အခန်း (၁၇၅-၁၇၆)

အခန်း (၁၇၅) အကူအညီ လိုလို့လား

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

" ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အပြောင်းအလဲမရှိခဲ့တဲ့ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်က ဒီနေ့မှ ဘာလို့ ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ"

"ဟုတ်တယ်... လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်က အနီ၊ လိမ္မော်၊ အဝါ၊ အစိမ်း၊ စိမ်းပြာ၊ အပြာ နဲ့ ခရမ်း ဆိုပြီး အရောင်ခုနစ်ရောင်ပဲ ကန့်သတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ခရမ်းရောင်ပြီးရင် ပြီးသွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ အဖြူရောင် ပေါ်လာတာလဲ"

"အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အင်အားစုအသီးသီးမှ လူများက အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက အံ့အားသင့်မှု၊ သံသယတို့ဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကာ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရှိရာနေရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

မူလက ခရမ်းရောင်ဖြစ်နေသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်က လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားပြီး အဖြူရောင်ဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ တံခါးပေါက်က အဖြူရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြားသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အများစုနှင့် သိပ်မကွာခြားတော့ချေ။

မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များတစ်လျှောက် မှတ်တမ်းများအရ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် မည်သည့် အပြောင်းအလဲမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။ ထို့ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်လာသည်ကို လူတိုင်းက အံ့အားသင့်သွားကြသည်မှာ မဆန်းပေ။

လူတိုင်းက ဆက်လက်၍ အံ့အားမသင့်နိုင်မီ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ တံခါးပေါက်က အဖြူရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ပြင်းထန်စွာ လက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားလှိုင်းများက တိုက်ခတ်လာခဲ့၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများက လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများက ဝေဝါးနေပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေ၏။

ပျော်ရွှင်မှု၊ ဒေါသ သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းမှု စသည်ဖြင့် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ စတုတ္ထမြောက် စိတ်ခံစားမှုကို မပြသခဲ့ကြချေ။

နှစ်ဆယ့်တစ်ရက်အတွင်း တတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အချို့လူများက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်မသွားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ဘာလို့ သူတို့က ထင်ယောင်ထင်မှားကမ္ဘာထဲကနေ မလွတ်မြောက်သေးတာလဲ"

"ဟုတ်တယ်... အရင်က ထွက်လာတဲ့သူတွေကလည်း စိတ်ခံစားမှုအမျိုးမျိုးကို ပြသခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အခုလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ ဝေဝါးမနေခဲ့ဘူး... သူတို့က ထင်ယောင်ထင်မှားကမ္ဘာထဲမှာ ရှိနေသေးတာ သိသာတယ်"

အချို့လူများက တွေးတောနေစဉ်မှာပင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

အဖြူရောင်အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေဝါးစွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယတို့ ရှိနေဆဲပင်။

ပြီးသွားပြီလား။

"စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒါက အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်..."

"နေဦး... ငါက ပျော်ရွှင်ခြင်း စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ဘယ်အခွင့်အရေး ရတနာမှ မရခဲ့တာလဲ"

"နေဦး... ငါက ပျော်ရွှင်ခြင်းနဲ့ ဒေါသ စမ်းသပ်မှု နှစ်ခုလုံးကို အောင်မြင်ခဲ့တာ မှတ်မိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ အခွင့်အရေး ရတနာ မရခဲ့ဘူး... ဒီစိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့လား"

"အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ... မင်းလည်း မရဘူးလား..."

"အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ..."

"ငါ ဘာလို့ ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့တာလဲ... အရင်က စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ဖူးသူ ဘယ်သူမှ ဒီလိုမျိုး မကြုံဖူးဘူးလေ"

စမ်းသပ်မှုခံယူသူများ နိုးထလာပြီးနောက် သူတို့အားလုံးက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သတိပြုမိသွားကြပြီး နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်သွားကြ၏။

ချက်ချင်းပင် ဆွေးနွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ အသံများက တောင်တစ်သိန်း တောင်တန်းကြီး တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ချင်းယိုအင်ပါယာ တော်ဝင်မိသားစုပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသွားပုံရသည်။

သူတို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ဆွေးနွေးမှုလှိုင်းတံပိုးထဲသို့ ပါဝင်သွားကြ၏။

ကောင်းကင်ထက်တွင်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့် အခြားသူများက အောက်ဘက်ရှိ ဆွေးနွေးမှုများကို ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့က ပါဝင်ရန် စိတ်မပါကြချေ။

သူတို့၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကဲခတ်နေကြပြီး သူတို့ ရှာဖွေနေသော ပုံရိပ်ကို ရှာဖွေနေခဲ့ကြသော်လည်း ရလဒ်များက သူတို့၏ အမူအရာများကို ပိုမို မှုန်ကုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးပေါက်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီ... မင်းသမီးကြီး... မင်းသားကို တွေ့လိုက်မိလား"

ချင်ဝူဟွေ့က စိုးရိမ်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အောက်ဘက်ရှိ နေရာတစ်ခုလုံးကို အကဲခတ်ကာ သူ မြင်တွေ့ချင်သော လူကို ရှာဖွေနေခဲ့၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က မှုန်ကုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဆက်ရှာကြည့်... ရှောင်ယွီက အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ခါတလေ ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားတတ်တယ်... သူ့ကို ဝိုင်းရှာပေးကြပါဦ"

"မင်းသားတင် မကဘူး... ချင်းလင် အပါအဝင် ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်ကနေ လာတဲ့ လူလေးယောက်ကလည်း ပေါ်မလာဘူး..."

သခင်ကြီး ကျန်း က ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယ အရိပ်အယောင်တစ်ခုတို့ ပေါ်လွင်နေပြီ ဖြစ်၏။

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် အခြားသူများ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကလည်း ဤအချက်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ချင်းလင်နှင့် အခြားသုံးဦးကို မမြင်တွေ့ရသလို ပိုင်ဝမ်လင်းကိုလည်း မမြင်တွေ့ရပေ။

ယင်းကယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

လူစုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် ပျင်းရိသော အသံတစ်သံက သူတို့၏ နောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာရှာနေကြတာလဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အကူအညီ လိုလို့လား"

ရင်းနှီးနေသော ထိုအသံကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ မျက်နှာပေါ်၌ အံ့အားသင့်မှုနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမက အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေခဲ့သော နန်ကုန်းယွီက သူတို့၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပုံရပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။

"ရှောင်ယွီ... မင်း အဆင်ပြေတာကို မြင်ရလို့ ငါ အရမ်း ဝမ်းသာတာပဲ... နောက်ဆိုရင် မင်းကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ တစ်ယောက်တည်း သွားခွင့် မပြုတော့ဘူး"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်းနှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။"စိတ်မပူပါနဲ့... သာမန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေလေး တစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို မတားဆီးနိုင်ပါဘူး"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်စုတ်လေး... စကားကြီးစကားကျယ်တွေ ပြောနေပြန်ပြီ..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထပ်မံ ရှင်းမပြတော့ချေ။

"ငယ်သား ချင်ဝူဟွေ့ က မင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ချင်ဝူဟွေ့သည် နန်ကုန်းယွီ ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်အနေဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး နန်ကုန်းယွီနှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ရှေ့မှ လူက သူတို့ သေသည်အထိ လိုက်ပါရန် သစ္စာဆိုထားခဲ့သော မင်းသားဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။

ဤခံစားချက်က မည်သည့်အခြေခံမျှ မရှိသော်လည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်တည်နေကာ သူတို့ အရင်က ပြုလုပ်ခဲ့သော ကတိသစ္စာများကို ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက အတည်ပြုပေးနေသည့်အလားပင်။

ထို့ပြင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ လုပ်ရပ်များက သူ၏ရှေ့မှ လူသည် သူ လိုက်ပါအလုပ်အကျွေးပြုနေသည့် နန်ကုန်းယွီမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ကြောင်းကို အတည်ပြုပေးနေပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက ချင်ဝူဟွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထူပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ စစ်သူကြီး ချင်က အမေ ကျွန်တော့်အတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရန်အစီအစဉ် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် စစ်သူကြီး ချင် ဒုက္ခခံခဲ့ရတာကို ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းပါဘူး..."

ချင်ဝူဟွေ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လေးစားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းသားက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... မင်းသားကို ကာကွယ်ပေးဖို့ နေခဲ့ရတာက ဝူဟွေ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပါ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် မကျေမနပ် ဖြစ်ရမှာလဲ"

သူက စကားပြောရင်း ရုတ်တရက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်မံ ဒူးထောက်ချကာ ဆက်လက် တောင်းပန်လိုက်၏။

"စောစောမပြန်လာနိုင်ခဲ့တာကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါ... မင်းသမီးရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့လို့ မင်းသား အပြင်မှာ အန္တရာယ်တွေ ကြုံခဲ့ရတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ မင်းသား"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ စွမ်းအားနှင့် တာအိုယန်နတ်ဆိုးမျက်လုံးဖြင့် လူတစ်ယောက်က လိမ်ညာနေသလား သို့မဟုတ် ရိုးသားသလား ဆိုတာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ သိနိုင်ပေသည်။ သူ၏ ရှေ့မှ လူက တကယ်ကို သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်၏။

သူက ချင်ဝူဟွေ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အမှား မဟုတ်ပါဘူး... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို စံအိမ်စောင့်ပေးခဲ့တာပဲ... ခင်ဗျား ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး... ထပါ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား..."

ချင်ဝူဟွေ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

မင်းသားဟောင်းရဲ့ သွေးသားဆိုတဲ့အတိုင်း သူ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ မြင်ကွင်းမရှိတဲ့ အငွေ့အသက်က သာမန်လူတွေနဲ့ လုံးဝ ယှဉ်လို့ မရဘူးပဲ။

"ကျန်းပေ့မင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ထိုအချိန်မှာပင် သခင်ကြီး ကျန်း နှင့် သူ၏အဖော်တို့ကလည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယအချို့ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

"မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်းတို့..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက်မှာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိသေးလား... မရှိဘူးဆိုရင် အစ်မရွှယ်နဲ့ ကျွန်တော်က လူကြီးမင်းတို့နဲ့အတူ ချင်းယိုကို ပြန်လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား"

"မရှိပါဘူး... မင်းသားက ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်လာတာက ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပါ..."

"အခြားသူတွေကို အရင်လာဖို့ ကျွန်တော် အကြောင်းကြားလိုက်ပါဦးမယ်"

သူတို့နှစ်ဦးက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများကို ခေါ်ရန် သတင်းစကား တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ပေးပို့လိုက်ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်ဝူဟွေ့က တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိသွားသည့်အလား ရုတ်တရက် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

"မင်းသား... အထဲမှာ သခင်မလေး ချင်းလင်နဲ့ တခြားသူတွေကို တွေ့ခဲ့သေးလား... သူတို့လည်း ဝင်သွားကြတာလေ"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... ပိုင်ဝမ်လင်းလည်း ဝင်သွားတယ်... ဒါပေမဲ့ ခုနက သူတို့ ငါးယောက်လုံးကို ငါတို့ မတွေ့ခဲ့ရဘူး"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... သူတို့ အခု အန္တရာယ်ကင်းပါတယ်... သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာတစ်ခုရဲ့ အတွင်းဘက် နေရာလွတ်ထဲမှာ ရောက်နေတာပါ... အဲဒီအကြောင်း နောက်မှ အသေးစိတ် ပြောပြပါ့မယ်"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လူစုက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ပို၍တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ကြောင်အသွားကြပေသည်။

အခန်း (၁၇၆) အဲဒီတုန်းက မင်းလည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာလား

နန်ကုန်းယွီ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် လူစုက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သံသယဖြစ်သွားကြကာ သူတို့၏ အမူအရာများကို ဖတ်ရှု၍ မရနိုင်ချေ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်သွားသူများက ဝေဝါးသော အကြည့်များဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ထင်ယောင်ထင်မှားကမ္ဘာမှ မလွတ်မြောက်သေးသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီ၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူက တစ်ဦးတည်းသော ချွင်းချက် ဖြစ်နေနိုင်သလား။

သူ၏ စကားကို ထပ်မံကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက မတွေးဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။

ဖြစ်နိုင်တာက နန်ကုန်းယွီက ထင်ယောင်ထင်မှားကမ္ဘာရဲ့ သက်ရောက်မှုကို တကယ်ပဲ မခံရတာများလား။

သို့မဟုတ် သူက စမ်းသပ်မှု ခုနစ်ခုကို အောင်မြင်ပြီး အစစ်အမှန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေနဲ့ တွေ့ခဲ့တာများလား။

မဟုတ်လျှင် ချင်းလင်နှင့် အခြားလေးဦးကို သူ၏ ရတနာအတွင်းပိုင်း နေရာလွတ်ထဲသို့ သူ မည်သို့ ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြနိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်၌ သခင်ကြီး ကျန်း က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။

"မင်းသား... မင်းသားရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်အဆင့်လဲ"

သူ သတိပေးလိုက်မှသာ အခြားသုံးဦးကလည်း နန်ကုန်းယွီ တမင်တကာ ထုတ်ဖော်ပြသထားသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သတိပြုမိသွားကြပြီး အံ့အားသင့်သွားဟန် မပြဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။

‘ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်လား။

နန်ကုန်းယွီက နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကိုပဲရောက်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်သွားရတာလဲ။’

"ရှောင်ယွီ... ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် နားမလည်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး မဆိုင်းမတွ လိမ်ညာလိုက်၏။

"အံ့ဩနေစရာ မလိုပါဘူး... လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အခွင့်အရေးတချို့ ရခဲ့လို့ ကျင့်ကြံမှု နည်းနည်း တိုးတက်သွားတာပါ"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လူစုက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယတို့ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထပ်မံ မမေးမြန်းကြတော့ချေ။

နန်ကုန်းယွီက နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ နားအနီးသို့ ကပ်ကာ ရယ်မောလျက် တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အစ်မရွှယ်... ကျွန်တော် အစ်မကို အရင်က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။ နောက်မှ အကျဉ်းချုပ် ပြောပြမယ်"

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း များများစားစား မတွေးတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ချင်းယိုအင်ပါယာ ဧကရာဇ်မိသားစုမှ အဖွဲ့ဝင်များကလည်း အုပ်စုလိုက် ပျံသန်းလာကြ၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့် သူမ၏အဖော်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အခြားသူများက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"သခင်ကြီး ကျန်း... ဒီနှစ်ယောက်က..."

သခင်ကြီး ကျန်း က မဖြေကြားနိုင်မီ လူတစ်ယောက်က ဗြုန်းစားကြီး အော်ပြောလိုက်၏။

"ဟိုတစ်ယောက်က မင်းသမီးကြီးဆိုတာ ငါ မှတ်မိတယ်... ငါ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် သူ့ဘေးက တစ်ယောက်က ကျန်းပေ့မင်းသား ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် သခင်ကြီး ကျန်း က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

‘သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်နေကြတယ်။ ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာဖို့ ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုးတွေ ရခဲ့ကြလဲ မသိဘူး’

"မင်းသမီးကြီးနဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

လူတိုင်းက ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။ အချို့က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကြပြီး အချို့က လက်အုပ်ချီကာ အချို့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုလုပ်ကြသည်။

ဤအချိန်၌ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက လျှောက်လာပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ပြုံးကာ ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ကလေးနှစ်ယောက်က ဒီအဆင့်အထိ ကြီးပြင်းလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့ ချင်းယို ဧကရာဇ်မိသားစုကို တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူစေတာပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်၏။ "စတုတ္ထမြောက် ဘိုးလေး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

နန်ကုန်းယွီကလည်း ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ တိုက်ရိုက် ဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်း မရှိလျှင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ဤမျှ လေးစားမှုရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ သူ၏ ရှေ့မှ လူသည် သူ၏ ဖခင် နန်ကုန်းအောက်ချန်၏ စတုတ္ထမြောက် ဦးရီးတော် ဖြစ်ပြီး ချင်းယို ဧကရာဇ်မိသားစုရှိ မင်းသားအနည်းငယ်အနက်မှ တစ်ပါးဖြစ်သော ချင်မင်းသား ဖြစ်​ေပသည်။

"အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး..."

ချင်မင်းသား က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ငါ မှတ်မိတာ မှန်တယ်ဆိုရင် မင်းတို့တွေ အပြင်မှာ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေတာ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီ မဟုတ်လား... ဒီတစ်ကြိမ် အတူတူ ပြန်သွားကြမှာလား ”

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "စတုတ္ထမြောက် ဘိုးလေး တို့နဲ့ အရင်ပြန်လိုက်မှာပါ... အစ်မရွှယ်နဲ့ ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ပြင်ဆင်ဖို့ ပြန်သွားဖို့ လိုတယ်... အမေနဲ့ တခြားသူတွေကို သွားရှာဖို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီလေ"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင် မင်းသား က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူက တစ်ခုခု ပြောချင်နေသည့်အလား သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက လှုပ်ရှားသွား၏။

သို့သော် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ခေါင်းယမ်းကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလာသည်။

"မင်းတို့ သဘောပဲလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရေဆိုတာ ဆန်တက်မှရတာကိုးး... မင်းတို့က နောက်တစ်ဆင့် ထပ်တက်လှမ်းဖို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားချင်တယ်ဆိုတာက လုံးဝ နားလည်နိုင်ပါတယ်... ချင်းယိုက မင်းတို့ရဲ့ အိမ်ဆိုတာကိုပဲ မှတ်ထားပါ"

နန်ကုန်းယွီနှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ "စတုတ္ထမြောက် ဘိုးလေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် မှတ်ထားပါ့မယ်..."

"အင်း..."

ချင် မင်းသား က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"လူစုံပြီလား..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လူငယ်တစ်ဦးက ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "စတုတ္ထမြောက် ဦးရီးတော်... ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူလာတဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်က လေးယောက်ကလွဲရင် အားလုံး ရောက်သလောက် ရှိပါပြီ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင် မင်းသား က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

"သူတို့လေးယောက်လား... အထဲမှာ သူတို့ကို တွေ့ခဲ့မိလား..."

လူတိုင်းက တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကာ သံသယ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။

ဤအချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလာသည်။

"စတုတ္ထမြောက် ဘိုးလေး... သူတို့လေးယောက် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... သူတို့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့...အရင်ပြန်ကြရအောင်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင် မင်းသား က အနည်းငယ် မှင်သက်သွား၏။

သူက နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီက ဒီလိုပြောမှတော့ ငါတို့ အရင် ထွက်သွားကြတာပေါ့..."

ချင် မင်းသား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က ပျံသန်းခြင်းလှေကိုခေါ်ယူလိုက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ပျံသန်းလှေကို စီးကာ

ချင်းယိုအင်ပါယာဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ပျံသန်းလှေက ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားပြီး အခြားအင်အားစုများမှ လူများကလည်း တဖြည်းဖြည်း စုရုံးလာကာ တောင်တစ်သိန်း တောင်တန်းကြီးမှ စတင် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တောင်တစ်သိန်း တောင်တန်းကြီး သည် သားရဲနတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ၏ နယ်မြေဖြစ်သည်။ လုံးဝ မလိုအပ်လျှင် သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ရေး ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် မဟုတ်လျှင် လူသားမျိုးနွယ် သည် များသောအားဖြင့် ဤနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေထိုင်ကြချေ။

"ကောင်းပြီ... ပျံသန်းလှေထဲမှာ ပြောကြရအောင်... ရှောင်ယွီနဲ့ ရှောင်ရွှယ်... အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြစို့..."

"ကောင်းပါပြီ"

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ပျံသန်းလှေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

နန်ကုန်းယွီက အဝေးတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဝိညာဉ်မြေခွေး အုပ်စုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများနောက်မှ ပျံသန်းလှေထဲသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ပျံသန်းခြင်းလှေ အတွင်း၌။

ချင်မင်းသား၊ ချင်ဝူဟွေ့ နှင့် နန်ကုန်းယွီတို့က တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ချင်မင်းသား က အရင်စတင် စကားပြောလာ၏။

"ရှောင်ယွီ... ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်က လေးယောက် ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ မင်း သိတယ်လို့ ခုနက ပြောတယ်နော်... အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့် အခြားသူများက ဤအကြောင်းကို နန်ကုန်းယွီထံမှ ကြားခဲ့ရသော်လည်း ချင်မင်းသား နှင့် အခြားသူများကမူ မကြားခဲ့ရချေ။

ဤအချိန်၌ လူတိုင်းက အနည်းငယ် စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်နေကြ၏။

လူလေးယောက်က စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သော်လည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် သူတို့ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူတို့ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကို နန်ကုန်းယွီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေရတာလဲ။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"စတုတ္ထမြောက် ဘိုးလေး... သူတို့က တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေတာပါ... ဒါကြောင့်မို့လို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဘိုး​လေးတို့ နိုးလာကတည်းက သူတို့ကို မတွေ့ခဲ့ရတာပါ"

"အဲဒီတုန်းက မင်းလည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတာလား"

ချင် မင်းသား ၏ မျက်လုံးအိမ်များက ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း သူက အံ့အားသင့်ကာ သံသယဖြစ်သွား၏။

"ဒါက မမှန်ဘူးလေ... စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ဖို့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က လုံလောက်တဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး မဟုတ်လား ”ဤမေးခွန်းကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလာသည်။

"စတုတ္ထမြောက် ဘိုးလေး... ရှောင်ယွီ အရင်က ဝင်သွားတုန်းက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာပါ... အခွင့်အရေးတချို့ ရခဲ့လို့ အခုအဆင့်ကို ရောက်လာတာပါ"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင် မင်းသား ၏ မျက်လုံးအိမ်များက အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်ကာ ထပ်မံ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်းအဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ သူ ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုး ရခဲ့တာလဲ။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "မှန်ပါတယ်... စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ မုန်းတီးခြင်း နဲ့ လိုချင်တပ်မက်ခြင်း စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုတွေကို ကျွန်တော် အမြန်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာ ရတနာတစ်ခုကို ရခဲ့ပါတယ်"

" ဒီရတနာက သူတို့ရဲ့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူတို့ကို အထဲ ထည့်လိုက်တာပါ"

"စတုတ္ထမြောက် ဘိုးလေးတို့ အတွက်ကတော့ ကျွန်တော်က အဲဒီရတနာကို အသုံးပြုပြီး ထင်ယောင်ထင်မှား စမ်းသပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ အခြားရတနာတွေကို ရှာဖွေခွင့် ပြုလိုက်တာပါ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စမ်းသပ်မှုခံယူသူတွေ ရရှိတဲ့ အခွင့်အရေး ရတနာ အများစုက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ဝိညာဉ်ဆေးပင် ပစ္စည်းတွေဆိုတာ ဘိုးတော်တို့ အားလုံး သိတဲ့အတိုင်းပါပဲ... ကိုယ်တိုင် သွားယူခိုင်းတာ ပိုကောင်းပါတယ်... အဲဒီလိုဆိုရင် ပိုပြီး ရနိုင်တာပေါ့"

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချင် မင်းသား နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးအိမ်များက အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယတို့ကို ပြသနေပေသည်။