အခန်း ၁၈၅

185

"နောက်သုံးလကြာရင် အထက်အဆင့်မြင့် ကြီးကြပ်ရေးအဖွဲ့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေး စီမံချက်ရလဒ်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ အထူးကျွမ်းကျင်သူတွေ လွှတ်လိမ့်မယ်၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကျွန်တော့် စိတ်မပျက်ရစေဖို့ မျှော်လင့်သလို ကြီးကြပ်ရေးအဖွဲ့ကိုလည်း မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်ကြဖို့ တောင်းဆိုချင်တယ်"

ရှီကျင်းစုန့်သည် ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"သက်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းတွေ မကြာခင် ခင်ဗျားတို့ဆီ ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာတွေကိုလည်း စိတ်ထဲမှာ မြဲမြဲမှတ်ထားကြပါ"

ထိုသို့ပြောကာ ရဲဌာနချုပ်ရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်က အရင်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှီကျင်းစုန့်သည် နောက်ထပ် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်အတွင်း ရာထူးတိုးပြောင်းရွှေ့ရတော့မည်ကို လူတိုင်း သိကြ၏။

မပြောင်းရွှေ့မီ သူသည် လုံလောက်သော အောင်မြင်မှုမှတ်တမ်းများ ပြသနိုင်ရန် လိုအပ်သဖြင့် ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းများနှင့် လူမိုက်များကို နှိမ်နင်းမည့် ရှီကျင်းစုန့်၏ ပြတ်သားမှုကို မည်သူမျှ သံသယမဝင်ရဲကြချေ။

ဖိန်လင်မြို့သည် အခြားမြို့များထက် ဘေးကင်းသည်ဟု ဆိုရသော်လည်း အမှောင်ရိပ်ကျသော ထောင့်စွန်းများတွင် မတရားမှုများ ရှိနေဆဲပင်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုသို့ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှင်းလင်းမှုကြောင့် ဖိန်လင်မြို့မှာ ခေတ္တမျှ လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်သွားတော့မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

လင်းကုဝေသည် သူ့ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းနှိမ်နင်းရေးအတွက် သတင်းပေးတိုင်ကြားနိုင်မည့် အထူးဖုန်းလိုင်း၊ စာတိုက်သေတ္တာနှင့် လူကိုယ်တိုင် လာရောက်တိုင်ကြားနိုင်သည့် ဧည့်ကြိုဌာနတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ရန် စတင်ညွှန်ကြားတော့၏။

လင်းကုဝေသည် ချင်ရန်၊ လီတဝေ၊ ယန်ရှုနှင့် ရှကျဲတို့ကို ထိုဧည့်ကြိုဌာနတွင် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် ဝန်ထမ်းသစ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် မည်သည့်ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းစတား အဖွဲ့အစည်းနှင့်မျှ ပတ်သက်မှု မရှိနိုင်ဘဲ ဘက်လိုက်မှုကင်းကင်းဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် ချင်ရန်မှာ တရားမျှတမှုစိတ်ဓာတ် အပြည့်ရှိသူ မဟုတ်လား။

လင်းကုဝေသည် အားလုံးကို ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းနှိမ်နင်းရေး စီမံချက်အကြောင်း အသိပေးလိုက်၏။

ချင်ရန်သည်လည်း ထိုစီမံချက်ကို ကြားရသောအခါ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံမိသည်။

ယခင်က သူကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသော ပါလီမြစ်အမှုတွင် လူမိုက်များ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော မိန်းကလေးငယ်လေးကို ပြန်လည်သတိရမိ၏။

ထိုစဉ်က နှိမ်နင်းမှုမှာ မထိရောက်ခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ လမ်းဘေးလူမိုက်များကိုပါ အမြစ်ပြတ်ရှင်းလင်းမည့် အစီအစဉ်ကို သူ အားပေးမိသည်။

ထို့နောက် ချင်ရန်သည် ဖုန်းထဲမှ သတင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်လိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ အဆင့်မြင့်ဆုံး သတင်းဌာနမှ ထုတ်ပြန်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အစိုးရအဖွဲ့အစည်း အဆင့်မြင့်ပိုင်းမှ မတရားမှုကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ရဲစခန်းတိုင်းတွင် အထူးဧည့်ကြိုဌာနများ ဖွင့်လှစ်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ပြင် ယခုကျူးလွန်နေသော အမှုများသာမက လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က အမှုဟောင်းများကိုပင် သက်သေခိုင်လုံပါက ပြန်လည်ဖော်ထုတ် အရေးယူမည်ဖြစ်ကြောင်း ပါရှိသည်။

ဤသတင်းသည် ထိပ်တန်းသတင်း ဖြစ်သွားပြီး ဖိန်လင်မြို့ ရဲဌာနချုပ်၏ ဖုန်းလိုင်းများမှာ မနားတမ်း မြည်လာတော့၏။

လီတဝေ၊ ရှကျဲနှင့် ယန်ရှုတို့မှာ ဖုန်းဖြေရလွန်း၍ မောဟိုက်နေသော်လည်း အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်မှာမူ နည်းပါးလှသည်။

အချို့သော တိုင်ကြားမှုများမှာ ရာဇဝတ်မှုဂိုဏ်းစတား နှိမ်နင်းရေးနှင့် မဆိုင်ဘဲ မိသားစုတွင်း လင်မယားရန်ဖြစ်မှုများ သာ ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ ရဲတပ်ဖွဲ့ကို တိုင်ကြားသင့်သည်မှာ မှန်သော်လည်း မိသားစုဝင်များကြား ဖြစ်ပွားသော အရပ်ဘက် အငြင်းပွားမှုသာ ဖြစ်သည်။

ဤအထူးဖုန်းလိုင်းသို့ ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ သယံဇာတများကို အလဟဿ ဖြစ်စေခြင်းသာ မဟုတ်လား။

အလုပ်ထုတ်ခံရသည့် ကိစ္စများကြောင့် ၎င်းမှာ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု တိုင်ကြားသူများလည်း ရှိရာ သူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် အလုပ်သမားညွှန်ကြားရေးဦးစီးဌာနသို့ မသွားဘဲ ရဲစခန်းသို့ လာရသနည်း။

လမ်းဘေးဈေးသည်ထံမှ ပစ္စည်းဝယ်ပြီး ဈေးသည်ပျောက်သွားသည့် ကိစ္စများလည်း ရှိရာ သူတို့သည် ဈေးကွက်ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရေးဦးစီးဌာနသို့သာ သွားရောက်ရမည် ဖြစ်၏။

ရှကျဲတို့မှာ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် သက်ဆိုင်ရာဌာနများသို့ သွားရောက်ရန် ရှင်းပြနေရသဖြင့် အတော်ပင် ပင်ပန်းနေကြရှာသည်။

ရှကျဲတို့က ဖုန်းလိုင်းများကို တာဝန်ယူနေစဉ် ချင်ရန်မှာမူ လူကိုယ်တိုင်လာရောက် တိုင်ကြားသည့် ပြတင်းပေါက်တွင် ထိုင်နေရ၏။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ မည်သူမျှ လူကိုယ်တိုင် လာရောက်ခြင်း မရှိသဖြင့် ချင်ရန်မှာ အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။

ပထမဆုံးနေ့တွင် ချင်ရန်က အားလပ်နေသော်လည်း ရှကျဲတို့မှာမူ ပင်ပန်းလွန်း၍ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေကြ၏။

သူတို့သည် တစ်နေ့လုံး ဖုန်းကို မနားတမ်း ဖြေကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါတော့ သေတော့မှာပဲ၊ တကယ်ကို ပင်ပန်းလွန်းလို့၊ ဖုန်းတွေကလည်း မနားတမ်း မြည်နေတာ၊ တစ်မိနစ်တောင် မနားရဘူး"

လီတဝေ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ရှုသည်လည်း ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေဟန်ရ၏။

ချင်ရန်က ဘေးမှနေ၍ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ပထမဆုံးနေ့ဆိုတော့ အထွေထွေကိစ္စတွေ များတတ်တာ သဘာဝပါပဲ၊ ဒုတိယမြောက်နေ့ကျရင်တော့ ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတွေနဲ့ မဆိုင်တဲ့သူတွေလည်း ဆက်ပြီး ဖုန်းခေါ်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒုတိယမြောက်နေ့တွင်မူ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများ နည်းပါးသွားပြီး တကယ့် ဂိုဏ်းစတားဆန်သော တိုင်ကြားမှုအချို့ စတင်ဝင်ရောက်လာ၏။

ဥပမာအားဖြင့် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ဈေးနှုန်းအဆမတန် တောင်းခံပြီး မပေးပါက အကြမ်းဖက်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခံရသည့် အမှုများ ဖြစ်ပြီး သူတို့ထံတွင် တိတ်တဆိတ် ရိုက်ကူးထားသော ဗီဒီယိုသက်သေများလည်း ရှိနေသည်။

သို့မဟုတ် လူမိုက်တက်တူးများဖြင့် လမ်းမပေါ်တွင် ဆိုင်ခန်းများကို လိုက်လံဖျက်ဆီးနေသည့် အမှုများ ဖြစ်၏။

ရှကျဲတို့သည် ထိုအချက်အလက်များကို သေသေချာချာ မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်ကြသည်။

ရှကျဲသည် မှတ်တမ်းတင်ရင်းနှင့်ပင် ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များ ဤမျှအထိ များပြားနေသည်ကို တွေးတောကာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထိုကိစ္စရပ်များတွင် သွေးထွက်သံယိုမှုများ မပါဝင်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ပြည်သူများကို မလုံခြုံဟု ခံစားရစေသော ဂိုဏ်းစတား လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ကြသည်။

အထက်လူကြီးများ၏ ညွှန်ကြားချက်မှာ အလွန်ပြတ်သား၏။

မည်သည့် ရာဇဝတ်ဂိုဏ်း၊ လူမိုက် သို့မဟုတ် လမ်းဘေးလူမိုက်များကိုမျှ သည်းခံမည်မဟုတ်ဘဲ အားလုံးကို ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဖိန်လင်မြို့တွင် လူဦးရေ သန်းဆယ်ချီ ရှိနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စရပ်များ ရှိနေတတ်၏။

ချင်ရန်သည် ပြတင်းပေါက်တွင် ထိုင်နေရင်း ပျင်းရိလာသဖြင့် ရှကျဲ ပင်ပန်းနေသည်ကို ကြည့်ကာ ဖုန်းဝင်ကူဖြေပေးရန် စဉ်းစားနေမိသည်။

ချင်ရန် အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင်။

ရုတ်တရက် အဘိုးအဘွားအချို့သည် သူ့ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ပေါ်လာကြ၏။

ထိုသူတို့မှာ ခါးများ ကိုင်းနေပြီး ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ပေါ်ဒေသမှ လာပုံရသည့် အလွန်နွမ်းပါးသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

လက်ထဲတွင်လည်း ထုပ်ပိုးအိတ်များကို ဆွဲထားကြသဖြင့် အဝေးကြီးမှ လာခဲ့ကြပုံရပေသည်။

ထိုသူတို့ကို မြင်လျှင်မြင်ခြင်း ချင်ရန်သည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး ယဉ်ကျေးပျော့ပျောင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အဘိုးတို့၊ အဘွားတို့ ကျွန်တော် ဘာကူညီပေးရမလဲ ခင်ဗျာ"

ချင်ရန်သည် သူတို့ နေရာမှားလာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောမိသည်။

အဘိုးအဘွား လေးဦးစလုံးမှာ ချင်ရန် ရှိနေသည့် ပြတင်းပေါက်မှ စာသားကို သေသေချာချာ ဖတ်ကြည့်နေကြ၏။

"ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းနှင့် မတရားအသင်းအဖွဲ့များ နှိမ်နင်းရေး အထူးဧည့်ကြိုဌာန"

"နေရာတော့ မမှားပါဘူး၊ ငါတို့ရွာက ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတွေအကြောင်း လာတိုင်တာပါ"

အဘွားအိုတစ်ဦးက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

သူမသည် အလွန်ပင် မောပန်းနေပုံရ၏။

ချင်ရန်က ပြောလိုက်သည်။

"အဘွား အဆင်ပြေရဲ့လား၊ အရင်ထိုင်ပါဦး၊ ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပါ"

အနားတွင် ရှိနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကလည်း ပြော၏။

"ငါတို့ မိုင်နှစ်ဆယ်လောက် လမ်းလျှောက်လာရလို့ နည်းနည်းမောနေတာပါ၊ အရာရှိလေး စိတ်မရှိပါနဲ့"

"မိုင်နှစ်ဆယ်တောင်လား"

ချင်ရန်မှာ အံ့ဩသွားရသည်။

အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး ဤမျှဝေးသော ခရီးကို လမ်းလျှောက်လာရခြင်းမှာ သူတို့ကျန်းမာရေးအတွက် အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ခေတ္တမျှ နားပြီးနောက် အဘွားအိုက ဆက်ပြောပြ၏။

"ငါတို့ရွာမှာ လျို လို့ မျိုးရိုးအမည်ရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခု ရှိတယ်၊ သူတို့က တကယ့်ကို ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းပဲ၊ ငါတို့မှာ သားသမီးမရှိတာကို သိတော့ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ မြေကွက်တွေကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူကြတယ်၊ အစိုးရက ပေးတဲ့ လမ်းပြင်စရိတ်တွေ၊ ပင်စင်လစာတွေနဲ့ လူမှုဖူလုံရေး ထောက်ပံ့ကြေးတွေ အကုန်လုံးကိုလည်း အဲဒီမိသားစုကပဲ အကုန်သိမ်းကျုံးယူသွားကြတာ"

"သူ့အိမ်က ရွာရဲ့ အရှေ့ဆုံးမှာ ရှိတာ၊ ပြီးတော့ ကွန်ကရစ်လမ်းကလည်း သူ့အိမ်ရှေ့အထိပဲ ခင်းထားတယ်၊ သူ့နောက်က အိမ်ခြေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာရဲ့ လမ်းတွေကတော့ ရွှံ့ဗွက်အိုင်တွေပဲ၊ အဲဒါ တကယ့်ကို ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားလွန်းပါတယ် အရာရှိလေးရယ်"