အခန်း ၆၄၀

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၄၀

သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသည်မှာ မော့ချူးသည် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏ အခန်းထဲတွင် 'အကျဉ်းကျ' နေခဲ့ခြင်းပင်။ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူမသည် ထိုအဆမတန်ကြီးမားသော ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရပြီး ကုတင်ပေါ်မှပင် လုံးဝ ဆင်းမရသလောက် ဖြစ်ခဲ့သည်...။ ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူမ၏ ခါးကို ကိုင်ထားရင်း မော့ချူးမှာ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်ပင် ထွက်မလာတော့ပေ...။

ဟင့်! ကာမဂုဏ်၌ အလွန်အကျွံ ပျော်ပါးခြင်းက သူမကို သေစေနိုင်သည်ကို နျဉ်ယွိယွမ် သိပါ့မလား။ သူသည် လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်နှင့် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ!

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခါးတွေ နာနေလို့လား"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ အနည်းငယ် သြရှရှနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အသက်ရှူသံမှာ သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ပူနွေးသော လက်ဖဝါးကြီးက မော့ချူး၏ အမှတ်အသားများ ထင်ကျန်နေသော အသားအရေကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ နာကျင်နေသော ကြွက်သားများကို သင့်တော်သော အင်အားဖြင့် နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။

"ဟူး..."

သူ၏ နှိပ်နယ်ပေးမှုကြောင့် ကြွက်သားများ ပြေလျော့သွားပြီးနောက် မော့ချူးမှာ သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးမှ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မော့ချူး၏ ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒါက မတရားဘူး!

ဟင်း၊ ဘာလို့လဲ?! သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကုတင်ပေါ်မှာ ရက်အတော်ကြာ ရှိနေခဲ့တာချင်း အတူတူ နျဉ်ယွိယွမ်ကတော့ လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည်။ သူမကရော။ သူမသည် နင်းခြေခံထားရသော မုန်လာထုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ လှပသော အသွင်အပြင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တွန့်လိပ်ညှိုးနွမ်းနေသော အချဉ်ဖတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသည်။ ဤကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှသည်!

မော့ချူး၏ အတွေးများကို ရိပ်မိသကဲ့သို့ နျဉ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် မူးယစ်ရီဝေနေသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊

"ရပါတယ်... နောက်ပိုင်းကျရင် ကိုယ်တို့ ပိုပြီး လေ့ကျင့်ကြတာပေါ့..."

ဤစကားသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာအပေါ် မော့ချူး၏ နားလည်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ အသစ်ဖြစ်သွားစေသည်!

မော့ချူး၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ...လေ့ကျင့်... ပိုပြီး လေ့ကျင့်ရမယ် ဟုတ်လား? ဤလူသည် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောထွက်ရန် မည်မျှအထိ မျက်နှာပြောင်နိုင်ရသနည်း။ မော့ချူးမှာ တကယ်ကို တုန်လှုပ်သွားရသည်!

ဤမိန်းကလေး၏ ပါးစပ်လေး အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မျက်စိသူငယ်အိမ်လေးများ ပြူးကျယ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။ သူသည် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းလေးများကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထိတွေ့မှုမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး နူးညံ့အိစက်နေသည်။

၎င်းမှာ မော့ချူး လွန်ခဲ့သော အချိန်အချို့က ပြုလုပ်ခဲ့သော နို့ပူတင်းထက်ပင် ပို၍ ချောမွေ့နူးညံ့နေသည်။ ၎င်းမှာ မွှေးပျံ့ပြီး ချိုမြိန်သော အရသာ အနည်းငယ် ပါရှိရာ လူကို မခွဲခွာနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်နေသည်။ ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ မည်းမှောင်သွားသည်။ မော့ချူး၏ သွယ်လျသော ခါးလေးပေါ်တွင် ဝဲလည်နေသော လက်ဖဝါးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်...

"နေဦး၊ မလုပ်နဲ့!"

မော့ချူးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ မည်သို့မျှ မလွှတ်တော့ပေ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ! ရက်အတော်ကြာအောင် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ဝါးစားခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ဤလူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားလာပုံကို မော့ချူး ကောင်းကောင်း သိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ယခု သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်လျှင် တစ်နေ့ကုန် အချိန်ကုန်သွားပြန်ဦးမည်ဟု သူမ တွေးမိသည်...

"ဟို... ဒီနေ့ အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြမလား"

မော့ချူးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လွှဲလိုက်ပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများကို မကြည့်ဝံ့ပေ။ သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အချစ်လွန်မှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အကြည့်မှာ ရှုပ်ပွနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ... သူမ၏ နားရွက်များမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်!

ဘယ်လို အတွင်းခံတွေလဲ။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လဲလှယ်ခဲ့ရသော ကုတင်ခင်းများနှင့် စောင်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံကျနေသည်။ ၎င်းတို့ပေါ်ရှိ အစွန်းအထင်းများမှာ တောင့်တင်းနေပြီ ဖြစ်ကာ ကာမဂုဏ်ရနံ့များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်နေသည်! သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသည်မှာ ဤအရာများသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့၏ ရဲတင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်များအတွက် ငြင်းမရသော သက်သေများပင် ဖြစ်သည်! ကံကောင်းသည်မှာ အခန်းထဲတွင် လေသန့်စင်စက် ရှိနေခြင်းပင်၊ မဟုတ်ပါက အနံ့မှာ အလွန် သိသာနေလိမ့်မည်...

"အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်လို့လား"

၎င်းကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ မော့ချူး၏ ရှည်လျားသွယ်လျသော ခြေတံလေးများပေါ်တွင် ခဏမျှ ဝဲလည်နေပြီး

"မင်း... တကယ်ပဲ လမ်းလျှောက်နိုင်ဦးမယ်လို့ သေချာရဲ့လား"

မော့ချူး တိတ်ဆိတ်သွားသည်...။ သူမ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်! သူမ၏ တစ်ကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းရေး ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းသည့် အချိန်တိုင်းတွင် နျဉ်ယွိယွမ်က သူမကို ပွေ့ချီသွားခဲ့ရသည်ဟု သူမ ပြောနိုင်ပါမည်လား။ နောက်ဆုံးတော့ ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် အတင်းအကျပ် အခိုင်းခံခဲ့ရပြီးနောက် သူမ၏ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်နေခြင်းမှာ လုံးဝ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်!

သို့သော် မော့ချူးသည် အစပိုင်းတွင် ဤပြဿနာကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါ... ဟင်း! ဂွမ်းဖတ်နှစ်ခုကို နင်းလိုက်ရသကဲ့သို့ သူမ ချော်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်! ကံကောင်းသည်မှာ နျဉ်ယွိယွမ်က သူမကို နောက်ကနေ ပွေ့ဖက်လိုက်ခြင်းပင်၊ မဟုတ်ပါက သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြမ်းပြင်နှင့် တိုက်ရိုက် နမ်းမိတော့မည် ဖြစ်သည်!

ဘုရားသခင်သာ သိပါလိမ့်မည်၊ သူမသည် သာမန် ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤကဲ့သို့ အရှက်ရစရာ မြင်ကွင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှာ သူမအတွက် ငိုပင် မငိုနိုင်တော့ပေ...။ သန့်စင်ခန်းသို့ ပွေ့ချီသွားခံရခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသော ကိစ္စများမှာ သူမ လုံးဝ ပြန်မတွေးချင်တော့သော နာကျင်စရာ အတိတ်များပင်!

မော့ချူး၏ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ စိတ်မှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရိုးသားစွာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသော်လည်း ဤမိန်းကလေးမှာ ရှက်နေဆဲပင်...။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သွားကြတာပေါ့"

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နျဉ်ယွိယွမ်သည် လုံးဝ ကျေနပ်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ၆၀-၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဗိုက်ဝသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မော့ချူး၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး သူလည်း အလွန်အမင်း ဖိအားမပေးသင့်ကြောင်း သိသည်။

"တကယ်လား"

သူမ၏ တောင်းဆိုချက်မှာ ရက်ရက်စက်စက် အပယ်ခံရမည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အခြေအနေမှာ အကောင်းဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ခဏချင်းမှာပင် သူမသည် တိမ်များကို ဖယ်ရှားပြီး လကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

"သေချာတာပေါ့!"

နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ၏ ကိုယ်ကို ထောက်မလိုက်ပြီး မော့ချူး၏ နှာခေါင်းလေးကို ချစ်ခင်စွာ ဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စောင်ကို ရုတ်တရက် မလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများနှင့် ကျဉ်းမြောင်းသော ခါးတို့မှာ ရွှေအချိုးအစားအတိုင်း အချိုးကျလှသည်။ သူ၏ ချောမွေ့လှပသော ကြွက်သားလိုင်းများပေါ်တွင် သူမ၏ အကြည့်များကို မခွာနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်...။

"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ"

ခဏမျှ ငေးမောကြည့်ရှုပြီးနောက် မော့ချူးမှာ ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး စောင်ဖြင့် သူမကိုယ်သူမ အမြန်ပတ်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားများကို လုံးဝ ယုံကြည်၍ မရပေ!

"မင်း ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ"

မော့ချူး၏ ထိတ်လန့်နေသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် မော့ချူး၏ သတိထားနေသော အကြည့်အောက်တွင်... သူသည် တာမီနယ်ထဲမှ အစိမ်းနုရောင် ဆေးဘူးလေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်!

...ဟမ်။ မော့ချူးက သူ့ကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ အကြည့်ကို ဆုံကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မော့ချူး၏ ခြေတံရှည်လေးများကို စောင်အောက်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးအနည်းငယ်ကို ယူကာ သူမ၏ ခြေထောက်များပေါ်တွင် အသာအယာ လိမ်းပေးလိုက်သည်...။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မော့ချူးသည် သူမ၏ ပျော့ခွေနေသော ခြေထောက်များမှာ ပို၍ ကောင်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခွန်အားများ ပြန်လည် ရရှိလာရုံသာမက နာကျင်နေသော ခံစားချက်မှာလည်း ၇၀ မှ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် လျော့နည်းသွားသည်။

"ဒီဆေးကို ကျုံးဝမ်ပေးတာ မဟုတ်လား"

မော့ချူးသည် သူမ၏ ခြေဖဝါးလေးများကို စမ်းသပ် လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်ကာ၊ အင်း... မဆိုးဘူး၊ အလွန် ပျော့ပျောင်းနေပြီပဲ!

"အင်း။"

နျဉ်ယွိယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ မော့ချူး၏ ခြေဖဝါးလေးများပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်သွားသည်။ ထိုခြေဖဝါးလေးမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားပင် မရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် ၎င်းကို အသာအယာ ကလိထိုးလိုက်ရာ အထိအတွေ့မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။

"မလုပ်နဲ့... ယားတယ်..."

မော့ချူးသည် ၎င်းကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်ပါမည်နည်း။ သူမသည် ခြေထောက်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ ရှေ့တွင် နောက်ထပ် ရဲတင်းရန် မဝံ့တော့ပေ။

အစိမ်းရောင်ဆေးမှာ သူမ၏ ခြေထောက်များပေါ်တွင် ပါးပါးလေး ရှိနေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဆေး၏ အာနိသင်ကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က စုပ်ယူသွားပြီး နို့နှစ်ရောင် အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

"ဒီဆေးရဲ့ အာနိသင်က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ!"

မော့ချူးသည် ၎င်းကို ခဏမျှ သေချာကြည့်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

နျဉ်ယွိယွမ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မော့ချူး၏ ခြေထောက်ပေါ်မှ ပိုလျှံနေသော ဆေးများကို တဘက်ဖြင့် သုတ်ပေးနေသည်။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ နူးညံ့လှပြီး ဂလက်ဆီအဆင့် အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေသကဲ့သို့ စေ့စပ်သေချာလှသည်။

"ရှင် ဒီဆေးကို ရထားတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား"

"အင်း... ဟမ်?"

၎င်းမှာ စကားလုံးချင်း အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း လေသံ အနည်းငယ် ပြောင်းလိုက်ရုံဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်များ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို စကားပြောရန် လှည့်ကွက်ဖြင့် ခေါ်ယူလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်!

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် ဒီဆေးကို ရထားတာ ကြာပါပြီ။ ဘာလို့ မင်းကို အခုမှ ပေးရလဲဆိုတာ... အကြောင်းရင်းကို မင်း မသိဘူးလား"

မှန်ပါသည်၊ သူသည် မော့ချူးက သူ့အပေါ်တွင် မှီခိုနေသည့် ပုံစံကို သဘောကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြေအနေများကသာ ခွင့်ပြုမည်ဆိုလျှင် သူသည် မော့ချူးကို ခေါက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ထည့်ကာ ပွေ့ချီသွားချင်မိသည်!

မော့ချူးသည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို လုံးဝ ပုံမှန်ကဲ့သို့ ပြောနိုင်ခြင်းမှာ ကံကောင်းလှသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း တရားမျှတသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသည်...

"ကဲ၊ ရပြီ။"

နျဉ်ယွိယွမ်သည် တဘက်ကို ဘေးရှိ ဇလုံထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး မော့ချူး၏ ခြေထောက်များကို အသာအယာ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊

"ထပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ဦး!"

၎င်းကို ကြားသောအခါ မော့ချူးသည် အလိုအလျောက် စောင်ကို မကာ မတ်တပ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ...

...ဟင်း! သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ လှည့်ကွက်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကျရောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြန်ပြီ! သူမတွင် ဘာအဝတ်အစားမျှ ရှိမနေပေ။ အကယ်၍ သူမသာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လျှင် သူက သူမကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား!

"ကျွန်မ အဝတ်အစား လဲချင်တယ်။ ဟိုဘက် လှည့်နေပေး။"

ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ နျဉ်ယွိယွမ် ဆွဲဖြဲထားသဖြင့် ဖြစ်စေ၊ အခြား အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်စေ ဝတ်၍ မရတော့ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမ၏ တာမီနယ်ထဲတွင် အပိုအဝတ်အစားများ ရှိနေခြင်းပင်။ မဟုတ်လျှင်မူ သူမ အရှက်ရနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

၎င်းကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ သူသည် မော့ချူးကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန် သိသာလှသည်။

"မင်း အဝတ်အစား လဲပါ၊ ကိုယ် ကြည့်နေမယ်!"

ဟွန်း! မော့ချူးသည် သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ သူမသည် တာမီနယ်ထဲမှ အဝတ်အစားတစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ စောင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စောင်ကို အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးကာ အဝတ်အစားများကို ဝတ်လိုက်သည်။

မော့ချူးတွင် ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်မျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု နျဉ်ယွိယွမ် မထင်ထားသဖြင့် ခဏမျှ ကြောင်အသွားသည်။ သူသည် သူမ၏ ဂုဏ်ယူနေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်... သူ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ဤမိန်းကလေးကို ကြည့်လေလေ ပို၍ ချစ်စရာ ကောင်းလေလေပင်!

"ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် မင်းအတွက် ရေအရင်သွားပြင်ပေးမယ်။"

နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံနွယ်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဘေးရှိ ရေချိုးခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။

"မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် လာခဲ့လိုက်တော့။"

"အွန်း"

မော့ချူး မည်သည့် သံသယမျှ မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမသည် သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေတံနှစ်ဖက်ကို အားယူကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားသည်... သူမ တံခါးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရေနွေးများက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပန်းထွက်လာပြီး သူမ ယခုလေးတင် လဲထားသော အဝတ်အစားများမှာ ချက်ချင်းပင် အလင်းပေါက် ဖြစ်သွားတော့သည်! ဤလူသည် လက်စားချေနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် သိသာလှသည်!

"အား! နျဉ်ယွိယွမ်!"

ဤကာလအတွင်း နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူးထံမှ အခွင့်အရေး အတော်များများ ယူခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်များ ပြီးဆုံးသွားသည့် အချိန်တွင် နာရီဝက်ခန့် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက မော့ချူးသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ 'မိစ္ဆာလက်သည်းများ' မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမမှာ ချက်ချင်းပင် ကြောင်အသွားတော့သည်...