အခန်း ၉၇

အခန်း (၉၇) ငါတို့ရဲ့ အိမ်သစ်လေး

ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲသွားကြသည်။

ပွဲကြည့်ရန် ရောက်လာကြသော နောက်ဆုံး ရွာသားတစ်စုကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ရွှီချင်းချင်းကို ချန်ရှင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများက နီရဲနေသော်လည်း အလွန်တရာ တောက်ပနေလေသည်။

အိမ်၏ အပြင်ဘက်ရော အတွင်းဘက်ကိုပါ ချန်အယ်တန့်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့က ဖုန်တစ်စက်မကျန် ပြောင်လက်နေအောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးထားကြပြီး ပြတင်းပေါက် မှန်များကလည်း တလက်လက် တောက်ပြောင်နေ၏။

အသစ်စက်စက် ပရိဘောဂများကို သက်ဆိုင်ရာ နေရာများတွင် ငြိမ်သက်စွာ ချထားရာ မဂ္ဂဇင်းများထဲတွင်သာ တွေ့ရတတ်သော လှပသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား ပုံဖော်နေသည်။

ချန်ရှင်းက လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကလေးက အနည်းငယ် အေးစက်နေ၏။

သူက သူမ၏ လက်ကလေးကို နွေးထွေးသော လက်ဝါးများဖြင့် အုပ်မိုးကိုင်တွယ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် မကြုံစဖူး နူးညံ့ကြင်နာမှုတို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ချင်းချင်း... အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ရအောင်လေ... ဒါက ကိုယ်တို့ရဲ့ အိမ်သစ်လေးပဲ..."

သူက ခြေလှမ်းများ မခိုင်တခိုင် ဖြစ်နေသော ရွှီချင်းချင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ကြမ်းပြင်က လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နိုင်လောက်အောင် ချောမွေ့နေပြီး နံရံများကို ဆီးနှင်းများအလား ဖြူဖွေးနေအောင် ဆေးသုတ်ထားကာ မျက်နှာကျက်တွင်လည်း သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော လှပသည့် မီးဆိုင်းကြီးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ဧည့်ခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်တော့ သားရေဆိုဖာကြီးက သာယာသော သားရေနံ့ကို သင်းပျံ့နေစေပြီး မြင်ရုံနှင့်ပင် အထဲသို့ တိုးဝင်ထိုင်ချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထမင်းစားခန်းထဲတွင်တော့ မဟော်ဂနီသစ်သားဖြင့် ထုဆစ်ထားသော ထမင်းစားစားပွဲကြီးက နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေပြီး ထူးကဲသော ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ရွှီချင်းချင်း၏ ပါးစပ်လေးက အနည်းငယ် ဟဟလေး ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အခန်းတွင်း ပြည့်နှက်နေသော အလင်းရောင်များ ထင်ဟပ်နေလေသည်။

သူမမြင်နေရသည်များက အိပ်မက် မဟုတ်ကြောင်းကို ဤနည်းဖြင့်သာ သေချာစေနိုင်သကဲ့သို့ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက ချန်ရှင်းကို ဗီဇအရ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ချန်ရှင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"နောက်ဆိုရင် ဟင်းချက်ဖို့ ဒါကို သုံးရမယ်..."

သူက မီးဖိုပေါ်ရှိ ချောမွေ့နေသော အနက်ရောင် ပြားချပ်ချပ် အရာလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ၎င်းအပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော သင်္ကေတအချို့လည်း ပါရှိနေ၏။

"ဘယ်လို... ဘယ်လို မီးမွှေးရမှာလဲ..."

ရွှီချင်းချင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် လက်လှမ်းကာ စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရေခဲလို အေးစက်နေသည်။

ချန်ရှင်းက သံဒယ်အိုးအသစ်တစ်လုံးကို ယူကာ အပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီးနောက် ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။

တီခနဲ အသံနှင့်အတူ အနက်ရောင် အပြားပေါ်တွင် အနီရောင် မီးလုံးလေးတစ်လုံး လင်းလာ၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာတော့သည်။

"ချဲ..."

ဒယ်အိုးအောက်ခြေမှ အခိုးအငွေ့ဖြူများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပူချိန်က လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာလေသည်။

"အမလေး..."

ရွှီချင်းချင်း အလွန်လန့်သွားသဖြင့် လက်ကို ရုတ်တရက် ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးလေး ပြူးကျယ်သွားသည်။

"အဲ့တာ... အဲ့တာက သူ့ဘာသာ ပူလာတာလား... ထင်းထည့်စရာ မလိုဘူးလား..."

"မလိုဘူးလေ..."

ချန်ရှင်းက သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အံ့သြနေသည့် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း အလွန်တရာ ကျေနပ်နေမိသည်။

"တစ်ချက်နှိပ်လိုက်ရုံပဲ၊ မီးခိုးအငွေ့တွေလည်း ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... လုံးဝကို သန့်ရှင်းနေမှာ..."

ရွှီချင်းချင်းက ထိုအနက်ရောင် အပြားလေးကို အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ရတနာတစ်ပါးကို ကြည့်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ထို့နောက် ချန်ရှင်းက သူမကို အနီးရှိ အခန်းငယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် ရွှီချင်းချင်း တစ်ဖန် အံ့သြမှင်တက်သွားပြန်သည်။

ထိုအခန်းလေးကိုလည်း ဖြူဖွေးနေသော ကြွေပြားများ ခင်းကျင်းထားပြီး နံရံတွင် ရေများ ပန်းထွက်နိုင်သော သတ္တုပစ္စည်း တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထောင့်ဘက်တွင်တော့ ကြီးမားကာ သန့်စင်နေသော ကြွေကန်ဖြူဖြူကြီး တစ်ခု ရှိနေ၏။

"ဒီနေရာက ရေချိုးရမယ့် နေရာလေ..."

ချန်ရှင်းက ကြီးမားသော ရေချိုးကန်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆိုရင် မင်း ရေချိုးချင်တဲ့ အချိန်တိုင်း ချိုးလို့ရပြီ... ရေပိုက်ကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရေပူတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်... မြို့ပေါ်က အရာရှိကတော်တွေလိုပဲ နေ့တိုင်း စိမ်ချိုးလို့ရတယ်..."

နေ့တိုင်း ရေပူနဲ့ ရေချိုးရမယ်...။

ရွှီချင်းချင်း၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေတော့သည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင်တော့ ဤကဲ့သို့သောအရာမှာ လူတို့ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော အရာမျိုး ဖြစ်သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း ရေနွေးဖြင့် ကိုယ်လက်သန့်စင်နိုင်သူများကိုပင် အလွန်တရာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သူများဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

သူမ၏ အကြည့်များက တလက်လက် တောက်ပြောင်နေသော ရေပိုက်ခေါင်းမှနေ၍ ဖြူစင်သန့်ရှင်းနေသော ရေချိုးကန်ထံသို့ ဝေ့ဝဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှင်း၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ဤအမျိုးသားက သူမ လုံးဝ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးသော နည်းလမ်းများဖြင့် အမြဲတမ်း သူမကို အလိုလိုက်လွန်းလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှင်းက သူမကို အတွင်းဘက်ဆုံးရှိ အိပ်ခန်းမကြီးထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရွှီချင်းချင်းမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားရ၏။

သူမ အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသော ဥရောပစတိုင် ပန်းပုထုဆစ်ထားသည့် ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ကြီးက ထောင့်တစ်နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာရှိနေပြီး သူမနှင့် ချန်ရှင်း၏ ပုံရိပ်များကို ရှင်းလင်းစွာ ထင်ဟပ်နေသည်။

၎င်း၏ဘေးတွင် သေသပ်လှပသော ဒီဇိုင်းဖြင့် လိုက်ဖက်ညီသည့် မှန်တင်ခုံတစ်ခု ရှိနေသည်။

အခန်း၏ အလယ်တည့်တည့်တွင်မူ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များထဲမှ သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ တော်ဝင်ကုတင်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေလေသည်။

ချန်ရှင်းက သူမ၏ စွဲလန်းငေးမောနေသော အကြည့်များကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နောက်ပြောင်ချင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သူမ၏ လက်ကို ကိုင်၍ အနည်းငယ် ဆွဲလိုက်သည်။

"လာ... ကိုယ်တို့ရဲ့ ကုတင်အသစ်လေးကို စမ်းကြည့်ရအောင်..."

စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူက သူမကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ကုတင်ကြီးပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လှဲချလိုက်တော့သည်။

"အာ..."

ရွှီချင်းချင်းထံမှ တိုတောင်းသော အာမေဍိတ်သံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တိမ်တိုက်အလား နူးညံ့အိစက်မှုထဲသို့ ကျွံဝင်သွားလေသည်။

ထူထဲသော စပရင်မွေ့ရာကြီးက သူမကို ညင်သာစွာ ထောက်ပံ့ပေးထားပြီး နူးညံ့စွာ လွှမ်းခြုံထား၏။

သူမ တစ်ခဏမျှ အံ့သြကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ကစားစရာ အသစ်ရထားသော ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ကြီးမားကာ နူးညံ့အိစက်နေသော ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် သူမ ပျော်ရွှင်စွာ လှိမ့်နေတော့သည်။ နူးညံ့သော မွေ့ရာကြီးက သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ သူမ၏ ဆံပင်များလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ရယ်သံလေးများက ငွေခေါင်းလောင်းလေးများအလား ကြည်လင်နေလေသည်။

လှိမ့်နေရင်းမှ သူမ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမက ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

ထိုညက မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရေနံဆီမီးခွက် အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ ဘာလိုချင်သလဲဟု သူက မေးခဲ့ဖူးသည်။

သူမက စိတ်ကူးထဲတွင်သာ မက်ရဲခဲ့သော အိမ်လေးအကြောင်းကို ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ဖွဲ့နွဲ့ပြောပြခဲ့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးကို မြင်ရလောက်တဲ့အထိ ကြီးမားတဲ့ မှန်အကြီးကြီး တစ်ချပ် လိုချင်တယ်…

အပေါ်ကို လှဲချလိုက်တာနဲ့ ကျွံဝင်သွားလောက်တဲ့ နူးညံ့အိစက်တဲ့ ကုတင်အကြီးကြီးတစ်လုံး လိုချင်တယ်…

သူမ ပြောခဲ့သည့် စကားတိုင်းနှင့် အရေးမပါသော အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို သူ မှတ်မိနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ အိပ်မက်များကို အတိအကျ သူမထံ ယူဆောင်လာပေးခဲ့လေပြီ။

ကြီးမားလှသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့က သူမကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ရွှီချင်းချင်းက တစ်ပတ်လှိမ့်၍ ထလိုက်ကာ ထိုင်လိုက်ခါစဖြစ်သော ချန်ရှင်းထံသို့ ဒူးထောက်တွားသွားပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သူမကိုယ်သူမ ပေါင်းစပ်သွားလိုသည့်အလား သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်း စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမက မျက်ရည်များ စီးကျနေသော်လည်း အလွန်တရာ တောက်ပနေသော မျက်နှာလေးကို မော့ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ပြင်းပြစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော မီးတောက်က ဤအနမ်းလေးကြောင့် လုံးဝ ထတောက်သွားလေပြီ။

သူက ချက်ချင်းပင် ဦးဆောင်လိုက်ကာ ကြီးမားသော လက်ဖြင့် သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို အုပ်ကိုင်၍ အနမ်းများကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစေလိုက်သည်။

အခန်းတွင်း အပူချိန်က လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာ၏။

ဤသည်မှာ သူတို့ အိမ်သစ်လေး၏ ပထမဆုံး ညလေးပင် ဖြစ်သည်။

ဤတိမ်တိုက်အလား ကုတင်ကြီးပေါ်၌...။

[ဒင်... ရွှီချင်းချင်း၏ မေတ္တာ၊ မှီခိုအားထားမှုနှင့် လုံခြုံမှု ခံစားချက်တို့က ချက်ချင်း ထိုးတက်သွားပါသည်]

[ဒင်... စွမ်းအင် +၂၀၀ … ]

...

ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပညာတတ်လူငယ်များ နေရာချထားရေးစခန်းရှိ လီဟောင်၏ အိမ်ငယ်လေးမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

လီဟောင်က ကုတင်ပေါ်တွင် တောင့်တင်းစွာ လှဲလျောင်းနေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများက သွေးများဖြင့် နီရဲနေသည်။

ထိုအရပ်မှ ချန်ရှင်း၏ အိမ်သစ်လေးဆီမှ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အဆိပ်ဆူးတစ်ချောင်းအလား မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေလေသည်။

နေ့လယ်ခင်းက မြင်ကွင်းများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိန်းမရအောင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်နေတော့သည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ထိုကျဲ့ဖန့် ကုန်တင်ကားကြီး။

မဂ္ဂဇင်းများနှင့် ရုပ်ရှင်များထဲတွင်သာ တွေ့ဖူးသည့် "လူကြီးများ"သာ ပိုင်ဆိုင်သော ထိုဇိမ်ခံ ပရိဘောဂများ။

အံ့သြမှု၊ မနာလိုမှုများ ရောယှက်နေသော ရွာသားများ၏ အကြည့်များ။

ပြီးတော့... ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် မျက်နှာလေး တောက်ပနေကာ အိမ်သစ် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် ရွှီချင်းချင်း။

*ဘာလို့ ငါ မဖြစ်ရတာလဲ…*

*ဘာလို့ ငါ မဖြစ်ရတာလဲ…*

မနာလိုမှုနှင့် နာကြည်းမှု အဆိပ်မီးတောက်များက သူ၏ အသိဉာဏ်ကို ပြာကျသွားစေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

*အဲ့အိမ်၊ အဲ့ပရိဘောဂ၊ အဲ့အမျိုးသမီးရဲ့အပြုံး... အဲ့ဒီတောသားနဲ့ ဘာနဲ့မှမတန်ဘူး…*

သူက ကုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်ရာ အမှောင်ထုထဲတွင် ရှုံ့မဲ့နေသော သူ၏ မျက်နှာက အထူးသဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံ ပေါ်နေသည်။

သူက အံကြိတ်ထားသဖြင့် ငရဲမှ တွားသွားတက်လာသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။

"ချန်ရှင်း..."

သူက အံကြိတ်ကာ ထိုအမည်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲကာ အဆိပ်ပြင်းနေလေသည်။

"ငါ မင်းကို သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်..."

"မင်း ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ငါ ယူမယ်၊ ပြီးတော့ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်..."