အခန်း (၁၀၇-၁၀၈)

အခန်း(၁၀၇) ဆရာမအချောလေး၏ ကျေးဇူးတင်စကား

နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲ၏ ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ရုံးခန်းမှာ ပုံမှန် "တိတ်ဆိတ်မှု" အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သေချာသည်ကတော့ ဤတိတ်ဆိတ်မှုဆိုသည်က နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ စည်ပင်ရဲဌာနမှ ဖက်စ်ပို့လိုက်သော စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အကူအညီတောင်းခံစာကို ကိုင်ထားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေ၏။ ၎င်းအပေါ်တွင် နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားသော ဓားပြ လီဟူ ရေးဆွဲထားသည့် "အပ်ချုပ်သမား" ၏ ပုံတူပန်းချီကား ပါရှိနေသည်။

အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့က တရားဝင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာပြီဖြစ်၏။

ကျန်းချန်မြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားမည့် ရေအောက်ရေစီးကြောင်းတစ်ခုက အုံကြွလာနေပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန်တိုင်းကို စတင်မီးမွှေးခဲ့သူ ချူးရှန့်ကတော့ သူ၏ခုံတွင် ထိုင်ကာ ကီးဘုတ်လေးတစ်ခုနှင့် အကြိတ်အနယ် တိုက်ပွဲဆင်နွှဲနေ၏။

သူ့ရှေ့ရှိ ကွန်ပျူတာစခရင်ပေါ်မှ စာရွက်အလွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် ကြီးမားပြီး အထီးကျန်ဆန်လှသော စာလုံးလေးလုံးသာ ရှိနေသည်။

ရေပို့ဆောင်ရေး အစီရင်ခံစာ။

ဤသည်က ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းထံမှ တိုက်ရိုက်အမိန့်ဖြစ်၏။ သူက နေကြာသူငယ်တန်းကျောင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အသေးစိတ် အစီရင်ခံစာတစ်စောင် ရေးရမည်ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်က ခေါင်းငုံ့ထား၏။ အကြင်နာကင်းမဲ့လှသော ဓားပြများကိုပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေနိုင်သည့် သူ၏လက်ချောင်းများက ယခုအခါတွင် အလွန်တရာ ကိုးရိုးကားယားနိုင်နေပုံရပေသည်။

သူက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဗုံးတစ်လုံးကို အသက်မဲ့သွားစေမည့် အင်အားမျိုးဖြင့် ကီးဘုတ်ပေါ်ရှိ ခလုတ်တစ်ခုကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ဖြောင်း..."

ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ့ဘေးနားရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကျန်းရွှိုက်မှာ သူ၏ဘောပင်ကိုပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းရွှိုက်က သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ချူးရှန့်မှာ ဖျက်ရန်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရုံသာဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော်လည်း ထိုအသံက အရိုးတစ်ချောင်း ကျိုးသွားသည့်အလား ထင်ရပေသည်။

ချူးရှန့်မှာ အလွန်စိတ်ညစ်နေ၏။

ဤအံစာတုံးလေးများက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရာဇဝတ်ကောင်များထက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အများကြီး ပိုခက်ခဲနေသည်။

ရုံးခန်းတစ်ခုလုံး ကီးဘုတ်ခေါက်သံများ၊ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ သက်ပြင်းချသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင် တံခါးဝဆီမှ ညင်သာသော ခြေသံများနှင့်အတူ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာခဲ့၏။

နီကိုတင်း၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်နှင့် ကိုယ်နံ့တို့ ရောနှောနေသော ရုံးခန်းထဲရှိ ရှုပ်ထွေးလှသည့် အနံ့အသက်များက ချက်ချင်းပင် သန့်စင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

လူတိုင်းက အလိုအလျောက်ပင် မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

အရောင်ဖျော့ဖျော့ ပန်းပွင့်ဒီဇိုင်း ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။

သူမကား နေကြာသူငယ်တန်းကျောင်းမှ ဆရာမ လင်းဝမ်ချင့်ပင် ဖြစ်၏။

သူမက ပလတ်စတစ်ကြည်များဖြင့် ထုပ်ပိုးထားပြီး လှပသော ဖဲပြားများ တပ်ဆင်ထားသည့် ကြီးမားလှသော သစ်သီးခြင်းနှစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာရာ တော်တော်လေး လေးလံမည့်ပုံပေါ်ပေသည်။

သူမ၏ အကြည့်များက ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးကို အလျင်အမြန် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားခဲ့၏။

ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးရှိ ရဲအရာရှိများ၏ လှုပ်ရှားမှုများက နှေးကွေးသွားကြသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားခြင်းမရှိဘဲ ထိုအရပ်ဆီသို့ မျက်လုံးထောင့်များမှနေ၍ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

လင်းဝမ်ချင့်က သူမ၏ သတ္တိကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ချူးရှန့်ရှိရာသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တောက်... တောက်... တောက်... ဟူသော ပြတ်သားသည့် အသံတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ခြေသံတစ်ချက်စီတိုင်းက ကြည့်ရှုနေသူများ၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

ရေသန့်စက်မှ ရေတစ်ခွက် ခပ်လာသည့် စုရှောင်ယာက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး စက္ကူခွက်လေး အနည်းငယ် ပုံပျက်သွားသည်အထိ သူမလက်က ဆုပ်ချေလိုက်မိ၏။

လင်းဝမ်ချင့်က ချူးရှန့်အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ့အပေါ်သို့ အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာသည့်တိုင်အောင် ချူးရှန့်မှာ ကီးဘုတ်နှင့် တိုက်ပွဲဝင်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့၏။

သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ နူးညံ့သော်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေသော ထိုမျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အရာရှိချူး... အရာရှိချူး..."

လင်းဝမ်ချင့်၏ အသံက အလွန်တိုးညင်းနေပြီး သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်နေ၏။

သူမက သစ်သီးခြင်းတစ်ခြင်းကို ချူးရှန့်၏ စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။

စားပွဲခုံထံမှ တကျွိကျွိမြည်သံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဟိုနေ့ကအတွက် အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူမက အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ပို၍ လေးလံသော အခြားသစ်သီးခြင်းတစ်ခြင်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားသွားမှုနှင့်အတူ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် အနည်းငယ်ပွနေသော သူမဂါဝန်၏ လည်ပင်းပေါက်က အနည်းငယ် လျောကျသွားခဲ့၏။

နူးညံ့ဖြူစင်သော အသားအရည်နှင့် လှပတင့်တယ်လှသည့် ညှပ်ရိုးတစ်ခုက လင်းထိန်နေသော ရုံးခန်းမီးရောင်အောက်တွင် ခဏတာမျှ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ဤဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ကျန်းရွှိုက်မှာ ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားသွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့ကာ စာရွက်စာတမ်းများကို စီစဉ်နေဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နားရွက်များကတော့ အင်တင်နာများထက်ပင် ပို၍ ထောင်နေခဲ့၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်ခွံများက လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို မှုတ်လိုက်သော်လည်း တက်လာသော ရေနွေးငွေ့များကြားမှ သူ၏မျက်လုံးများက ထိုမြင်ကွင်းဆီသို့ အတိအကျ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

"ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ သေးငယ်တဲ့ လက်ဆောင်လေးတစ်ခုပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ..."

လင်းဝမ်ချင့်က သစ်သီးခြင်းကို ချလိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူမ၏ ပါးပြင်များက မှည့်နေသော ပန်းသီးများကဲ့သို့ ပို၍ နီရဲလာခဲ့သည်။

ချူးရှန့်မှာ နောက်ဆုံးတွင် စာဘယ်လိုရိုက်ရမလဲဟူသော ဒဿနိကဗေဒဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်းမှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ခဲ့၏။

သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ၁.၉ မီတာကျော်သော အရပ်က မျက်မြင်မရသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လင်းဝမ်ချင့်၏ သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့၏။

လင်းဝမ်ချင့်က မသိစိတ်မှ ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်မိပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အခြားသူများက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ မျက်နှာဟု မြင်ကြသော်လည်း သူမကမူ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို စိတ်အေးသက်သာစေသော စွမ်းအားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

ချူးရှန့်က စားပွဲပေါ်ရှိ တောင်လိုပုံနေသော သစ်သီးများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ကန့်သတ်ချက်ရှိလှသော လူမှုရေးဝေါဟာရများဖြင့် ဤအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သင့်လျော်သော စကားလုံးများကို ရှာမတွေ့နိုင်ဖြစ်နေခဲ့၏။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူက စကားအနည်းငယ်ကို အတင်းညှစ်ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါ..."

ထို့နောက် သူက သစ်သီးခြင်းနှစ်ခြင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အရမ်းများလွန်းတယ်..."

သူ၏ တိုးညင်းပြီး တိုတောင်းလှသော အဖြေကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း လင်းဝမ်ချင့်မှာ အဖယ်ခံလိုက်ရသည်ဟု မခံစားရဘဲ အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်ခုံးလေးများက လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွား၏။

"မများပါဘူး... လုံးဝ မများပါဘူး... ကလေးတွေ အကုန်လုံးက သူတို့ကို ဦးလေးဝက်ဝံ ကယ်ခဲ့တာလို့ ပြောကြလို့ ဒါက လူတိုင်းစုပေါင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လာတာပါ..."

ဦးလေးဝက်ဝံ…

ချူးရှန့်၏ နှုတ်ခမ်းများက မသိမသာလေး လှုပ်ခတ်သွားခဲ့၏။

ဖိနှိပ်ထားရပြီး မွန်းကြပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ရယ်သံများက ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ချူးရှန့်၏ အကူအညီမဲ့နေပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းဝမ်ချင့်၏ စိုးရိမ်မှုများက အတော်လေး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

သူမရှေ့မှ အမျိုးသားက အပြင်ပန်းတွင် ရက်စက်ပုံပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အတွင်းစိတ်တွင် ကိုးရိုးကားယားနိုင်လှသည့် ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

*ချစ်စရာကောင်းတယ်…*

ဤအတွေး သူမခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည်နှင့် သူမက ပို၍ ရဲရင့်လာခဲ့၏။

သူမက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးကို လျှော့ချလိုက်သည်။

"အရာရှိချူး... လူတိုင်းက ရှင်ကြည့်ရတာ ရက်စက်ပုံပေါ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

သူမ စကားပြောအပြီးတွင် သေချာနားထောင်နေကြသော ရုံးခန်းထဲရှိ ရဲအရာရှိအားလုံးမှာ အသက်ရှူမှားသွားကြ၏။

ဒုက္ခပါပဲ... ဤမိန်းကလေးကတော့ မြေမြှုပ်မိုင်းကို တက်နင်းမိတော့မည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး အချိန်မရွေး ပြေးသွားကာ ဝင်ရောက်ကယ်တင်ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လင်းဝမ်ချင့်၏ နောက်စကားများက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။

"...ဒါပေမဲ့ ရှင်က အနူးညံ့ဆုံး နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်..."

သူမ၏ အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း အလွန် ရှင်းလင်းနေပြီး စကားလုံးတိုင်းကို ရုံးခန်း၏ ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လေထုကပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ထို့နောက် သူမက လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေမည့် အရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

သူမက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ချူးရှန့်ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ဂရုမစိုက်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အင်း... ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ရှင့်ကို ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးချင်လို့ပါ..."

“ရှင့်မှာ... ရည်းစားရှိလား…”

ဝုန်း…

ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ဟူသော ရေကန်ငယ်လေးအတွင်းတွင် ဤစကားလုံးများက ရေအောက်ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပေသည်။

ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးက သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ ပြင်းလှသော လက်ဖက်ရည်ကြမ်းများ သီးသွားပြီး သူ၏အဆုတ်များပင် ထွက်ကျလာမတတ် အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးနေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ အသည်းရောင်ကဲ့သို့ နီရဲသွားခဲ့၏။

ကျန်းရွှိုက်၏ ဘောပင်မှာ ဒုတ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး စားပွဲအောက်သို့ လိမ့်ဝင်သွားသော်လည်း သူက သတိပင် မထားမိပေ။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် စုရှောင်ယာ၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူခွက်မှာ ဘုန်း ခနဲ ပေါက်ပြဲသွားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ရေများ ယိုဖိတ်ကျလာခဲ့သည်။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားလိုက်ပြီး ရှာလကာရည်အိုးတစ်အိုးလုံး မှောက်ကျသွားသကဲ့သို့ မနာလိုမှု ဝေဒနာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤဆရာမလင်းက ကြည့်ရတာ အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး နူးညံ့ပုံပေါ်ပေမဲ့ သူမက ဘာကြောင့် ဤမျှ မြန်ဆန်ပြီး တိုက်ရိုက်ကြီး လုပ်ဆောင်ရသနည်း။

ရဲအရာရှိအားလုံးက သူတို့ လုပ်နေသည့် အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ဂေါ်ဇီလာ ဆင်းသက်လာသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြေကြွက်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ ရုံးခန်းအလယ်ရှိ အလှမယ်နှင့် သားရဲမြင်ကွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။

နူးညံ့ပြီး လှပသော ဆရာမလေးတစ်ဦးက ရဲစခန်းတစ်ခုလုံးတွင် အကြမ်းကြုတ်ဆုံးသော လူသားလက်နက် ကို လူတိုင်းရှေ့တွင် သူမ၏ အချစ်ကို ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်သည်လေ။

ဤသည်က အက်စ်အဆင့် အမှုတစ်ခုထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေပေသည်။

ချူးရှန့်မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့၏။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြဿနာတစ်ခုကြောင့် သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အလုပ်မလုပ်တော့ချေ။

*ရည်းစား...အဲဒါက ဘာလဲ… မစ်ရှင်လျှို့ဝှက်ကုဒ် အသစ်တစ်ခုများလား…*

သို့တည်းမဟုတ် ဖမ်းဆီးရမည့် ရာဇဝတ်မှု သံသယရှိသူ တစ်ဦးဦးများလား...။

သူက လင်းဝမ်ချင့်၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် စိုးရိမ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဤလေထုထဲတွင် လင်းဝမ်ချင့်၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ရုံးခန်းတစ်ခုလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်၌ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ယုတ္တိဗေဒအရ မရှိဘူး... အဲဒါက ဘာလဲ... ဟု ချူးရှန့် ဖြေဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။

အေးစက်သော်လည်း အာဏာပါသော အသံတစ်ခုက ရုံးခန်းတံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ထမင်းစားချင်ရင်တော့ တန်းစီစောင့်ရလိမ့်မယ် ထင်တယ်..."

အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း ထက်မြက်သော ရေခဲချွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ရုံးခန်းထဲရှိ မသဲကွဲသော နောက်ကြောင်းပြောလေထုကို ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

တံခါးဝတွင် အနက်ရောင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသုံးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်ကာ မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လက်ပိုက်လျက် တံခါးဘောင်ကို မှီကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

သူမ၏ အကြည့်များက လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ သူမနှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးတစ်ခုက ကစားနေ၏။

သူမကား ဘီလီယံနှင့်ချီတန်သော နည်းပညာအုပ်စု၏ စီအီးအို ချင်ယွိပင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း (၁၀၈) သူဌေးမ၏ ကျေးဇူးဆပ်ပုံ

ချင်ယွိပင်းက လှုပ်ရှားလိုက်၏။

သူမနောက်ရှိ နေကာမျက်မှန်နှင့် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော သက်တော်စောင့်နှစ်ဦးက တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသည့် သံမဏိရဲတိုက်ကြီးနှစ်ခုအလား မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မမြင်ရသည့် ဖိအားကြောင့် ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးရှိ လေထုက ပို၍ လေးလံလာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ရဲစခန်းခွဲ၏ ကြမ်းခင်းအဟောင်းပေါ်တွင် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်သံက ပြတ်သားပြီး စည်းချက်ကျကျ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

ခြေလှမ်းတိုင်းက ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ပျက်စီးလွယ်သော နှလုံးသားပေါ်သို့ နင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ပါးပြင်များ နီရဲကာ ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် လင်းဝမ်ချင့်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး သူမက ရုံးခန်းအလယ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့၏။

သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ပစ်မှတ်က ယခုလေးတင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာခန့် ပိုရှည်နေသော အမျိုးသားပင်ဖြစ်ပေသည်။

ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

လူတိုင်းက အသက်ရှူအောင့်ထားကြပြီး စာစီစာရိုက်သံများပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ချင်ယွိပင်းက ချူးရှန့်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူမက ရုံးခန်းတစ်ခုလုံး၏ တစ်နှစ်စာ လစာနှင့် ညီမျှသော တန်ဖိုးရှိသည့် အားမက်စ်အိတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပေသည်။

အနက်ရောင်ကတ်ပြားတစ်ခုပင်တည်း။

အလင်းရောင်အောက်တွင် ကတ်ပြား၏ အနားသတ်များက မှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေ၏။

ချင်ယွိပင်းက ကတ်ပြားကို သွယ်လျသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် ညှပ်ထားပြီး ချူးရှန့်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အရာရှိချူး..."

သူမ၏ အသံက ပျင်းရိလေးတွဲနေသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ငြင်းဆန်၍မရသော အင်အားများလည်း ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ရှင်က ကျွန်မသားလေးနဲ့ ကျွန်မတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့တာပါ..."

"ဒီကတ်မှာ လျှို့ဝှက်နံပါတ် မရှိသလို သုံးစွဲခွင့် ကန့်သတ်ချက်လည်း မရှိပါဘူး... ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်မှု အနည်းငယ်မို့ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ..."

ရုံးခန်းထဲရှိ ရဲအရာရှိအားလုံး၏ မျက်လုံးများက ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားကြ၏။

အနက်ရောင်ကတ်ပြားပေတည်း။

ဒဏ္ဍာရီလာ အကန့်အသတ်မဲ့ အနက်ရောင်ကတ်ပြားပင်ဖြစ်၏။

တစ်သက်လုံး ရုပ်ရှင်ထဲတွင်သာ မြင်ဖူးခဲ့သော အရာများကို ယနေ့တွင် အပြင်လက်တွေ့၌ တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။

လင်းဝမ်ချင့်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားခဲ့၏။

သစ်သီးခြင်းကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်များက မသိမသာ တင်းကြပ်သွားသည်။

ချူးရှန့်က အနက်ရောင်ကတ်ပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွိပင်း၏ နူးညံ့သော်လည်း အေးစက်နေသော မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်ခုံးများက တစ်ဖန် တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့မှာ စည်းကမ်းရှိတယ်..."

သူက စကားလုံးအနည်းငယ်ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ လက်ခံလို့မရဘူး..."

ချင်ယွိပင်းက သူ ဤသို့ ပြောလာမည်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပုံရပေသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းထက်ရှိ အပြုံးက ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာ၏။

သူမက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးကို ကျဉ်းမြောင်းသွားစေသည်။

အဆင့်မြင့် ရေမွှေး၏ ပြင်းရှသော ရနံ့က မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ သဘာဝရနံ့နှင့် ရောယှက်ကာ ချူးရှန့်၏ အာရုံများထဲသို့ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွား၏။

ဤရနံ့က သူ ယဉ်ပါးနေကျဖြစ်သော သွေးနံ့၊ ယမ်းနံ့နှင့် ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ အပုပ်နံ့တို့နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပေသည်။

၎င်းက သူ့ကို အနည်းငယ် နေရခက်စေခဲ့၏။

ချင်ယွိပင်းက ခြေဖျားကို အနည်းငယ် ထောက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ကိုင်းကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီများကို ချူးရှန့်၏ နားအနီးသို့ ကပ်လိုက်သည်။

သူမက သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း ပိုက်ဆံအကြောင်း မပြောကြတော့ဘူးလေ..."

နွေးထွေးသော လေငွေ့လေးက ချူးရှန့်၏ နားရွက်ကို ဖြတ်တိုက်သွားသည်။

"တခြားအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့..."

"ကျွန်မက ကျန်းချန်မှာ အကြီးဆုံး လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အကြီးကဲ အတိုင်ပင်ခံတစ်ယောက် လိုအပ်နေတယ်... ရှင့်ရဲ့ တစ်နှစ်စာ လစာကို ပြောလိုက်ပါ..."

"ကျွန်မ အပါအဝင် ကုမ္ပဏီထဲက လူတိုင်းက ရှင့်ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ရှိနေမှာပါ..."

"ဘယ်လိုလဲ..."

ဝုန်း…

ချူးရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် 【ရက်စက်တဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း စနစ်】 ၏ မျက်နှာပြင်က ရုတ်တရက် အနီရောင် အချက်ပေးသံများ အရိုင်းအစိုင်းဆန်စွာ လင်းလက်လာခဲ့၏။

【သတိပေးချက်... အမည်မသိ ပြင်းထန်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စက်ကွင်းကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည်...】

【ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေဆဲဖြစ်သည်... ပစ်မှတ်၏ ခံစားချက်များ - အောင်နိုင်လိုစိတ်၊ တန်ဖိုးထားမှု၊ စူးစမ်းလိုစိတ်... အချက်အလက်များ ပုံမှန်မဟုတ်ပါ...】

【ယုတ္တိဗေဒစနစ် ဝန်ပိနေပါသည်... ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု ကျရှုံးပါသည်...】

သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းက လူဆိုးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရသည်ထက် ပို၍ ပင်ပန်းသည်ဟု ချူးရှန့် ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုစဉ် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း အလွန် ပြတ်သားနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချင်..."

လင်းဝမ်ချင့်က မည်သည့်နေရာမှ ရလာမှန်းမသိသော သတ္တိများဖြင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို မတ်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး လေးစားမှုလေးတော့ ပြပါဦး..."

ယခင်က ရှိနေခဲ့သော ရှက်ရွံ့မှုများက သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူမ တန်ဖိုးထားရသည့်အရာကို ကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော ခေါင်းမာမှုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"အရာရှိချူးက ပြည်သူ့ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ပါ... သူက ငွေနဲ့ ဝယ်လို့ရတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်သလို ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သက်တော်စောင့်ဆိုရင် ပိုလို့တောင် မဟုတ်သေးတယ်..."

ချင်ယွိပင်းက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်၏။

သူမကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စိန်ခေါ်လာသည့် ဤဆရာမလေးကို နောက်ဆုံးတွင် သူမ တည့်တည့် ကြည့်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ အကြည့်များက အေးစက်သော ရှာဖွေရေးမီးမောင်းကြီး နှစ်ခုအလား လင်းဝမ်ချင့်ကို ခေါင်းမှအစ ခြေဖျားအဆုံး စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေ၏။

အရောင်လွင့်နေသော ထိုပန်းပွင့်ပုံ ဂါဝန်မှသည် သာမန်ဖိနပ်အဖြူများအထိပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အကြည့်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေသော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့နေဆဲဖြစ်သော လင်းဝမ်ချင့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

"ကောင်မလေး..."

ချင်ယွိပင်း၏ အသံက အေးစက်သွားပေသည်။

"လူကြီးတွေရဲ့ ကမ္ဘာမှာ သူ့စည်းကမ်းနဲ့သူ ရှိတယ်..."

"မင်းရဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ သီအိုရီတွေကို မင်းရဲ့ ကျောင်းသားတွေအတွက်ပဲ ချန်ထားသင့်တယ်..."

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများက လေထုထဲတွင် ဆုံတွေ့သွားကြ၏။

တစ်ဦးက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း ရေခဲကဲ့သို့ ခိုင်မာသော အတွင်းစိတ် ရှိပေသည်။

တစ်ဦးက တောင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသော်လည်း အတွင်း၌ ရေစီးကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ရုံးခန်းထဲရှိ အပူချိန်က ဆယ်ဒီဂရီကျော်ခန့် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ သူ၏ နှလုံး၊ အသည်း၊ သရက်ရွက်၊ အဆုတ်နှင့် ကျောက်ကပ်များအားလုံး တက်ကြွနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ရှုပ်ထွေးလှသော မြင်ကွင်းပင်တည်း။

ဤနေရာက ရဲစခန်း၏ ရုံးခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ည ၈ နာရီ ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကူးရေးစင်မြင့် မဟုတ်ပေ။

ထောင့်ဘက်တွင်မူ စုရှောင်ယာ၏ လက်ထဲရှိ တတိယမြောက် စက္ကူခွက်သည်လည်း အဆုံးသတ်ဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့သွားရ၏။

သူမက အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ဩဇာအာဏာများ ထွက်ပေါ်နေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် 'ငါက ဘယ်သူလဲ၊ ငါက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ' ဟု တွေးနေပုံရကာ အလယ်တွင် ပိတ်မိနေသော ချူးရှန့်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောထွေးနေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချူးက သနားစရာကောင်းလိုက်တာ..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ တစ်ချိန်တည်းမှာ ရယ်ချင်နေမိတာလဲ..."

ဤတင်းမာနေသော အခိုက်အတန့်တွင်…

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်..."

ချူးရှန့်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာခဲ့၏။

သူက ခေါင်းလှည့်ကာ နှလုံးကြွက်သားပုပ်ရောဂါ ခံစားရတော့မည့် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကို အလွန် ရိုးသားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကွင်းဆင်းတာဝန်သွားဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်..."

"အခုချက်ချင်း သွားပါရစေ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ တေးဂီတကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ထလာပြီး သူ တစ်ခါမျှ မပြောဖူးသော အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခွင့်ပြုတယ်... အခုချက်ချင်း ခွင့်ပြုတယ်..."

"ကျန်းရွှိုက်... မင်း... သူနဲ့ အတူသွားလိုက်... ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်က မကြာခင် ရောက်တော့မှာဆိုတော့ လမ်းတွေပေါ်မှာ ကင်းလှည့်လိုက်... လုံခြုံရေး အခြေအနေကို စစ်ဆေးချေ..."

ကျန်းရွှိုက်၏ အမည်ကို ခေါ်လိုက်သောအခါ သူက အလန့်တကြား ခုန်ထမိသွားပြီး ထိုင်ခုံပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ချူးရှန့်မှာ အထွေထွေလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူက အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တစ်ချက်မျှပင် ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ လှည့်ကာ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးလုမတတ် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားခဲ့၏။

ထိုကျောပြင်က ကွပ်မျက်ရာစင်မြင့်ဆီသို့ သွားနေသကဲ့သို့ ပြတ်သားပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်သွားပေသည်။

လင်းဝမ်ချင့်မှာ ထိုနေရာတွင် မှင်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သူမရှေ့ရှိ လွတ်ဟာနေသော နေရာလွတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားနေရ၏။

ချင်ယွိပင်းက ချူးရှန့် ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီများထက်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

သူမက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်၏။

"ငါ ချင်ယွိပင်းကို နှစ်ခါတောင် ငြင်းဆန်နိုင်တဲ့ ယောက်ျားဆိုတာ ငါ့ဘဝမှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ..."

"ချူးရှန့်... ရှင် ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူး..."

ရုံးခန်းထဲရှိ လေထုက အနေရခက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စုရှောင်ယာက နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိမွေးကာ ယခုလေးတင် ဖြည့်ထားသော ရေတစ်ခွက်ကို ကိုင်၍ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"အမ်း... ဆရာမလင်းနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌချင်..."

သူမက သတိထား၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချူးက လက်ရှိမှာ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ အမှုတစ်ခုကို လုပ်နေရလို့ တကယ့်ကို အလုပ်များနေတာပါ... ရှင်တို့... အရင်ပြန်သွားကြပါလား..."

"ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် သူ အလုပ်ပြီးမှပဲ ပြောကြတာပေါ့..."

ချင်ယွိပင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရန်လိုသော အငွေ့အသက်များကို သိမ်းဆည်းကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူမက လှည့်ကာ သက်တော်စောင့်နှစ်ဦးကို ခေါ်၍ ပြတ်သားစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လင်းဝမ်ချင့်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သစ်သီးခြင်းကို ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်သွားတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် မုန်တိုင်းကြီးကား ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ မာရသွန်ပြေးပွဲတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွား၏။

သူက စားပွဲပေါ်ရှိ နှလုံးဆေးများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နှစ်လုံးခန့် ထုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ရဲစခန်းခွဲထဲမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်မှ လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်နေသည့် ချူးရှန့်က သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်၏။

ကားအိတ်ဇောနံ့များ ပြည့်နှက်နေသော အပြင်ဘက်မှ လေက ရေမွှေးနံ့များ ရောနှောနေသော ရုံးခန်းထဲရှိ လေထက် ပို၍ မွှေးသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းက ရုတ်တရက် တုန်ခါလာခဲ့၏။

သူက ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ခေါ်ဆိုသူ၏ အမည်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

လန်ဖုန်း…

ချူးရှန့်က ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်၏။

"ဟယ်လို..."

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော လန်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပိုင် အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ အသံ၌ ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော တည်ကြည်လေးနက်မှုများ ပါဝင်နေ၏။

"ချူးရှန့်... 'လက်အိတ်ဖြူ' က လှုပ်ရှားလာပြီ..."

"ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးရ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ သူက မင်းရဲ့ သရုပ်မှန်ကို နည်းလမ်းမျိုးစုံကနေတဆင့် စုံစမ်းဖို့ ကြိုးစားနေပုံရတယ်..."