အခန်း ၆၄၂

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၄၂

ခရီးစဉ်၏ ကျန်ရှိသော အပိုင်းမှာ အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရမည်။ နျဉ်ယွိယွမ်က ဦးဆောင်သဖြင့် ရက်သတ္တပတ်ဝက်ပင် မပြည့်မီ ကျန်ရှိနေသော သာမန်အပင်အိုးများကို ကြယ်စင်စုအသီးသီးသို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဤခရီးစဉ်၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ အဖွဲ့ချုပ် နယ်မြေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သတင်းဆိုးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည် — မော့ယန်သည် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ဒဏ်ရာရရှိသွားသည်ဟူ၍ပင်!

... ဘာ?!

နျဉ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်မှ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ချူး၏ နုပျိုစိုပြည်သော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားသည်။ သူမသည် သူ၏လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေမိသည်။ "ကျွန်မအစ်ကို ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ သူ အဆင်ပြေပါ့မလား"

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မော့ယန်ရဲ့ အခြေအနေက ကိုယ်တို့ထင်သလောက် မဆိုးလောက်ပါဘူး"

နျဉ်ယွိယွမ်သည် သတင်းကို ခုလေးတင် ရရှိထားခြင်းဖြစ်ပြီး အသေးစိတ် အခြေအနေကို မသိရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မော့ချူးကို နှစ်သိမ့်ရင်း အပြန်ခရီးကိုသာ အရှိန်မြှင့်လိုက်တော့သည်...

ဤအချိန်တွင် အမှတ် (၁၂) စစ်ခရိုင် ဆေးရုံ၏ အငွေ့အသက်မှာ တင်းမာကာ လေးနက်လျက်ရှိသည်။

"မြန်မြန်လုပ်! လူလုပ်သွေးရည်ကြည်တွေ ပို့ပေးကြစမ်း!"

ခွဲစိတ်ခန်းထဲတွင် ရှန်ရိသည် ခန့်ညားသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။ သူသည် မော့ယန်ကို ခွဲစိတ်ကုသပေးနေစဉ် လက်ထဲ၌ တိကျသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။

သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်ကြီးများ စီးကျနေသည်။ ထိုချွေးများ အောက်သို့ မကျမီတွင် သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပိုးသတ်ထားသော ကိရိယာများက စုပ်ယူသွားကြသည်...

"ညှပ်!"

"ချုပ်အပ်!"

"အလင်းထောက်လှမ်းကိရိယာ!"

တိတ်ဆိတ်နေသော ခွဲစိတ်ခန်းထဲတွင် ဆေးပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း အာရုံစူးစိုက်နေသော ရှန်ရိကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ပေ။ ခွဲစိတ်ခုတင်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ရိသည် လုံးဝ အနားမယူဝံ့ဘဲ ဒဏ်ရာများကိုသာ အသည်းအသန် ကုသနေရသည်။

ယနေ့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည့် ပြင်းထန်သော လူနာမှာ မော့ယန် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ! ရှန်ရိအနေဖြင့် မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးနိုင်မီမှာပင် မော့ယန်၏ ဒဏ်ရာမှာ အချိန်ဆွဲ၍မရအောင် ပြင်းထန်လွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်!

ရိုးရှင်းသော စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်ပြီးနောက် မော့ယန်၏ ဝမ်းဗိုက်အထက်ပိုင်းနှင့် ပေါင်တို့တွင် စွမ်းအင်သေနတ် ထိမှန်ထားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သွေးလွှတ်ကြောတစ်ခုပင် ထိခိုက်သွားသဖြင့် သွေးအလွန်အကျွံ ထွက်နေခဲ့သည်။ သူဝတ်ဆင်ထားသည့် အစိမ်းရောင် စစ်ယူနီဖောင်းမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေခဲ့ပြီ!

ရှန်ရိသည် မည်မျှပင် အတွေ့အကြုံရှိပါစေ၊ မော့ယန်၏ အခြေအနေကို မြင်ပြီး တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူသည် အရေးပေါ် ခွဲစိတ်ကုသရန် ခွဲစိတ်ခန်းသို့ ချက်ချင်း ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ စက္ကန့်နှင့်အမျှ လုနေရသည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ မော့ယန်၏ အသက်ရှူနှုန်းနှင့် သွေးခုန်နှုန်း တစ်ခုချင်းစီမှာ သေမင်းနှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေရခြင်းပင်!

စွမ်းအင်သေနတ်၏ ပြင်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားကြောင်း အားလုံးသိကြသည်။ မော့ယန်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော လက်နက်မှာ SK-1 ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် အကောင်းဆုံး လက်နက်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အကြီးမားဆုံး ဝိသေသမှာ ပြင်းထန်သော နောက်ဆက်တွဲ စားပစ်သည့် အာနိသင် ရှိခြင်းပင်! မူလက စွမ်းအင်သေနတ် ထိမှန်သည့် နေရာမှာ လက်သည်းခွံခန့်သာ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ မော့ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အနာမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့်အထိ ကျယ်ပြန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်!

ဤအရှိန်မှာ တုန်လှုပ်စရာကောင်းလှသည်ဟုသာ ဖော်ပြနိုင်သည်။ ပိုးဝင်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန် ရှန်ရိသည် မော့ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပျက်စီးသွားသော အစိတ်အပိုင်းများကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်ထုတ်လိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် ဆိုးရွားစွာ ပျက်စီးသွားသော သွေးကြောများကို ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ လုံးဝ အသုံးမပြုနိုင်တော့သဖြင့် ရှန်ရိသည် ၎င်းတို့ကို လူလုပ်သွေးကြောများဖြင့် အစားထိုးပေးခဲ့ရသည်...

အဆင့်တိုင်းမှာ အလွန်တိကျလှသည်။ သူသည် အဆင့်တစ်ခုကိုပင် လွဲချော်ရန် သို့မဟုတ် အမှားအယွင်း တစ်ခုမျှ ဖြစ်ရန် မဝံ့ပေ။ ငါးနာရီကျော် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ ရှန်ရိသည် မော့ယန်၏ အခြေအနေကို နောက်ထပ် စစ်ဆေးကုသမှုများ ပြုလုပ်နိုင်ရန် ယာယီ တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မော့ချူးနှင့် အခြားသူများ ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ခွဲစိတ်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ။ သူတို့ ဘာလို့ အပြင်ထွက်မလာသေးတာလဲ။"

မော့ချူး၏ ရင်ထဲတွင် ဆီပူဖြင့် လောင်းထည့်ထားသကဲ့သို့ ပူလောင်ညှဉ်းပန်းနေပြီး သူမ၏ ပုံမှန် တည်ငြိမ်သော စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ပျောက်ဆုံးနေသည်။ သူမသည် လူသွားလမ်းတွင် အခါခါ လမ်းလျှောက်နေပြီး ထောင့်ချိုးရှိ ကိရိယာများကိုပင် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ထိုင်ပြီး စောင့်ပါဦး"

၎င်းကို မြင်သည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် မော့ချူး၏ လက်လေးကို အတင်းဆွဲကာ ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူမဘေး၌ တိတ်ဆိတ်စွာ အဖော်ပြုပေးနေသည်။ သို့သော်လည်း မော့ချူး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေဆဲပင်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ခွဲစိတ်ခန်းဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ လက်များမှာ သွေးစမရှိသော ရေခဲတုံးများကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

၎င်းကို မြင်သည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် အသာအယာ သက်ပြင်းချကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ချူး၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ရှန်ရိရဲ့ ဆေးပညာအရည်အချင်းက တစ်အဖွဲ့ချုပ်လုံးမှာ အတော်ဆုံးတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။ သူရှိနေရင် မော့ယန်အတွက် ပြဿနာ သိပ်မရှိနိုင်ပါဘူး"

"တကယ်လား"

ဤအချိန်တွင် မော့ချူးမှာ စိတ်တေလေနေမိသည်။ ခွဲစိတ်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းရလေလေ၊ စိုးရိမ်စိတ်မှာ ပိုပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ကံမကောင်းသည့် တွေးထင်မှုများ ပေါ်လာတော့သည်... အကယ်၍ အစ်ကိုကြီး၏ ဒဏ်ရာက အလွန်ပြင်းထန်နေရင်ကော... အကယ်၍ ရှန်ရိက မကုသနိုင်ရင်ကော...

ဖြစ်နိုင်ခြေ အမျိုးမျိုးကို တွေးတောမိရင်း မော့ချူးမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်! ၂၁ ရာစုတွင် သူမသည် မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ရှိခဲ့သည်။ မိသားစုမေတ္တာကို မခံစားခဲ့ဖူးသဖြင့် အကြောင်းမဟုတ်သော်လည်း၊ ယခုမူ သူမတွင် သွေးသားရင်းချာ အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အဖိုးတန်သော မိသားစုမေတ္တာကို ရရှိထားသည်။ ၎င်းကို သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မည်သို့ ကြည့်ရက်ပါမည်နည်း။

မော့ယန်၏ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမသည် စိတ်စွဲလမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမသည် ရေနစ်နေစဉ် ကယ်တင်မည့် လက်တစ်ဖက်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ မည်သို့မျှ မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တော့သည်။

"ဟုတ်တယ်"နျဉ်ယွိယွမ်က ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ကျိုးလင်ပင် ဝင်ပြောလာသည်။"မရီး၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျုံးဝမ်လည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒီကောင်က ခွဲစိတ်ပိုင်းမှာ အတော်ဆုံးတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူနဲ့ ရှန်ရိ ရှိနေရင် မော့ယန် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ဟုတ်သားပဲ! ကျုံးဝမ် ရှိသေးတာပဲ! ၎င်းကို ကြားပြီးနောက်တွင်မှ မော့ချူး၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားတော့သည်။ ၎င်းကို မြင်လျှင် နျဉ်ယွိယွမ်သည် ကျိုးလင်ကို ချက်ချင်း မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးလင်သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာကို တာမီနယ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ အကြီးအကဲ ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မော့ချူး၊ လာပါ၊ တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး!"

နျဉ်ယွိယွမ်သည် နွေးနေဆဲဖြစ်သော စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာကို သူမအား ကမ်းပေးကာ အသာအယာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ မော့ယန်၏ သတင်းကို သိလိုက်ရချိန်မှစ၍ ရှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မော့ချူးသည် စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် ဘာမှ မစားရသေးပေ။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် သူမ မည်သို့ ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

လက်ထဲရှိ စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာ၏ အနွေးဓာတ်ကို ခံစားမိသည့်အခါ မော့ချူး၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားသည်။ သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ခွဲစိတ်ခန်းထဲတွင် အသက်အန္တရာယ် မသေချာဘဲ လဲလျောင်းနေသော မော့ယန်ကို တွေးမိသည့်အခါ သူမတွင် စားချင်စိတ် လုံးဝ မရှိပေ။

"ရှင်တို့ပဲ စားကြပါ"

မော့ချူးက အသာအယာ ခေါင်းခါရင်း စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာကို နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်၊

"ကျွန်မ တကယ် စားလို့ မရသေးဘူး..."

"ခွဲစိတ်မှုက ဘယ်တော့ ပြီးဦးမှာလဲ မသိဘူး!"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာထားမှာ ပိုတည်ကြည်သွားပြီး သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း အမြဲတမ်း တောင့်ခံနေမှာလား။ မော့ယန် နိုးလာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ့ကို မင်း ဘယ်လို ပြုစုမလဲ"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ နောက်ဆုံးစကားများက မော့ချူး၏ နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ထဲမှ အစားအစာကို ယူကာ အတင်းအကျပ် မြိုချလိုက်တော့သည်။ သူမ အမြဲတမ်း အလွန်အရသာရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာမှာ ယခုမူ ဖယောင်းကို ဝါးနေရသကဲ့သို့ပင်...

မော့ချူး ခေါင်းမမာတော့ဘဲ အစားအစာကို စားနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် နျဉ်ယွိယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည်လည်း အာဟာရဆေးတောင့်တစ်ခုကို ဝါးလိုက်သည်။ စားသောက်ခြင်းက အချိန်အလွန်ကုန်သဖြင့် သူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်!

မော့ချူးကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားသည်။ ကျိုးလင်က နားလည်စွာဖြင့် မော့ချူးကို အဖော်ပြုပေးရန် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်သည် စစ်ခရိုင်၏ စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်သည်။ မော့ယန်၏ တာဝန်မှာ သူ၏ တိုက်ရိုက် စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် မရှိသော်လည်း ဤမျှ ပြင်းထန်သော မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားပြီးနောက် အခြေအနေကို အမြန်ဆုံး နားလည်အောင် ပြုလုပ်ကာ လမ်းညွှန်ချက်များ ပေးရန် လိုအပ်သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု အချို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ မော့ယန်သည် စစ်တပ်တွင် အမြဲတမ်း ထူးချွန်စွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း တစ်ဦးချင်း အရည်အချင်းရော အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာပါ ထူးချွန်လှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဤဆူပူအုံကြွမှု နှိမ်နင်းရေး အထူးတပ်ဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြောရလျှင် အဖွဲ့ချုပ်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ တည်ငြိမ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ခွဲထွက်ရေးသမားများနှင့် ဆူပူသောင်းကျန်းသူ အများအပြားက အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြဿနာရှာရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာပြင်အောက်တွင် လှိုင်းတံပိုးများ အမြဲတမ်း ရှိနေပြီး... မော့ယန်ကဲ့သို့ တိုက်ပွဲဝင်ကာ သွေးမြေကျခဲ့သော စစ်သားများကြောင့်သာ အဖွဲ့ချုပ်သည် ပုံမှန် လည်ပတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်!

ဤစစ်ဆင်ရေးတွင် ပါဝင်သော အခြေအနေမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမှာပင် တစ်နှစ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အစောပိုင်း သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းမှု မှားယွင်းခြင်းကြောင့် မော့ယန်နှင့် အခြားသူများ၏ စစ်ဆင်ရေးမှာ အကျပ်အတည်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဆူပူသောင်းကျန်းသူများကို လွတ်မြောက်သွားစေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်!

အကယ်၍ ကျားကို တောပြန်လွှတ်လိုက်ပါက သူတို့၏ နောက်ထပ် ဆူပူမှုများသည် အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်...

အလွန်အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မော့ယန်သည် ရှေ့သို့တက်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ ရှုပ်ထွေးမှုကြားမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းမှုကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အချိန်မီ အင်အားဖြည့်တင်းကာ ဤဆူပူသောင်းကျန်းသူ အုပ်စုကို အမြစ်ပြတ် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်! အဓိက အင်အားစုအဖြစ် သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် စစ်ပွဲပြီးဆုံးသည်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော အမှတ် (၁၂) စစ်ခရိုင် ဆေးရုံသို့ ချက်ချင်း ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားအဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြသော်လည်း အများစုမှာ မပြင်းထန်ပေ။ သူတို့သည် ကုသရေး ကိရိယာများထဲတွင် ရက်အနည်းငယ် နေရုံဖြင့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်နိုင်သည်...

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ လိုအပ်သော ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် 'ဝူး' ဟူသော အသံနှင့်အတူ ခွဲစိတ်ခန်းတံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာတော့သည်!