အခန်း ၉၃

အခန်း (၉၃) သူရဲကောင်း ပြန်လာခြင်း

အဒေါ်ဝမ်သည် အိမ်တံခါးဝ၌ ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စပါးကော ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ထိုမိစ္ဆာကောင် ချန်ရှင်း ဖြတ်သွားရင်း သူမအား လှမ်းကြည့်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ အိမ်ထဲသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်ပြီး တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ သော့ခတ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ချန်ရှင်း၏ အိမ်သစ်ဆောက်လုပ်ရေးစခန်း နံဘေး၌မူ…

အဒေါ်လျူသည် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုရသည်ကို နှစ်သက်ကြသော အမျိုးသမီးတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြေးလာကြသည်။

သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကား အလုပ်သမားများကို ပဲတီစိမ်းဟင်းချို လိုက်ဝေပေးနေသော ရွှီချင်းချင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အိုး... ချင်းချင်း... ညည်းကတော့ သိပ်ကံကောင်းတာ‌ပဲအေ..."

အဒေါ်လျူက ရွှီချင်းချင်း၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ဝေဆာနေပြီး အသံမှာလည်း အလွန်ကျယ်လောင်လှသဖြင့် ဆောက်လုပ်ရေးစခန်း တစ်ဝက်ခန့်အထိ ကြားနိုင်လေသည်။

"ညည်း မမြင်လိုက်ရဘူး... လီကျားရွာက သတင်းတွေအရဆိုရင် တို့ရဲ့ချန်ရှင်းက ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပဲ... သူ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ လီချန်အပါအဝင် အဲ့ဒီ လူမိုက်တွေ အကုန်လုံး သရဲပူးခံရသလို တုန်ယင်ပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားကြတာတဲ့..."

ခပ်ဝဝ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်က တိုးဝှေ့ဝင်လာပြီး တံတွေးများ စင်ထွက်လာသည်အထိ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာ၏။

"အဲ့ဒါ အမှန်ပဲ... ရွာလူကြီးရှေ့မှာတင် လီကျားရွာကကောင်ကို ချန်ရှင်းက ပါးချလိုက်တာ ပါးစပ်တောင် ရွဲ့သွားတယ်လို့ ကြားတယ်... ရွာလူကြီးက တစ်ခွန်းတောင် မဟရဲဘဲ ချန်ရှင်းကို ခါးညွှတ်ပြီး တောင်းပန်နေရတဲ့အပြင် အသားတွေ ဆန်တွေတောင် ပေးလိုက်ရသေးတယ်တဲ့..."

"ချင်းချင်း... နင့်ယောကျ်ားက အခုဆို ကျုပ်တို့ရွာနှစ်ရွာလုံးမှာ တကယ့် သူရဲကောင်းကြီးဖြစ်နေပြီ... တကယ့် ယောကျ်ားကောင်းကြီးပဲ... နင့်ဘဝမှာတော့ တကယ့် ထီပေါက်တာပဲ... တစ်ခရိုင်လုံးမှာ နင်က ကံအကောင်းဆုံး မိန်းမပဲ..."

အမျိုးသမီးတစ်စုသည် ရွှီချင်းချင်းအား ဝိုင်းရံထားကြပြီး ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုသည့်အလား ချဲ့ကားထားသော ချီးမွမ်းစကားများကို ရွာချနေကြသည်။

သူတို့၏ ဝိုင်းရံထားမှုကြားတွင် ရွှီချင်းချင်းမှာ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များနှင့်တူသော ထိုဖော်ပြချက်များကို နားထောင်နေရ၏။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ သွေးထွက်မတတ် ရဲတက်နေလေသည်။

သို့ရာတွင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲ၌မူ ပျားရည်များ ပြည့်လျှံနေသကဲ့သို့ အီစိမ့်သွားမတတ် ချိုမြိန်နေလေသည်။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ သူမ၏ ကျောပြင်လေး မတ်မတ်ဖြစ်သွားသည်။

ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများက သူမ၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာမှ လျှံတက်လာပြီး သူမအား တောက်ပနေစေသည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။

သူမ၏ ယောကျ်ားက ထိုမျှအထိ အံ့မခန်း ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ညနေခင်းအချိန်။

ချန်ရှင်းသည် သူ၏ စက်ဘီးကို နင်းကာ ရွာအဝင်ဝသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

စက်ဘီး၏ နောက်ခုံပေါ်တွင် အဆီများ ဝင်းလက်နေသော ဆားနယ်အသားတုံးကြီး တစ်တုံးရှိနေပြီး စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင်တော့ ဖောင်းကားနေသော အဝတ်အိတ်ကြီးတစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားကာ စက်ဘီးလှုပ်ခါမှုနှင့်အတူ အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေလေသည်။

ချန်ရှင်းက ပြန်လာပြီဖြစ်၏။

လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော ရွာသူရွာသားများသည် ခါးဆန့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် အံ့ဩရိုသေမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ချန်ရှင်း ပြန်လာပြီဟေ့..."

"ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... စက်ဘီးပေါ်မှာ အသားတွေရော ဆန်တွေရော ပါလာတယ်..."

"ဘုရားရေ... လီကျားရွာက သတင်းတွေက တကယ်ပဲ... ချန်ရှင်းက လီချန်တို့ လူစုကို တကယ်ပဲ ရှင်းပစ်လိုက်နိုင်တာပဲ..."

ရွာသူရွာသားများသည် အလုပ်လုပ်နေရာမှ ရပ်နားလိုက်ကြပြီး လမ်းဘေးတွင် စုရုံးကာ ချန်ရှင်းအား သူရဲကောင်းတစ်ဦးကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် ဝမ်းသာအားရ လက်လှမ်းပြကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။ သူတို့၏ အသံများထဲတွင်တော့ ရိုးသားလှိုက်လှဲသော လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အကြံပေးချန် ပြန်လာပြီ..."

"ချန်ရှင်း... မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ..."

ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်ဘဲ လူအုပ်ကြီးအား တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာရှိပြီး အိမ်သစ်ဆောက်လုပ်ရေးစခန်းဆီသို့ မရပ်မနား တန်းတန်းမတ်မတ် နင်းသွားလေသည်။

သူ စက်ဘီးကို ဆောက်လုပ်ရေးစခန်းနံဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှပသော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုက အိမ်သစ်၏ တံခါးပေါက်မှနေ၍ အပြေးအလွှား ထွက်လာသည်။

ရွှီချင်းချင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချန်ရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါင်းစပ်သွားလိုသည့်အလား သူ၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလေသည်။

ချန်ရှင်း၏ အရပ်မြင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပြေလျော့သွားသည်။

နူးညံ့ပြီး မွှေးပျံ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမ၏ ဆံကေသာမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်မိလေသည်။

သူ၏ လက်ကြီးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော သူမ၏ ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

လီကျားရွာတွင် နေ့ခင်းပိုင်းတစ်လျှောက်လုံး စုပုံလာခဲ့သော အကြင်နာကင်းမဲ့သည့် အငွေ့အသက်များသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ နွေးထွေးမှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့ကြောင့် တိတ်ဆိတ်စွာပင် အရည်ပျော်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားရလေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အိမ်ထဲမှနေ၍ အလျင်စလို ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှီဖူကွေ့က ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ပွေ့ဖက်နေကြသော သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ၊ အထူးသဖြင့် ချန်ရှင်း တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုယောကျ်ားကြီး၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ သူ၏ ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် ချန်ရှင်းထံသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှဖြင့် ပြေးသွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားစေမည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

"ယောက်ဖ..."

ရွှီဖူကွေ့၏ အသံများမှာ ရှိုက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ရွာမှ လူမိုက်များရှေ့တွင် ခေါင်းပင်မမော်ရဲသော ဤယောကျ်ားကြီးသည် ယခုအခါတွင်မူ မျက်ရည်များ ပေါက်ပေါက်သီအောင် ကျဆင်းနေပြီး သူ၏ နဖူးကို မြေကြီးနှင့် ဖိကပ်ကာ အသံတိမ်ဝင်စွာဖြင့် ပြောဆိုနေလေသည်။

"ငါက အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပါ... ငါက အချည်းနှီးကောင်ပါ... မင်းနဲ့ ချင်းချင်းကို ဒုက္ခတွေ အများကြီး ပေးမိပြီ... ငါ... ငါ..."

သူသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးကိုသာ အဖန်ဖန် ဦးချနေလေသည်။ ဤနည်းဖြင့်သာ သူ၏ ရင်ထဲမှ အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် ကျေးဇူးတင်စိတ်များကို ဖွင့်ထုတ်နိုင်မည့်အလားပင်။

"အခုကစပြီး ငါ့အသက်က မင်းပိုင်သွားပြီ... မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြီးကို ဆပ်ဖို့အတွက် ငါ မင်းကို ကျွန်တစ်ယောက်လို အလုပ်အကျွေး ပြုပါ့မယ်..."

ချန်ရှင်း၏ မျက်ခုံးများက ချက်ချင်း တွန့်ကွေးသွားသည်။

သူသည် ရွှီချင်းချင်းအား သူ၏ ကျောဘက်သို့ ဆွဲရွှေ့လိုက်ပြီး ခါးကိုကိုင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေကြီးပေါ်မှ ရွှီဖူကွေ့အား မည်သို့မျှ ငြင်းဆန်ခွင့်မပေးဘဲ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထူလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ချန်ရှင်း၏ အသံတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေလေ... အဲ့ဒီလိုတွေ မလုပ်ပါနဲ့..."

ရွှီဖူကွေ့မှာ သူ၏ ဆွဲထူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ထပ်မံ၍ ဒူးထောက်ချင်နေသေးသော်လည်း ချန်ရှင်း၏ လက်မောင်းက သံညှပ်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေပြီး သူ့အတွက် ရုန်းထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အရှက်ရနေသော မျက်နှာဖြင့်သာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေနိုင်တော့သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ကွေ့ရှန်းက တင်ပါးကို လှုပ်ယမ်းကာ အိမ်ထဲမှ လိုက်ထွက်လာသည်။

အပြင်သို့ ရောက်ရောက်ချင်းပင် သူမ၏ မျက်လုံးများက ရေဒါတစ်ခုကဲ့သို့ အဆီနှင့် အသား တစ်လှည့်စီ ပါဝင်နေသော ဆားနယ်ဝက်သားတုံးကြီးနှင့် ဆန်များ ပြည့်နှက်နေသော အဝတ်အိတ်ကို ချက်ချင်း လော့ခ်ချလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် တောက်ပနေလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ထိုနေ့က လီကျားရွာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲကို ဝမ်ကွေ့ရှန်းတစ်ယောက်တည်းကပင် အနိုင်ယူခဲ့သည့်အလား ထင်မှတ်ရစေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂန္ဓမာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အပြုံးများ ချက်ချင်း ပွင့်လန်းလာပြီး ပါးနပ်ကာ တွက်ကပ်တတ်သော ပုံစံက သူမထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသော အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"အိုး... ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မတ်လေး... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းသည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာရာ သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက အရင်းအချာ သားအရင်းတစ်ယောက်ထက်ပင် သာလွန်နေလေသည်။

"ငါ သိသားပဲ... ငါ့မတ်က ဒီကမ္ဘာမှာ အစွမ်းအစအရှိဆုံး ယောကျ်ားဆိုတာ ငါ သိသားပဲ... လီချန်က ဘာမို့လို့လဲ... သူက ငါ့မတ်ရဲ့ ဖိနပ်ကို သယ်ပေးဖို့တောင် မတန်တဲ့ကောင်ပါ..."

စကားပြောနေရင်း သူမက ဆားနယ်အသားတုံးကို ထိကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ချန်ရှင်းက ရှောင်ဖယ်ရန်အတွက် အသာအယာ ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်သည်။

ယောင်းမဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ရွှီချင်းချင်းက ရွံရှာစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ချန်ရှင်း၏ ကျောဘက်သို့ ပိုတိုးဝင်သွားသည်။

ချန်ရှင်းမှာ သူမအား အာရုံစိုက်ရန် ပျင်းရိနေလေသည်။ သူသည် မျက်နှာရဲကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ရွှီဖူကွေ့အား ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... မိုးချုပ်နေပြီ... ရှောင်တုကို ခေါ်ပြီး အရင်ပြန်နားလိုက်တော့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီဖူကွေ့က ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့သွားရသည်။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အပြုအမူက သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ လုံးလုံးလျားလျား တိုက်စားသွားသည့်အလားပင်။

သူသည် ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မည်သို့ ချဲ့ကားကာ အပြင်ထွက် ကြွားလုံးထုတ်ရမည်ကို ကြံစည်နေဆဲဖြစ်သော ဝမ်ကွေ့ရှန်းအား ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။

"သွားမယ်... အိမ်ပြန်မယ်..."

"ဟဲ့... ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မကို ဆွဲနေတာလဲ... ကျွန်မ မတ်နဲ့ စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းတောင် မပြောရသေးဘူးလေ..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းမှာ မလိုလားစွာဖြင့် ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ရွှီဖူကွေ့သည် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ခွန်အားအပြည့်သုံးကာ သူမအား မ,ခေါ်သလိုပင် ဆွဲခေါ်သွားပြီး မှိုင်တွေကာ ရပ်နေသော သူ၏သားဖြစ်သူကိုလည်း ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။ သူသည် ချန်ရှင်းနှင့် ရွှီချင်းချင်းအား အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထွက်ခွာသွားသော မိသားစု သုံးယောက်အား ကြည့်ရင်း ရွှီချင်းချင်းက ညည်းညူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အစ်ကိုက ရိုးသားလွန်းတယ်... အဲ့ဒါကြောင့်လည်း ယောင်းမက သူ့ကို လုံးဝ လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ချယ်လှယ်နေတာပေါ့..."

ချန်ရှင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ကဲပါ... ညစာစားဖို့ အိမ်ပြန်ကြရအောင်..."

သူသည် စက်ဘီးပေါ်မှ ဆားနယ်အသားနှင့် ဆန်များကို ချလိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်းအား ခေါ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။