အခန်း ၉၄

အခန်း (၉၄) သူရဲကောင်းအတွက် ဆုလာဘ်များ

ညဉ့်နက်ယံအချိန်၊ ချန်မိသားစု၏ အိမ်ဟောင်းလေးထဲ၌ ဖြစ်သည်။

ရေနံဆီမီးခွက်၏ မီးတောက်ကလေးက တငြိမ့်ငြိမ့် တောက်လောင်နေပြီး နံရံပေါ်တွင် ပူးကပ်နေသော သွယ်လျလျ အရိပ်နှစ်ခုကို ထင်ဟပ်စေ၏။

ရွှီချင်းချင်းနှင့် ကျောက်ဖန်းအာတို့က အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ခေါင်းချင်းဆိုင်လျက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားဆိုနေကြလေသည်။

"နင် မမြင်လိုက်ရလို့ပါ... လီချန်တစ်ယောက် သွေးပျက်နေတာလေ..."

ကျောက်ဖန်းအာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနိုင်နိုင်ထိန်းချုပ်ထားရသော ရယ်ချင်စိတ်တို့ အပြည့်ရှိနေသည်။ သူမက လည်ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ရွာသားများ ပြောပြသော လီချန် အရိုက်ခံရပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပုံကို အတုခိုးပြလေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး ငိုသံပါပါနှင့် သတ္တိကြောင်သော လေသံမျိုးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဘိုး... ဦးလေးချန်... ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ... တကယ်ကို မှားသွားပါပြီ... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးကြပါဗျာ..."

သူမ ထိုသို့ အတုခိုးပြရင်း တကယ်မရှိသော မျက်ရည်များကို လက်ဖမိုးဖြင့် ချဲ့ကားပွတ်သပ်ပြလေသည်။ သူမ၏ ပီပြင်လှသော ဟန်ပန်ကြောင့် ရွှီချင်းချင်းခမျာ အော်ဟစ်ရယ်မောမိတော့ရာ နောက်သို့လန်ကျသွားပြီး အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေတော့၏။

"အိုး... ဖန်းအာ... အတုခိုးမနေပါနဲ့တော့... ငါ့ဗိုက်တွေ နာလာပြီ..."

ရွှီချင်းချင်းမှာ မျက်ရည်များကျလာသည်အထိ ရယ်မောနေရင်း အသက်ရှူမဝတော့ဘဲ လက်ကို ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

ကျောက်ဖန်းအာ ကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေပြီး တစ်အောင့်မျှ ရယ်မောပြီးနောက် ပြန်ထိုင်လိုက်လေသည်။ သူမက နောက်ပြောင်ချင်သော အမူအရာကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာလေး နီရဲကာ မျက်လုံးများ ရယ်မောခြင်းကြောင့် အရောင်လက်နေသော ရွှီချင်းချင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားလေ၏။

"တကယ်ပြောရရင်လေ ချင်းချင်း..."

သူမက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"နင့်ရဲ့ ချန်ရှင်းက အခုဆို လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွက် တကယ့်ကို အားထားရတဲ့ သူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ... အရင်တုန်းက ငါ မျက်စိကန်းခဲ့တာပါ... သူက အဲ့ဒီလိုမျိုးဆိုပြီး ထင်ခဲ့မိတာ..."

သူမက စကားကို အဆုံးထိ မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်လေသည်။ သူမ၏ လေသံတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်သော အားကျမှုနှင့် လွမ်းဆွေးမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။

"ကြည့်လေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွှီဝမ်ထောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လီဟောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခု ဒီနေ့ လီချန်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရှေ့မှာတော့ အလွယ်တကူ ဆုတ်ဖြဲခံရမယ့် စက္ကူကျားတွေလိုပါပဲ... ပြဿနာမှန်သမျှကို သူ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်... အဲ့ဒီလို ယောက်ျားမျိုးက နင့်ကို ကာကွယ်ပေးနေမှတော့ နင် ဘာမှ ကြောက်စရာမလိုတော့ပါဘူး..."

မီးခွက်အလင်းရောင်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ဖန်းအာက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင် တကယ် ကံကောင်းတာပဲ... ဘယ်သူမှ တွန်းလှဲလို့မရတဲ့ အင်အားကြီးမားတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံကို နင် ရှာတွေ့ခဲ့တာကိုး..."

ရွှီချင်းချင်း၏ အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ချိုမြိန်မှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် အစားထိုးလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးက အလင်းရောင်အောက်တွင် မှည့်ဝင်းနေသော မက်မွန်သီးလေးတစ်လုံးအလား ပန်းနုရောင် သန်းနေ၏။ သူမက ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်လိုက်ပြီး အသံမှာ တိုးညှင်းသော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြတ်သားနေသည်။

"ဟုတ်တယ်... သူ့ရဲ့ ဇနီးဖြစ်ရတာက ငါ့ဘဝမှာ ကံအကောင်းဆုံး အရာပါပဲ..."

စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး လူရိပ်တစ်ခုက အသံတိတ် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ထိုသူမှာ လင်းရှို့ရှို့ပင်ဖြစ်သည်။

အရောင်လွင့်နေသော အဝတ်ဟောင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသော၊ ကောက်ကြောင်းအချိုးအစား ကျနသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကိုကား ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ သူမ၏ ခါးလေးမှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ရလောက်အောင် သွယ်လျလွန်းလှပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကောက်အကြောင်းများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲလွဲလျက် ရှိနေလေသည်။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ အသားအရေက ဖြူဝင်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် မျက်ခုံးများက ကျန်းနန်ရေမြို့တော်ကို သတိရစေလောက်အောင် နူးညံ့သော ဆွဲဆောင်မှုတို့ကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

သူမက အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော ရေဇလုံတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာကာ အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် စကားပြောနေကြသော လူနှစ်ယောက်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ အုတ်ကုတင်စွန်း၌ မျက်စိမှိတ်ထိုင်နေသော ချန်ရှင်းထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူမက သူ၏ ခြေရင်းတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ချန်ရှင်း၏ ခြေထောက်များကို သစ်သားဇလုံထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဇလုံထဲရှိ ရေအပူချိန်က အနေတော်ဖြစ်နေပြီး ချန်ရှင်း၏ တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ပြေပျောက်သွားစေ၏။

လင်းရှို့ရှို့က ခေါင်းငုံ့ထားရာ သူမ၏ ချောမွေ့ပြီး နက်မှောင်နေသော ဆံကေသာများက ပခုံးပေါ်သို့ လျှောကျနေလေသည်။ သူမက အလုပ်လုပ်ထားသောကြောင့် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း သွယ်လျဖြူဝင်းနေဆဲဖြစ်သော လက်ကလေးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချန်ရှင်း၏ ခြေထောက်များကို စတင် နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက နူးညံ့ပြီး ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု အပြည့်ရှိနေကာ မြင့်မြတ်သော ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ချန်ရှင်းက သက်သောင့်သက်သာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ သူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော မိန်းမပျိုလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချောမွေ့သော နဖူးပြင်နှင့် နက်မှောင်သော ဆံကေသာထိပ်ပိုင်းကိုသာ မြင်ရသော်လည်း တစ်နေ့တာလုံး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက ထိုခဏမှာပင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားကာ အရမ်းကို နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းသွားလေသည်။

အုတ်ကုတင်ပေါ်ရှိ ရွှီချင်းချင်းနှင့် ကျောက်ဖန်းအာတို့က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ပထမတစ်ယောက်က တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် သူမကို ကြည့်နေသော်လည်း ဒုတိယတစ်ယောက်ကမူ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့်ကြည့်ကာ အသံတိတ် ခေါင်းလွှဲသွားလေသည်။

ဇလုံထဲမှရေများက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် အေးသွားလေသည်။

လင်းရှို့ရှို့က ရေဇလုံကို ထပ်မံလဲလှယ်ပေးပြီး ချန်ရှင်း၏ ခြေထောက်များ ပြောင်စင်သွားသည်အထိ ဆက်လက်၍ ညင်သာစွာ ဆုပ်နယ်ပေးနေ၏။ ထို့နောက် သူမက သစ်သားရေဇလုံကို မ,ကာ ပုံမှန်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ခဏလောက် နေဦး..."

ချန်ရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

သူက အုတ်ကုတင်ဘေးရှိ ဗီရိုထဲမှ အသစ်စက်စက် ဒက်ကရွန်အထည်စတစ်ခုနှင့် ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးတစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အဲ့တာ ယူသွားလိုက်..."

လင်းရှို့ရှို့က အလင်းရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပြောင်နေသော အထည်စနှင့် သကြားလုံးအိတ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာလေးက သွေးဆုတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားပြီး လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခါရမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ထိန်းမရဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်သွားလေသည်။

"ဟင့်အင်း... မယူပါရစေနဲ့... အဲ့တာက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်... ကျွန်မ... ကျွန်မ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပါဘူး..."

သူမ၏ အသံတွင် အကြောက်တရားနှင့် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချန်ရှင်းက စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော အကြည့်မျိုးဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အရပ်မြင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သူမအပေါ်သို့ ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

လင်းရှို့ရှို့ခမျာ သူ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးသော အငွေ့အသက်ကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ မလှုပ်ရဲတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ပျော့ခွေကျသွား၏။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ချန်ရှင်းက ထိုပစ္စည်းများကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

"လက်ဆောင်အဖြစ် ယူထားလိုက်..."

သူ၏ လေသံက ငြင်းဆန်ပိုင်ခွင့် လုံးဝမရှိကြောင်း ဖော်ပြနေ၏။

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လေးလံနေသလို ခံစားရပြီး အထည်စ၏ ချောမွေ့သော အထိအတွေ့နှင့် သကြားလုံး၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့တို့က နှာခေါင်းထဲသို့ ပြည့်နှက်ဝင်ရောက်လာလေသည်။ လင်းရှို့ရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ချန်ရှင်း၏ ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာပြီး မျက်ရည်များက မျက်ဝန်းထဲတွင် ချက်ချင်း ဝဲတက်လာတော့သည်။

သူမက အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ မငြင်းဆန်တော့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ရှိသမျှ အင်အားအကုန်သုံးကာ မျက်ရည်များကို အောင့်အည်းရင်း သစ္စာဆိုနေသကဲ့သို့ ချန်ရှင်းကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ နောက်ဆိုရင် ရှင့်ကို အခုထက်ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပေးပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူမက အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဖန်းအာလည်း နားလည်မှုရှိစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်းကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ... နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ငါ ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး... ငါ ပြန်တော့မယ်..."

နောက်ဆုံးတွင် အခန်းထဲ၌ လူနှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ ရွှီချင်းချင်းက ချန်ရှင်းကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ထားလိုက်၏။ မရေရာသော ခံစားချက် လေထုတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံ့နှံ့လာလေသည်။

ချန်ရှင်းက ရွှီချင်းချင်းကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေလိုက်သည်။

"အိမ်သစ်က မကြာခင် ပြီးတော့မှာ..."

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ချောမွေ့သော နဖူးပြင်လေးကို နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လို ပရိဘောဂမျိုးလိုချင်လဲ... ဟင်..."

ရွှီချင်းချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး ချက်ချင်း ပျော့ခွေသွားပြီး သူ၏ ပြင်းထန်သော ယောက်ျားပီသသည့် အငွေ့အသက်များ၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံလိုက်ရကာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ စည်တီးနေသကဲ့သို့ ဒိန်းဒိုင်း ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။ "ပရိဘောဂ" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး ကြယ်လေးများ တောက်ပနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ရှိနေသော်လည်း ရှက်သွေးဖြာကာ တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် ဖော်ပြလာသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ မှန်ကြီးကြီးပါတဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းတဲ့ စားပွဲတစ်ခု လိုချင်တယ်... တစ်ကိုယ်လုံးကို မြင်ရလောက်တဲ့အထိ အကြီးကြီးမျိုးပေါ့... အဲ့ဒီအပေါ်မှာ လှပတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ အများကြီး တင်ထားလို့ရတယ်..."

"ပြီးတော့ ကုတင်တစ်လုံးလည်း လိုချင်သေးတယ်... ကောင်းကင်ပေါ်က တိမ်တိုက်ကြီးလို ကြီးမားပြီး နူးညံ့တဲ့ ကုတင်မျိုးလေ... ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး မြုပ်ဝင်သွားလောက်တဲ့အထိ နူးညံ့တာမျိုး..."

စကားပြောနေရင်း သူမ၏ အသံလေးက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး မျက်နှာလေးမှာလည်း ပို၍ ပို၍ နီရဲလာလေသည်။ ဤသို့သော အတွေးများမှာ ယခုခေတ်ကာလရှိ သာမန်လူများအတွက်တော့ တကယ်မဖြစ်နိုင်သော အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ ရှက်ရွံ့ပြီး မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိနေသော စကားများကို နားထောင်ရင်း ချန်ရှင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတို့ လောင်ကျွမ်းလာလေသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို နက်ရှိုင်းစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

"မင်းအတွက် အဲ့ဒီအရာတွေ အကုန်လုံး လုပ်ပေးမယ်... ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးတွေပေါ့..."

လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး အလိုလိုက်ထားသော ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရွှီချင်းချင်းခမျာ သူမ၏ နှလုံးသားလေး ပျားရည်အိုးထဲသို့ စိမ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ အရည်ပျော်ကျလုမတတ် ချိုမြိန်သွားလေသည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့သွားကာ ခြေဖျားထောက်၍ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။

ဤသည်ကား သူရဲကောင်းများအတွက် ဆုလာဘ်ပင် ဖြစ်လေသည်။