အခန်း ၁၈၆

186

ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အဘိုးအဘွားများ၏ ရင်ဖွင့်သံကို နားထောင်နေရင်းဖြင့် ချင်ရန်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင် ဒေါသများက တရိပ်ရိပ် တက်လာတော့သည်။

ဤမိုးကောင်းကင်အောက် ယနေ့ခေတ်တွင် ထိုမျှထိ ယုတ်မာရက်စက်သော ကိစ္စမျိုး အမှန်တကယ် ရှိနေသေးတာလား။

ချင်ရန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးတို့၊ အဘွားတို့ ပြောပြချက်အရဆို အဲဒီမိသားစုက တကယ့်ကို ဥပဒေအရ အပြစ်ပေးရမယ့်သူတွေပဲ၊ ကျွန်တော် အခုပဲ လူခေါ်ပြီး လိုက်ခဲ့မယ်၊ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ မြေပေါ်မှာ ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ ရမ်းကားနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ချင်ရန် တကယ့်ကို ဒေါသထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ တိရစ္ဆာန်များနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး အသက်ကြီးသူများကိုပါ အနိုင်ကျင့်ကြ၏။

ဤအဘိုးအဘွားများသည် တစ်သက်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြရပြီး အိုမင်းမစွမ်းချိန်တွင် အေးအေးချမ်းချမ်း မနေရသည့်အပြင် အစိုးရမှ ပေးသော ထောက်ပံ့ကြေးများကိုပါ ခိုးယူခံရကာ စားဝတ်နေရေးပင် ခက်ခဲနေကြရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရာရှိလေး၊ ဖြစ်နိုင်ရင် အခုပဲ သွားကြရအောင်"

"အဲဒီမိသားစုက အဘိုးတို့ အခုလို အပြင်ထွက်လာတာကို သိသွားရင် ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်၊ ငါတို့အိမ်တွေထဲမှာတောင် သူတို့က စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာတွေ တပ်ထားတာ၊ တစ်ယောက်ယောက်က အပြင်ထွက်ပြီး တိုင်တန်းမှာကို သူတို့ သိနေကြတယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချင်ရန်မှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားရသည်။

ဒါက ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးလဲ၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဧကရာဇ်မင်းတွေလို့ ထင်နေကြတာလား။

ဤကဲ့သို့သော အမှောင်အင်အားစုမျိုးမှာ သာမန်လူမိုက်များ မဟုတ်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချင်ရန်က လီတဝေကို ခေါ်လိုက်၏။

"တဝေ၊ မင်း ငါ့နေရာမှာ ခဏစောင့်ပေးဦး၊ ငါ အခုပဲ အဖွဲ့မှူးလင်းဆီ သွားပြီး အဲဒီနေရာကို အဖွဲ့ဦးဆောင်ပြီး သွားဖို့ တင်ပြလိုက်ဦးမယ်"

လီတဝေသည် ချင်ရန်၏ နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ချင်ရန်သည် လင်းကုဝေထံသို့ သွားရောက်၍ အကျိုးအကြောင်း တင်ပြခဲ့၏။

လင်းကုဝေသည် ထိုအကြောင်းအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူပင် အံ့ဩသွားရသည်။

ဤသည်မှာ အတော်လေး ဆိုးရွားလှပေသည်။

ထိုမိသားစုသည် အစိုးရဘတ်ဂျက်ငွေများကိုပါ အလွဲသုံးစားလုပ်ရဲသည်မှာ တကယ့်ကို သေတွင်းတူးနေခြင်းပင်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းနဲ့အတူ ရဲငါးယောက် ထည့်ပေးလိုက်မယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ သွားပြီး ဖမ်းခဲ့လိုက်"

လင်းကုဝေက ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်၏။

"အဲဒီလိုလူမျိုးကို လုံးဝ ညှာနေစရာမလိုဘူး၊ ဒါကို ငါတို့ရဲ့ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းနှိမ်နင်းရေး စီမံချက်ရဲ့ ပထမဆုံး အောင်ပွဲအဖြစ် လုပ်ဆောင်ရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ချင်ရန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ရဲအရာရှိ ငါးဦးနှင့်အတူ အဘိုးအဘွား လေးဦးကို ကားပေါ်တင်၍ သူတို့ပြောသော ရွာဆီသို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ထိုရွာ၏ မူလအမည်မှာ ရှန့်ယန်ရွာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လျိုမိသားစုရွာ ဟု တိုက်ရိုက် အမည်ပြောင်းလဲခဲ့ရကြောင်းကို သိလိုက်ရ၏။

၎င်းကို လျိုမိသားစုရွာဟု အမည်ပြောင်းလဲပြီးကတည်းက လူအများအပြား ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြရာ ယခုအခါ ရွာတွင် လူဦးရေ နှစ်ရာခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အသစ်ပြောင်းရွှေ့လာသူ အများစုမှာ လျို မျိုးရိုးရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး အိမ်ဆောက်သည့်အခါ ရွာသားဟောင်းများ၏ မြေကွက်များကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူခဲ့ကြသည်။

လျိုမိသားစုရွာတွင် သူတို့သည် ဘုရင်သဖွယ်၊ ဒေသန္တရ အာဏာရှင်သဖွယ် မင်းမူနေကြသဖြင့် မည်သူမျှ သူတို့၏ ရာထူးနေရာကို မလှုပ်ခါနိုင်ခဲ့ချေ။

ထိုအခြေအနေများကြောင့် အဘိုးအဘွားများသည် ယနေ့မှသာ လာရောက်တိုင်ကြားခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခင်က မတိုင်ရဲခဲ့ကြပေ။

ယခင်က လျိုမိသားစုသည် သူတို့ကို တိုင်ကြားရန် ကြိုးစားပါက အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ထားခဲ့သည်။

အဘိုးအဘွားများသည် အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လူငယ်များကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်မျိုး မရှိကြဘဲ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ကြောက်လန့်ကာ သည်းခံနေခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် သူတို့၏ သည်းခံမှုများက အခြားသူများကို ပိုမို အနိုင်ကျင့်လာစေရန်သာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းများ နှိမ်နင်းရေး သတင်းများကို ကြားသိရပြီးနောက်တွင်မှ ထိုအဘိုးအဘွားများသည် သတ္တိမွေးကာ လာရောက်တိုင်ကြားခြင်း ဖြစ်ပြီး လျိုမိသားစုကို ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း လျိုမိသားစုသည် မြို့တော်အထိ အဆက်အသွယ်ကြီးမားသည်ဟု ကြားသိထားရသဖြင့် ကားပေါ်တွင် အဘိုးအဘွားများမှာ သူတို့ကို ဖြိုလှဲနိုင်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်ပူပန်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။

မကြာမီ ကားသည် လျိုမိသားစုရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရွာထဲသို့ ရောက်ရှိလိုက်သည်နှင့် ဆယ်ထပ်ကျော် မြင့်မားကာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် အနောက်တိုင်းစံအိမ်ကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အချို့မှာ ဥရောပအလယ်ခေတ် ရဲတိုက်ကြီးများနှင့်ပင် တူညီနေသည်။

"အိမ်တွေက တော်တော် ခမ်းနားတာပဲ"

ချင်ရန်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ထိုအိမ်ကြီးများ၏ နောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တဲအိမ်လေးများကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဆေးရောင်များ လွင့်ပြယ်နေသည့် ထိုအိမ်လေးများနှင့် အရှေ့က ရဲတိုက်ကြီးများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ သိသိသာသာကို ကွာခြားလွန်းလှပေသည်။

"သွားကြစို့"

ချင်ရန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ကားသည် ပထမဆုံး အဆောက်အအုံဆီသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

အဘိုးအဘွား လေးဦးက ထိုအိမ်ကို ညွှန်ပြကြ၏။

ထိုအိမ်မှာ လျိုမိသားစုရွာ၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်ပြီး လက်ရှိ ရွာလူကြီးဖြစ်သူ၏ အိမ်ဖြစ်ကာ သူသည် မြေကွက်များကို သိမ်းယူပြီး အစိုးရဘတ်ဂျက်ငွေများကို လျှို့ဝှက် အလွဲသုံးစားလုပ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ကားသည် အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။

ခမ်းနားလှသော အိမ်ကြီးနှင့် နောက်ကွယ်မှ ပျက်စီးနေသော အိမ်လေးများကို ကြည့်ကာ ချင်ရန်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကားပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ဆင်းလိုက်သည်။

ထိုစံအိမ်ကြီး၏ အရှေ့တွင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း နှစ်ဦး ရှိနေ၏။

ကားရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်တာလဲ၊ မျက်စိကန်းနေလား၊ ဒါက ရွာလူကြီးလျိုရဲ့ အိမ်ပဲ၊ မင်းတို့ ကားလာရပ်ရမယ့် နေရာလား"

ချင်ရန် ကားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်းပင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ရန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ထိုလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်၏။

သူတို့သည် သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း အရှိန်အဝါကို အမှီပြု၍ ရမ်းကားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

*ဝူး ဝူး*

အရပ်ဘက်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငါးဦးသည် ကားပေါ်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ်ဦးမှာ တစ်စုံတစ်ခု မဟုတ်တော့ကြောင်း ခံစားမိသွားသည်။

လူငါးဦး ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော်က ရဲအရာရှိပါ၊ ဒီအိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ တိုင်ကြားချက်အရ ဖမ်းဆီးဖို့ လာတာပါ"

ချင်ရန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သူ့နောက်မှ ရဲအရာရှိ ငါးဦးသည်လည်း ချင်ရန်နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက သူတို့ကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်၏။

"မရဘူး၊ မင်းတို့ ရဲဖြစ်ရင်တောင် ရွာလူကြီးလျိုရဲ့ အိမ်ထဲကို ဒီအတိုင်း ဇွတ်ဝင်လို့ မရဘူး၊ ဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား"

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ရွာသားများကို အမြဲတစေ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းလာခဲ့ကြသဖြင့် လူအရာသွင်းခြင်း မရှိကြချေ။

သူတို့စိတ်ထဲတွင် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် ဧကရာဇ်မင်း၏ ကိုယ်ရံတော်များကဲ့သို့ ထင်မှတ်နေကြပြီး မည်သူ့ကိုမဆို အော်ဟစ်နိုင်ကာ ရဲအရာရှိများကိုပင် ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။

"ဖယ်စမ်း"

ချင်ရန်က မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ ပြောလိုက်၏။

"မင်းက သေချင်နေတာလား၊ ဖယ်ရမယ် ဟုတ်လား"

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်သွားသည်။

နောက်တစ်မိနစ်တွင် ထိုလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းသည် လက်ထဲမှ အချက်ပေးခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် အိမ်အတွင်းမှ အချက်ပေးသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် လူတစ်ဒါဇင်ခန့် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

၎င်းတို့အနက် လူတစ်ဦးမှာ အခြားလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့်မတူဘဲ အလွန်ပင် အရပ်ရှည်ကာ ထွားကျိုင်းလှသည်။

သူသည် ကိုယ်ခံပညာ အတန်ငယ် တတ်မြောက်ပုံ ရ၏။

ချင်ရန်သည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။

သူ့ကို မှတ်မိသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထိုသူ့ထံတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ချင်ရန် အာရုံခံမိသောကြောင့်ပင်။

သေနတ်။

ထိုသူ့ထံတွင် သေနတ်တစ်လက် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

အရပ်ရှည်သော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက လျှောက်လာပြီး အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါက သူတို့ရဲ့ ကပ္ပတိန်ပဲ၊ မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ရဲတွေပဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ ရွာလူကြီးလျို ဆိုတဲ့သူကို ဖမ်းဖို့ လာတာ"

ချင်ရန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရဲ ဟုတ်လား"

အရပ်ရှည်သော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ မှင်သက်သွားသည်။

သူသည် ချင်ရန်နှင့် သူ့အဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူငါးဦးသာ ရှိနေသဖြင့် ဤမျှလူနည်းစုဖြင့် လာရောက်ဖမ်းဆီးရဲသည်ကို အံ့ဩနေခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ချင်ရန်တို့သည် အစိုးရကို ကိုယ်စားပြုထားသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် အလွန်အမင်း ရမ်းကား၍ မရသေးချေ။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ရွာလူကြီးလျိုက အခု အိမ်မှာ မရှိဘူး၊ မင်းတို့ ပြန်ကြပါတော့"

အရပ်ရှည်သော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"သူ အိမ်မှာ ရှိ၊ မရှိကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ပုံမှန်အတိုင်း ဝင်ရောက် ရှာဖွေရလိမ့်မယ်"

ချင်ရန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ့နောက်မှ ရဲအရာရှိ ငါးဦးကို အတွင်းသို့ ဝင်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အရပ်ရှည်သော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းသည် သူ့လက်ကို နောက်ကျောဘက်သို့ ပို့လိုက်ရာ အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့သာ ဇွတ်ဝင်ရဲရင်တော့ ငါတို့ဘက်က ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။