အခန်း (၁၇၉-၁၈၀)

အခန်း (၁၇၉) မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်းနှင့် ကြုံတွေ့ခြင်း

နန်ကုန်းယွီက သူ၏ စိတ်ကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းလိုဏ်ဂူပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး အရောင်ခုနစ်ရောင်ရှိသော မျှော်စင်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် ပင် ဖြစ်၏။

အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင်၏ သတ္တမမြောက် အထပ်သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ဟွာနှင့် အခြားခြောက်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံးက မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက ရှုပ်ထွေးနေကာ ပျော်ရွှင်မှုမှ ဝမ်းနည်းမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုမှ ရွံရှာမှုအထိ ကွဲပြားနေကြ၏။

စိတ်ခံစားမှုများစွာ ပေါ်ထွက်လာနိုင်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေပုံရကာ အားလုံးက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းများပင် ဖြစ်သည်။

" ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ရင် အမြန်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ရှင်းမုန်းတောင်မှ အပြင်ထွက်လာနိုင်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာ လိုအပ်ဦးမှာပဲ"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲမှ ထင်ယောင်ထင်မှားကမ္ဘာကို မရုပ်သိမ်းပေးဘဲ အရာအားလုံးကို ခံစားခွင့် ပြုထားလိုက်၏။

စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စိတ်နှလုံးကို သွေးတိုးစမ်းရန်နှင့် တာအိုနှလုံးသားကို ခိုင်မာစေရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် အကျိုးရှိပေသည်။

သို့သော် သူ တွေးနေသည့်တိုင် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို ညှာတာပေးခဲ့၏။ ‘မဟုတ်ရင် သူတို့တွေ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်ပေသည်။

'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင်က လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးနက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါးကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားတာပဲလေ’

ယင်ရွှမ် နှင့် အခြားသူများအတွက် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါးက နန်ကုန်းယွီအပေါ်တွင် လုံးဝနီးပါး ဗဟိုပြုနေ၏။ အကယ်၍ သူတို့က ညှာတာမပေးပါက သူတို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

နန်ကုန်းယွီက လှည့်ထွက်သွားပြီး မထွက်ခွာမီ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ဟွာ၏ ထင်ယောင်ထင်မှားကမ္ဘာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်မသွားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"အဒေါ်ဆိုးလေး... ခင်ဗျား ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

သူက တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်က စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင်မှ ထွက်ခွာလာကာ သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။

သူက နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ တည်ငြိမ်ပြီး လှပသော မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိရချေ။

နန်ကုန်းယွီက ပျံသန်း​လှေ လှုပ်ခါသွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်မလိုက်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ရာ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး နားမလည်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အခြေအနေကို နားမလည်တဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ကြုံတွေ့နေရပုံပဲ... အစ်မရွှယ်... ဆက်အိပ်နေလိုက်ပါ... ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး သွားကြည့်လိုက်မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... အတူတူ သွားကြမယ်"

"ကောင်းပါပြီ"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ပျံသန်းလှေပေါ်မှ ထွက်လာခဲ့ရာ ချင်ဝူဟွေ့နှင့် အခြားသူများက ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းက လေးနက်နေပုံရပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက မလှမ်းမကမ်းရှိ ကောင်းကင်ထက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် စစ်သင်္ဘောသုံးစင်းက လေထဲတွင် တည်ရှိနေပြီး တြိဂံပုံစံ အစီအရင် ဖန်တီးကာ ချင်းယိုအင်ပါယာ၏ ပျံသန်းလှေကို ဝန်းရံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အနက်ရောင် စစ်သင်္ဘောပေါ်တွင် ဝတ်ရုံနက်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးများ တပ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုက သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ရပ်နေကြသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လူ ၇၂ ယောက် ရှိနေပေသည်။

သူတို့၏ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရလျှင် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်မှာ ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်းအဆင့် ပင် ဖြစ်၏။

ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် က ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ့်ရှစ်ယောက်ခန့် ရှိနေပေသည်။

"တကယ်ကို ခမ်းနားတဲ့ ပြသမှုပဲ"

နန်ကုန်းယွီက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုလူများကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှေ့မှ စစ်သင်္ဘောပေါ်ရှိ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ငါတို့က မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်းပဲ... မင်းတို့ရဲ့ ရတနာတွေ အားလုံးကို ထားခဲ့... ပြီးရင် မင်းတို့ကို ဖြတ်သွားခွင့် ပြုမယ်"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင်ဝူဟွေ့နှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာများက အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန် မှုန်ကုပ်ကာ ကြည့်ရဆိုးသွားပေသည်။

"မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်းလား... သူတို့က ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်းက မရဏကမ္ဘာမှာ ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒီက ဒီနေရာနဲ့ သိပ်မနီးပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

"သူတို့က မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာတာပဲ"

"ပြီးသွားပြီ... ဒီလိုမျိုးဆို ငါတို့ ဘယ်လို တိုက်နိုင်မှာလဲ... အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိဘူး"

"ငါတို့ သေရတော့မယ်လို့ မင်း ပြောနေတာလား”

“ဒီမိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်းက ငါတို့ကို ဖြတ်သွားခွင့် ပြုမယ်လို့ မင်း တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား"

ပျံသန်းလှေပေါ်ရှိ လူများက တိုးညှင်းသော အသံများဖြင့် စကားပြောနေကြသော်လည်း သူတို့၏ အမူအရာများက အလွန် မှုန်ကုပ်နေ၏။

ကောလာဟလများအရ မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်းကို မြင်တွေ့ရသူများထဲတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိသလောက်နည်းကြောင်း သိ​ကြသည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့ အယောက်လေးဆယ်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် လူအင်အားအရ အရေးနိမ့်နေပေသည်။

စွမ်းအားကွာဟချက်က ပို၍ပင် ထင်ရှားနေ၏။

သူတို့၏ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အဖွဲ့တွင် လူငါးယောက်သာ ရှိပြီး တစ်ဖက်အဖွဲ့တွင် ဆယ့်ရှစ်ယောက် ရှိနေပေသည်။

တစ်ခဏမျှ ချင်ဝူဟွေ့နှင့် အခြားသူများအားလုံးက လေးနက်ပြီး ကြည့်ရဆိုးသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

သူတို့ ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ထိုလူ၏ လေသံက ပို၍ အေးစက်လာ၏။

"ကြည့်ရတာ မင်းတို့က ကောင်းကောင်းပြောတာကို လက်မခံဘဲ အတင်းအကျပ် လုပ်မှ ရမယ့်ပုံပဲ... အဲဒီလိုဆိုမှတော့ ငါတို့ တိုက်ခိုက်ရတော့မှာပေါ့ "

"နေဦး..."

လူတိုင်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ချင်ဝူဟွေ့၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ရတနာအားလုံးကို မင်းတို့ကို ပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါတို့ကို လွှတ်ပေးရမယ်... မဟုတ်ရင် အကျိုးဆက်တွေကို မင်းတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "မင်းက စကားကြီးစကားကျယ်တွေ ပြောနေတာပဲ... မင်းက ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား"

ချင်ဝူဟွေ့၏ အမူအရာက အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။ "ထိုက်တန်လား၊ မထိုက်တန်ဘူးလား ဆိုတာက မင်းတို့ ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့အားလုံး မြင့်မြတ်နယ်မြေ အကြောင်းကို သိကြမှာပါနော်"

"မြင့်မြတ်နယ်မြေလား... မင်းတို့ဆီမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲက လူတွေ ရှိနေလို့လား"

ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူက အံ့အားသင့်သွား၏။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ... သေမျိုးနယ်ပယ်က အင်အားစုကြီးတွေထဲမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲက လူတွေ မရှိတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေက လူတွေက သေမျိုးနယ်ပယ်ကို ဆင်းလာလို့ မရဘူးလေ"

ချင်ဝူဟွေ့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "မင်း မှားနေပြီ... မြင့်မြတ်နယ်မြေက လူတွေက ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် နောက်ပိုင်းအဆင့်ရဲ့ အထက်ကိုပဲ ရောက်နေတာဆိုရင် သေမျိုးနယ်ပယ်ကို ဆင်းလာလို့ မရဘူး... ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် နောက်ပိုင်းအဆင့်ရဲ့ အောက်မှာဆိုရင်တော့ ဘာကန့်သတ်ချက်မှ မရှိဘူး"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်းမှ လူများ၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး ချင်ဝူဟွေ့ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူ့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ... တကယ်လို့ အဲဒါသာ တကယ်မှန်တယ်ဆိုရင် အခုဆို သေမျိုးနယ်ပယ်မှာ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေလောက်ပြီ…ပြီးတော့ မြင့်မြတ်နယ်မြေက ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်တွေက ပုရွက်ဆိတ်တွေလောက်ပဲ ရှိတာလေ... အသန်မာဆုံးသူ ဖြစ်လာဖို့ သေမျိုးနယ်ပယ်ကို လာချင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ် "

ချင်ဝူဟွေ့က သဘောတူခြင်း၊ မတူခြင်း မရှိဘဲ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "မသိနားမလည်တဲ့ အရူးတွေ... သေမျိုးနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်လာတဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေက လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းကို စတေးဖို့ လိုအပ်တယ်... သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ပိုမြင့်လေလေ၊ ပိုပြီး စတေးရလေလေပဲ"

"ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် တစ်ယောက်က သက်တမ်း အနှစ်ရှစ်ထောင်နီးပါး လိုအပ်တယ်... ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် နောက်ပိုင်းအဆင့် တစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ဒါမှမဟုတ် မှော်ရတနာတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ရောက်လာနိုင်သေးတယ်"

"သေချာတာပေါ့... ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် နောက်ပိုင်းအဆင့်ရဲ့ အထက်မှာ သက်တမ်းကို စတေးမယ်ဆိုရင် ပိုများတဲ့ သက်တမ်းကို စတေးရမယ့်အပြင် ယိုယွင်းခြင်း လက္ခဏာငါးရပ်ကိုပါ ခံစားရပြီး နောက်ဆုံးမှာ သေဆုံးပြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်.. ဘယ်သူက အဲဒီလို လုပ်ချင်မှာလဲ"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ကြပြီး ချင်ဝူဟွေ့ကို အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်းက သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးများနှင့်အတူ လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။

"ဟားဟား... အဲဒါ တော်တော် ရယ်ရတာပဲ... လာမယ့်သူတွေက ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရမယ်လို့ မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ... ဘယ်သူက လာချင်မှာလဲ"

သို့သော် ချင်ဝူဟွေ့က မတုန်မလှုပ်ဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ငါ့သခင်နောက်ကို သေတဲ့အထိ လိုက်ပါဖို့ သစ္စာဆိုထားတဲ့ ကျန်းပေ့တပ်မ စစ်သည် သုံးထောင်က မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲကို ရောက်နေပြီ... တကယ်လို့ ငါ့သခင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကိုသာ သူတို့ သိရင် ယိုယွင်းခြင်း လက္ခဏာငါးရပ်က သူတို့ကို ခြောက်လှန့်နိုင်မယ် မထင်နဲ့နော်"

"ဒါ့အပြင် မင်းတို့က မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်ကို ကျဆင်းသွားပြီး ဘဝတစ်သက်တာ ဘယ်တော့မှ ထပ်မံတိုးတက်မှု မရှိတော့ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ ကျန်းပေ့တပ်မတော် သုံးထောင်က မင်းတို့ကို အပြတ်ရှင်းပစ်နိုင်သေးတယ်"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ချင်ဝူဟွေ့ကို သံသယနှင့် မသေချာမှုတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျန်းပေ့တပ်မတော် သုံးထောင်လား... ဒီပျံသန်းလှေပေါ်မှာ ကျန်းပေ့မင်းသား နန်ကုန်းယွီ ပါလာတာလား"

ချင်ဝူဟွေ့က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "ကြည့်ရတာ မင်းက အဲဒီလောက်လည်း မသိနားမလည်တာ မဟုတ်ဘူးပဲ... ငါ့တို့မင်းသားရဲ့ နာမည်ကို မင်း သိတာပဲ"

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက တိတ်ဆိတ်နေသလို အခြားသော ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူများကလည်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

‘ချင်းယိုအင်ပါယာမှာ ကျန်းပေ့တပ်ကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ကျန်းပေ့တပ်မက သေမျိုးနယ်ပယ်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်တူ စကားလုံးတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီလေ’

‘သူတို့က ဘယ်ကနေ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရလာပြီး စုပေါင်း ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားကြသလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်

အဲဒီနှစ်တွေတုန်းက သူတို့ဟာ တစ္ဆေတွေလိုပဲ အင်အားစု အသီးသီးရဲ့ နယ်မြေတွေထဲမှာ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်နဲ့ ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို လုယက်သွားခဲ့ကြတာ'

‘အထူးသဖြင့် အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါး အင်အားစုတွေဆီကို သူတို့ တော်တော်များများ သွားရောက်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်းတောင် မချန်ထားခဲ့ဘူး

အဲဒီတုန်းက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဓားပြတွေဖြစ်တဲ့ သူတို့ လုံးဝ အလုခံလိုက်ရတဲ့ အချိန်ကို မှတ်မိသေးတယ်'

‘အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ အဲဒီအချိန်က မိစ္ဆာနက်ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် အပါအဝင် ညီအစ်ကို ကိုးယောက်တောင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ…တကယ်လို့ ကြားဝင်စွက်ဖက်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူသာ မရှိခဲ့ရင် သူတို့က ဆိုးရွားတဲ့ နိဂုံးချုပ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရလောက်တယ်’

‘ဒါကြောင့် ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့အကြောင်း မကြားရတာ သူတို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားခဲ့ကြတာလား

အကယ်၍ ဤပျံသန်းခြင်းလှေပေါ်မှာ နန်ကုန်းယွီ တကယ် ပါလာတယ်ဆိုရင် သူတို့က တကယ်ပဲ သတိထားသင့်တယ်'

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ခေတ်မှာ ဒါကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ ကျန်းပေ့တပ်က လုံးဝ သစ္စာရှိပြီး နန်ကုန်းယွီ နောက်ကို သေတဲ့အထိ လိုက်ပါဖို့ သစ္စာဆိုထားတာလေ

နန်ကုန်းယွီကို တစ်ခုခု လုပ်မယ် ဟုတ်လား... မင်း ရူးနေတာလား'

ရှေ့မှ ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက အသံမထွက်ဘဲ နောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

အခန်း (၁၈၀) သေလမ်းကို ရှာနေကြတာပဲ

သို့သော် မကြာမီ သူက ချင်ဝူဟွေ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှုနှင့် အဆုံးမဲ့ မုန်းတီးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။ "ချင်ဝူဟွေ့... မင်းက အဲဒီ တပ်မှူးသုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်မလား"

ချင်ဝူဟွေ့၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤလူများကို စတင်မြင်တွေ့ကတည်းက သူက သူ၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အဲဒီတုန်းက သူတို့က သံချပ်ကာဝတ်စုံနဲ့ ငွေရောင်ခမောက်တွေ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့တာဆိုတော့ ဤလူတွေက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိနိုင်မှာလဲ။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူများ၏ ခေါင်းဆောင်က ချင်ဝူဟွေ့ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် မုန်းတီးစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ချင်ဝူဟွေ့... မင်းတို့ရဲ့ ကျန်းပေ့တပ်မက အဲဒီတုန်းက ငါ့ညီအစ်ကို ဆယ့်တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တာ ငါ အခုထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတုန်းပဲ... ဒီနေ့ မင်း ဘယ်လိုသေချင်လဲ"

ချင်ဝူဟွေ့၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ "မိစ္ဆာနက်... မင်း ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း အကျိုးဆက်တွေကို စဉ်းစားတာ ပိုကောင်းမယ်... မင်းတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်"

ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ချင်ဝူဟွေ့၏ စကားများကို ထပ်မံတွေးတောနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ နန်ကုန်းယွီသာ ဤနေရာတွင် ဘေးဒုက္ခတစ်ခုခုနှင့် အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့သွားပါက နန်ကုန်းယွီနောက်သို့ သေသည်အထိ လိုက်ပါရန် သစ္စာဆိုထားသော ကျန်းပေ့တပ်မ စစ်သည် သုံးထောင်၏ ဒေါသက ကျန်ရစ်သော မိစ္ဆာနက် ၇၂ ယောက် ခံနိုင်ရည်ရှိမည့် အရာမဟုတ်ပေ။

‘ ဒါပေမဲ့...

ဒီကလဲ့စားချေဖို့ အခွင့်အရေးကို တကယ်ပဲ လက်လွတ်ခံလိုက်ရတော့မှာလား။

ဒါဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ညီအစ်ကို ကိုးယောက်က အလကား သေဆုံးသွားရတာ မဟုတ်ဘူးလား။

မိစ္ဆာနက် ခေါင်းဆောင် နေရာက လစ်လပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ ကူညီပေးမယ့်သူကို စောင့်နေတာလေ။’

‘အဲဒီတုန်းက ညီအစ်ကိုတွေက ကျန်းပေ့တပ်မတော်ရဲ့ တပ်မှူး အနည်းဆုံး တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်သူကိုသာ မိစ္ဆာနက် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြှောက်မယ်လို့ သစ္စာဆိုခဲ့ကြတာ။ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး။

ဒီအခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံလို့ ရမှာလဲ။’

ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ချင်ဝူဟွေ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "မင်းကိုယ်မင်း သတ်သေလိုက်... အဲဒီလိုလုပ်ရင် နန်ကုန်းယွီကို ငါ ချမ်းသာပေးမယ်"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင်ဝူဟွေ့၏ အမူအရာက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူက နန်ကုန်းယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "မင်းသား... ကျွန်တော်က အရည်အချင်းမရှိလို့ နောင်မှာ မင်းသားကို မကာကွယ်ပေးနိုင်တော့မှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်... ဂရုစိုက်ပါ မင်းသား"

ချက်ချင်းပင် သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငါ သဘောတူတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါကို မှတ်ထားပါ... ငါ့မင်းသား တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျန်းပေ့တပ်မတော်ရဲ့ ဒေါသကို မင်းတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရိုင်းစိုင်းစွာ ထကြွလာပြီး သူ၏ နဖူးကို ရိုက်ချရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် အလွန်မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက ထိတ်လန့်သွားကြ၏။

"စစ်သူကြီး ချင်... ခင်ဗျား အဲဒီလို လုပ်လို့ မရဘူးနော်"

သို့သော် ချင်ဝူဟွေ့က သူတို့ကို မကြားသည့်အလား သို့မဟုတ် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုက နောက်ကျသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချင်ဝူဟွေ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတော့မည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူများစွာ၏ မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကျေနပ်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပသွားကြသည်။

သို့သော် ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ဘေး၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို တားဆီးလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အေးစက်ပြီး အာဏာပါသော အသံတစ်သံက လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

"မှိုက်ပဲ... တခြားသူတွေရဲ့ စကားကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ နားယောင်နေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကရော ယုံကြည့်ရရဲ့လား"

လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ဝူဟွေ့ကို တားဆီးလိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နန်ကုန်းယွီ ပင် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း... မင်းသား..."

ချင်ဝူဟွေ့၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ... ကျွန်တော်က သာမန် စစ်သည်တစ်ယောက်ပါ... ကျွန်တော် သေသွားတာက ဘာမှ အရေးမပါပါဘူး... ကျန်းပေ့တပ်မက ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ သေမျိုးနယ်ပယ်ကို လာဖို့ ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ”

"ဒါပေမဲ့ မင်းသား စိတ်ချပါ... သူတို့က မင်းသားကို ဘယ်တော့မှ ထိရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျန်းပေ့တပ်မတော်ရဲ့ ဒေါသကို သူတို့ မခံနိုင်ဘူးလေ"

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"လူ့စိတ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းရ အခက်ဆုံးပဲ... သူတို့ စွန့်စားခဲ့ရင် ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် တားဆီးနိုင်မှာလဲ"

"ကျွန်တော်..."

ချင်ဝူဟွေ့က စကားဆွံ့အသွားသော်လည်း ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည့်အလား ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလာ၏။

"လက်ရှိ အခြေအနေအရ တစ်ဖက်က ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ဆယ့်ရှစ်ယောက်တောင် ရှိနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော် လောင်းကြေးထပ်ရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ"

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းယမ်းကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "သူတို့ ငါကို မထိရဲဘူးလို့ ခင်ဗျား ပြောမှတော့ သူ့တို့စကားကို ဘာလို့ နားထောင်နေရတာလဲ "

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင်ဝူဟွေ့က မှင်သက်သွားပြီး အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပုံရ၏။

ဤအချိန်၌ အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ချင်ဝူဟွေ့... အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့... မင်းသေမလား ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ အားလုံး အတူတူ သေကြမလား... ဘယ်သူသိမှာလဲ... ကျန်းပေ့တပ်မက ငါတို့ကို ရှာတွေ့ချင်မှတောင် ရှာတွေ့မှာ"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အမူအရာက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ရုန်းကန်နေရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်လာခဲ့၏။

သူတို့က ချင်ဝူဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေရန် တိုက်တွန်းဖို့ အမှန်တကယ် စဉ်းစားနေပုံရသော်လည်း သူတို့၏ အတွေးများကို ထုတ်မပြောရဲကြချေ။

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းလှည့်ကာ လူတိုင်းကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ချင်ဝူဟွေ့၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်း ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါတို့အားလုံးက ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်တွေချည်းပဲ... ငါတို့ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် မင်းတို့ တားလို့ မရနိုင်ဘူး"

"အဲဒါအပြင် ငါ့အနောက်မှာ အကာအကွယ် ဘာမှမရှိဘဲ ငါ့အမေကို စိတ်ပူအောင် လုပ်ပြီး လျှောက်သွားနေမယ်လို့ မင်းတို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်း ၏ အမူအရာများက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယတို့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"မင်း အဲဒါကို ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ"

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဟုတ်လား"

နန်ကုန်းယွီက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "မင်းတို့က ငါ့ကို ဓားပြတိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... သေချင်နေတာပဲ"

"မင်းတို့ကို ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပေးမယ်... မင်းတို့ရဲ့ ရတနာတွေ အားလုံးကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားမလား... ဒါမှမဟုတ်

အားလုံးသေမလား"

ဤစကားများက အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ လေထုကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ အနောက်ရှိ လူအားလုံးက အံ့အားသင့်ကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး နန်ကုန်းယွီက ဤလိုစကားမျိုး ပြောဆိုရန် ယုံကြည်မှုကို ဘယ်ကရလာသနည်းဟု တွေးတောနေကြ၏။

မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်း က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယတို့ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း တွေဝေမှုက ပို၍ ကြီးမားနေသည်။ သူတို့က မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေကြ၏။

နန်ကုန်းယွီက သူတို့ကို ခြောက်လှန့်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် သူ၌ ဤစွမ်းရည် တကယ်ပဲ ရှိနေသလားဆိုတာ မသိရပေ။

ခဏအကြာတွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"နန်ကုန်းယွီ... ဟန်ဆောင်ခြောက်လှန့်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့... ဒီနေ့ သူသေမလား ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး ဆိုတာပဲ..."

"ဟုတ်လား..."

နန်ကုန်းယွီ၏ အမူအရာက အေးစက်သွားပြီး ကျောချမ်းဖွယ် အသံတစ်ခုက ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။ "မင်းတို့က တကယ် သေချင်နေတာပဲ... ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေမှတော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အမူအရာများက အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး အံ့အားသင့်မှု သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက နန်ကုန်းယွီကို တင်းမာသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက နန်ကုန်းယွီ၌ ကျန်းပေ့တပ်မကဲ့သို့သော အကာအကွယ် အင်အားစု ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား သတိထားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေခဲ့၏။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက သူတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာနေပြီး ကျန်းပေ့တပ်မသည် တကယ်တမ်း အားအနည်းဆုံးဖြစ်ကာ ပုရွက်ဆိတ်တပ်မဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် မလွန်ကြောင်းကို သူတို့ မသိခဲ့ကြချေ။

နန်ကုန်းယွီက သူတို့ကို လှောင်ပြောင်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူများက ရှက်ရွံ့ကာ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

သူတို့ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီလား။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"နန်ကုန်းယွီ... ဒီနေ့ ငါ မင်းကို သတ်ပြီး ကျန်းပေ့တပ်မကို ခံနိုင်ရည်မရှိတဲ့ နာကျင်မှုတွေ ခံစားရအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

"တကယ်လား... မင်းတို့မှာ အဲဒီစွမ်းရည် မရှိဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးဆယ်... သူတို့ကို သတ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသုံးယောက်က မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်း ၏ စစ်သင်္ဘောသုံးစင်းအထက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့၏။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်း ၏ အမူအရာများက အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့အားလုံးက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ သုံးယောက်အပေါ်သို့ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ သုံးယောက်က လက်သင်္ကေတများကို တစ်ပြိုင်နက် ဖန်တီးလိုက်ရာ အမည်းနှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်း မျက်နှာပြင်တစ်ခုက ချက်ချင်း မြင့်တက်လာပြီး နန်ကုန်းယွီ ရှိနေသော ပျံသန်းလှေကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးဆယ်..သဘောတူတယ်."

ကျောချမ်းဖွယ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ သုံးယောက်က မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်း ကို သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။