အခန်း ၆၃၁

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၃၁

အော်ဟစ်ဆူညံနေသော စုန့်ယိယန်မှာမူ ယခုအချိန်တွင် စကားတစ်လုံးမှ မပြောရဲတော့ပေ။ သူသည် ဤခရီးစဉ်ကို ရိုးရှင်းသော 'ကုန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်ရေး' အဖြစ်သာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ပြီး ခရီးတစ်ခေါက် သွားရုံဖြင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ သွေးထွက်သံယိုမှုများ ဖြစ်လာပြီး လူသေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ! ဤအရာမှာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် လုံးဝ လွဲချော်နေသည်!

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် အဖွဲ့သားများသည် အပိုင်း C ၏ ရှည်လျားသော စင်္ကြန်လမ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ မော့ချူးနှင့် ချန်ပိုင်တို့၏ တည်းခိုခန်း ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် သပ်ရပ်လှပသော အခန်းမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံများပေါ်တွင် သွေးများ စင်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အလောင်းအချို့ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ မော့ချူးနှင့် ချန်ပိုင်တို့ကို အနီးကပ် စောင့်ရှောက်နေသူများပင် ဖြစ်သည်။

"ခြောက်ယောက်..."

ကျိုးလင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လူအားလုံးကို ရေတွက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။

ထိုစဉ်က သူတို့သည် တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်ရန် လူ ခြောက်ဦးကိုသာ စီစဉ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုခြောက်ဦးစလုံးမှာ ထောင်ချောက်အတွင်း ကျရောက်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးမျှ အသက်မရှင်ခဲ့ကြပေ။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ယခုအခါ ချန်ပိုင်နှင့် မော့ချူးတို့သည် အထောက်အပံ့မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်နေရခြင်း ဖြစ်သည်... အခြေအနေမှာ မကောင်းလှပေ!

"သူတို့ ဘယ်မှာလဲ"

အပိုင်း C ၏ အနောက်ဘက်ရှိ နေရာလွတ်များကို သူတို့ တစ်ချက်တည်းနှင့် မြင်နိုင်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများမှလွဲ၍ မော့ချူးနှင့် ချန်ပိုင်တို့မှာ ပျောက်ကွယ်နေသည်...

"မင်းတို့ ခုနက စက်ပစ္စည်း ထိန်းချုပ်ရေး စင်တာကို သွားခဲ့ကြသေးလား"

နျဉ်ယွိယွမ်က လှည့်၍ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို ပြန်မေးလိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပုံရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အပိုင်း C ၏ အဆုံးရှိ ထောင့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။ သင်္ဘောပေါ်မှာ ဝန်ထမ်း နှစ်ယောက် သုံးယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ ခုနက သင်္ဘောတုန်ခါသွားလို့ သူတို့ အထဲမှာ စစ်ဆေးနေကြတယ်လို့ ထင်တာ..."

စကားပြောနေရင်း တစ်ဝက်တွင်ပင် ထိုလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ သတိဝင်လာပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒါ မဟုတ်ဘူး!

တုန်ခါမှုပြဿနာက ဖြေရှင်းပြီးသားပဲ။ သူတို့ အထဲမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။

နျဉ်ယွိယွမ်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး အပိုင်း C အနောက်ဘက်ရှိ စက်ပစ္စည်း ထိန်းချုပ်ရေး စင်တာဆီသို့ ဦးဆောင်ကာ လျှောက်သွားတော့သည်။

ကြယ်တာရာသင်္ဘော၏ စက်ပစ္စည်း ထိန်းချုပ်ရေး စင်တာမှာ အခန်းငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အတွင်းရှိ စက်ပစ္စည်းများမှာ အခြေခံအားဖြင့် အလိုအလျောက် စနစ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ခရီးမထွက်မီကတည်းက ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရေးပေါ် ပြဿနာ တစ်ခုခု မရှိလျှင် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မည်သူမျှ အထဲသို့ဝင်၍ ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်လေ့ မရှိကြပေ။

ယခုအခါ သူတို့သည် ထိုထိန်းချုပ်ရေး အခန်းရှေ့တွင် ရပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်...

"အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြ"

နျဉ်ယွိယွမ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ သတိထားရမည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သူ ရွေးချယ်ထားသော အထူးရဲ ခြောက်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်သူမှာ လူ နှစ်ဦး သုံးဦးသာ ရှိခြင်းကြောင့် ထိုသူတို့၏ အစွမ်းမှာ လုံးဝ မနိမ့်ပါးကြောင်း သိနိုင်သည်!

တစ်ဖက်လူက ယခုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာနိုင်သည်! မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရန်သူက အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေပြီး သူတို့က အလင်းထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် အစစအရာရာ သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

"ဘော့စ်"

၎င်းကို ကြားသောအခါ ကျုံးဝမ်နှင့် ကျိုးလင်တို့က ခေါင်းခါကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ ဘေးတွင်သာ ဆက်လက် ရပ်တည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဘော့စ်နဲ့အတူ လိုက်ပါမယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ သတိထားပါ့မယ်"

သူတို့၏ ဘော့စ်ကို သူတို့အတွက် အန္တရာယ်ကြားတွင် အရှေ့ဆုံးက မရပ်တည်ခိုင်းနိုင်ပေ!

အခြားသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာလည်း ထွက်မသွားလိုကြသဖြင့် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အဝေးတွင် ရှိနေသော စု့န်ယိယန်မှာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားတော့သည်။

လူအများ၏ တည်ငြိမ်သော စွမ်းဆောင်ရည်အောက်တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် သိသာထင်ရှားနေသည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို မထီမဲ့မြင် ပြုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ 'ဟွန်း! အရင်ကတော့ ဟန်ကြီးပန်ကြီး လုပ်နေပြီး အခု အခက်အခဲနဲ့ ကြုံတော့ လက်လျှော့သွားတာပေါ့ ဟုတ်လား'

လူတိုင်း၏ အကြည့်များကို ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ စုန့်ယိယန်မှာလည်း မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် မည်သည့်အရာကမှ မိမိအသက်ထက် အရေးမကြီးပေ။ သူသည် မသိကျိုးကျွံပြုကာ အနောက်တွင်သာ တိတ်တဆိတ် ပုန်းနေလိုက်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် လူတိုင်းနှင့် သတိရှိရှိ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဗွေသော့ကို ဖွင့်ကာ တံခါးကို ဝုန်းကနဲ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်!

သတ္တုတံခါးမှာ ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းမှာ သူတို့ ရှေ့တွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာတော့သည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် မော့ချူးနှင့် ချန်ပိုင်တို့မှာ လက်ခြေများ အချည်ခံထားရသည်။ သူတို့ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပုံရပြီး၊ ဝိုင်းဝိုင်းမှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ကောင်တည်း ထိုင်ကာ အလွန် သနားစရာကောင်းသော ပုံစံ ဖြစ်နေသည်!

သူတို့ နောက်တွင် လူနှစ်ဦးက မနှစ်မြို့ဖွယ် အမူအရာများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ သူတို့ ရှေ့ရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လျက် ထိုင်နေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ...

"ဟူး —" သူတို့ ဘာမှ မဖြစ်ကြဘူးပဲ!

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်!

အနည်းဆုံးတော့ ချန်ပိုင်နှင့် မော့ချူးတို့ အသက်ရှင်နေကြသေးသဖြင့် အခြေအနေမှာ သူတို့ ထင်ထားသလောက် မဆိုးရွားသေးပေ... သွေးကွက်များနှင့် အလောင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို ဘုရားသခင်သာ သိပေလိမ့်မည်!

"အို... မင်းတို့ ရောက်လာကြပြီလား"

ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားက အရင် စကားပြောလာသည်။ သူ၏ ထောင်လွှားသော အမူအရာမှာ မိမိကိုယ်ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံထားရသည်ကို ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။

နျဉ်ယွိယွမ်က မျက်လုံးများကို မြှင့်ကာ ထိုသူကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသွားပြီး ခဏအကြာတွင် စကားလုံး နှစ်လုံးကို ပြောလိုက်သည်။

"... ရမ်နန့်လင်း"

၎င်းကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသားမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ မူလရုပ်သွင်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းပြီး အားမာန်ပါသော မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လူတိုင်းရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ဓားပြအရှိန်အဝါတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

"မတွေ့တာ ကြာပြီနော်၊ မာရှယ်နျဉ်။ မဟုတ်သေးဘူး... အခုဆိုရင် ကွမ်မန်ဒါနျဉ်လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့။ ကျွန်တော့်လို လူမမည်လေးကို မှတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ!"

သူတို့ နှစ်ဦး၏ စကားစမြည်ပြောဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားကြရသည်။

ရမ်နန့်လင်း... ဒါက အရင်တုန်းက ရမ်နန့်သွေး အာကာသဓားပြအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် နာမည် မဟုတ်လား။

ကျော်ကြားမှုအရ ဤဓားပြအဖွဲ့မှာ အဖွဲ့ချုပ်တစ်ခုလုံးတွင် လူသိများသည်။ သူတို့၏ နည်းလမ်းများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး လူသတ်ရန် ဝန်မလေးကြသူများ ဖြစ်ကြသည်... မည်သည့် ဆိုးဝါးသော စကားလုံးမျိုးမဆို သူတို့နှင့် အလွန် လိုက်ဖက်လှသည်။

သို့သော်လည်း နျဉ်ယွိယွမ်က လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကတည်းက သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့က ဘာလို့ အခုမှ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာရတာလဲ။

"ဘာလဲ။ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ မထင်ထားဘူးလား။"

ရမ်နန့်လင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန် ထောင်လွှားလှပြီး လူမိုက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ။ ကောင်းကင်ဘုံကတောင် ကျွန်တော့်ကို အလိုမရှိဘူး!"

စကားပြောနေရင်း ရမ်နန့်လင်းသည် သူ၏ ဘေးနားရှိ မော့ချူးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အောင်သွယ်တော်လို့တောင် သတ်မှတ်လို့ရတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်သာ မရှိရင် ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ဆုံနိုင်မှာလဲ"

ဟုတ်ပါသည်!

ရမ်နန့်လင်းသည် မော့ချူးနှင့် မော့ယန်တို့ ခရိုင် ၁၂ မှ ခရိုင် ၃ သို့ သွားစဉ်က ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော အာကာသဓားပြ ဖြစ်သည်။ သူ့ကြောင့်ပင် မော့ချူးသည် နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် သိကျွမ်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်...

"အဲဒီတုန်းကလည်း မင်းကြောင့်ပဲ ငါ နျဉ်ယွိယွမ်ရဲ့ ဖိအားပေးမှုကို ခံရပြီး အာကာသထဲကို မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရတာ။ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက..."

ရမ်နန့်လင်း၏ အကြည့်မှာ မော့ချူး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်သာ အမြဲ ရှိနေခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ နျဉ်ယွိယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ခပ်ပေါ့ပေါ့လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အစပိုင်းမှာတော့ ငါ မင်းကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားခဲ့တာ!"

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နျဉ်ယွိယွမ်၏ အေးစက်သော အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်း ပိုပြင်းထန်လာတော့သည်!

"အို... ဒီလောက်နဲ့တင် ဒေါသထွက်သွားပြီလား"

ရမ်နန့်လင်း ရယ်မောလိုက်သည်။"ကွမ်မန်ဒါနျဉ်၊ မင်းရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အရင်ကလောက် မကောင်းတော့ဘူးပဲ!"

စကားပြောနေရင်း ရမ်နန့်လင်းက ရုတ်တရက် လက်ဖျောက်တီးလိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ အစောင့်များက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး မော့ချူးကို ရိုင်းစိုင်းစွာ တွန်းလိုက်ကြသည်။

"မတွေ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီနော်။ ဒီကောင်မလေးက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုလှလာတာပဲ"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ လူသတ်လိုသော အကြည့်အောက်တွင်ပင် ရမ်နန့်လင်းသည် ရုတ်တရက် မော့ချူး၏ လည်ပင်းနားသို့ ကိုင်းညွှတ်ကာ အနံ့ခံလိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရစွာ လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

"သူ့ကိုယ်ပေါ်က အနံ့ကလည်း အရင်ကထက် ပိုပြင်းလာတယ်..."

မော့ချူးက သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူနှင့် ဝေးရာသို့ ရွှေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမတွင် အင်အား အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ..

"မင်း သူတို့ကို ဘာလုပ်ထားတာလဲ"

စကားအနည်းငယ် ပြောရုံဖြင့် မော့ချူးနှင့် ချန်ပိုင်တို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း နျဉ်ယွိယွမ် သိလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မော့ချူးနှင့် ချန်ပိုင်တို့၏ စွမ်းရည်မှာ အထွတ်အထိပ် မဟုတ်သော်လည်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသူများ မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင် ဖြစ်နေရခြင်းမှာ သူတို့ မသိနိုင်သော တစ်ခုခု မှားယွင်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်!

"ငါ ပြောပြနိုင်တာပေါ့!"

ရမ်နန့်လင်းမှာ ဂိမ်းတစ်ခု ကစားနေသည့်ပုံစံ ပေါက်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်ဝင်စားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ မင်း ဒီနေရာကို ဘယ်လို ရှာတွေ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြ၊ ဒါဆို ငါ သူတို့ကို ဘာလုပ်ထားလဲဆိုတာ မင်းကို ပြောပြမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ဒါ မျှတတဲ့ သဘောတူညီချက်ပဲ မဟုတ်လား။"

နျဉ်ယွိယွမ်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ဘေးကင်းအောင်လို့ ငါတို့ သာမန်အပင်တိုင်းပေါ်မှာ 'အမှတ်အသားမှုန့်' တွေ ဖြန်းထားခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမဆို အဲဒါကို ထိလိုက်တာနဲ့ အဲဒီမှုန့်တွေက သူတို့ကိုယ်မှာ ကပ်ပါသွားမှာပဲ"

"ပြီးတော့ ခုနက မင်းတို့ကို စစ်ဆေးခဲ့တဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေဆီမှာလည်း 'အမှတ်အသားမှုန့်' တွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒီတော့ ဒီအချက်ကို မူတည်ပြီး မင်းတို့ ရှိတဲ့နေရာကို ငါတို့ အလွယ်တကူ တွက်ချက်နိုင်ခဲ့တာပေါ့"

၎င်းကို ကြားသောအခါ အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြသည်။ နျဉ်ယွိယွမ်သည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ အဘယ်ကြောင့် ခွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်!

"အို... နားလည်ပြီ!

" ရမ်နန့်လင်းက အသံကို ရှည်ရှည်ဆွဲကာ နားလည်သွားသလို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူ ဘယ်နေရာမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းကော ချန်ပိုင်နဲ့ မော့ချူးကို ဘာလုပ်ထားတာလဲ"

"ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး"

ရမ်နန့်လင်းက အပြစ်ကင်းသလို လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"သူတို့ နည်းနည်း ပိုပြီး လိမ်မာလာအောင် ဆေးအနည်းငယ် ထိုးပေးလိုက်တာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

... ဆေးလား။

သူတို့ မော့ချူးကို ဆေးတစ်မျိုး ထိုးထားခဲ့တာလား။

နျဉ်ယွိယွမ်သည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းထားသော်လည်း သူ၏ လက်သီးမှာ ပို၍ ပို၍ တင်းကျပ်လာသည်...

မော့ချူး၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံနှင့်ဆိုလျှင် တကယ်ပင် ပြဿနာရှိနိုင်သည်!

သူသည် မော့ချူးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်မှလွဲ၍ အခြား ထူးခြားမှု မတွေ့ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားရသည်...

သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသောအခါ မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်၊ သူမက သူ့ကို အားပေးနေသည့်အလားပင်။

အမှန်စင်စစ် ဤတိုတောင်းသော နာရီဝက်အတွင်း ဤမျှလောက် များပြားသော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပျက်လာလိမ့်မည်ဟု မော့ချူးကိုယ်တိုင်လည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ!