အခန်း ၁၇၉

179

ဖုန်းချသွားပြီးနောက် ကျန်းယွင်ဖျင်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိ၏။

'ငါ့မှာ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းခွင့်ကလေးတောင် မရှိတော့ဘူးတဲ့လား၊ တစ်ဖက်က လုပ်ငန်းရှင်ကြီးက ငါ့ကို တကယ်ပဲ အသေသတ်ချင်နေတာလား'

"အဖေ"

ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် ဖခင်ဖြစ်သူအနားသို့ ရောက်လာပြီး ကျန်းယွင်ဖျင်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။

သမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ဖခင် ဤမျှအထိ မျှော်လင့်ချက်များ ကုန်ဆုံးကာ အားကိုးရာမဲ့နေသည်ကို ကြည့်လည်း မကြည့်ရက်နိုင်ချေ။

ကျန်းယွင်ဖျင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် ရှိနေသော ချင်ရန်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာချင်... ခင်ဗျား အခု ပြန်လို့ရပါပြီ"

ချင်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"မင်း ဒီမှာ ဆက်ရှိနေတာက ဘာမှ အကျိုးမရှိတော့ဘူး၊ အန္တရာယ်ပဲ ပိုများလာလိမ့်မယ်"

"နောက်ပြီး ငါ ကျန်းယွင်ဖျင်မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတယ်၊ ရဲစခန်းမှာ သွားပုန်းပြီး ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ နေရမှာမျိုးကို ငါ အလိုမရှိဘူး"

"ဒါကြောင့်"

"မင်း သွားလို့ရပါပြီ"

ကျန်းယွင်ဖျင်က လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ရန်က မေးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အန်ကယ်ရဲ့ ဘေးကင်းရေးက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ကျန်းယွင်ဖျင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အခုလို ဂရုစိုက်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ စိတ်ပူမနေပါနဲ့တော့"

ထိုသို့ပြောရခြင်းမှာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်းချီပေးထားရသည့် မြေအောက်လက်ဝှေ့သမားများတောင် သေသွားသည်ဖြစ်ရာ ချင်ရန်တစ်ယောက်တည်းက ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်းဟု တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရဲအရာရှိ ရာနဲ့ချီပြီး ရှာတာတောင် ထိုလူသတ်သမားများကို မတွေ့သည်ဖြစ်ရာ ချင်ရန်တစ်ယောက်တည်းနှင့် ဘာမှထူးမည်မဟုတ်ဟု သူက ယူဆထား၏။

ကျန်းယွင်ဖျင်သည် မိမိကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

စောစောက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုသည် သူ့အတွက် သေမိန့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ချင်ရန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"စိတ်မပျက်ပါနဲ့ မစ္စတာကျန်း၊ အဲဒီလူသတ်သမားတွေကသာ အန်ကယ်ကို လုပ်ကြံဖို့ ထွက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ သေချာပေါက် သေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်"

ထိုစကားကြောင့် ကျန်းယွင်ဖျင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။

ဤချင်ရန်မှာ အခြေအနေကို နားမလည်သူလား၊ သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်ချက် လွန်ကဲနေသူလား သူ မဝေခွဲတတ်တော့ချေ။

ဘာလို့ သူ့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေရတာလဲ။

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းယွင်ဖျင်မှာ တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး နေချင်နေပြီး မည်သည်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ချင်တော့ပေ။

ချင်ရန်က ဆက်ပြောလေသည်။

"မစ္စတာကျန်း... အန်ကယ်သာ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကပဲ ဦးအောင် လှုပ်ရှားပြီး အဲဒီလူသတ်သမားတွေကို အပြင်ထွက်လာအောင် ငါးစာအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး မျှားထုတ်ရအောင်လား"

"ဒီမှာ ပုန်းနေတာကလည်း ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလေ"

ချင်ရန်၏ အကြံပေးချက်မှာ အလွန်ပင် စွန့်စားရာကျလှသည်။

ကျန်းယွင်ဖျင်ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနှင့် ဘာထူးမည်နည်း။

လက်ဝှေ့သမားနှစ်ဦး သေဆုံးသွားသော အိမ်သာမှာ ဤနေရာနှင့် မီတာ ၁၀၀ သာ ဝေးကွာသည်ကိုလည်း သတိပြုရမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွင်ဖျင်သည် အစက ငြင်းပယ်ချင်သော်လည်း ဤအခြေအနေထိ ရောက်နေမှတော့ အချိန်ဖြုန်းနေမည့်အစား ထိုလူသတ်သမားဆိုသူများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်လိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ရဲများက ကုမ္ပဏီထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူတို့က လှုပ်ရှားလာလျှင်ပင် ထိုသတ်သမားများလည်း လွတ်လမ်းမရှိဘဲ သေရလိမ့်မည်ဟု သူက တွေးလိုက်မိသည်။

"ရှောင်ရှောင်... သမီး ဒီမှာပဲ နေခဲ့၊ အဖေနဲ့ မစ္စတာချင်တို့ အပြင် ခဏ သွားမလို့"

ကျန်းယွင်ဖျင်က ပြောလိုက်၏။

"မရဘူး... သမီးလည်း လိုက်မယ်"

ကျန်းရှောင်ရှောင်က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို ကျန်းယွင်ဖျင်လည်း မငြင်းနိုင်တော့ဘဲ တစ်ပါတည်း ခေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။

ချင်ရန်ကမူ သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့၏။

ကျန်းယွင်ဖျင်သည် ရုံးခန်းထဲတွင် ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းအောင်းနေမည့်အစား ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိဖြင့် သေခြင်းကိုသာ ရင်ဆိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာ၏။

ကျန်းယွင်ဖျင်သည် အဆောက်အအုံအတွင်း လမ်းလျှောက်နေပြီး သမီးဖြစ်သူမှာလည်း သူ့အနားတွင် ရှိနေသည်။

ချင်ရန်သည် သူတို့၏ နောက်ငါးလှမ်းခန့်အကွာမှ တည်ငြိမ်စွာ လိုက်ပါလာပြီး အာရုံများကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြန့်ကျက်ထားကာ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာမည့် မည်သူ့ကိုမဆို ဖမ်းဆီးရန် အသင့်ပြင်ထား၏။

ကုမ္ပဏီအတွင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး နေရာအနှံ့တွင် ရဲများက စုံစမ်းစစ်ဆေးနေကြသည်။

အချို့ရဲများက ကျန်းယွင်ဖျင်ကို အပြင်ထွက်လာသည့်အကြောင်း မေးမြန်းကြသော်လည်း သူက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေး၍ ရှောင်ထွက်ခဲ့၏။

သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော လူသတ်သမား သုံးဦးမှာ ကျန်းယွင်ဖျင်၊ ကျန်းရှောင်ရှောင်နှင့် ချင်ရန်တို့၏ တည်နေရာကို သိရှိသွားကြပြီး သူတို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြခြင်းပင်။

"ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

"ဒီကျန်းယွင်ဖျင်က တော်တော်သတ္တိရှိတာပဲ၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် အပြင်ထွက်ရဲတယ်ပေါ့"

"ငါ သူ့ကိုတော့ အသိအမှတ်ပြုတယ်၊ သူ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ သေချင်ပုံရတယ်"

"သွားစို့"

သူတို့ သုံးဦးသည် စကားပြောပြီးနောက် အခြားလူသွားလမ်းတစ်ခုမှနေ၍ သဘာဝကျကျ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြသည်။

ကျန်းယွင်ဖျင်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိသယောင် ပုံဖော်လိုက်ခြင်းပင်။

ကျန်းယွင်ဖျင်သည် မီတာ လေးဆယ်ခန့်အကွာတွင် လူသုံးဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူတို့မှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပုံရသဖြင့် ကျန်းယွင်ဖျင်မှာ အခြေအနေကို ရိပ်မိခြင်းမရှိသေးဘဲ ရပ်တန့်၍ စောင့်ဆိုင်းနေမိ၏။

"မစ္စတာကျန်း... လုပ်ပါဦး၊ ဒုတိယထပ် အိမ်သာထဲမှာ နောက်ထပ် အလောင်းတစ်လောင်း ထပ်တွေ့ပြန်ပြီ"

၎င်းတို့သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးက အလွန်ပင် ကြောက်လန့်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသူ၏ အမူအရာနှင့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ လုံးဝကို သရုပ်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန်နှင့် တူလှ၏။

ချင်ရန်သည် ဘာမှဝင်မပြောဘဲ ထိုသူသုံးဦးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသူသုံးဦးမှာ သူ၏ ၁၀ မီတာ အကွာအဝေးအတွင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ ချင်ရန် မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် အရောင်ပြောင်းသွား၏။

[ဒင်၊ ရာဇဝတ်သား ရှာဖွေရေးရေဒါမှ S-အဆင့် ရာဇဝတ်သား ၃ ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်။ ပစ်မှတ်များကို သတ်မှတ်ပြီး ပိုင်ရှင်ထံ တင်ပြပါမည်။]

S-အဆင့် ရာဇဝတ်သား သုံးယောက်။

ဒါက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ယွဲ့ဝေဆိုသူမှာ လူတစ်ဆယ်ကျော် သတ်ခဲ့ပြီးမှ S-အဆင့် သတ်မှတ်ခံရခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုမူ S-အဆင့် လူသတ်သမား သုံးယောက် တစ်ပြိုင်တည်း ရောက်လာခြင်းက သူတို့အားလုံးမှာ လက်တွင် သွေးစွန်းနေသည့် ဝါရင့်လူသတ်သမားများ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

[ဒင်၊ ပိုင်ရှင်အတွက် တာဝန်သစ် ထွက်ပေါ်လာပါပြီ၊ S-အဆင့် ရာဇဝတ်သား တစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ပါက စိတ်ဖတ်နိုင်စွမ်း ဆုလာဘ် ရရှိမည် ဖြစ်ပါသည်။]

ချင်ရန်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အံ့ဩသွားရပြန်သည်။

စနစ်က ပေးအပ်သော စွမ်းအားမှာ ပို၍ သန်မာလာနေ၏။

ထိုစွမ်းအားသာရှိလျှင် ရာဇဝတ်သားများ၏ စိတ်ကို အလွယ်တကူ စူးစမ်းနိုင်ကာ အလွန်အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ထိုစွမ်းအားကို အခြားနေရာများစွာတွင်လည်း အသုံးချနိုင်သေးသည်။

ချင်ရန်သည် ကျန်းယွင်ဖျင် အနားသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးကပ်လိုက်၏။

သူသည် အသင့်တော်ဆုံးအချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသလို အခြားသော လူသတ်သမားများ ရှိနေဦးမလားဟုလည်း သတိထားနေမိသည်။

လူသတ်သမား သုံးယောက်သာ လွှတ်လိုက်သည်ဟု ကျန်းယွင်ဖျင်က ပြောသော်လည်း ၎င်းမှာ တစ်ဖက်လူ ပေးထားသည့် မှားယွင်းသော သတင်းအချက်အလက် ဖြစ်နေပါက အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသဖြင့် ချင်ရန်က အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ ထားနေခြင်းပင်။

"မစ္စတာကျန်း... ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းတွေ အများကြီး အသက်ဆုံးရှုံးကုန်ပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသော လူသုံးဦးမှာ ကျန်းယွင်ဖျင်နှင့် ပို၍ နီးကပ်လာသော်လည်း ကျန်းယွင်ဖျင်မှာမူ အန္တရာယ်ကို လုံးဝ မခံစားရသေးချေ။

သို့သော် သူ့နောက်မှ ချင်ရန်ကမူ ထိုသူသုံးဦး၏ လက်ထဲတွင် ထက်မြက်သော ဓားမြှောင်များကို ဝှက်ယူလာသည်ကို မြင်လိုက်၏။

"ဘယ်နှစ်ယောက် သေသွားတာလဲ၊ ရဲတွေက အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူးလား"

ကျန်းယွင်ဖျင်က လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူသုံးဦးမှာ ကျန်းယွင်ဖျင်၏ ရှေ့တည့်တည့် တစ်မီတာခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်၏။

"ဘယ်နှစ်ယောက် သေတယ်ဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး၊ အရေးကြီးတာက ရှင် သေသွားဖို့ပဲ"

အေးစက်စက် အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုက ထူးဆန်းသော ရှပြည်နယ်သုံးလေယူလေသိမ်းဖြင့် ထွက်ပေါ်လာရာ ကျန်းယွင်ဖျင်မှာ လန့်ဖျပ်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များ ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူသုံးဦး၏ လက်ထဲမှ ပြောင်လက်နေသော ဓားမြှောင်များမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

တစ်ချက်တည်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူ့ခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေပင်။

*ဗုန်း*

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယွင်ဖျင်၏ ဦးနှောက်မှာ ဗလာဖြစ်သွားတော့သည်။

မိမိရှေ့ရှိ လူသုံးဦးမှာ ဝန်ထမ်းများမဟုတ်ဘဲ လုပ်ကြံသတ်သမားများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျနေပြီဟု သူ ထင်လိုက်မိ၏။