အခန်း ၁၇၁
Vol. 18 Ch. 171
171
“ဟင်... ဟိုဘက်ဝိုင်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်”
“အဲဒါ စောစောက အလှလေး မဟုတ်လား”
“ထူးဆန်းတယ်... အတူတူလာတဲ့ အမျိုးသားက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ၊ ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးသွားတာများလား”
စားသောက်ခန်းအတွင်းရှိ ဧည့်သည်များကြားတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်၍ မတားဝံ့ကြချေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှေဆွဲကြိုးကြီး ဆွဲထားသည့် ထိုလူမှာ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သိသာလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ထိုကဲ့သို့ ဝတ်စားထားသူများသည် များသောအားဖြင့် ဂိုဏ်းစတားများ သို့မဟုတ် နောက်ခံအင်အားကြီးမားသော လူမိုက်များသာ ဖြစ်တတ်ကြသည်။
စားသောက်ဆိုင်ရှိသူများသည်လည်း ငွေကြေးအသင့်အတင့် ရှိကြသူများ ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော လူမိုက်မျိုးနှင့် ရန်မဖြစ်ချင်ကြသဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေကြရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။
မကြာမီမှာပင် အခြားစားပွဲများမှ လူခုနစ်ဦးခန့်သည် ရှကျဲတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြ၏။
သူတို့မှာ လမ်းဘေးလူမိုက်ပုံစံ ဝတ်စားထားကြပြီး အားလုံးမှာ ရွှေဆွဲကြိုးများ၊ ရွှေလက်စွပ်များဖြင့် ဝင်းလက်နေကာ ခန္ဓာကိုယ် ထွားထွားကျိုင်းကျိုင်းနှင့် ဗိုက်ရွှဲရွှဲများ ဖြစ်ကြသည်။
တစ်ဦးချင်းစီမှာ အရပ် ၁၇၅ စင်တီမီတာအထက်ရှိပြီး ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၂၀၀ ကျော်ကြရာ မြင်ရသူအဖို့ အလွန်ပင် ဖိအားပေးနိုင်သော ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“အစ်ကိုကြီး... ဒီကောင်မလေးက တကယ်လှတာပဲ၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ဆို တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာ... ဟားဟား”
“တောက်... ဒီကောင်မလေး ဝတ်ထားတာကလည်း တကယ်လန်းတယ်၊ အစ်ကိုကြီးလည်း ယနေ့ နည်းနည်းကောင်းနေတာဆိုတော့ အခက်အခဲမရှိ ဇာတ်လမ်းစလို့ ရတာပေါ့”
ထိုလူအုပ်စုသည် ယုတ်ညံ့သော အပြုံးများဖြင့် လူဝကြီးကို မြှောက်ပင့်နေကြသည်။
‘ဘော့စ်’ သို့မဟုတ် ‘အစ်ကိုကြီး’ ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော ထိုအမျိုးသားက တဟဲဟဲ ရယ်မောနေ၏။
“အလှလေး... ငါ့ညီတွေကတောင် ပြောနေကြပြီဆိုတော့ တို့တွေက တကယ်ကို ဖူးစာပါလာတယ် ထင်တယ်နော်”
“တောက်... ထွက်သွားစမ်း၊ ငါက ရဲအရာရှိဟဲ့”
ရှကျဲသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
ဤလူများသည် မိမိကို လာရောက်နှောင့်ယှက်နေသော လူမိုက်များဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ရှကျဲမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။
သူသည် ယခင်က ဝတ်စုံရိုးရိုးသာ ဝတ်လေ့ရှိသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ နှောင့်ယှက်မှုမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။
ယနေ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ဝတ်ဆင်လိုက်ချိန်မှသာ ဤဝံပုလွေအုပ်စု၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ရဲ... ဟုတ်လား၊ ဟားဟားဟား”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူရှစ်ဦးစလုံးက မိုးသံထစ်ချုန်းသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကြတော့၏။
ထိုစကားသည် သူတို့အတွက်တော့ ရယ်စရာအကောင်းဆုံး ဟာသတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရလေသည်။
“တကယ်လား... ငါက ရဲတွေနဲ့ ပတ်သက်ရတာကို သိပ်ကြိုက်တာ၊ လာပါဦး ရဲမေလေးရဲ့... ကိုယ်နဲ့အတူတူ တစ်ခွက်လောက် သောက်ရအောင်လေ၊ ပြီးရင်တော့ လက်ထိတ်လေးနဲ့ ရဲလုပ်တမ်း ကစားကြတာပေါ့ ဟဲဟဲ...”
ယုတ်ညံ့လွန်းလှသည့် စကားကို ရေသောက်သလို အလွယ်တကူ ပြောထွက်ရဲသည့် ထိုလူသည် သူ၏ ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ အကဲစမ်းသလို မေးလေ၏။
“ဒီနေ့ ငါနဲ့အတူတူ သောက်မယ်ဆိုရင် ဒီရွှေဆွဲကြိုးကြီးကို မင်းကို ပေးမယ်၊ ငါက အခြားနေရာတွေမှာ မကောင်းချင် မကောင်းပေမဲ့ ကတိတည်တဲ့နေရာမှာတော့ နာမည်ကြီးတယ်”
“ဘယ်သူက စိတ်ဝင်စားလို့လဲ”
ရှကျဲသည် အေးစက်စက် တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း ထိုလူဝကြီးက ဖြုံမည့်ပုံမပြဘဲ ရှကျဲ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ လက်လှမ်းကာ ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
*ဖြောင်း*
ရှကျဲသည် ဆန့်ထုတ်လာသည့် ထိုလက်ကို ရဲရဲတင်းတင်းပင် ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်၏။
ထိုလူမှာ ဒေါသထွက်မည့်အစား ပို၍ပင် သဘောကျသွားပုံရကာ ရှကျဲကို သိမ်းပိုက်လိုစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးနီနီကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
ရှကျဲက ရုန်းကန်လေလေ သူက ပို၍ ရမ္မက်ဇော ကြွလေလေ ဖြစ်နေ၏။
ထိုအခါ ရှကျဲက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ရှင် ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ”
ထိုလူသည် ရှကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ဈေးဖြတ်နေသကဲ့သို့ အထက်အောက် အစုန်အဆန် အကဲခတ်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
သူသည် ရမ္မက်ဇောများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာကာ ရှကျဲကို ဤနေရာတွင်ပင် ဆွဲလားရမ်းလား လုပ်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေပြီဖြစ်၏။
“ဟေ့ မိန်းကလေး... ခေါင်းမာမနေနဲ့၊ ငါတို့ အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ဖိတ်တာ မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာတောင် ကောင်းသေးတယ်၊ ဟဲဟဲ... ဖိန်လင်မြို့မှာ ဝမ်တဝူ ဆိုရင် မသိတဲ့သူ မရှိဘူးကွ”
“အစ်ကိုကြီး... ဒီကောင်မလေးက အခြေအနေကို နားမလည်သေးတော့ စကားကောင်းကောင်း ပြောနေလို့ မရဘူး၊ သူ့ကို ကားပေါ်ပဲ အတင်းပစ်တင်လိုက်ရမလား”
နောက်လိုက်များသည် လူဝကြီးအား ဖားယားကာ ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုနေကြသည်။
ထိုစဉ် ဟိုတယ်မန်နေဂျာ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
သူ့လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း ဤလူမိုက်များက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို နှောင့်ယှက်နေသည်ကို ဆက်၍ ကြည့်မနေနိုင်တော့ချေ။
“ဧည့်သည်တော်တို့... ဒီလိုလုပ်လို့ မရပါဘူး ခင်ဗျာ၊ ဒီအမျိုးသမီးက မလိုလားရင် ဧည့်သည်တော်တို့ အတင်းအကျပ်...”
မန်နေဂျာ၏ စကားပင် မဆုံးလိုက်မီ နောက်လိုက်နှစ်ဦးသည် ပြေးဝင်လာပြီး မန်နေဂျာကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကန်ချလိုက်သည်။
“မင်း မျက်စိမပါဘူးလား၊ ငါတို့ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား၊ မင်းရဲ့ ဘော့စ်ကိုတောင် မင်း မမှတ်မိဘူးလား... သေချင်နေပြီလား”
“ကိုယ့်ဟိုတယ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကိုတောင် မမှတ်မိဘူးလား၊ မျက်စိမပါတဲ့ကောင်... မင်း ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့”
လူမိုက်နှစ်ဦးသည် မန်နေဂျာအား မာန်မဲကာ ဟောက်လိုက်ကြသည်။
ဤငါးကြယ်ပွင့်ဟိုတယ်မှာ ထိုလူဝကြီး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
သူသည် ဤနေရာသို့ လာခဲလှသဖြင့် မန်နေဂျာမှာ မိမိအထက်လူကြီးကို မမှတ်မိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဗျာ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိလို့ပါ ခင်ဗျာ၊ တောင်းပန်ပါတယ်...”
မန်နေဂျာမှာ ကြောက်လန့်တကြား တောင်းပန်ရှာသော်လည်း ရှကျဲမှာမူ မိမိဘက်မှ ကာကွယ်ပေးသူကို နှိပ်စက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသမှာ ထိန်းမရတော့ချေ။
ထိုလူများသည် ဥပဒေကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ လူပုံအလယ်တွင် ဤမျှအထိ ရဲတင်းနေကြသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင် ကောင်းလှ၏။
“ချင်ရန်... ရှင် ဘယ်မှာလဲဟင်...”
ရှကျဲသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားကာ ချင်ရန်ထံ အကူအညီတောင်းရန် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ဖုန်းထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘေးမှ ဝမ်တဝူက လုယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
*ခွပ်*
နောက်တခဏတွင်မူ နောက်လိုက်ဖြစ်သူသည် ဖုန်းကို ခြေထောက်ဖြင့် တက်နင်းကာ အစအနမကျန်အောင် ချေမွပစ်လိုက်တော့သည်။
“မင်းက ရဲကို ဖုန်းဆက်ချင်နေတာလား”
ဝမ်တဝူသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်၏။
“မင်း ငါ့ကို တကယ် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လိုက်ပြီပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက သဘောထားကြီးတဲ့သူဆိုတော့... မင်းရဲ့ ခြေထောက်သွယ်သွယ်လေးတွေကို တစ်ချက်လောက် ကိုင်ခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင် အားလုံးကို မေ့ပေးလိုက်မယ်၊ ကြေအေးပေးလိုက်မယ်... ဘယ်လိုလဲ”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဝမ်တဝူသည် အမည်းရောင် အသားကပ်ခြေအိတ်ရှည် ဝတ်ထားသော ရှကျဲ၏ နူးညံ့လှပသော ခြေတံများကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။
“လူယုတ်မာ”
ရှကျဲသည် ဒေါသအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်တဝူ၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
*ဖြန်း*
ရိုက်ချက်သည် ပြင်းထန်လှသဖြင့် စားသောက်ခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားရ၏။
ဝမ်တဝူမှာ မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားပြီး နောက်လိုက်များသည်လည်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
သူတို့ဘော့စ်မှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်လား။
ဝမ်တဝူသည် သာမန်လူမဟုတ်ချေ။
သူသည် ယခင်က ကျောက်မီးသွေးတွင်း လုပ်ငန်းများမှတစ်ဆင့် နောက်လိုက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ အုပ်ချုပ်ခဲ့သူ၊ သွေးထွက်သံယိုမှုပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူသည် ဖိန်လင်မြို့တွင် ပိုင်ဆိုင်မှုကုဋေပေါင်းများစွာဖြင့် သြဇာကြီးနေသူဖြစ်ရာ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေလှန်လိုက်ခြင်းပင်။
ဝမ်တဝူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာသည်။
“ကောင်းတယ်... တကယ်ကို ကောင်းတယ်”
သူသည် ပါးကို အသာအယာ ပြန်ပွတ်ရင်း ရှကျဲကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်၏။
“ဟေ့ကောင်တွေ... ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ၊ ဒီကောင်မကို ငါ့ကားပေါ် အတင်းဆွဲတင်လိုက်ကြစမ်း”
“ရှင်တို့ ဘာလုပ်တာလဲ၊ လွှတ်စမ်း”
သို့သော် လူရှစ်ဦး၏ အားကို သူတစ်ယောက်တည်းက မယှဉ်နိုင်ချေ။
သူသည် အားတင်းကာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း ထိုလူဝကြီးများ၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ရန်သည် အိမ်သာမှ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် သူ့ဦးနှောက်ထဲရှိ ရာဇဝတ်ကောင် အာရုံခံစနစ် ဆီမှ အချက်ပေးသံမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဒင်... A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်ကို တွေ့ရှိသည်၊ တည်နေရာကို သတ်မှတ်ပြီးပါပြီ”
ချင်ရန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုနေရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တဖွားဖွား တောက်လောင်သွားတော့သည်။
ရှကျဲကို လူမိုက်အုပ်စုတစ်စုက ဝိုင်းဝန်းကာ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
“ငါ့မိန်းမကို ထိရဲတဲ့ကောင်... သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့”
ချင်ရန်၏ လေသံသည် အေးစက်စက်နှင့် တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရာဇဝတ်ကောင် အဆင့်အတန်းများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှိသည်မှာ ရှကျဲကို နှောင့်ယှက်ဝံ့သော ထိုလူယုတ်မာများကို အပြတ်ရှင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။