အခန်း ၉၂

အခန်း (၉၂) တောင်းပန်ခြင်း

သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် လူတိုင်း၏ မေးခွန်းထုတ်ချင်နေသော အကြည့်များအောက်၌ ချန်ရှင်းက သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော ဆီစွန်းနေသည့် ဝါကြန့်ကြန့် စက္ကူတစ်ရွက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ချန်ရှင်းက စက္ကူ၏ ထောင့်စွန်းကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်ချလိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံး၏ အာရုံများက ထိုစက္ကူရွက်ဆီသို့ အပြည့်အဝ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

စက္ကူရွက် ပွင့်သွားသောအခါ ကွေ့ကောက်နေသော စာလုံးကြီး အတန်းအနည်းငယ်နှင့် သွေးရောင်လို နီရဲတောက်ပြောင်နေသော လက်ဗွေရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"အကြွေးပမာဏက ယွမ်နှစ်ရာ..."

လက်မှတ်ရေးထိုးထားသူ၏ အမည်က လီချန်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထား၏။

ထိုအကြွေးစာချုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လီချန်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တို့က ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ သွေးရောင်များက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ဆုတ်ယုတ်သွားကာ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြူလျော်သွားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများပင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရီလာလေသည်။

မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဤအရာက ချန်ဟူသော မျိုးရိုးအမည်ရှိသည့် ဤကောင်၏ လက်ထဲသို့ မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိသွားရသနည်း။

ထိုအရာက ခရိုင်လောင်းကစားရုံ၌ သူ တင်နေသော ကြီးမားလှသည့် လောင်းကစားအကြွေးပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်က လောင်းကစားရုံမှ သူ့ကို အမြဲတမ်း တင်းကျပ်စွာ ချုပ်ကိုင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

လီမင်လည်း အနီးသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အကြွေးစာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ဦးခေါင်းထဲသို့ အပူလှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာပြီး အမြင်အာရုံများပင် ဝေဝါးသွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သူ၏သားကို လက်ညှိုးထိုးရင်း နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာနိုင်ချေ။

အလွန်တရာ မိုက်ကန်းသော သားပေတည်း။ ဤသားမိုက်ပေတည်း။

ဤကျိန်စာသင့်နေသော ကောင်စုတ်လေးက ဤမျှလောက် များပြားသော ငွေကြေးများကို အကြွေးတင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ချေ။ ယွမ်နှစ်ရာတဲ့လား။ ထိုပမာဏက လီကျားရွာရှိ မည်သည့်မိသားစုကိုမဆို ဒေဝါလီခံသွားစေရန် လုံလောက်နေပေသည်။

လွှမ်းမိုးနေသော ဒေါသတရားက အသိတရားကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"သားမိုက်..."

လီမင်က အဆုံးမဲ့ စိတ်ပျက်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်ကာ လီချန်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ချလိုက်လေသည်။

"ဘန်း..."

လီမင်သည် ထိုအကန်တွင် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုထား၏။

လီချန်မှာ ပြင်းထန်စွာ အကန်ခံရသဖြင့် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကိုင်းညွတ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ပတ်ခန့် လိမ့်သွားတော့သည်။ သူ အလွန်နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။

ချန်ရှင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကာ ကြီးမားလှသော တန်ဖိုးရှိသည့် ထိုအကြွေးစာချုပ်ကို သတိတရဖြင့် သေသပ်စွာ ခေါက်ပြီး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေသော လီချန်အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်၏။

"အဲ့ဒီအရာက အခု ငါ့ဟာ ဖြစ်သွားပြီ..."

"မင်း နောက်တစ်ခါ ရမ်းကားရဲသေးရင် ဒါမှမဟုတ်... မင်းလုပ်တဲ့အရာတွေကို ငါ သဘောမကျဘူးဆိုရင်ပေါ့..."

ချန်ရှင်းက သူ၏နားနားကပ်ကာ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီကို ပီပီသသ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒါကိုယူပြီး ကွန်မြူနစ်ရုံးက မင်းဆီကို ကိုယ်တိုင် လာပို့ပေးမယ်လေ... အဲ့ဒါမှ ထောင်ထမင်းဆိုတာ ဘယ်လိုအရသာလဲ မင်း သိသွားမှာပေါ့..."

လီချန်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားတော့သည်။

ထောင်ထမင်းတဲ့လား။

ထိုခေတ်အခါက လောင်းကစားအကြွေးများကြောင့် ကွန်မြူနစ်ရုံးသို့ ပို့ဆောင်ခံရခြင်းသည် ရက်အနည်းငယ်မျှ အကျဉ်းချခံရရုံမျှသာ မဟုတ်ပေ။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင် အစီအစဉ်ကို နှောင့်ယှက်သော လူဆိုးလူမိုက်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး သေသည်အထိ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်း ခံရမည်သာဖြစ်သည်။

သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခုခံချင်စိတ်၊ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်စတက်ခြောက်ကလေးက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့..."

သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရင်း ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ချန်ရှင်းအား ရူးသွပ်စွာ ဦးညွှတ် ကန်တော့တော့သည်။

"ဘန်း... ဘန်း... ဘန်း..."

သူ၏နဖူးက မာကျောသော ရွှံ့မြေပြင်နှင့် အကျယ်ကြီး ရိုက်မိသွားပြီး သွေးများ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ကျွန်တော် တကယ် မှားသွားပါတယ်... အစ်ကိုချန်... ဦးလေးချန်... ကျွန်တော် နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

သူ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးနေပြီး မျက်ရည်များက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျနေကာ အသံများပင် တိမ်ဝင်နေတော့သည်။

ချန်ရှင်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့်သနားကြင်နာမှုမျှမရှိဘဲ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ရွှီဖူကွေ့၏ လယ်မြေရှိရာဘက်သို့ ညင်သာစွာ ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"သွား..."

သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နင်းခြေဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို တစ်ပင်ချင်းစီ မင်းတို့လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် ပြန်စိုက်ပေးခဲ့... တစ်ပင်လွတ်သွားတာနဲ့ မင်းရဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ငါ ချိုးပစ်မယ်..."

လီချန်အတွက်တော့ ထိုစကားများက ကောင်းကင်ဘုံမှ တေးဂီတသံစဉ်အလားပင်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ... အခုချက်ချင်း သွားပါ့မယ်... အခုချက်ချင်း သွားပါ့မယ်..."

သူ သေဒဏ်မှ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရုန်းကန်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများနှင့် ရွှံ့များကို လျစ်လျူရှုကာ အကြောက်လွန်နေသော သူ၏တပည့်များကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ကောင်တွေ အဲ့ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ... မြန်မြန်လုပ်... သွားပြီး ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို သွားကူစိုက်ပေးကြ... အခုသွား..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လယ်ကွင်းဆီသို့ လေးဘက်ထောက်ကာ အလုအယက် ပြေးသွားသူ ပထမဆုံးလူ ဖြစ်လာပြီး လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်လို သနားစရာကောင်းလှသည်။

သူ၏လက်ပါးစေများမှာလည်း အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွဲထူကာ သူတို့နောက်သို့ ခြေဆွဲပြီး လိုက်သွားကြပြီး ခြေတစ်လှမ်းမျှ နောက်ကျကျန်ရစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ရွာအဝင်ဝမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လီကျားရွာမှ ရွာသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ အမြဲတမ်း ရမ်းကားနေကျဖြစ်သော ရွာမှ အနိုင်ကျင့်တတ်သူများအဖွဲ့ ယခုအခါ ခွေးများကဲ့သို့ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရန် ပြေးသွားကြသည်ကို အံ့ဩမှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်အာရုံများမှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

သူတို့က ချန်ရှင်းအား ကြည့်ရှုနေသော အကြည့်များမှာ စကားလုံးများဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ထိုအရာက နတ်ဘုရားတစ်ပါးအား ကြည့်ရှုနေရသကဲ့သို့ အထိတ်တလန့်နှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှု ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် ခွန်အားကြီးမားရုံသာမက မယုံနိုင်လောက်အောင်လည်း ပါးနပ်လိမ္မာလွန်းလှသည်။

သူသည် လူများကို ရိုက်နှက်ရုံသာမက သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကိုပါ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူတို့က ဤရွာ၏ အာဏာရှင်ဖြစ်သော လီချန်အား အမြစ်ပြတ် တိုက်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်းက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး လှည့်ကာ အသစ်စက်စက် စက်ဘီးကို တွန်းရင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

"အကြံပေးချန်... အကြံပေးချန်..."

လီမင်က လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ချန်ရှင်း၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် ရွာလူကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လွင်နေ၏။

သူက ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နှုတ်ခမ်းများ အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စကားလုံးများအားလုံးက ရှည်လျားသော သက်ပြင်းတစ်ချက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တစ်ရွာလုံး၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအလယ်တွင် လီမင်သည် သူ့ထက် အသက်တစ်ဝက်ကျော် ငယ်ရွယ်သော ချန်ရှင်းအား လေးနက်စွာ ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

"အကြံပေးချန်... ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်..."

သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

"ဒီရိုသေမှုမရှိတဲ့ သားအစား ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဤဦးညွှတ်မှုက လိုလိုလားလား ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်းကလည်း ၎င်းကို တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်၏။

လီမင်က သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်သွားခွင့် မပေးပေ။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ချန်ရှင်း၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရေတစ်ခွက်လောက်သောက်ရန် သူ၏အိမ်သို့ လိုက်ခဲ့ဖို့ တောင်းပန်တော့သည်။

ငြင်းဆန်၍မရတော့သဖြင့် ချန်ရှင်းလည်း သူနှင့်အတူ လိုက်သွားလေသည်။

လီမင်၏အိမ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လီမင်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ခေါင်မိုးတန်းပေါ်မှ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေသော မှိုင်းတိုက်ထားသည့် အသားခြောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို တိုက်ရိုက် ယူလိုက်ပြီး ဆန်အိုးထဲမှ ဆန်ဖြူ ကီလိုဂရမ် ဆယ်ကျော်ခန့်ကို ခပ်ထုတ်ကာ အဝတ်အိတ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်ရှင်းအား တောင်းပန်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်း လက်ဆောင်အဖြစ် အတင်းအကျပ် ပေးအပ်တော့သည်။

သူ၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ ချန်ရှင်းလည်း ငြင်းဆန်နေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်ခံရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဤသည်က အားလုံး၏ အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွာလူကြီးလီထံမှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် လီကျားရွာ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော သတင်းများက တောမီးလောင်သကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေပြီ။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် မရှိခဲ့သော လီကျားရွာမှ ရွာသားများမှာ ဤအကြောင်းကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် သတင်းကို တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အဆင့်ဆင့် ဖြန့်ဝေကြတော့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လီကျားရွာတွင် ချန်ရှင်း၏ အမည်နာမက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရိုသေလေးစားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်းရွှေရွာ၌လည်း လီကျားရွာမှ လာသော သတင်းကို ကြားသောအခါ ရွာသားများ၏ တုံ့ပြန်မှုက ပို၍ပင် ပြင်းထန်နေလေသည်။

"ဘာ... ချန်ရှင်းက လီချန်ရဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း အပြတ်ရှင်းလိုက်တာ ဟုတ်လား..."

"ဒါတင် ဘယ်ကမလဲ... သူက ထူးဆန်းတဲ့ သိုင်းပညာတစ်မျိုးမျိုးကို သုံးတယ်လို့ ကြားတယ်... လူတစ်ယောက်ကို ထိလိုက်တာနဲ့ အဲ့ဒီလူက လဲကျပြီး တက်သွားတာတဲ့ဟ..."

"ဘုရားရေ... အထူးဆန်းဆုံးက လီကျားရွာက ရွာလူကြီးလီရဲ့ ရှေ့မှာတင် သူ့သားလီချန်ကို ဝက်ခေါင်းလို ဖြစ်သွားတဲ့အထိ ရိုက်နှက်ခဲ့တာတဲ့လေ..."

"ပြီးတော့ရော... ပြီးတော့ရော..."

"ပြီးတော့ အဘိုးကြီးလီက ဒေါသထွက်မယ့်အစား ချန်ရှင်းကို ဦးညွှတ်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်တဲ့... ပြီးတော့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ လက်ဆောင်တောင် ပေးလိုက်သေးတယ်ဆိုပဲ..."

"အမယ်လေးဗျာ... ဒါက... ဒါက တကယ်ကြီးလား... သူ့အဖေရှေ့မှာ သားကို ရိုက်တာတောင် အဖေဖြစ်သူက ကျေးဇူးတင်လို့ လက်ဆောင်တွေတောင် ပေးရတယ်တဲ့လား... ပုံပြင်ပြောနေတာကို နားထောင်နေရသလိုပဲ..."

ချင်းရွှေရွာ တစ်ရွာလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။ လယ်ကွင်းများထဲတွင်၊ အိမ်ရှေ့နှင့် အိမ်နောက်များတွင် စသည့် နေရာတိုင်း၌ တိုးတိုးတိတ်တိတ်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ရွာသားများမှာ အလွန်အံ့ဩသွားကြသဖြင့် ပါးစပ်ပင် မပိတ်နိုင်ကြတော့ချေ။ ဤသည်မှာ ချန်ရှင်းက ကျားတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်သည်ထက်ပင် ပို၍ လွန်ကဲနေသည်ဟု သူတို့ ထင်မြင်မိကြသည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင် တစ်ပုဒ်လို ဖြစ်နေတော့သည်။