အခန်း ၉၈

အခန်း (၉၈) ပွဲမှသည် အသုဘပွဲဆီသို့

နောက်တစ်နေ့ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်၌...။

ချန်ရှင်းက လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ အောက်ဘက်တွင် တိမ်တိုက်အလား နူးညံ့အိစက်သော မွေ့ရာကြီး ရှိနေပြီး ဘေးတွင်မူ ရွှီချင်းချင်းက အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေကာ သူ၏ နှာခေါင်းဝတွင်လည်း သူတို့ အိမ်သစ်လေး၏ သီးသန့်ဖြစ်သော လတ်ဆတ်သည့် ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်နေရလေသည်။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ရွှီချင်းချင်း၏ ချောမွေ့သော နဖူးလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ထလိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် နောက်ဆုံး လက်စသတ်အလုပ်များလုပ်ရန် ရောက်လာကြသော အလုပ်သမားများက မျက်နှာတွင် အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် အသစ်စက်စက် အပြာရောင် အုတ်များနှင့် အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်သစ်ကြီးကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။

ချန်ရှင်းက ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားကာ အလုပ်များနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"ဦးလေးတို့၊ အစ်ကိုတို့... အားလုံးပဲ ပင်ပန်းသွားကြပြီ... ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်သစ်ကြီး ပြီးစီးသွားပါပြီဗျာ..."

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အားလုံးက သူတို့၏ အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးသားပွင့်လင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ဒီည ဒီခြံဝင်းရှေ့မှာပဲ အိမ်တက်ပွဲလေး လုပ်ကြရအောင်... တစ်ရွာလုံးကို ဖိတ်တယ်၊ အားလုံး မူးမေ့သွားတဲ့အထိ သောက်ကြတာပေါ့၊ ကျွန်တော် ချန်ရှင်းရဲ့ အိမ်သစ်လေးကို စည်ကားသွားအောင် လာလုပ်ပေးကြပါဦးဗျာ..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုလုံးက တစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နားကွဲမတတ် အောင်ပွဲခံသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ကောင်းတယ်..."

"အကြံပေးချန်က တကယ့်ကို သဘောကောင်းတာပဲ..."

“အမလေး... မင်းအတွက် သေချာပေါက် စည်ကားအောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့... ဒီအိမ်သစ်ကြီးကို နွေးထွေးပြီး စည်ကားနေအောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့..."

အလုပ်သမားများအားလုံး စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်မှုကလည်း အတုအယောင် မဟုတ်ပေ။

ချန်ရှင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရသည်မှာ လုပ်အားခလည်း ကောင်းကောင်းရကာ အစားအစာတိုင်းတွင်လည်း အသားဟင်း ပါလေသည်။ ယခုအခါ တစ်ရွာလုံးကိုပါ အိမ်တက်ပွဲ ဖိတ်ကျွေးနေသေး၏။ ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် သူ့လို လူမျိုး နောက်တစ်ယောက် ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသတင်းက နာရီဝက်ပင် မကြာမီ ချင်းရွှေရွာ၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ရွာသားများက လယ်ယာအလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာတွင်လည်း ဝမ်းသာပီတိများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။ သူတို့က သတင်းကို အချင်းချင်း လက်ဆင့်ကမ်း ပြောဆိုကြရာ တစ်ရွာလုံးက နွေဦးပွဲတော်ကာလထက်ပင် ပို၍ စည်ကားသော ပွဲတော်လေထုထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုနားကွဲမတတ် ဆူညံသံများက ပညာတတ်လူငယ်များ နေရာချထားရေးစခန်းသို့ ရောက်လာသောအခါ အထူးသဖြင့် နားခါးစရာ ကောင်းနေလေသည်။

လီဟောင်က မှိုင်းညို့နေသော မျက်နှာဖြင့် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်နေ၏။ အပြင်ဘက်မှ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောသံများက မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ ကောင်းလွန်းပြီး သူ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်နေသလို ခံစားရသည်။

သွေးများဖြင့် နီရဲနေသော သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကာ အဆိပ်ပြင်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားကာ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခု ချလိုက်ပုံရသည်။

"ငါ စာအုပ်တချို့ သွားဝယ်ဖို့ ခရိုင်မြို့ပေါ် သွားဦးမယ်..."

သူက အိမ်အပြင်ရှိ အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်များကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဝတ်အိတ် တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ရွာအပြင်ဘက်သို့ ကပျာကယာ လျှောက်သွားလေသည်။

လီဟောင် ရွာအပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...။

ခြံဝင်းထဲတွင် ပွဲကျင်းပမည့် နေရာကို ပြင်ဆင်ရန် အားလုံးကို ညွှန်ကြားနေသော ချန်ရှင်းက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် စူးရှသွားသည်။

[သတိပေးချက်... ပစ်မှတ် လီဟောင်က ရွာထဲမှ ထွက်ခွာသွားပါပြီ၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပါ]

သူက ယခင်က ဝယ်ယူထားခဲ့သော သတိပေးကိရိယာကို စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားခဲ့ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော စက်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ချန်ရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ကွေးတက်သွားလေသည်။

*နောက်ဆုံးတော့... သူ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးပဲ…*

သူက အသံမထွက်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲတွင် စားပွဲများကို အလုပ်များစွာ သယ်ယူနေသော ချန်အယ်တန့်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ချန်အယ်တန့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာသည်။

“အစ်ကိုချန်... ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ..."

ချန်ရှင်းက သူ၏ နားနားသို့ကပ်ကာ သူတို့ နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် စကားအနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ချန်အယ်တန့်၏ အပြစ်ကင်းသော အပြုံးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန်တရာ စူးရှသွားသည်။ သူ ဘာမျှမမေးဘဲ ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်လိုက်၏။

"အစ်ကို... စိတ်ချလိုက်စမ်းပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ထွက်သွားကာ အပါးနပ်ဆုံးနှင့် အလျင်မြန်ဆုံးသော လူငယ်အချို့ကို လက်ညှိုးထိုးခေါ်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်များက အချင်းချင်း အကဲခတ်လိုက်ကြပြီးနောက် ရွာ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြကာ လယ်ကွင်းအဆုံးရှိ သစ်တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်၌ နေလုံးကြီးက စတင် ဝင်ရောက်လာလေပြီ။

လီဟောင်၏ ပုံရိပ်က ရွာထိပ်တွင် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ လျှောက်လာရင်း နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်နေရာ သူ၏ အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်နေသော အမူအရာက လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော ရွာသားများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

သူ့နောက်ကို မည်သူမျှ လိုက်မလာကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ကာ ဘာမျှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်လျက် ပညာတတ်လူငယ်များ နေရာချထားရေးစခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းခပ်သွက်သွက်ဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်က သူ၏ နောက်ဘက် မီတာတစ်ရာအကွာရှိ ထူထပ်သော ပြောင်းဖူးခင်းများထဲတွင် ချန်အယ်တန့်နှင့် လူငယ်အချို့က တစ္ဆေများအလား သူ့နောက်ကို အဝေးမှ လိုက်ပါလာကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ညအမှောင်က ကျဆင်းလာ၏။

ချန်ရှင်း၏ အိမ်သစ်ရှေ့ရှိ မြေကွက်လပ်တွင် မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေပြီး လူများဖြင့် စည်ကားနေလေသည်။

စားပွဲပေါင်းများစွာကို ကပျာကယာ စီစဉ်ခင်းကျင်းထားပြီး ခြံဝင်းအတွင်းမှသည် အပြင်ဘက် လမ်းမကြီးအထိ ရောက်ရှိနေသည်။ ရွာတစ်ရွာလုံးရှိ လူကြီးလူငယ်မရွေး လာရောက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဝမ်းသာပီတိနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်တရာ စည်ကားသော ပွဲတော်လေထုကို ဖန်တီးပေးနေတော့သည်။

ယာယီ မီးဖိုချောင်ထဲတွင်မူ သွက်လက်သော အမျိုးသမီးအချို့က အလုပ်များစွာ လုပ်ကိုင်နေကြသည်။

မွှေးရနံ့များက အလွန်တရာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မိုင်ဝက်ခန့်အထိပင် လွင့်ပျံ့နေလေသည်။

ခေတ်မီ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးများထံမှ ရရှိလာသော လတ်ဆတ်သည့် ဝက်သားများ၊ ကြက်ကောင်လုံးများနှင့် အမဲသားတုံးကြီးများကို တစ်ဖက်တွင် ပုံထားပြီး စိမ်းလန်းသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် လတ်ဆတ်သော ပဲပြားများလည်း ပါရှိရာ မြင်ရုံနှင့်ပင် အလွန်တရာ စားချင်စဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

"အမလေး... ဒီအစားအသောက်တွေက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး စားတာထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်ဟ..."

"ချန်ရှင်းရဲ့ သဘောကောင်းမှုက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲဟေ့..."

ရွာသားများက မီးဖိုချောင် ပတ်လည်တွင် စုရုံးကာ တောင်လိုပုံနေသော ဟင်းချက်စရာ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး အံ့သြချီးကျူးနေကြသည်။

လူတိုင်း အလုပ်များကာ ဆူညံနေချိန်တွင် အမှောင်ထုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက မီးဖိုချောင် အနောက်ဘက်ရှိ အရိပ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ထိုသူကား လီဟောင်ပင်ဖြစ်သည်။

သူက ထင်းပုံအနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက မနီးမဝေးတွင် လူအုပ် ဝိုင်းရံထားခြင်း ခံနေရသော အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ချန်ရှင်းက အရက်ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ ရွာလူကြီးများနှင့် စကားပြောဆို ရယ်မောနေပြီး ရွှီချင်းချင်းကမူ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် မျက်နှာလေး တောက်ပကာ သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက လီဟောင်၏ မျက်လုံးများကို စူးရှနာကျင်စေသည်။

*ဘာလို့ ငါ မဖြစ်ရတာလဲ…*

*ဘာလို့ မင်းလို စာမတတ်ပေမတတ် တောင်သားတစ်ယောက်က ဒီလို အိမ်မျိုးမှာ နေနိုင်ရတာလဲ၊ ဒီလို စားသောက်ပွဲကြီးကို စားနိုင်ရတာလဲ၊ ပြီးတော့ မင်းဘေးမှာ ဒီလောက်လှပတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေရတာလဲ…*

*ဘာလို့ တစ်ရွာလုံးက မင်းကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဆက်ဆံနေရတာလဲ…*

ပြင်းထန်သော မနာလိုမှုနှင့် နာကြည်းမှုတို့က အဆိပ်မီးတောက်များအလား လောင်ကျွမ်းနေပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းကလီစာများကို ဆိုးရွားစွာ နာကျင်စေသည်။

သူက သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် အဖြူရောင် အမှုန့်အနည်းငယ် ပါရှိနေ၏။

ဤသည်မှာ သူကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိသမျှ ငွေအားလုံးကို အသုံးပြု၍ ယနေ့ မှောင်ခိုဈေးကွက်ရှိ မူးယစ်ဆေးဝါး ရောင်းချသူထံမှ ဈေးကြီးပေး ဝယ်ယူခဲ့သော အဆိပ်ပြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အကြွေစေ့ တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ပမာဏကပင် နွားတစ်ကောင်ကို သေစေနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

လီဟောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကာ ရှုံ့မဲ့နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

“ချန်ရှင်း... မင်းရဲ့ ဒီမင်္ဂလာပွဲကြီးက အသုဘပွဲကြီးအဖြစ်ကို ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်…”

“မင်းကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေစေရမယ်…”

“ငါ မင်းကို သတ်မယ်... မင်း မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်…”

လီဟောင်က ချက်ပြုတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသည့် ဝက်သားပန်းကန်ဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။ ထိုဟင်းလျာက တစ်ပွဲလုံး၏ အဓိက ဟင်းလျာပင် ဖြစ်သည်။

*ဒီအမှုန့်တွေကို ဖြူးလိုက်တာနဲ့ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး... အဆိပ်တက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့ အားလုံး နောက်ကျသွားပြီ…*

လီဟောင်၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေတော့သည်။ သူက ကွဲအက်နေသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ ကြည့်မနေကြောင်း သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူက အစာခိုးစားမည့် လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်အလား ကိုယ်ကို နှိမ့်ထားလိုက်ပြီး ဝက်သားအိုးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်ကာ အဖြူရောင် အမှုန့်ထုပ်ကို အထဲသို့ ဖြူးထည့်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင်ပင်...။

ထိုစဉ်မှာပင်...

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးခြိမ်းသံကြီးအလား ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီးက ဆူညံနေသော ခြံဝင်းအတွင်း ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လီဟောင်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ တောင့်တင်းသွားလေသည်။

သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိခင်မှာပင် အမည်းရောင် ပုံရိပ် ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုခန့်က ကျားရိုင်းများအလား ခုန်အုပ်လာကြတော့သည်။

ဦးဆောင်လာသူမှာ ချန်အယ်တန့်ဖြစ်ပြီး နွားတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများအလား ပြူးကျယ်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူက ဆာလောင်နေသော ကျားတစ်ကောင်အလား လီဟောင်အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကာ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်လေသည်။

"ဘိုင်း..."

လီဟောင်၏ ခေါင်းက မြေပြင်နှင့် အပြင်းအထန် ဆောင့်မိသွားပြီး သူ၏ မျက်စိထဲတွင် ကြယ်လေးများပင် လွင့်ပျံသွားတော့သည်။