အခန်း ၁၁၃

အခန်း (၁၁၃)

ဒိုင်ယန် က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ နောင်တတွေ အများကြီး ရှိနေသလိုပဲ။ နှုတ်ဆက်စကား နည်းနည်းပါးပါး ပြောပြီးတာနဲ့ သူ လှည့်ထွက်သွားပါတယ်။

မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတုန်းမှာပဲ ကျမ်းသစ္စာဆိုပွဲ အခမ်းအနား စတင်ခဲ့တယ်။

ဒီတစ်ခါ သမ္မတရွေးကောက်ပွဲမှာ လုပ်ငန်းစုကြီးတွေနဲ့ ငွေကြေးအဖွဲ့အစည်း အများစုက ဒိုင်ယန် ကိုပဲ ထောက်ခံခဲ့ကြတာပါ။ ရိုနယ် က နိုင်ခြေ လုံးဝမရှိသလောက်ဖြစ်တဲ့ ထူးခြားလွန်းတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လေ။

ဒါပေမဲ့ သူ အရွေးခံရပြီးတာနဲ့ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ရိုနယ် ကို ထောက်ခံချင်တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက တန်းစီလာကြပြီး ကျမ်းသစ္စာဆိုပွဲအတွက် နိုင်ငံရေး အလှူငွေတွေကလည်း စံချိန်တင်အောင် စီးဝင်လာပါတယ်။

တစ်ဖက်မှာလည်း ရိုနယ်ဟာ မီဒီယာတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး တင်းမာနေတုန်းပဲ။ CNN၊ NBC နဲ့ ဝါရှင်တန်ပို့စ် တို့က ရိုနယ် ရဲ့ ပြောကြားချက်တွေနဲ့ မူဝါဒတွေကို တိုက်ခိုက်ကြပြီး ရိုနယ် ကလည်း Twitter ပေါ်ကနေ အဲဒါတွေက “သတင်းတု” တွေပဲလို့ ပြန်တုံ့ပြန်ရင်း စာနဲ့တိုက်ပွဲဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ဆဲဆိုမှုတွေက ရှိနေတုန်းပဲ ဆိုပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက လက်ခံနိုင်စရာ အပြုအမူတစ်ခုလို ဖြစ်သွားပါပြီ။

ဒုသမ္မတ မိုက်ဘောင်ဝါ ကျမ်းသစ္စာဆိုပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရိုနယ် စတန်ပါ က တရားသူကြီးချုပ် ရူးပတ် ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး သမ္မတ ကျမ်းသစ္စာကို ဆိုပါတယ်။

ရိုနယ် က ကျမ်းစာအုပ်ပေါ်ကို ဘယ်ဘက်လက် တင်၊ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ ကြေညာလိုက်တယ်။

“အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရဲ့ သမ္မတ တာဝန်ကို သစ္စာရှိရှိ ထမ်းဆောင်မှာဖြစ်ကြောင်း၊ အမေရိကန် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေကို အစွမ်းကုန် စောင့်ရှောက်၊ ကာကွယ်၊ ထိန်းသိမ်းသွားမှာဖြစ်ကြောင်း သစ္စာဆိုပါတယ်။ ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကောင်းချီးပေးပါစေ”

လက်ခုပ်သံတွေ ဟိန်းထွက်သွားတော့တာပဲ။

ပရိသတ်တွေကလည်း တခဲနက် အားပေးကြတယ်။ ဒီအချိန်ကစပြီး အိမ်ခြံမြေ သူဌေးကြီးနဲ့ နိုင်ငံရေးလောကပြင်ပက လူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရိုနယ် က နောက်ထပ် လေးနှစ်တာ အမေရိကကို ဦးဆောင်မယ့် သမ္မတ ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။ တက်ဂယူ နဲ့ ကျွန်တော်လည်း တက်တက်ကြွကြွပဲ လက်ခုပ်တီးခဲ့ကြတယ်။

စင်ပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ရိုနယ် က သူ့ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း လက်ဟန်ခြေဟန် အမူအယာခပ်ပိုပိုတွေ၊ ပြတ်သားတဲ့ လေသံတွေနဲ့ မိန့်ခွန်း ပြောပါတယ်။

“……ဆယ်စုနှစ်တွေအတွင်းမှာ နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတွေက အမေရိကန် လုပ်ငန်းတွေရဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို ယူပြီး ကြီးပွားခဲ့ကြတယ်။ တခြားနိုင်ငံတွေရဲ့ စစ်ရေးအတွက် ငါတို့က ငွေကြေး ထောက်ပံ့ပေးနေရပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ စစ်အင်အားကတော့ လျော့နည်းလာခဲ့တယ်။ တခြားနိုင်ငံတွေက ငါတို့ကြောင့် ချမ်းသာလာပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကတော့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ စက်ရုံတွေ ပိတ်လိုက်ရတယ်၊ စက်ပစ္စည်းတွေ သံချေးတက်ကုန်တယ်၊ လူတွေ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ အမေရိကန် အလုပ်သမား သန်းပေါင်းများစွာနဲ့ လူလတ်တန်းစားတွေဟာ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရတယ်။ အခု ငါတို့က ကြေညာချက်အသစ် ထုတ်ပြန်ဖို့ ရောက်နေတာ။ မင်းတို့ရဲ့ သမ္မတအနေနဲ့ ငါဟာ အမေရိကန်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို အရာအားလုံးထက် ဦးစားပေးမယ်။ ကုန်သွယ်ရေး၊ အခွန်၊ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးနဲ့ နိုင်ငံခြားရေးရာတွေမှာ အမေရိကန် အလုပ်သမားတွေ အကျိုးရှိမယ့် မူဝါဒတွေကိုပဲ ဖော်ဆောင်မယ်။ ငါတို့ရဲ့ နယ်စပ်တွေ၊ စက်ရုံတွေနဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေကို ကာကွယ်မယ်။ နယ်စပ်မှာ တံတိုင်းတွေ ဆောက်မယ်၊ ကုန်သွယ်ရေးကို ကာကွယ်ပြီး ခိုင်မာတောင့်တင်းတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုကို တည်ဆောက်မယ်”

ဒါကတော့ တကယ်ကို……

ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မိန့်ခွန်းက ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ပြင်းထန်နေတယ်။ နိုင်ငံအသီးသီးက ကိုယ်စားလှယ်တွေရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး ညှိုးငယ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒီမိန့်ခွန်းကို စကားစုတစ်ခုတည်းနဲ့ ပြောရရင်တော့ 'အမေရိက ဦးစားပေး (America First)' ပေါ့။

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးနောက်မှာ အမေရိကန်က စီးပွားရေးရော၊ စစ်ရေးမှာပါ ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။ ဘရက်တန်ဝုဒ် သဘောတူညီချက်အရ ဒေါ်လာကို ကမ္ဘာ့အရန်ငွေကြေးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး အမေရိကန် စစ်တပ်က ကမ္ဘာ့ပုလိပ်အဖြစ် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားရာ နေရာတွေမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်။ (ကိုရီးယားနိုင်ငံ တစ်ခုထဲမှာတင် အမေရိကန်စစ်သား ၂ သောင်းကျော် ရှိနေပါတယ်)။

အကျိုးဆက်အနေနဲ့ အမေရိကန်က အကျိုးအမြတ်ရော၊ ဆုံးရှုံးမှုတွေပါ အကြီးအကျယ် ကြုံခဲ့ရတယ်။

လွတ်လပ်စွာ ကုန်သွယ်မှုကို ဟောပြောနေပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း ကုန်သွယ်မှု လိုငွေပြတာကို ခံခဲ့ရတယ်။ ကာကွယ်ရေး အသုံးစရိတ်တွေကလည်း အဆမတန် တက်လာပြီး ဘဏ္ဍာရေး လိုငွေပြမှုကို ပိုဆိုးစေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အမေရိကန်ရဲ့ တာဝန်ရော၊ အခွင့်အရေးပါ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ရိုနယ် စတန်ပါ က အမေရိကန်အနေနဲ့ တာဝန်တွေထက် အခွင့်အရေးကိုပဲ ဦးစားပေးတော့မယ်လို့ ကြေညာလိုက်တာပါ။

ဒါက အနာဂတ်မှာ အမေရိကန်ရဲ့ နိုင်ငံခြားရေး မူဝါဒ တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲတော့မယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပါပဲ။

စတန်ပါ က တရုတ်ကို တုံ့ပြန်ဖို့အတွက် ရုရှားနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ကြိုးစားနေပါပြီ။ ခရိုင်းမီးယား ကျွန်းဆွယ်ကို သိမ်းယူတာနဲ့ ယူကရိန်း အရှေ့ပိုင်း ပဋိပက္ခတွေကြောင့် အနောက်အုပ်စုနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်နေတဲ့ ရုရှားအတွက်တော့ ဒါက သတင်းကောင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ NATO မဟာမိတ်တွေကတော့ သစ္စာဖောက်ခံရသလို ခံစားရနိုင်ပါတယ်။

ကုန်သွယ်ရေး စစ်ပွဲကလည်း နီးကပ်လာနေပြီ။

တရုတ်နဲ့ ကုန်သွယ်မှု လိုငွေပြတာကို လျှော့ချဖို့၊ TPP ကနေ နုတ်ထွက်ဖို့နဲ့ ကိုရီးယား-အမေရိကန် လွတ်လပ်စွာ ကုန်သွယ်မှု သဘောတူညီချက် အပါအဝင် ကုန်သွယ်ရေး စာချုပ်တွေကို ပြန်သုံးသပ်ဖို့ စီစဉ်နေပါတယ်။

“…….”

တရုတ်၊ ကိုရီးယားနဲ့ ဂျပန်တို့ကတော့ ဒီဒဏ်ကို အတော်လေး ခံရမယ့်ပုံပါပဲ။

အရေးကြီးတာက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က ဒီလမ်းကြောင်းကို ဖန်တီးရာမှာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး အခုလည်း အဲဒီလမ်းကြောင်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရောက်နေတာပါပဲ။

စီးပွားရေးလောကက မသေချာ မရေရာတာကို မကြိုက်ဘူး။ မီးတောက်နေတာကို မြင်ရင် ရေထဲကို ခုန်ချဖို့ လွယ်ပေမဲ့ မြူတွေက အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားရင်တော့ ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

တကယ်လို့ ဒိုင်ယန် သာ နိုင်ခဲ့ရင် အရင်အစိုးရရဲ့ မူဝါဒတွေကိုပဲ ဆက်လုပ်သွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမေရိကန်တွေက တည်ငြိမ်မှုထက် ပြောင်းလဲမှုကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။

မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့အတူ ကျမ်းသစ္စာဆိုပွဲ အခမ်းအနားကတော့ ချောချောမောမော ပြီးဆုံးသွားပါတယ်။

ကျမ်းသစ္စာဆိုပွဲ ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဝါရှင်တန် ဒီစီ ဟာ သံတမန်ရေးရာ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

နိုင်ငံအသီးသီးက ကိုယ်စားလှယ်တွေနဲ့ စီးပွားရေး ခေါင်းဆောင်တွေက အမေရိကန် သမ္မတသစ်နဲ့ တွေ့ဖို့ တန်းစီနေကြတာပါ။ အဲဒီကြားထဲမှာ သူတို့အချင်းချင်းလည်း ဆွေးနွေးပွဲတွေ လုပ်ကြတယ်။

ဖုန်းထဲက သတင်းတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ဝန်ကြီးချုပ် ဟွမ်ဂျုဆန် ကလည်း ဂျပန်၊ တရုတ်တို့နဲ့ တက်တက်ကြွကြွ တွေ့ဆုံနေပုံရပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့က သီးသန့် နံပါတ်ယူထားတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ရိုနယ် က ကျွန်တော်တို့အတွက် အချိန်ပေးခဲ့တယ်။

ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားတော့ လူကောင်ကြီးကြီး လူကြီးတစ်ယောက်က နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုပါတယ်။

“မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။ ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ပြေပါတယ်”

ဒါက ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ရိုက် တွေ့ဆုံတာပါ။ ပထမဆုံး တွေ့တုန်းက သူက နိုင်ခြေ သိပ်မရှိတဲ့ ရီပတ်ဘလီကန် သမ္မတလောင်း အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ အခုတော့ ကမ္ဘာ့ အင်အားအကြီးဆုံး နိုင်ငံရဲ့ သမ္မတ ဖြစ်နေပါပြီ။

“ဟားဟား။ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် တော်သေးတာပေါ့”

“သမ္မတကြီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကြောင့်ပါ”

“ကဲ….ထိုင်ကြပါဦး”

ကျွန်တော်တို့ နေရာယူလိုက်ကြတယ်။

ရိုနယ် ရဲ့ မျက်နှာက ပြုံးရွှင်နေပေမဲ့ တော်တော်လေးတော့ ပင်ပန်းနေပုံရတယ်။ သူ့အသက်က ၇၀ ရှိပြီဆိုတော့ အမေရိကန် သမိုင်းမှာ အသက်အကြီးဆုံး သမ္မတပေါ့။ ကျမ်းသစ္စာဆိုပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေရလို့ သေချာ နားထားရပုံ မပေါ်ပါဘူး။

“သမ္မတကြီးရဲ့ မိန့်ခွန်းကို သဘောကျပါတယ်”

“ဘယ်လိုနေလဲ”

အမေရိကန် သမ္မတတွေရဲ့ မိန့်ခွန်းတွေက အမြဲတမ်း စကားအပြောအဆို ကောင်းတတ်ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ၃၅ ယောက်မြောက် သမ္မတ ဂျွန် အက်ဖ် ကနေဒီ ရဲ့ မိန့်ခွန်းမျိုးပေါ့။

အဲဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် ရိုနယ် ရဲ့ မိန့်ခွန်းက မူလတန်းအဆင့်လောက်ပဲ ရှိသလို ခံစားရပေမဲ့……

ကျွန်တော် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“လိုရင်းတိုရှင်းနဲ့ ရှင်းလင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး ကျမ်းသစ္စာဆို မိန့်ခွန်းပါပဲ”

ရိုနယ် က သဘောကျပြီး အကျယ်ကြီး ရယ်တော့တာပဲ။

“ဟားဟားဟား။ မင်းက အသေးစိတ်တွေကို ကြည့်တတ်တာပဲ”

“…….”

ညာပြောလိုက်ရလို့ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ အနေရခက်မိပါတယ်။

“အနာဂတ် အစီအစဉ်တွေက ဘယ်လိုရှိလဲ”

“အရင်က ပြောခဲ့သလိုပါပဲ။ အမေရိကမှာ စက်ရုံဆောက်မယ်၊ အမေရိကန် အလုပ်သမားတွေကို ခန့်မယ်၊ အမေရိကန်တွေအတွက် ကားတွေ ထုတ်လုပ်မယ်။ တခြားနိုင်ငံတွေကိုပါ တင်ပို့နိုင်ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့”

အမေရိကက ကုန်ထုတ်လုပ်ငန်းအတွက်တော့ အကောင်းဆုံး ပတ်ဝန်းကျင် မဟုတ်ပါဘူး။ လုပ်အားခကလည်း မြင့်တယ်၊ အခွန်ကလည်း ကြီးတယ်။

ဒါကြောင့် ကုန်ထုတ်စက်ရုံ အများစုက မက္ကဆီကို ဒါမှမဟုတ် အရှေ့တောင်အာရှဘက်ကို ပြောင်းသွားကြတာပါ။

ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ဆိုရင် သွင်းကုန်အပေါ် အခွန်တိုးရမယ်၊ ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ အခွန်ကို လျှော့ပေးရမယ်။ ဒါတွေက ရိုနယ် ရဲ့ ကတိကဝတ်တွေထဲမှာ ပါပြီးသားပါ။

ဒါ့အပြင် အလိုအလျောက် မောင်းနှင်တဲ့ နည်းပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စည်းမျဉ်းတွေကို အကြီးအကျယ် လျှော့ပေါ့ပေးဖို့လည်း ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အဲဒါမှ CarOS ရဲ့ နည်းပညာကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်မှာပါ။

ရိုနယ် က ကျွန်တော့်အဖြေကို သဘောကျပြီး ခေါင်းညိတ်တယ်။

“တခြားကုမ္ပဏီတွေလည်း OTK Company ဆီက သင်ယူသင့်တယ်”

သူတို့ မလုပ်ချင်ရင်တောင် နောက်ပိုင်းကျရင် အားလုံး လိုက်လုပ်ကြရတော့မှာပါ။ အခုဆိုရင် ကုမ္ပဏီအားလုံးက အမေရိကမှာ စက်ရုံဆောက်ဖို့ ဖိအားတွေ အကြီးအကျယ် ခံနေရလောက်ပါပြီ။

ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က အနားကို လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

“နောက်ထပ် ချိန်းထားတာ ရှိသေးလို့ သွားဖို့ လိုပါပြီ”

“အေး။ သိပြီ”

ကျွန်တော်တို့ ထိုင်နေရာကနေ ထလိုက်ကြတယ်။

ရိုနယ် က လက်ကမ်းပေးတယ်။

“အခက်အခဲ ကြုံရတဲ့အခါတိုင်း အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်ပါ။ ငါ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးမယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သမ္မတကြီး”

ရိုနယ် သမ္မတဖြစ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်က အရေးကြီးတဲ့ နေရာကနေ ပါဝင်ခဲ့တာပါ။ ပြောရရင် ကျွန်တော်က အောင်ပွဲရဲ့ အဓိက လက်သည်တစ်ယောက်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘယ်လောက်အထိ ခံမှာလဲ။

နိုင်ငံရေးရော၊ စီးပွားရေးမှာပါ တူညီတဲ့အချက်တစ်ခုကတော့ ဖောက်ပြန်တတ်ကြတာပါပဲ။ ချိုတာကို မျိုပြီး ခါးတာကို ထွေးထုတ်တတ်ကြတယ်။

ဆက်ဆံရေး ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း၊ အကျိုးမရှိတော့ဘူး ဆိုရင် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ စွန့်ပစ်ကြမှာပါ။ တစ်ဖက်မှာလည်း ဆက်ဆံရေး မကောင်းရင်တောင် အပြန်အလှန် အကျိုးရှိနေသရွေ့တော့ ဆက်သွားနေမှာပဲလေ။

၁၉၉၀ ခုနှစ်တုန်းက ပါတီသုံးခု ပေါင်းစည်းခဲ့တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အခု NPL နဲ့ ဆိုဆောင်း အီလက်ထရောနစ် ရဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးပေါ့။

ရိုနယ် က အခုတော့ အိမ်ခြံမြေ သူဌေးကြီး မဟုတ်တော့ဘူး၊ သမ္မတ ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စတိုင်ကတော့ စီးပွားရေးသမားအတိုင်းပါပဲ။

စီးပွားရေးဆိုတာ အချင်းချင်းကြားမှာ အလဲအလှယ် လုပ်စရာ တစ်ခုခုရှိမှ ဖြစ်တည်တာပါ။

ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို အမြဲတမ်း သက်သေပြနေရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ဘယ်အချိန်မဆို စွန့်ပစ်ခံရနိုင်တယ်။

ဒီအတွေးနဲ့အတူ ကျွန်တော် အမေရိကန် သမ္မတနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။

ဒါရီလ် က ပြောတယ်။

“ကျွန်တော် Silicon Valley က သုတေသန စင်တာကို အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်”

“အစောကြီး ရှိသေးတာကို”

“ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် ကားတစ်စီး ဖန်တီးပါဆိုတဲ့ စကားက ခေါင်းထဲက မထွက်ဘူး။ ဒီကို ရောက်တုန်း ခဏလောက် နားဦးမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ဘူး”

သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ ဖျောင်းဖျလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်တယ်။

“ဒါဆိုရင် Private ဂျက်လေယာဉ်ကိုပဲ စီးသွားလိုက်။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ကိုရီးယားကို ပြန်တော့မှာဆိုတော့ စီးဖို့မလိုတော့ဘူး”

တက်ဂယူ ကလည်း ထောက်ခံတယ်။

“ဟုတ်တယ်။ ဆီဖိုးကို ငါတို့ ပေးရမှာမှ မဟုတ်တာ”

ကျွန်တော်တို့ စကားကြောင့် ဒါရီလ် က ရယ်တယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ဒါရီလ် လေဆိပ်ကို ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ ဟိုတယ်ကို ပြန်ခဲ့ကြတယ်။

ကျမ်းသစ္စာဆိုပွဲ အခမ်းအနားကြောင့် အနီးနားက ဇိမ်ခံဟိုတယ်တွေ အားလုံးက လူပြည့်နေတာပါ။

ဒါပေမဲ့ ရိုနယ် ရဲ့ စီစဉ်ပေးမှုကြောင့် သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ စတန်ပါ ဟိုတယ်မှာ အခန်း ရခဲ့ပါတယ်။ နာမည်အတိုင်းပါပဲ၊ ရိုနယ် ပိုင်တာပေါ့။

ဟိုတယ်ဧည့်ခန်းမှာ ပတ်စပို့ပြလိုက်တော့ ကျွန်တော်တို့ကို Penthouse ဆီကို ခေါ်သွားပေးတယ်။ နာမည်ကြီး ဟိုတယ်ရဲ့ ဈေးအကြီးဆုံး အခန်းဖြစ်တဲ့အတိုင်း အထပ်မြင့် တည်ဆောက်ပုံနဲ့ အလှဆင်ထားတာတွေက တကယ်ကို ခမ်းနားပါတယ်။

တက်ဂယူ ကတော့ အခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ချွတ်ပြီး မီးခိုးရောင် ဘောင်းဘီရှည်ကို လဲဝတ်ကာ ပစ်လှဲချလိုက်တော့တာပဲ။

“အား…… အခုမှပဲ အသက်ရှူနိုင်တော့တယ်”

ကျွန်တော်လည်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး နက်ကတိုင်နဲ့ ကြယ်သီးတွေကို ဖြေချလိုက်တယ်၊ တကယ်ကို အားကုန်သွားသလိုပဲ။

နားတော့မယ် လုပ်တုန်းမှာပဲ ဧည့်ခန်းကနေ ဖုန်းလာတယ်။

[ဧည့်သည် ရောက်နေပါတယ်]

“……”

အမေရိကအထိ ကျွန်တော့်ဆီကို ဘယ်သူ လာတာပါလိမ့်။ ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေတာကို သိတဲ့လူက သိပ်မရှိဘူးလေ။

“ဘယ်သူလဲ”

[L6 လို့ ပြောရင် သိလိမ့်မယ်လို့ ပြောပါတယ်]

“L6……”

ကျွန်တော် သူတို့ကို တက်လာခိုင်းလိုက်ပြီး ဖုန်းချလိုက်တယ်။

တက်ဂယူ က “ဘယ်သူလဲ” လို့ မေးတယ်။

“L6 တဲ့”

“ဖုန်းကိုပြောတာလား”

ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ။

ခဏနေတော့ လူခေါ်ဘဲလ်သံ မြည်လာတယ်။ တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ လူတစ်ယောက် ရပ်နေပါတယ်။ အသက် ၄၀ ကျော်လောက်ရှိပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိတဲ့ ကိုရီးယားလူမျိုး အမျိုးသားတစ်ယောက်ပါ၊ ရွှေရောင်မျက်မှန် တပ်ထားတယ်။

သူ့ကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော် အံ့သြသွားတယ်။

“……”

ဒီလူက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။

တက်ဂယူ လည်း ခေါင်းပြူကြည့်ရင်း အံ့သြသွားတယ်။

“ဟာ… L6 ကို လုပ်ခဲ့တဲ့ လူပဲ”

အဲဒီလူက နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော် လင်ဂျင်ယုံ ပါ”

ကျွန်တော်တို့ ဧည့်ခန်းဆိုဖာမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြတယ်။

ဒါဆိုရင် ဒုဥက္ကဋ္ဌ လင်ဂျင်ယုံ လည်း ကျမ်းသစ္စာဆိုပွဲကို တက်ခဲ့တာပေါ့။ ဟုတ်မှာပါ၊ ဆိုဆောင်း အုပ်စု လို ကုမ္ပဏီမျိုးဆိုတာ အမြဲ ဖိတ်ကြားခံရမှာပဲလေ။ ဝန်ကြီးချုပ် ဟွမ်ဂျုဆန် တို့ အဖွဲ့နဲ့အတူ ပါလာတာလား။

တက်ဂယူ က သူ့မျက်နှာကို သေချာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

ဒုဥက္ကဋ္ဌ လင် က “ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား” လို့ မေးတယ်။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ တီဗွီထဲမှာပဲ ခဏခဏ မြင်ဖူးတဲ့လူကို အပြင်မှာ ဒီလို မြင်ရတာ အံ့သြလို့ပါ”

ပြောရရင် သူက ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့သမျှထဲမှာ နာမည်အကြီးဆုံးလူလို့ ပြောရင် မမှားပါဘူး။

ချေ့ ဆောက်ဝဲ က အာရှမှာ နာမည်ကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ ဆိုပေမဲ့ သာမန်လူတွေက သိပ်မသိကြဘူး။ ဂျိန်း စီ ဂိုးမန်း ဆိုရင်လည်း လူမသိတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ ဖြစ်လို့ ဘယ်သူမှ မမှတ်မိကြဘူး။ ရိုနယ် ကလည်း ကျွန်တော် စတွေ့တုန်းက သမ္မတလောင်း အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလေ။

တစ်ဖက်မှာတော့ ကိုရီးယားမှာ လင်ဂျင်ယုံ နာမည်ကို မသိတဲ့လူ မရှိသလောက်ပါပဲ။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းတော့ အံ့သြမိတယ်။ ဆိုဆောင်း အီလက်ထရောနစ် ရဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌနဲ့ လူချင်း တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ။

“ဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က တီဗွီပေါ်မှာ လူလုံးသိပ်မထွက်ပြတတ်ပါဘူး”

တက်ဂယူ က လက်ခါပြပြီး ပြောတယ်။

“ဘာလို့မထွက်ပြရမှာလဲ။ သတင်းတွေထဲမှာ အမြဲ ပါနေတာပဲလေ။ စစ်မှုထမ်းဖို့ ရှောင်တာတွေ၊ အမွေဆက်ခံမှု ပြဿနာတွေရော။ မနှစ်ကတောင် ကွာရှင်းလိုက်သေးတယ် မဟုတ်လား”

“…….”

ကျွန်တော် ရှက်လွန်းလို့ ခေါင်းတောင် မဖော်နိုင်တော့ဘူး။

သူ့နံဘေးကို လက်နဲ့တွန်းပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

“ဟေ့ကောင်…ကာယကံရှင်ရှေ့မှာ အဲဒီလို မပြောရဘူးလေ”

တက်ဂယူ က ပုခုံးတွန့်ပြတယ်။

“ဘာဖြစ်လဲ၊ အမှန်တွေပဲကို”

“…….”

အမှန်ဖြစ်ရင်တောင် ပြောသင့်တာရှိတယ်၊ မပြောသင့်တာရှိတယ်။ ထိပ်ပြောင်တဲ့လူရှေ့မှာ “ထိပ်ပြောင်” လို့ သွားပြောသလို ဖြစ်နေပါပြီ။

သူ့ကျေးဇူးကြောင့် ဆိုဆောင်း အုပ်စုနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ဖို့ကတော့ ဝေးသွားပြီ ထင်ပါတယ်။

တခြားလူသာဆိုရင် စိတ်ဆိုးပြီး ထွက်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် မျက်နှာကြီး နီမြန်းပြီး ရှက်နေလောက်ပြီ။

ဒါပေမဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌ လင်ဂျင်ယုံ ကတော့ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။

“ဟားဟား။ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဒီလိုစကားမျိုး ပြောတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ”

“ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းအတွက် ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်”

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဒုဥက္ကဋ္ဌ လင် က လက်ခါပြတယ်။

“ရပါတယ်။ အွန်လိုင်းပေါ်မှာတော့ ဒီထက်ဆိုးတာတွေတောင် တွေ့ဖူးပါတယ်”

သူက တကယ်ပဲ စိတ်ထဲ မထားပုံရတယ်။ ဒါနဲ့ ဆိုဆောင်း အီလက်ထရောနစ် ရဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌကလည်း အွန်လိုင်းပေါ်က မှတ်ချက်တွေကို ဖတ်တာပဲလား။

“အခုကြည့်ရသလောက်တော့ ခင်ဗျားက တကယ်ကို သဘောထားကြီးတဲ့ လူပဲ”

တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် လက်တင်ပြီး ပြောတယ်။

“ပြီးတော့ မကောင်းတဲ့ မှတ်ချက်တွေအတွက် သိပ်စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကောင့်ကို ဝိုင်းပေးကြတဲ့ မှတ်ချက်တွေနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူးဗျ”

“……”

ဒါကြောင့်ပဲ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် မှတ်ချက်တွေကို လုံးဝ မကြည့်တော့တာပါ။