အခန်း ၆၄၅

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၄၅

"မင်းက..."

မော့ချူး စကားမပြောမီ ကျုန်းရှန့်က အရင်စပြောလိုက်သည်။ သူသည် စုန့်ချင်းစုန့်ကို သံသယအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းကို ကြားသောအခါ မော့ချူး၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ဟင်း... ဒီလူက သရုပ်ဆောင် တော်တော်ကောင်းတာပဲ! စုန့်ချင်းစုန့်လို နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို မသိဘူးလို့ ပြောနေတာလား။ နောက်မနေနဲ့လေ ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်တွေးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ မော့ချူး ထင်နေသလို မဟုတ်ပေ။ ကျုန်းရှန့်သည် ဖျော်ဖြေရေးလောကကို စိတ်မဝင်စားသော လူထူးလူဆန်း တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခင်က မော့ချူးနှင့် မော့ယန်တို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ ဖြစ်မှန်း သူမသိခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"စုန့်ချင်းစုန့်ပါ"

၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စုန့်ချင်းစုန့်သည် ပို၍ တည်ငြိမ်ပြီး လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာ ရပ်နေသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည့်အခါ လျှပ်စစ်ပွားများ ထွက်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဘေးတွင် ရှိနေသော မော့ချူးမှာမူ ချစ်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ရောယှက်နေသည့် မြင်ကွင်းများကို ချက်ချင်းပင် စိတ်ကူးယဉ်နေတော့သည်။

"ဒါဆို... မင်းက မော့ယန်ရဲ့ ချစ်သူလား။ ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်းလား"

ကျုန်းရှန့်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မေးလိုက်သည်။ စုန့်ချင်းစုန့်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤလူသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်နိုင်သည်ကို စစ်သားတစ်ဦး၏ အသိဖြင့် သူ ရိပ်မိနေသည်။

ထိုမေးခွန်းကြောင့် စုန့်ချင်းစုန့် တစ်ချက် တန့်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"...သူငယ်ချင်းပါ"

"သူငယ်ချင်း သက်သက်ပဲလား"

၎င်းကို ကြားသောအခါ ကျုန်းရှန့်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူ၏ အသံတွင် သံသယများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာမူ တောက်ပသွားသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အရမ်းကောင်းတာပေါ့!"

ချီး!

ဤလူနှစ်ဦး၏ စကားပြောသံတိုလေးက မော့ချူး၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"ဟို... ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..." မော့ချူး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဪ... နေကောင်းလား ညီမလေး မော့ချူး"

ကျုန်းရှန့်က ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မော့ယန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း ပွင့်လင်းစွာ ပြောချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မော့ယန်ကို သဘောကျတယ်! သူ့ကို ကျွန်တော် လိုက်တော့မှာ!"

မော့ချူး ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားတော့သည်။ အတန်ကြာမှ သူမက မေးလိုက်သည်။"ဟို... ကျွန်မအစ်ကိုကကော သိလား"

ကျုန်းရှန့်သည် ကုတင်ဘေးရှိ ခုံပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။"အရင်ကတော့ သူ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ နိုးလာတဲ့အခါ... သိသွားမှာပါ"

အလိုလေး... သူက ချက်ချင်း လက်တွေ့အကောင်အထည် ဖော်တော့မှာလား?! မော့ချူးသည် စုန့်ချင်းစုန်းကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စုန့်ချင်းစုန်းရေ... ပြိုင်ဘက် ပေါ်လာပြီနော်၊ အမြန် လက်ဦးမှု ယူမှ ဖြစ်တော့မယ်!။

စုန့်ချင်းစုန့်သည် ခုံပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေသည်။ ကျုန်းရှန့်၏ ကြေညာချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ကျောပြင်မှာ ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး မော့ယန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"ဒါနဲ့ ဒါက ကျွန်တော့် မိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ကုထုံးဆေးပါ၊ မော့ယန်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ကျုန်းရှန့်က တာမီနယ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် တင်ထားလိုက်သည်။

"တစ်ပုလင်းက သောက်ဆေး၊ နောက်တစ်ပုလင်းက လိမ်းဆေးပါ။ အရင်ဆုံး အနာကို လိမ်းပေးပြီး နာရီဝက်ကြာမှ သောက်ဆေး တိုက်လိုက်ပါ"

ဆရာဝန်ထံမှ မော့ယန်၏ အခြေအနေကို သူ စုံစမ်းထားပြီးဖြစ်သည်။ ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးမှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင် နိုးလာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"...မိသားစု ဆေးလား"

၎င်းကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။ သူသည် ကျုန်းရှန့်ကို သေချာကြည့်ပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဦးလေးကျုန်းရဲ့ သားလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

ကျုန်းရှန့် နျဉ်ယွိယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မသိမ်မွေ့သော အမူအရာများကို ချက်ချင်း ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး စစ်တပ်စည်းကမ်းအတိုင်း အလေးပြုလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ပင်ကိုယ် စရိုက်ဖြစ်သော ရိုးရိုးနှင့် မရိုးသော ပုံစံမှာ ပေါ်လွင်နေဆဲပင်။ အသက်အရွယ်အရ ဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရွယ်တူများ ဖြစ်သော်လည်း စစ်တပ်အတွေ့အကြုံအရဆိုလျှင် နျဉ်ယွိယွမ်က များစွာ သာလွန်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ ကျုန်းရှန့်၏ ဖခင်မှာ နျဉ်မိသားစု၏ အကြီးအကဲအောက်တွင် နှစ်အတော်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျုန်းမိသားစု၏ စရိုက်ကို သူ ယုံကြည်သည်။

"ဒီဆေးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

နျဉ်ယွိယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ ကျုန်းမိသားစု၏ ဆေးမှာ အဖွဲ့ချုပ် တစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားပြီး အစွမ်းထက်လှသည်။ ရင်းနှီးမှု မရှိပါက သူတို့သည် ဤဆေးကို ထုတ်ပေးလေ့မရှိပေ။

"မလိုပါဘူး"

ကျုန်းရှန့်က ခေါင်းခါပြရင်း မော့ယန်၏ ပေါင်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"...မော့ယန်က ကျွန်တော့်အစား ကျည်ဆန်ကို ခံယူပေးခဲ့တာပါ။ သူသာ မရှိရင် ဒီနေ့ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲနေရမှာက ကျွန်တော် ဖြစ်နေမှာပါ!"

ကျုန်းရှန့်က ရယ်မောကာ ပြောနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လေးနက်မှုများ ရှိနေသည်။

"မော့ချူး... စုန့်..."

ထိုအချိန်တွင် ကုတင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသော မော့ယန်ဆီမှ တိုးညင်းသော ညည်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုန့်ချင်းစုန့်က ထိုအသံကို အရင်ဆုံး ကြားလိုက်ရပြီး အမြန် အနားတိုးသွားခဲ့သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ မော့ယန်... ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"သူ နိုးလာတော့မှာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ ရှန်ရိကို သွားခေါ်လိုက်မယ်!"

"မလိုဘူး"

နျဉ်ယွိယွမ်က ပြေးထွက်သွားရန် ပြင်နေသော မော့ချူးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲထားပြီး နံရံရှိ အရေးပေါ် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှန်ရိ ရောက်လာပြီး မော့ယန်ကို သေချာ စစ်ဆေးပေးသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မော့ယန်ရဲ့ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ။ နိုးလာမယ့် လက္ခဏာတော့ မဟုတ်သေးဘူး"

သူက ဆက်၍ ဖြည့်စွက်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် လှုပ်ရှားမှုက ပြင်းထန်လေလေ၊ သူ နိုးလာဖို့ ပိုမြန်လေလေပါပဲ"

စိတ်ဝိညာဉ် လှုပ်ရှားမှုက ပြင်းထန်လေလေ ပိုကောင်းလေလား။ ၎င်းကို ကြားသောအခါ မော့ချူးက တစ်ခုခုကို တွေးတောနေပုံရသည်။ ရှန်ရိ ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းထဲမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဪ... စုန့်ချင်းစုန့်"

မော့ချူးက ရှေ့သို့ တိုးကာ စုန့်ချင်းစုန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် စောင့်နေတာ ကြာပြီပဲ။ အခု ကျွန်မနဲ့ နျဉ်ယွိယွမ်တို့ လူစားလဲပေးမယ်။ ရှင် သွားနားပြီး တစ်ခုခု စားလိုက်ပါဦး"

"မလိုပါဘူး"

စုန့်ချင်းစုန့် ခေါင်းခါပြရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"ငါ မပင်ပန်းသေးပါဘူး၊ ပင်ပန်းလာရင် သွားနားပါ့မယ်"

"ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာပဲ နေမယ်!"

ကျုန်းရှန့်ကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မော့ချူးနှင့် နျဉ်ယွိယွမ်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ နောက်ဖက်ရှိ ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အခန်းတွင်းရှိ အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ တင်းမာလာတော့သည်။

"အဟမ်း... အဟမ်း..."

မော့ချူး မနေနိုင်တော့ဘဲ ချောင်းဟန့်ကာ နျဉ်ယွိယွမ်ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။ 'ဒီထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်ကြီးက ဘာကြီးလဲ။ တစ်ခုခု ကူပြောပေးပါဦး၊ ကျွန်မတော့ ပြောစရာ စကားလုံး ရှာမတွေ့တော့ဘူး။'

နျဉ်ယွိယွမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျုန်းရှန့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျုန်းရှန့်၊ မင်းမှာ ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေသေးတာလား"

ကျုန်းရှန့် အဖြေကို မစောင့်ဘဲ နျဉ်ယွိယွမ်က ဆက်၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။"အမြန်သွားပြီး ကုသရေးစက်ထဲမှာ ခဏဝင်နေလိုက်။ ဒီမှာ ငါတို့ ရှိတယ်!"

"မလိုပါဘူး၊ ဒါက ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပါ"

ကျုန်းရှန့်က လက်ကာပြလိုက်သော်လည်း နျဉ်ယွိယွမ်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ လာမပြောနဲ့! အမြန်သွားတော့!"

စစ်သားတစ်ဦးအတွက် ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာရေးမှာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်ကို သူသိသည်။ ကျုန်းရှန့်သည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်အောက်ငယ်သားလည်း ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စကားကို မလွန်ဆန်ရဲဘဲ အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

သူ တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ မော့ချူး မေးလိုက်သည်။

"နျဉ်ယွိယွမ်၊ ကျွန်မတို့ ဒီဆေးကို အစ်ကို့ကို လိမ်းပေးလိုက်ရမလား"

ရှန်ရိက ထိုဆေးမှာ စိတ်ချရကြောင်း အတည်ပြုပေးထားပြီးဖြစ်သည်။

"...မလိုဘူး"

နျဉ်ယွိယွမ် ငြင်းလိုက်သည်။ မော့ချူးကို အခြားအမျိုးသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ မမြင်တွေ့စေချင်ပေ။

"ငါနဲ့ စုန့်ချင်းစုန့်ပဲ လုပ်လိုက်မယ်"

၎င်းကို ကြားသောအခါ ကျုန်းရှန့် ခြေလှမ်းရပ်သွားသည်။ သူ၏ 'ပြိုင်ဘက်' က မော့ယန်ကို ဆေးလိမ်းပေးမည့်အဖြစ်ကို သူ မလိုလားပေ။

"ဗိုလ်ချုပ်နျဉ်... ကျွန်တော်..."

သူ စကားမဆုံးမီ နျဉ်ယွိယွမ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မှတ်မိသလောက်တော့ မင်း ဒီစစ်ဆင်ရေးအပြီးမှာ အစီရင်ခံစာတွေ ရေးရဦးမယ် မဟုတ်လား။ အနည်းဆုံး သုံးရက်ကနေ ငါးရက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။ မင်း အခု ဒီကို ရောက်နေတာ..."

နျဉ်ယွိယွမ်၏ သတိပေးချက်က ထင်ရှားလှသည်။

"ကျွန်တော် အခုပဲ ကုသရေးစက်ထဲ သွားပါတော့မယ်"

ကျုန်းရှန့်သည် အံကြိတ်ကာ မော့ယန်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။ လူနာဆောင်ထဲတွင် နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူးကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။ စုန့်ချင်းစုန့်နဲ့ မော့ယန်အတွက် တမင် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးနေတာလား။