အခန်း ၆၄၄
Vol. 43 Ch. 644
အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း
အပိုင်း ၆၄၄
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။
မော့ချူးသည် မော့ယန်၏ လူနာဆောင်ရှေ့တွင် စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဂွမ်းတံလေးကို ရေထဲနှစ်ကာ မော့ယန်၏ ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို အသာအယာ စိုစွတ်ပေးနေသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စေ့စပ်သေချာလှသည်။
မော့ယန်သည် ဆေးရုံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ် ချည့်နဲ့နေပုံရသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ကိုယ်အလေးချိန် အတော်အတန် ကျသွားကြောင်း သိသာလှသည်။ သူ၏ ပါးပြင်များမှာ ချောင်ကျနေပြီး မျက်ဝန်းအိမ်များမှာလည်း ညိုမည်းနေကာ နုံးချည့်အားနည်းနေသည့် အသွင်ဆောင်နေသည်။ မော့ယန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို သန့်စင်ပေးပြီးဖြစ်သော်လည်း မြင်ရသူအဖို့ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ မော့ချူးပင်လျှင် အားပြင်းပြင်းဖြင့် မကိုင်ဝံ့ပေ။
မကြာမီမှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကပျာကယာ လျှောက်လာသည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် လူနာဆောင်တံခါးမှာ အတင်းအဓမ္မ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။
"မော့ယန် ဘယ်လိုနေလဲ"
တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် စုန့်ချင်းစုန့်က မေးလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ခန့်ညားခြင်း မရှိတော့ဘဲ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် အနည်းငယ် မောဟိုက်နေသည်။ သူသည် ဤနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အစ်ကို့ကို ခွဲစိတ်လို့ ပြီးပါပြီ"
မော့ချူး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စုန့်ချင်းစုန့်အတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။
"ဆရာဝန်ပြောတာကတော့ အခုလောလောဆယ် အဆင်ပြေပေမဲ့ သတိပြန်ရလာဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ယူရမယ်လို့ ပြောတယ်"
မော့ချူး၏ အနည်းငယ် အံ့သြနေသည့် အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ စုန့်ချင်းစုန့်သည် သူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် အဝတ်အစားများကို အမြန်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်ရင်း စုန့်ချင်းစုန့် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်သွားသည်။
မော့ယန်၏ နုံးချည့်ပိန်ချောင်နေသော အသွင်အပြင်၊ ဖြူဖျော့နေသည့် မျက်နှာနှင့် အားနည်းနေသော အသက်ရှူသံများက သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အန္တရာယ်များကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
"ဒါနဲ့ ရှင် ဒီသတင်းကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"
စုန့်ချင်းစုန်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မော့ချူးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
မော့ယန်သည် စစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် တာဝန်ဖြင့် အပြင်ထွက်သည့်အခါ သတင်းအချက်အလက်များကို လျှို့ဝှက်ထားလေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် ယခုတစ်ခေါက် စစ်ဆင်ရေးမှာလည်း အလွန်လျှို့ဝှက်လှသဖြင့် သတင်းပေါက်ကြားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
"... ဒုတိယမြောက် ဆက်သွယ်ရမဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ငါဖြစ်နေလို့ပါ"
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စုန့်ချင်းစုန့် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ မင်းရဲ့ တာမီနယ်ကို ဆက်သွယ်လို့ မရတာနဲ့ ငါ့ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်တာ"
... ဟင်။
မော့ချူး သူမ၏ တာမီနယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ လွတ်သွားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်ထံမှ သတင်းကို အရင်ရလိုက်သဖြင့် ထိတ်လန့်နေစဉ် တာမီနယ်မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စစ်တပ်မှ စုန့်ချင်းစုန့်ထံသို့ ဗီဒီယို ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် စုန့်ချင်းစုန့်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မည်သည့်အချိန်က ဤမျှအထိ ရင်းနှီးသွားရသနည်း။
ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ မော့ချူးသည် စုန့်ချင်းစုန်းကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်ကပင် စုန့်ချင်းစုန့်သည် ချောမောသူမှန်း သူမ သိပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် အချိန်တိုအတွင်း အဖွဲ့ချုပ်၏ ထိပ်တန်းစူပါစတားတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ယခုအခါ သူ၏ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ ပြိုကွဲမှုကို မော့ချူးက ကုသပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ထူးချွန်သော စွမ်းရည်များ ပြန်လည်ရရှိထားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ လက်ရှိတွင် သူသည် မော့ယန်ကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဖုံးကွယ်၍မရသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် မော့ချူးသည် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်နည်းတစ်ဖုံ လိုက်ဖက်နေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
"စုန့်ချင်းစုန့် မင်း ရောက်နေတာလား"
နျဉ်ယွိယွမ် တံခါးဖွင့်ဝင်လာသဖြင့် မော့ချူး၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။
"အင်း"
စုန့်ချင်းစုန့်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း သူ၏ အမူအရာကို ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
"ငါလည်း ခုလေးတင် ရောက်တာ"
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မော့ယန်ကို ခဏလောက် ကြည့်ပေးထားပါဦး"
နျဉ်ယွိယွမ်က မော့ချူးကို အချက်ပြရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်ချူး၊ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ပါဦး၊ ကိုယ် ပြောစရာရှိလို့"
"ကောင်းပါပြီ..."
မော့ချူး ကြောင်သွားသည်။ စုန့်ချင်းစုန့် ရှေ့တွင် မပြောနိုင်စရာ ဘာရှိလို့ပါလိမ့်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ နောက်မှ လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
တံခါးအပြင်ရောက်သည်နှင့် မော့ချူးက မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုကြီးကို စုန့်ချင်းစုန့်နှင့် နှစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။
"..."
နျဉ်ယွိယွမ်က သူမကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံး ပေါ်လာခဲ့သည်။
"မင်းက ပုံမှန်ဆိုရင် တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်တုံ့နှေးနေရတာလဲ"
"ဟင်" ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
"မင်း အထဲမှာ ရှိနေရင် အပိုလူဖြစ်နေမှာပေါ့!" နျဉ်ယွိယွမ်က ပြုံးရင်း အဖြေပေးလိုက်သည်။
၎င်းကို ကြားသောအခါ မော့ချူး ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ရှင် ဆိုလိုတာက ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ စုန့်ချင်းစုန့်က... အဲဒီလိုလား"
သူမသည် ယခင်က ထိုသို့ ခန့်မှန်းမိခဲ့သော်လည်း အဖြေရှာ၍ မရခဲ့ပေ။ သို့သော် နျဉ်ယွိယွမ်မှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် သူက ဤသို့ပြောလျှင် သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်သည်!
"အင်း" နျဉ်ယွိယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကိုယ် မြင်ရသလောက်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် ခံစားချက် ရှိနေကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ထုတ်မပြောဘဲ ထိန်းထားကြတာ"
အဖွဲ့ချုပ်တွင် အမျိုးသားဦးရေမှာ အလွန်များပြားသဖြင့် လိင်တူချစ်သူများကို ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိကြပေ။ အများပြည်သူ၏ နားလည်ပေးနိုင်စွမ်းမှာလည်း အလွန် မြင့်မားလှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နျဉ်ယွိယွမ်သည် ဤစကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မော့ချူးမှာမူ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ သတိရလာကတည်းက သူမ၏ အစ်ကိုမှာ မည်သည့် အမျိုးသမီးနှင့်မျှ ချစ်ကြိုက်သည်ကို မတွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမပင် အိမ်ထောင်ကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အစ်ကိုမှာ ချစ်သူပင် မရှိသေးသဖြင့် သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူက တိတ်တဆိတ် ရည်းစားရနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ!
"ကောင်းပြီ ဒီအခွင့်အရေးမှာ အနားယူလိုက်ပါဦး"
နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး မောဟိုက်လဲကျသွားသည်ကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူမကို ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သတင်းကြားရသည့် အချိန်မှစ၍ ယခုအထိ မော့ချူးသည် တစ်နေကုန်နီးပါး စိတ်ဖိစီးမှု ခံနေရပြီး စိတ်ခံစားချက်များမှာလည်း ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ သူမအတွက် အနားယူရန် အခွင့်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။
"အွန်း"
သူမ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် စုန့်ချင်းစုန့်တို့ ဆက်ဆံရေး တိုးတက်စေရန်အတွက် မော့ချူးသည် ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် လူနာဆောင်ဘေးက မိသားစုနားနေခန်းမှာ ခဏသွားအိပ်လိုက်မယ်"
သူမ စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ဆေးရုံအတွင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မော့ချူး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ! ၂၁ ရာစုတွင်ဆိုလျှင် ဆေးရုံများမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အမြဲတမ်း စည်ကားနေတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် အထွေထွေရောဂါကု ဆေးရုံကြီးများမှာ အလွန်ပင် ဆူညံလှသည်။ လူနာများ၊ ဆရာဝန်ပြမည့်သူများ၊ လူနာလာကြည့်သူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် လူနာဆောင်များ ပြည့်နေသဖြင့် စင်္ကြံလမ်းများတွင်ပင် ခုတင်များ ထားရှိရသည်အထိ လူစည်ကားတတ်သည်။
၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဖွဲ့ချုပ်၏ အခြေအနေမှာ များစွာ သာလွန်သည်။ အိမ်တိုင်းတွင် ကုသရေးကိရိယာများ ရှိနေခြင်းမှာ မိသားစုဆရာဝန် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ပြဿနာမှာ အလွန်အမင်း မပြင်းထန်ပါက လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဆေးရုံများတွင် လူနာ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး နေရာလွတ် မဖြစ်စေရန် လူနာဆောင်များ၏ အပြင်ဘက်တွင် မိသားစုဝင်များ နေထိုင်နိုင်ရန် နားနေခန်းများကို အထူး စီစဉ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၂၁ ရာစုတွင်ဆိုလျှင် VIP လူနာဆောင်များမှသာ ဤကဲ့သို့သော ဝန်ဆောင်မှုမျိုး ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်!
မိသားစုနားနေခန်းမှာ လူနာဆောင်နှင့် အလွန်နီးကပ်လှသည်။ အခန်းမှာ မကြီးမားသော်လည်း သပ်ရပ်ကျစ်လျစ်ပြီး အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ စုံလင်လှသည်။ အထူးသဖြင့် အခန်းအလယ်ရှိ ခုတင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။
"စိတ်အေးအေးထားပြီး အိပ်ပါ"
နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ယူ၍ အဝတ်ချိတ်တွင် ချိတ်ပေးလိုက်သည်။
"အချိန်တန်ရင် ကိုယ် လာနှိုးမယ်"
"အွန်း" မော့ချူး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမသည် ဖိနပ်ချွတ်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။ နူးညံ့လှသော မွေ့ရာကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြေလျော့သွားပြီး အိပ်ချင်စိတ်များက ဒီရေကဲ့သို့ တိုးဝင်လာသည်။
"အိပ်တော့"
နျဉ်ယွိယွမ်သည်လည်း သူမ၏ ဘေးတွင် လဲလျောင်းရင်း သူမ၏ ကျောကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ကိုယ် မင်းဘေးမှာ ရှိနေပေးမယ်"
ရင်းနှီးလှသော အငွေ့အသက်နှင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း မော့ချူး မကြာမီမှာပင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
မော့ချူး အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အခြေအနေများကို ပြန်၍စဉ်းစားသုံးသပ်နေသည်။ လက်နက်မှောင်ခို ရောင်းဝယ်မှုကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်ဝံ့သူမှာ ရာထူးမနိမ့်နိုင်ပေ။ သို့မှသာ ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်လက်နက်များကို ထိတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဆူပူသောင်းကျန်းသူများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းလည်း ရှိနေရပေမည်။
အချက်အလက်များကို တစ်ခုချင်း စီစစ်ပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် သံသယရှိသူ အနည်းငယ်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် သေချာစွာ ပြန်စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ဘာမှ လွဲချော်မှု မရှိကြောင်း သေချာမှသာ စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး မော့ချူးနှင့်အတူ ခဏမျှ အနားယူလိုက်သည်။
နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်။
နှိုးစက် မြည်လာသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ် ချက်ချင်း မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ မော့ချူးမှာမူ စောင်ပုံထဲတွင် ကွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ညည်းညူနေသည်။
"ရှောင်ချူး၊ ထတော့"
နျဉ်ယွိယွမ် မတ်တပ်ရပ်ကာ အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။ သူသည် မော့ချူး၏ တင်ပါးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရာ ခံစားချက်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှသဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ထပ်၍ ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။
"ကိုယ်တို့ လူနာဆောင်ကို သွားပြီး စုန့်ချင်းစုန့်ကို လူစားလဲပေးရမယ်"
၎င်းကို ကြားသောအခါ မော့ချူးသည် ဆတ်ခနဲ တုန်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် နိုးလာသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို သုတ်ကာ ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လူနာဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ တံခါးဖွင့်ဝင်သွားသောအခါ အခန်းထဲရှိ အငွေ့အသက်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အခန်းထဲတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ ထိုလူမှာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ပင်။ ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ဤလူမှာ သူမ အစ်ကိုကြီးကို စစ်တပ်သို့ သွားကြိုစဉ်က တွေ့ခဲ့သောသူ ဖြစ်မှန်း မော့ချူး သတိရသွားသည်။ ထိုသူမှာ သူမ အစ်ကိုကြီးအပေါ် ဆက်ဆံပုံမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ အမည်မှာ... ဘာပါလိမ့်။
"ကျုန်းရှန့် "
ထိုလူက ရယ်မောရင်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်နာမည်က ကျုန်းရှန့်ပါ။ ဒီစစ်ဆင်ရေးရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ပါ"
ပြောရင်းနှင့်ပင် ထိုလူက စုန့်ချင်းစုန့်ကို ရန်စလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
တောက်!
အခန်းထဲတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မော့ချူး၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။