အခန်း ၉၆

အခန်း (၉၆) ရွာလုံးကျွတ် ငေးမောကြည့်ရှုခြင်း

ကျဲ့ဖန့် ကုန်တင်ကားများ၏ ထူးခြားလှသော ဟိန်းသံကြီးက ချင်းရွှေရွာ၏ နေ့လယ်ခင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။

ထိုအသံက အလွန်သိသာထင်ရှားလွန်းသဖြင့် လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော ရွာသားများက ရုတ်တရက် ခါးဆန့်လာကြကာ ခြံဝင်းထဲတွင် ဖိနပ်အောက်ခံပြား ချုပ်နေကြသော အမျိုးသမီးများကလည်း သူတို့၏ အပ်ချုပ်အလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်ကာ ရွာထိပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပြောင်နေသော အရှေ့ဘက်ခေါင်းခန်းနှင့်အတူ အသစ်စက်စက် ကျဲ့ဖန့် ကုန်တင်ကားတစ်စီးက ရွာထိပ်ရှိ လမ်းမကြီးပေါ်မှ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာ၏။

"ဘုရားရေ... ကုန်တင်ကားကြီးဟ..."

"ဘယ်က လူကြီးမင်း ရောက်လာတာပါလိမ့်..."

ချင်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံး ချက်ချင်းဆိုသလို ဆူညံသွားတော့သည်။

ကုန်တင်ကားက အိမ်သစ်ရှေ့ရှိ မြေကွက်လပ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်သွား၏။ ကားတံခါး ပွင့်လာပြီးနောက် ချန်ရှင်းက ယာဉ်မောင်းခုံပေါ်မှ ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ ခုန်ဆင်းလာသည်။

"ချန်ရှင်းပါလား..."

"ချန်ရှင်းက ကုန်တင်ကားကြီး မောင်းလာတာဟေ့..."

လူအုပ်ကြီးကြားမှ အံ့ဩမှင်တက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံး၏ အကြည့်များက အံ့သြချီးကျူးမှု၊ လေးစားမှုများ ရောယှက်ကာ သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ စကားသံများကို လျစ်လျူရှုကာ ချန်ရှင်းက ကားနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ကားနောက်ခန်းကို ပုတ်လိုက်ရင်း ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသော ချန်အယ်တန့်ကို အော်ပြောလိုက်သည်၊

"အယ်တန့်... ငတုံးလို ရပ်မနေနဲ့၊ လာ ကူဦးလေ..."

"လာပြီ... အစ်ကို..."

ချန်အယ်တန့်တစ်ယောက် ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် လူအုပ်ကြားထဲမှ တိုးထွက်လာသည်။

အားလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ချန်ရှင်းက ကားနောက်ခန်းကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် တာပေါ်လင်စကို ဖြည်ချလိုက်ရာ အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများ ပေါ်လာတော့သည်။

ပထမဆုံး ပရိဘောဂတစ်ခု၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် အားလုံး၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသောအခါ တစ်ဝန်းလုံး ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

၎င်းမှာ မှန်တင်ခုံတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော ပန်းခက်ပန်းနွယ်များ ထုဆစ်ထားသည့် မှန်တင်ခုံဖြစ်ပြီး နေရောင်အောက်တွင် သစ်သားအသားက နွေးထွေးစွာ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေသည်။ ကြီးမားကာ စူးရှတောက်ပနေသော မှန်ချပ်ကြီး တစ်ချပ်ကိုလည်း မှန်တင်ခုံတွင် မြှုပ်နှံတပ်ဆင်ထားသေး၏။

တစ်ဝန်းလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။

ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးက ရပ်တန့်ခလုတ် နှိပ်ခံလိုက်ရသလိုပင်၊ ရာနှင့်ချီသော လူများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လေတိုက်၍ သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သွားသော တရှဲရှဲ အသံကိုသာ ကြားရတော့သည်။

ရွာသားများ၏ မျက်လုံးများက မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များလည်း ထိန်းမရအောင် ဟဟကြီး ဖြစ်ကုန်ကာ ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ ဦးနှောက်များ လုံးဝ အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။

မှန်ကြီးပါလား... ဤမျှ ကြီးမားသော မှန်ကြီးပါလား... ခရိုင်ရှိ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဖြန့်ချိရေး သမဝါယမဆိုင်မှ ကောင်တာထက်ပင် ပို၍ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုခေတ်တွင် လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိသော မှန်ဝိုင်းလေးတစ်ချပ်မှာပင် သာမန် မိသားစုများအဖို့ ရှားပါးပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး အိမ်ထောင်ကျသည့်အခါ ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် ပါလာလျှင်ပင် အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်မှောက်တွင် ရှိနေသော အရာကတော့...

"အမေရေ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ချန်ရှင်းက ချန်အယ်တန့်နှင့် မိမိသဘောဖြင့် လာရောက်ကူညီပေးကြသော လူငယ်အချို့ကို မှန်တင်ခုံအား ကားပေါ်မှ ဂရုတစိုက် သယ်ချရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်များမှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူတို့၏ လက်ဝါးများမှ ချွေးများထွက်ကာ ခြေလှမ်းများပင် မခိုင်ချင်တော့ပေ။ ပရိဘောဂကို သယ်နေရသည်နှင့် မတူဘဲ ရှားပါးလှသော ရတနာတစ်ပါးကို သယ်ပိုးနေရသကဲ့သို့ပင်။

ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယနှင့် တတိယမြောက် ပရိဘောဂများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု သယ်ချလာကြသည်။ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် အိကျသွားမည် ထင်ရလောက်အောင် အလွန်နူးညံ့အိစက်ပုံပေါ်သည့် ဆိုဖာကြီးတစ်ခု။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အသုံးပြုခဲ့သည့် ရွာလူကြီးအိမ်မှ ရှစ်ယောက်ထိုင် စားပွဲကြီးထက်ပင် ပို၍ ခန့်ညားပြီး ကြီးမားလှသော မဟော်ဂနီသစ်သားဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့် ထမင်းစားစားပွဲကြီးဖြစ်ကာ တူညီသော သစ်သားအမျိုးအစားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ထိုင်ခုံရှစ်လုံးနှင့် တွဲဖက်ထားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးကုတင်ကြီးနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်သော ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် ဥရောပစတိုင် ပန်းပုထုဆစ်ထားသော ကုတင်ကြီးကို သယ်ချလာသောအခါ ရွာသားများ၏ လောကအမြင်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ပျက်စီးသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲကာ ထပ်မံ ကြေမွသွားရတော့သည်။

ရုပ်သေးရုပ်များအလား သူတို့၏ လည်ပင်းများကို တောင့်တင်းစွာ လှည့်လည်ရင်း မဂ္ဂဇင်းများထဲတွင်သာ တွေ့ဖူးပြီး ပုံပြင်ပြောသူများ၏ ဇာတ်လမ်းများထဲတွင်သာ ပါရှိသော ပစ္စည်းများကို ချန်ရှင်း၏ အိမ်သစ်ထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

ရွှီချင်းချင်းသည် သူမ၏ အိမ်သစ် တံခါးပေါက်တွင် ရပ်နေ၏။

သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင်သာ မြင်ဖူးခဲ့သော ထိုမှန်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှာခေါင်းဝတွင် စူးရှသွားပြီး မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲလာတော့သည်။ တိမ်တိုက်ကြီးနှင့် တူသော ကုတင်ကြီး၊ ခမ်းနားလှသော ဆိုဖာကြီးနှင့် ထမင်းစားစားပွဲကြီးတို့ကို သူမ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်ကူးယဉ်ဖို့သာ ရဲဝံ့ခဲ့ရသော ဇိမ်ခံပစ္စည်းများသည် ယခုအခါ သူမ မျက်စိရှေ့တွင် ရှင်းလင်းထင်ရှားစွာ ပေါ်လာပြီး တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရှိုက်ငိုသံများ ထွက်ပေါ်မလာစေရန် ဗီဇအရ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ သို့သော် မျက်ရည်များကမူ ပြတ်ကျသွားသော ပုလဲကုံးလေးအလား တားဆီးမရအောင် စီးကျလာလေသည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းသာပီတိနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့က နွေးထွေးသော ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုလို သူမကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွား၏။

သူမ၏ အကြည့်က တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပြောင်နေသော ပရိဘောဂများကို ကျော်လွန်ကာ လူအုပ်ကို ညွှန်ကြားနေသည့် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမျိုးသားထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် လူအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေပြီး အခြားသူများနည်းတူ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ထူးကဲသော အမူအရာက သူ့ကို ညဉ့်ယံမှ လမင်းကြီးလို တောက်ပစေကာ မည်သူမျှ လျစ်လျူမရှုနိုင်လောက်အောင် စူးရှတောက်ပနေစေသည်။

သူက သူမကို ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

"မင်းအတွက် အရာအားလုံးကို ယူဆောင်ပေးမယ်... ဒီလောကမှာ အကောင်းဆုံးဆိုတဲ့ အရာအားလုံးကိုပေါ့..."

သူ တကယ် လုပ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

"အမလေး... ချင်းချင်းရယ်... နင်က အိမ်ထောင်ကျတာ မဟုတ်ဘူး၊ မိဖုရားကြီး ဖြစ်သွားတာပဲ..."

အဒေါ်လျူက ရောက်လာပြီး ရွှီချင်းချင်း၏ လက်ကိုကိုင်ကာ အခန်းတွင်းရှိ ပရိဘောဂများကို စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် မနာလို အားကျစွာဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။ သူမက ဆိုဖာကို လက်ညှိုးထိုးကာ စုပ်သပ်လိုက်ပြီး

"ဒီဟာကြီးကလေ... ထိုင်ချလိုက်ရင် ဖင်တောင် ကျွံဝင်သွားမလား မသိဘူး၊ အုတ်ကုတင်ထက်တောင် ပိုပြီး အိစက်ဦးမယ်ထင်တယ်... ဟုတ်တယ်မလား..."

အမျိုးသမီးတစ်စုက ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာကြပြီး မနာလို အားကျမှု၊ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုတို့ဖြင့် ငေးကြည့်ရင်း စကားများ ဆူညံစွာ ပြောဆိုနေကြသည်။

"ဒါပေါ့... ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဘဝပဲလေ..."

"ချင်းချင်းရေ... ညည်းကတော့ တကယ့် ကံကောင်းတဲ့ကျင်းထဲကို ကျသွားတာပဲအေ.. ချန်ရှင်းက ညည်းကို မျက်ဆံလေးလို အမြတ်တနိုး ထားရှာတာ..."

"ဘယ်က ပျော်ရွှင်စရာ ဘုံဗိမာန်လဲ... ငါထင်တာတော့ ချင်းချင်းက မူလကတည်းက ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်သမီးလေးမလို့ အခု သူ့ရဲ့ ကောင်းကင်နန်းတော်မှာ ပြန်နေနေတာပဲ ဖြစ်မယ်..."

သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ချီးမွမ်းသံများနှင့် မနာလို အားကျသံများကို ကြားရသောအခါ ရွှီချင်းချင်း၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ရဲတက်သွားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ အချိုမြိန်ဆုံး ခံစားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူမ ပြုံးသာ ပြုံးနေမိပြီး နေရောင်ခြည်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော သူမမျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များက မည်သည့် ရတနာထက်မဆို ပို၍ တောက်ပနေတော့သည်။

အနီးအနားရှိ ပညာတတ်လူငယ်များ နေရာချထားရေးစခန်းတွင်တော့ လီဟောင်သည် အပြင်ဘက်မှ နားကွဲမတတ် ဆူညံသံများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် စူးရှနေသော ကျဲ့ဖန့် ကုန်တင်ကားကြီးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် မဂ္ဂဇင်းများထဲတွင်သာ တွေ့ဖူးသည့် "ခေါင်းဆောင်ကြီး"များသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော ဇိမ်ခံပရိဘောဂများကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ သူ၏ အကြည့်က အသစ်စက်စက် အပြာရောင်အုတ်များနှင့် အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်သစ်လေးထံသို့ ဝေ့ဝဲသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်က လူနှစ်ဦးအပေါ်သို့ ရပ်တန့်သွားသည်။

တစ်ဦးမှာ ဘုရင်တစ်ပါးအလား လူများ ဝိုင်းရံထားခြင်း ခံရပြီး အမိန့်ပေး ညွှန်ကြားနေသော ချန်ရှင်းဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ တောက်ပသော အပြုံးပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် တောက်ပနေပုံရသော ရွှီချင်းချင်း ဖြစ်သည်။

ထိုခဏတွင်ပင် မနာလိုမှုနှင့် နာကြည်းမှုတို့က ရေကာတာ ကျိုးပေါက်သွားသကဲ့သို့ ဒလဟော ဆင်းလာကာ လီဟောင်၏ အသိဉာဏ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"ဘာလို့ ငါ မဖြစ်ရတာလဲ..."

"ဘာလို့လဲ... အသုံးမကျတဲ့ တောင်သူလုပ်သားတစ်ယောက်၊ စာမတတ်ပေမတတ် ရွာသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ရတာလဲ..."

"ဘာလို့များ သူက ကုန်တင်ကားကို မောင်းနှင်နိုင်ရတာလဲ၊ အဲ့ဒီလို အိမ်မျိုးမှာ နေထိုင်နိုင်ပြီး အဲ့ဒီလို ပရိဘောဂမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်ရတာလဲ..."

"ဘာလို့ ရွှီချင်းချင်းက သူ့ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် ချိုချိုသာသာနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြုံးပြနေရတာလဲ... အဲ့ဒီအပြုံးက ငါ့အတွက် ဖြစ်သင့်တာလေ..."

လီဟောင်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် သူ၏ လက်သည်းများက လက်ဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေပြီး အရေပြားကို ဖောက်ထွင်းကာ လက်ချောင်းများကြားမှ တောက်ပသော သွေးနီနီများ စိမ့်ထွက်လာသော်လည်း သူ ဘာကိုမှ မခံစားရချေ။ သူ၏ နှလုံးသားကို မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်ထားသလို ခံစားရပြီး နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများ၊ ရွာသားများ၏ အံ့သြတုန်လှုပ်သံများ၊ အမျိုးသမီးများ၏ မနာလို အားကျသံများ... အသံအားလုံးက အထက်မြက်ဆုံး သရော်လှောင်ပြောင်သံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ နားစည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ထိုးဖောက်နေတော့သည်။

တောက်ပနေသော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်၊ သူ၏ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်ကာ မှိုင်းညို့နေသော အိမ်ငယ်လေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်ဖြင့်... မကြုံဖူးလောက်အောင် ကြီးမားလှသော အရှက်ကွဲမှုနှင့် နာကြည်းမှုတို့က သူ့ကို ဝါးမျိုလုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ မှိုင်းညို့နေသော မျက်နှာဖြင့် လှောင်ချိုင့်နှင့်တူသော သူ၏ အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ တံခါးကို ဘိုင်းကနဲ ဆောင့်ပိတ်လိုက်တော့သည်။