အခန်း ၁၇၈

178

အပြင်သို့ ခေတ္တထွက်သွားသည့် ခဏအတွင်းမှာပင် မြေအောက်လက်ဝှေ့သမား နှစ်ဦး၏ ခေါင်းပြတ်များကို အိမ်သာထဲ၌ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

လင်းကုဝေသည် ရဲအရာရှိအမြောက်အမြားကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်၏။

ကုမ္ပဏီ၏ ဝင်ပေါက်၊ ထွက်ပေါက်တိုင်းတွင်လည်း ရဲများက တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်လျက် ရှိကြသည်။

အဖွဲ့မှူးလင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး သူသည် အခင်းဖြစ်ပွားရာ အိမ်သာထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်ရာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုံနေသော ခေါင်းပြတ်လူသေအလောင်း နှစ်လောင်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သွေးများမှာ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ရဲရဲနီနေကာ လူခေါင်းနှစ်လုံးမှာမူ အိမ်သာခွက်များထဲသို့ ပြောင်းပြန်ထိုးထည့်ခြင်း ခံထားရသည်။

လင်းကုဝေသည် အိမ်သာတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ချိပ်ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ဖျင်ကို လာရောက်အတည်ပြုရန် ခေါ်လိုက်၏။

ကျန်းယွင်ဖျင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် အိမ်သာခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ပြီးနောက် ထိုခေါင်းများနှင့် အလောင်းများကို ကြည့်ကာ သူတို့မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

"ဒါ... ကျွန်တော် ငှားထားတဲ့ မြေအောက်လက်ဝှေ့သမား နှစ်ယောက်ပါပဲ..."

ကျန်းယွင်ဖျင်၏ အသံမှာ သိသိသာသာ တုန်ရီနေ၏။

ဤကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးသာ ဘေးတွင်ရှိလျှင် မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ဘေးကင်းမည်ဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မျှော်လင့်ထားသလို မိမိကို မစောင့်ရှောက်နိုင်ခင်မှာပင် သူတို့မှာ အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

ချင်ရန်မှာမူ ခေါင်းပြတ်အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။

သူသည် ထိုလက်ဝှေ့သမား နှစ်ဦးနှင့် လက်ရည်စမ်းခဲ့ဖူးသဖြင့် သူတို့ မည်မျှအထိ သန်မာကြောင်း ကောင်းကောင်းသိ၏။

သူတို့မှာ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိကြပြီး ဟုန်ရန်ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းမှ ကမ္ဘာ့ချန်ပီယံဆရာများနှင့်ပင် အဆင့်တူညီကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ယခုမူ ထိုသူတို့မှာ အစအနပင် မကျန်အောင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

လင်းကုဝေသည် ထိုအလောင်းများပေါ်တွင် ရုန်းကန်ခဲ့သည့် လက္ခဏာများနှင့် တိုက်ခိုက်ထားသည့် ဒဏ်ရာအမြောက်အမြားကို တွေ့ရှိခဲ့ရာ သူတို့မှာ ချောင်းမြောင်းခံရခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရင်း အသတ်ခံရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ကျန်းယွင်ဖျင်သည် ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားတော့၏။

ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရာတွင်ပင် ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းမှာ ထိုလူသတ်သမားများ၏ စွမ်းရည်မှာ သာမန်ထက် သာလွန်ထူးကဲနေကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

*ဒုန်း*

ကျန်းယွင်ဖျင်သည် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဟန်ချက်ပျက်ကာ နံရံကို အားပြုမှီချလိုက်သည်။

သူ့ဦးခေါင်းမှာ အနည်းငယ် မူးဝေသွားပြီး ခဏအကြာတွင် မိမိ၏ခေါင်းမှာလည်း ဤကဲ့သို့ အိမ်သာခွက်ထဲသို့ အထိုးခံရလေမလားဟု တွေးကြောက်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိ၏။

ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဖိန်လင်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံး ဘီလျံနာဖြစ်သလို နိုင်ငံတကာတွင်ပါ နာမည်ကျော်ကြားသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော စည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်သရေများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ သူသည် လုံးဝ မသေချင်သေးပေ။

"မစ္စတာကျန်း... စိတ်အေးအေးထားပါ"

လင်းကုဝေက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အဖွဲ့သားတွေကို ကုမ္ပဏီရဲ့ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ စီစီတီဗွီတွေနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်"

ထိုစဉ် ချင်ရန်က ဝင်ရောက်ပြောလေ၏။

"အဖွဲ့မှူး... ကျွန်တော်လည်း သွားပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးချင်ပါတယ်"

ချင်ရန်၏ စကားကြောင့် လင်းကုဝေက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"မင်းက မစ္စတာကျန်းရဲ့ဘေးမှာပဲ နေသင့်တယ်၊ သူ ဘေးကင်းဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ၊ အကယ်၍ လူသတ်သမားက အခွင့်ကောင်းယူပြီး လုပ်ကြံသွားရင် အားလုံး ပြီးသွားလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကြောင့် ချင်ရန်မှာ လက်လျှော့လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။

သူသည် ရာဇဝတ်သား ရှာဖွေရေးရေဒါကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ရာဇဝတ်သားများ မည်မျှပင် ပုန်းကွယ်နေပါစေ ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း ထိုရေဒါ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ ၁၀ မီတာ ပတ်လည်သာ ရှိသောကြောင့် ကုမ္ပဏီကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသည့်နေရာတွင် လူသတ်သမားမှာ တစ်နေရာတည်း၌ အတည်တကျ ရှိနေမည်မဟုတ်ပေ။

လင်းကုဝေက ကျန်းယွင်ဖျင်အား အကြံပြုလိုက်၏။

"မစ္စတာကျန်း... ခင်ဗျားရဲ့ လုံခြုံရေးက အခုအချိန်မှာ အလွန်စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်ရုံးကို လိုက်ခဲ့ပါလား၊ အဲဒီမှာဆိုရင် လုံလောက်တဲ့ အကာအကွယ် ပေးနိုင်မှာပါ"

"အကုန်လုံး ပျက်စီးကုန်ပါပြီ အရာရှိလင်းရယ်၊ ကျွန်တော် အကုန်အကျခံ ငှားထားတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေလည်း အကုန် သေကုန်ပြီ၊ အခု ဘယ်သူက ကျွန်တော့်ကို ဆက်ပြီး ကာကွယ်နိုင်ဦးမှာလဲ၊ ကျွန်တော် အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောင်ထဲမှာ သွားပိတ်လှောင်ထားရတော့မှာလား၊ ကျန်းယွင်ဖျင်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော်က ဒီလိုမတရားမှုကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးဘူး၊ သေရမှာထက် ထောင်ထဲမှာ သွားပုန်းနေရမှာကို ပိုမုန်းတယ်"

ကျန်းယွင်ဖျင်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အရှုံးမပေးလိုချေ။

ဘီလျံနာတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူက လူသတ်သမား သုံးယောက်ကြောင့်နှင့် ဤမျှအထိ ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းရှောင်နေရမည်လောဟု ခံပြင်းနေမိ၏။

"ဒါပေမဲ့ မစ္စတာကျန်း... ခင်ဗျားရဲ့ ဘေးကင်းရေးက အရေးကြီးတယ်လေ၊ အခုထိ အဲဒီလူသတ်သမားတွေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ရှာမတွေ့သေးဘူး"

ထိုစဉ် ရဲအရာရှိအချို့ သူတို့အနားသို့ အပြေးရောက်လာကြရာ မျက်နှာများမှာ ပျက်ယွင်းနေကြသည်။

"အဖွဲ့မှူးလင်း... အိမ်သာနားက လူသွားလမ်းရဲ့ စီစီတီဗွီထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အချက်တစ်ခု တွေ့ရပါတယ်"

"အလောင်းနှစ်လောင်း ဖြတ်သွားပြီး စက္ကန့် ၃၀ လောက်အကြာမှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာက ရုတ်တရက် အချက်ပြမှု ပြတ်တောက်သွားတယ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖျက်ဆီးလိုက်သလိုပါပဲ"

ရဲအရာရှိက ထိုသို့ ပြောလိုက်၏။

လင်းကုဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အဲဒီလူသတ်သမားတွေက စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်ကိုပါ နှောင့်ယှက်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိနေတာလား"

ရဲတပ်ဖွဲ့သည် နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် အစွမ်းကုန် ရှာဖွေစုံစမ်းခဲ့ကြသော်လည်း ညနေပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ နောက်ထပ် တုန်လှုပ်ဖွယ်သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

အခြားအိမ်သာတစ်ခုတွင် ခေါင်းပြတ်အလောင်း နှစ်လောင်းကို ထပ်မံတွေ့ရှိရပြန်ပြီး ထိုသူတို့မှာ ကုမ္ပဏီ၏ ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်နေကြ၏။

ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ရုံးခန်းထဲတွင် ရှိနေသော ကျန်းယွင်ဖျင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားတော့သည်။

မကြာမီ ထိုသတင်းမှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဝန်ထမ်းအားလုံး ထိတ်လန့်ကုန်ကြ၏။

အားလုံးက မိမိအသက်ကို တန်ဖိုးထားကြသဖြင့် အလုပ်နားခွင့်တောင်းခြင်း၊ သို့မဟုတ် အိမ်ကနေ အလုပ်လုပ်ခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုကြတော့သည်။

သို့သော် ကျန်းယွင်ဖျင်က ခွင့်မပြုနိုင်ချေ။

သူသာ ခွင့်ပြုလိုက်ပါက ဤကုမ္ပဏီကြီးမှာ ပြိုကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

အချိန်သည် သန်းခေါင်ကျော်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ကျန်းယွင်ဖျင်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဖြူလျော်နေပြီး သမီးဖြစ်သူ ကျန်းရှောင်ရှောင်မှာလည်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်။

သူမလည်း အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်နေ၏။

ချင်ရန်ကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ညအလှကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါနေမိသည်။

သူသည် ထိုလူသတ်သမားများကို ဖမ်းချင်သော်လည်း ကျန်းယွင်ဖျင်ရော လင်းကုဝေပါ ခွင့်မပြုကြသဖြင့် ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားခွင့်မရဘဲ ဖြစ်နေရ၏။

ထို့ပြင် လူသတ်သမား မည်မျှရှိသည်ကို အတိအကျ မသိရသေးပေ။

အကယ်၍ သူ အပြင်သို့ထွက်ပြီး လူသတ်သမားတစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိသော်လည်း အခြားလူသတ်သမားများက ချက်ချင်းဝင်လာပြီး ကျန်းယွင်ဖျင်ကို သတ်သွားလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

ဤသည်မှာ ချင်ရန်အတွက် သေချာစွာ စဉ်းစားရမည့် အချက်ဖြစ်သည်။

"အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး"

ကျန်းယွင်ဖျင်သည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းရှောင်ရှောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"အဖေ... သူတို့ကို အလျှော့ပေးတော့မလို့လား၊ သူတို့နဲ့ ညှိနှိုင်းတော့မလို့လား"

သမီးဖြစ်သူ၏ အမေးကြောင့် ကျန်းယွင်ဖျင်မှာ လန့်သွားပြီး ဖုန်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"သူတို့ကို အလျှော့ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ပြဿနာရှာတာ သူတို့လေ၊ ဘာလို့ ကျွန်မတို့က အလျှော့ပေးရမှာလဲ"

ကျန်းရှောင်ရှောင်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဖေတို့က အလျှော့မပေးရင် ကုမ္ပဏီကလူတွေ ပိုသေကုန်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီလူသတ်သမားတွေက တစ္ဆေတွေလိုပဲ၊ ဘယ်မှာရှိမှန်း ရှာမတွေ့ဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ စောင့်ကြည့်စနစ်ကိုတောင် ထိုးဖောက်ပြီး အခင်းဖြစ်တဲ့နေရာက စီစီတီဗွီတွေကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ပစ်နိုင်နေတာ"

"ရဲတွေလည်း သူတို့ကို ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘူးလေ"

ကျန်းယွင်ဖျင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ထိုလုပ်ငန်းရှင်ကြီးထံ ဖုန်းဆက်၍ ကုမ္ပဏီမှ ထွက်သွားပေးမည်ဟု ပြောကာ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျန်းရှောင်ရှောင်မှာလည်း ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျန်းယွင်ဖျင်သည် ထိုလုပ်ငန်းရှင်ကြီးထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်တော့သည်။

ဖုန်းဝင်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းယွင်ဖျင်က ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် နှုတ်ထွက်ပေးပါ့မယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေအတိုင်း ဈေးကွက်ဝေစုတွေကိုလည်း ပြန်ပေးပါ့မယ်၊ တစ်ခုပဲ... ကျွန်တော့်မှာ တောင်းဆိုချက် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ ခင်ဗျားလွှတ်လိုက်တဲ့ လူသတ်သမားတွေကို ပြန်ခေါ်သွားပေးပါ"

သို့သော် ဖုန်း၏အခြားတစ်ဖက်မှ ဘာသာပြန်သူတစ်ဦးက ပြောလာသည်။

"မစ္စတာကျန်း... စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ကျွန်တော့်အထက်လူကြီးက ပြောပါတယ်၊ သတ်မိန့် ထုတ်ပြီးသွားရင် ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ မရတော့ဘူးတဲ့၊ ခင်ဗျားကတော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့၊ အရင်က အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ ခင်ဗျားကမှ နားမထောင်ခဲ့တာ၊ ခင်ဗျား သေသွားရင်တော့ ဈေးကွက်ဝေစုက အမြဲတမ်း ကျွန်တော်တို့ဆီ ပြန်ရောက်လာမှာပဲ၊ အခုမှ လာပြီး ညှိနှိုင်းနေတာက ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး"

*တီ တီ တီ*လိုအပ်သည်ကိုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောကြားပြီးနောက် ဖုန်းမှာ ပြတ်တောက်သွားလေတော့သည်။