အခန်း ၁၇၄

174

လင်းကုဝေသည် ဝမ်တဝူ၏ အမှုကို ကိုယ်တိုင်ဦးစီးကာ ကိုင်တွယ်လိုက်ပြီး ချင်ရန်နှင့် ရှကျဲတို့ကိုမူ ညစာ ဆက်စားရန် ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် ဟိုတယ်၏ ထက်ဝက်ခန့်မှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ ထိုနေရာတွင် ဆက်စားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ချင်ရန်က ရှကျဲကို အနားရှိ လမ်းဘေးစားသောက်တန်းများသို့ သွားစားရန် အကြံပြုလိုက်သည်။

ရှကျဲသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လမ်းဘေးစာများကို မစားရန် အဆုံးအမ ခံခဲ့ရသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုမှထွက်ပေါ်လာသော ရနံ့များကို အမြဲတမ်း စွဲလန်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ချင်ရန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ရှကျဲတစ်ယောက် လမ်းဘေးစားသောက်တန်းများကို အောင်နိုင်ရေးခရီးစဉ် စတင်ခဲ့တော့၏။

ထိုညက ရှကျဲသည် အလွန်ပျော်ခဲ့သည်။

အချိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျလာကာ ည ၁၁ နာရီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ချင်ရန် အမှတ်မထင်ဖြစ်နေခိုက် ရှကျဲသည် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ခိုးနမ်းလိုက်ရာ ထိုအပြုအမူမှာ ချင်ရန်၏ ရမ္မက်မီးကို ခလုတ်ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ တောက်လောင်သွားစေတော့သည်။

သူသည် ရှကျဲကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ နက်ရှိုင်းလှသော အနမ်းတို့ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ငယ်ရွယ်သူတို့၏ အချစ်မီး တောက်လောင်သွားချိန်တွင် ငြိမ်းသတ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ပြင်းပြလှသော စိတ်ဆန္ဒများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ချင်ရန်နှင့် ရှကျဲတို့သည် အချစ်ဟိုတယ် တစ်ခုသို့ အတူတူ သွားခဲ့ကြ၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်သည် ချင်ရန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

သူ့ဘေးတွင် ရှကျဲသည် သူမ၏ ဖြူစင်လှသော လည်ပင်းလေး ပေါ်လွင်နေလျက် အေးချမ်းစွာ အိပ်မောကျနေ၏။

ထိုအခိုက် အာရုံခံစားမှု တစ်ခုကြောင့် ရှကျဲလည်း မျက်လုံးများပွင့်လာရာ သူအား စိုက်ကြည့်နေသော ချင်ရန်နှင့် ဆုံမိသောအခါ ပြီးခဲ့သောညက အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်သတိရပြီး ရှက်သွေးဖြာသွားတော့သည်။

ချင်ရန်၏ ရင်ထဲတွင် အချစ်စိတ်များ ပြန်လည် နိုးကြားလာသဖြင့် နံနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းကို ထပ်မံ စတင်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလုပ်သို့ ခွင့်တိုင်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့ကြ၏။

ရဲဌာနချုပ်မှ လင်းကု‌ဝေမှာမူ ချင်ရန်နှင့် ရှကျဲတို့ ရောက်မလာသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ရှကျဲ၏ မိခင်ထံ ဖုန်းဆက်မေးရာ ရှကျဲမှာ ယမန်နေ့ညကတည်းက အိမ်ပြန်မလာကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

လူကြီးနှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

လူငယ်များ၏ တိုးတက်မှုက တကယ်ကို မြန်လှပါလားဟု တွေးမိကြ၏။

လင်းကုဝေမှာမူ သူ့တစ်ဦးတည်းသော တူမလေးကို ချင်ရန်က လက်ဦးမှုယူသွားသဖြင့် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လူကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဦးလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် စိတ်ထဲတွင်တော့ မတင်မကျ ဖြစ်နေမိသေး၏။

ညနေစောင်းအထိ ချင်ရန်ကို မတွေ့ရသော်လည်း လင်းကုဝေမှာ သူတို့နှစ်ဦးကို နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ ချင်ရန်မှာ စိတ်ရွှင်လန်းကာ အားအင်များ ပြည့်ဝနေသော်လည်း ရှကျဲမှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး ပင်ပန်းနေရှာသည်။

ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချင်ရန်၏ အစွမ်းထက်မှုကြောင့် သူမမှာ ချင်ရန်ကို အပြစ်တင်စကားများ ဆိုနေမိသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ အလွန်ပျော်ရွှင်နေ၏။

ရှကျဲသည် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အိမ်မပြန်ခဲ့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ မိခင်ဖြစ်သူက အတင်းအကျပ် ဖုန်းမဆက်ဘဲ WeChat မှသာ အခြေအနေ မေးမြန်းခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ချင်ရန်နှင့် ရှကျဲတို့သည် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ရဲဌာနချုပ်သို့ မသွားဘဲ အသစ်စက်စက် လင်မယားများကဲ့သို့ ပျော်ပါးနေခဲ့ကြပြီး တတိယမြောက်နေ့ကျမှ စခန်းသို့ အတူတူ လာခဲ့ကြ၏။

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အချစ်များဖြင့် လန်းဆန်းခဲ့သော ရှကျဲမှာမူ ယခင်ကထက် ပို၍ လှပလာကာ မိန်းကလေးဘဝမှ အမျိုးသမီးဘဝသို့ ကူးပြောင်းစ အလှတရားများ လွှမ်းခြုံနေသည်။

စခန်းသို့ ရောက်သောအခါ လင်းကုဝေ၏ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များကြောင့် ရှကျဲက မျက်နှာလွှဲထားသော်လည်း ချင်ရန်ကမူ ပြောင်ချော်ချော်ဖြင့် ပြုံးပြုံးလေး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဦး‌လေးလင်း၊ ဆောရီးပဲဗျာ... ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော် နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်သွားလို့... ဟီးဟီး”

“ဟွန်း”

လင်းကုဝေက မကျေမနပ်ဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်၏။

“မင်းတို့ကောင်တွေကတော့... အကုန်သိပြီးသားမလို့ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်ပေးလိုက်မယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး”

ရှကျဲက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

ချင်ရန်၏ ပြုံးဖြီးဖြီး မျက်နှာကိုကြည့်ကာ လင်းကုဝေမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။

“ဒါနဲ့ ဝမ်တဝူ အကြောင်းပြောရရင်... ငါတို့ စစ်ဆေးကြည့်တော့ သူဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ရှီးရှန်းပြည်နယ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကျောက်မီးသွေးတွင်း လူသတ်မြှုပ်နှံမှုနဲ့ ပတ်သက်နေတာ တွေ့ရတယ်၊ အတိတ်မှာ မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပုံရတယ်”

“တစ်ပတ်အတွင်းမှာ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေ အကုန်ပေါ်လာတော့မှာပါ၊ သူလိုလူမျိုးက တစ်သက်လုံး ထောင်ထဲမှာ နေရမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် သေဒဏ်ပေးခံရမှာ”

လင်းကုဝေက ဆိုလိုက်၏။

“ဒီလိုလူမျိုးက သေဒဏ်နဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်”

ချင်ရန်က ပြောလိုက်၏။

ထိုစဉ်က ဝမ်တဝူ ရှကျဲကို ထိပါးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ချင်ရန်မှာ အလိုလိုနေရင်း ဒေါသထွက်မိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချင်ရန်နှင့် ရှကျဲတို့ သက်ဆိုင်ရာအလုပ်များ အတူတူ အလုပ်စလုပ်ကြ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ဗီဒီယိုတစ်ခု အလွန်နာမည်ကြီးနေခဲ့သည်။

ထိုဗီဒီယိုထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လူဝကြီး ရှစ်ဦးက ဝိုင်းဝန်းနှောင့်ယှက်နေစဉ် လူငယ်တစ်ဦး ရောက်လာကာ လက်သီး၊ ခြေကန်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် ထိုလူမိုက်များကို ပြတ်ပြတ်သားသား နှိမ်နင်းလိုက်သည့် မြင်ကွင်း ဖြစ်၏။

ဗီဒီယိုမှာ မရှည်သော်လည်း ကြည့်ရသူအဖို့ အလွန်အားရစရာ ကောင်းလှသည်။

လူမှုကွန်ရက် အသုံးပြုသူများက ချင်ရန်ကို ‘အိပ်မက်ထဲက ချစ်သူ’ အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ချီးကျူးနေကြ၏။

ရှကျဲသည်လည်း ထိုသတင်းများကို ဖတ်ရင်း ဘေးတွင်ရှိသော ချင်ရန်ကို ကြည့်ကာ ပို၍ မြတ်နိုးမိနေသည်။

သူ၏ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လှသော စွမ်းရည်များကို တွေးမိရင်း သူမ အနာဂတ်ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်စုံနေမည်ကို ယုံကြည်နေတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်ခန့် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် ရဲဌာနချုပ်သို့ ထူးခြားသော လူတစ်ဦးထံမှ တိုင်ချက်တစ်ခု ရောက်ရှိလာ၏။

ထိုသူမှာ ဖိန်လင်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် မြို့တွင်း၌ ကုမ္ပဏီကြီးများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ဘီလီလျံပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှိ၏။

ဌာနချုပ်က ဤတိုင်ချက်ကို အလေးအနက်ထားသဖြင့် လင်းကုဝေနှင့် ချင်ရန်တို့ ပါဝင်သော အဖွဲ့ကို သူဌေးကြီး၏ ကုမ္ပဏီသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။

ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်သောအခါ ချင်ရန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အလွှာပေါင်း ၆၀ ရှိသော အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံကြီးမှာ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးဖောက်နေသကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရ၏။

“သူဌေးကြီးက အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ အလုပ်လုပ်တာတဲ့၊ မနက်စောစောဆို တိမ်တွေကိုတောင် မြင်ရမှာပဲ”

လီတဝေက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“တဝေ... မင်း ကြိုးစားရင် တစ်နေ့ ဒီလိုနေရာမှာ နေနိုင်မှာပါ”

ချင်ရန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ကုမ္ပဏီအဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက တားဆီးလိုက်ကြသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

လင်းကုဝေက မေးလိုက်ရာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အသံခပ်လေးလေးဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။

“မစ္စတာကျန်းက အမိန့်ပေးထားပါတယ်၊ ဝင်လာတဲ့သူတိုင်းကို စစ်ဆေးရမယ်တဲ့၊ ဘာလို့ဆို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ပါလာရင် အန္တရာယ်ရှိလို့ပါ”

“လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဟုတ်လား”

လင်းကုဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

လုံခြုံရေးများသည် ရဲအဖွဲ့ဝင်များကိုပင် တစ်ကိုယ်ရေ စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်မှ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

လီတဝေက တိုးတိုးလေး ပြောလာခဲ့၏။

“ဒီသူဌေးကြီးက သေမှာကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်တာလား၊ အဆောက်အအုံထဲ ဝင်သမျှ လူတိုင်းကို စစ်နေရတာ တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်စရာပဲ”

“လုံခြုံရေး ပြောသွားတဲ့ ‘လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သတိထားစရာပဲ”

ချင်ရန်က စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။

အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ အတွင်းရေးမှူးမလေးက သူတို့ကို ဓာတ်လှေကားအတွင်းသို့ ခေါ်သွား၏။

ဓာတ်လှေကားအတွင်းတွင် အာရုံခံကိရိယာများ တပ်ဆင်ထားပုံရပြီး ချင်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနီရောင် ရောင်ခြည်ဖြင့် စကန်ဖတ်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။