဲ့..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက အချိန်အတော်ကြာ ဆွံ့အသွားပြီးမှ တုံ့ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သူက ချူးရှန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီဟူကို ကြည့်လိုက်ကာ အလွန်ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ပုံကြမ်းဆွဲစာအုပ်အသစ် တစ်အုပ်နှင့် ခဲတံတစ်ချောင်းကို သူတို့ဆီ တွန်းပေးလိုက်၏။

လီဟူမှာ ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားတော့သည်။

သူက ခဲတံကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်ကာ မကြုံစဖူး အာရုံစိုက်မှုဖြင့် စက္ကူပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပုံကြမ်းစဆွဲလေတော့၏။

သူ၏ လက်များက တုန်ယင်နေဆဲပင်။

သို့သော်လည်း ခဲတံထိပ်က မှတ်သားလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

၎င်းက လူတစ်ယောက်၏ ပုံတူကို ဆွဲနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ဆွဲနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲတွင် အလွန်

ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ကပ္ပတိန်တစ်ဦး၊ မှတ်တမ်းတင်သူတစ်ဦးနှင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ရှိသော ရဲအရာရှိတစ်ဦးတို့က မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်အထိ ငိုယိုနေသော ဓားပြတစ်ဦးကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။

သူ ပုံဆွဲနေသည်ကို ကြည့်နေကြ၏။

ဘေးခန်းတွင် အကျဉ်းချခံထားရသော အခြား ကြံရာပါနှစ်ဦးမှာလည်း သူတို့ခေါင်းဆောင်၏ ငိုသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပြိုလဲသွားကြပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် သူတို့၏ ပြစ်မှုများကို ရဲများထံ အပြိုင်အဆိုင် ဝန်ခံနေကြပြီဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါပဲ... သူက မျက်ရစ်မပါဘူး..."

"နှာခေါင်း... နည်းနည်း ပိုမြင့်မယ်... ဟုတ်ပြီ... ဟုတ်ပြီ... ဟုတ်ပြီ..."

လီဟူက ပုံဆွဲရင်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ပုံရိပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေခဲ့၏။

ဆယ်မိနစ် ကြာပြီးနောက်။

သူက ခဲတံကို ချပစ်လိုက်ပြီး ပူဇော်သက္ကာယ တစ်ခုကို ဆက်သသည့်အလား ပုံဆွဲစက္ကူကို ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းရှေ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းပေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ သူပဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ပုံဆွဲစက္ကူကို ကောက်ယူလိုက်၏။

စက္ကူပေါ်တွင် ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်တပ်ထားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခုရှိနေသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။

မျဉ်းကြောင်းများက တိကျသေချာပြီး အရိပ်အလင်းများကို ကောင်းစွာ ထည့်သွင်းထား၏။

၎င်း၏ အသက်ဝင်မှုက အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် အနုပညာ အကယ်ဒမီများမှ ပါမောက္ခများပင်လျှင် သတိပြုမိသွားနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ဤနတ်ဘုရားအဆင့် ပုံတူပန်းချီကို ကိုင်ထားရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာပြီး လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသော ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်၏။

သူက ရင်ထဲမှလာသော မှတ်ချက်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

"ချူးရှန့်..."

"မင်းရဲ့ မျက်နှာက အမှန်တရားပြောဆေး ဘယ်ဟာထက်မဆို ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်..."

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာ ကွပ်ကဲရေးစင်တာတွင် ယခုလေးတင် ဆွဲထားသော ပုံတူကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး လန်ဖုန်း၏ မိုဘိုင်းဖုန်းထံသို့ ပေးပို့လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

လန်ဖုန်း၏ အကြည့်က မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ အမြဲတမ်း ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသော မျက်နှာအမူအရာတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ သူငယ်အိမ်များက အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွား၏။

"အဲဒါ သူလား..."

ပုံကို ချဲ့ကြည့်ရန် လန်ဖုန်းက မျက်နှာပြင်ကို လက်ချောင်းဖြင့် ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။

သူက ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုရင်းနှီးနေသည့် မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ အသံတွင် အလေးအနက်ရှိမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်လာခဲ့၏။

"'အပ်ချုပ်သမား'..."

"သူ့မှာ တကယ်ပဲ ကျန်းချန်မြို့မှာ ဒုတိယ အခြေစိုက်စခန်း ရှိနေတာလား..."