အခန်း ၉၉

အခန်း (၉၉) ရေခဲဂူထဲ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကြမ်းတမ်းပြီး သန်မာသော လက်အချို့က လီဟောင်၏ ခြေလက်များနှင့် ဦးခေါင်းကို အပြင်းအထန် ဖိချထားလိုက်သဖြင့် သူ့ခမျာ လှုပ်ရှား၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

"အား..."

လီဟောင်မှာ လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်လေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နာကျင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုထဲမှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ပြီး ဝက်တစ်ကောင်အလား အော်ဟစ်ကာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်တော့သည်။

"ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... ရူးနေကြပြီလား... ငါ့ကို လွှတ်ပေးကြစမ်း... ကယ်ကြပါဦး..."

ထိုဆူညံသံက အားလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားပြီး ဆူညံနေသော စားသောက်ပွဲကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လူများက ဘာဖြစ်နေသည်ကို မမြင်နိုင်ကြခင်မှာပင် ချန်ရှင်းက လူအုပ်၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ နောက်ကျောဘက်တွင် လက်ပိုက်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးမရှိဘဲ မျက်လုံးများက အေးစက်နေကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လောက်ကောင်တစ်ကောင်အလား လူးလွန့်နေသော လီဟောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ပညာတတ်လူငယ်လီ..."

သူ၏ အသံတွင် ကျောချမ်းဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေ၏။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာက မလုံလောက်သေးဘူးထင်တယ်..."

သူက သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ရှိနေသော ချန်အယ်တန့်ကို လက်ယပ်ခေါ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အယ်တန့်... သွား... မောင်းသွားတီးချေ... တစ်ရွာလုံးကို ခေါ်လိုက်၊ ငါတို့ ချင်းရွှေရွာမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ကိစ္စကြီး ဖြစ်နေပြီလို့ သွားပြောလိုက်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ချန်အယ်တန့်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ မောင်းချိတ်ဆွဲထားသော ရွာထိပ်ရှိ ကျိုင်းပင်ကြီးဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

တစ်ရွာလုံးကို ခေါ်ယူရန် မောင်းတီးမည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဟောင်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ သွေးရောင်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပြဿနာများ ကြီးကျယ်သွားပါက သူ လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားမည်ကို သူ သိနေသည်။

"ရပ်လိုက်... မောင်းမတီးနဲ့..."

သူက အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှမလုပ်ဘူး... ငါက ဒီတိုင်း ဖြတ်သွားရုံတင်ပါ... အကြံပေးချန်... မင်း ငါ့ကို ချောက်ချနေတာပဲ... မင်းမှာ ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ..."

သို့သော် သူ့ကို ဖိထားကြသော ရွာသားများနှင့် မနီးမဝေးတွင် စောင့်ကြည့်နေကြသူများ အားလုံးက သူ့ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး သူ၏ ယုတ္တိမတန်သော စကားများကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။

"ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်..."

စူးရှကာ နားကွဲမတတ် မောင်းသံကြီးက ညကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ချင်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်နေ့ရက်များတွင် အစည်းအဝေးများ ခေါ်ယူရန် အသုံးပြုသည့် နှေးကွေးသော မောင်းသံမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဓားပြများနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း သို့မဟုတ် ရေကြီးခြင်းစသည့် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများတွင်သာ တီးခတ်သည့် မြန်ဆန်သော မောင်းသံမျိုး ဖြစ်သည်။

အိမ်တွင် ကျန်ရစ်နေသူများ၊ လမ်းတွင် ရောက်ရှိနေသူများနှင့် မောင်းသံကို ကြားလိုက်ရသော ရွာသားများ အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ အရောင်ပြောင်းသွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

"အဲ့ဒီမောင်းသံကြီးက ကြောက်စရာကြီး..."

"မြန်မြန်... ချန်ရှင်းရဲ့ အိမ်သစ်ဘက်ကို သွားကြည့်ကြရအောင်..."

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရွာတစ်ရွာလုံးက လှုပ်ရှားလာကြပြီး မီးတုတ်များနှင့် မီးအိမ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် လူပုံရိပ်များက ဒီရေလှိုင်းများအလား ချန်ရှင်း၏ အိမ်သစ်ဆီသို့ ပြေးလာကြတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် စည်ကားနေပြီးဖြစ်သော ခြံဝင်းထဲတွင် လူများဖြင့် လုံးဝ ပြည့်ကျပ်သွားပြီး လူပင်လယ်ကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားလေသည်။

အံ့သြမှု၊ တွေဝေမှု၊ မလုံခြုံမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ရာနှင့်ချီသည့် မျက်လုံးများက ပွဲကျင်းပရာ နေရာ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ထိုနေရာတွင် အသစ်ရောက်လာသော ပညာတတ်လူငယ် လီဟောင်က ခွေးသေတစ်ကောင်အလား မြေပြင်ပေါ်တွင် အဖိခံထားရပြီး သူ၏ မျက်နှာက စက္ကူတစ်ရွက်လို ဖြူလျော်နေ၏။

ချန်ရှင်းသည် လူအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေပြီး လူအားလုံး စုံလင်စွာ ရောက်ရှိလာမှသာ သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သူက မြေပြင်ပေါ်ရှိ လီဟောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ဓားတစ်လက်အလား စူးရှသော သူ၏ အကြည့်များက ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားကာ အတိုင်းအဆမရှိသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရွာသူရွာသားတွေ၊ ဦးလေးတွေနဲ့ အစ်ကိုတို့ရေ... ဒီနေ့က ကျွန်တော် ချန်ရှင်းရဲ့ အိမ်တက်ပွဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါ... ကျွန်တော့် အိမ်သစ်လေးကို စည်ကားသွားအောင် ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို စားသောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတာပါ... ဒါပေမဲ့ ခုနလေးတင်ပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ရဲဘော်လီဟောင်က ကျွန်တော် ချန်ရှင်း အိမ်သစ်ဆောက်ပြီး ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းနေတာကို မနာလိုဖြစ်ပြီး ဒီည ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စားသောက်ပွဲမှာ အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြံစည်နေပါတယ်..."

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို တူကြီးဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"သူက ကျွန်တော်တို့ တစ်ရွာလုံးကို အဆိပ်ခတ်သတ်ချင်နေတာ..."

သူ စကားပြောပြီးနောက် နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

လေတိုက်၍ မီးတုတ်များ လှုပ်ခတ်နေသော်လည်း လူတိုင်းက နေရာတွင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

တစ်စက္ကန့် အကြာတွင်တော့ လူအုပ်ကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"ဘာ..."

"အဆိပ်ခတ်တာ..."

"ဘုရားရေ... ဒီလူ့တိရစ္ဆာန်က ငါတို့ တစ်ရွာလုံးကို အဆိပ်ခတ်မလို့လား..."

အံ့သြမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ထိတ်လန့်မှု... ခံစားချက် မျိုးစုံက တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရောနှောသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ အတိုင်းအဆမရှိသော ဒေါသများအဖြစ် စုစည်းသွားတော့သည်။

"ဒီခွေးသူတောင်းစား..."

"သူ ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ... ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရက်ရတာလဲ..."

"သူ့ကို သတ်လိုက်... အဲ့ဒီအသည်းနှလုံးမရှိတဲ့၊ ပုပ်ပွနေတဲ့ လူ့တိရစ္ဆာန်ကို သတ်ပစ်..."

သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ရာနှင့်ချီသော မျက်လုံးများက ထက်မြက်သော ဓားသန်လျက်များအလား လီဟောင်အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော ဒေါသများက သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုကာ သူ၏ အရိုးများကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်ချင်နေပုံ ပေါ်သည်။

ဒေါသကြီးသော အမျိုးသားအချို့က လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြပြီး အခြားသူများက တားဆီးမထားလျှင် သူတို့က ပြေးဝင်သွားကာ လီဟောင်ကို သေသည်အထိ ရိုက်နှက်မိကြပေလိမ့်မည်။

လီဟောင်မှာ အတိုင်းအဆမရှိသော ဒေါသများနှင့် သူ့ကို ဝါးမျိုလုမတတ် ကြည့်နေကြသော ရာနှင့်ချီသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်လုံးများကြောင့် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး သူက ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းကာ အစွမ်းကုန် အပြစ်ကင်းကြောင်း ငြင်းဆိုနေတော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက အဆိပ်မဟုတ်ဘူး... အားလုံးကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အဲ့တာ ဝမ်းနုတ်ဆေးပါ... ကရိုတွန်အမှုန့်တွေပါ... ငါက... ငါက အားလုံးကို နောက်ပြောင်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ၊ အားလုံးကို ဝမ်းလျှောအောင် လုပ်ချင်ရုံတင်ပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောနေရာ သူ့ကိုယ်သူ အလွန်တရာ မတရားခံရသူ တစ်ဦးအလား ပုံဖော်နေသည်။

"ငါက ပြည်နယ်မြို့တော်ကနေ ဘွဲ့ရလာတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားပါ၊ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိတဲ့လူပါ... အဆိပ်ခတ် လူသတ်တယ်ဆိုတဲ့ ပြစ်မှုမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျူးလွန်နိုင်မှာလဲ... အဲ့ဒါ ချန်ရှင်းလုပ်တာ... သူက ငါ့ရဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းကို မနာလိုဖြစ်နေတာ... ငါက သူ့ထက် ပညာတတ်တာကို မနာလိုဖြစ်ပြီး တမင်တကာ ချောက်ချနေတာ... သူ့ကို မယုံကြနဲ့..."

မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ပြောဆိုနေသော သူ၏ စကားများက အနည်းငယ်တော့ ယုံလောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်က တစ်ရွာလုံး၏ စားသောက်ပွဲကို အဆိပ်ခတ်လောက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တုံးအနိုင်မည်နည်း။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရိုးအသော ရွာသားအချို့က တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားကြပြီး မသိမသာပင် ချန်ရှင်းကို မေးခွန်းထုတ်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လေထု၏ သိမ်မွေ့သော အပြောင်းအလဲကို မြင်သောအခါ လီဟောင်၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပို၍ပင် အားတက်သရော ငိုကြွေးလေတော့သည်။

သို့သော် ချန်ရှင်းကမူ အလွန်တရာ အေးစက်သော အပြုံးကိုသာ အမြဲတစေ ဆင်မြန်းထားသည်။

သူက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ လူအများ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြေပြင်ပေါ်မှ ကျနေသော ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်လေးကို ကုန်းကောက်လိုက်ပြီး လီဟောင်ထံသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြောက်လွန်ကာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသော လီဟောင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပညာတတ်လူငယ်လီ..."

ချန်ရှင်း၏ အသံက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေပြီး ခံစားချက် အရိပ်အယောင် တစ်စက်မျှ မပါဝင်သော်လည်း လီဟောင်ကို ရေခဲဂူထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေသည်။

သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လီဟောင်၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ ပါးစပ်ကို အတင်း ဖြဲလိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ကို ကိုင်လျက် လက်ထဲတွင် ညင်သာစွာ ချိန်ဆလိုက်သည်။

"ဝမ်းနုတ်ဆေးဆိုမှတော့၊ နောက်ပြောင်တာ ဆိုမှတော့..."

"မင်းကိုယ်တိုင် နည်းနည်းလောက် စမ်းကြည့်လိုက်ပါလား..."

"ငါတို့ တစ်ရွာလုံးရဲ့ အိမ်တက်ပွဲ စားသောက်ပွဲအတွက် အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ပေါင်းထည့်လိုက်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရတာပေါ့..."

ချန်ရှင်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီဟောင်၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ထံတွင် မကြုံဖူးသော ခွန်အားများကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ သူ၏ ပါးစပ်က အသည်းအသန် ပိတ်ရန် ကြိုးစားနေသဖြင့် သူ၏ မေးရိုးများပင် တကျွတ်ကျွတ် မြည်လာတော့သည်။

အသုံးမဝင်ပေ။

ချန်ရှင်း၏ လက်က သံညှပ်ကြီး တစ်ခုအလား လုံးဝ မရွေ့လျားဘဲ တည်ငြိမ်နေ၏။

"ဝူး... ဝါး... လွှတ်... လွှတ်ပေး..."

လီဟောင်က အသည်းအသန် ခေါင်းခါယမ်းကာ လည်ချောင်းထဲမှ အသံတိတ် ရုန်းကန်သံများကို ညှစ်ထုတ်နေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြူးထွက်နေပြီး သွေးများဖြင့် နီရဲနေလေသည်။

သူသည် စဉ်းတီတုံးပေါ်တွင် သံဖြင့်ရိုက်ခံထားရသော ငါးတစ်ကောင်အလား အချည်းနှီး လူးလွန့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှမလုပ်နိုင်ရှာပေ။

ဤမြင်ကွင်းက မည်သည့် စကားလုံးများထက်မဆို ပို၍ ယုံကြည်လောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

အကယ်၍ ထိုအမှုန့်ထုပ်က ဝမ်းလျှောစေရုံသက်သက်ဖြစ်သည့် ကရိုတွန်အမှုန့်ဆိုလျှင် သူ ဘာကြောင့် ဤမျှ ကြောက်ရွံ့နေရမည်နည်း။

သူ ဖုံးကွယ်စရာ ဘာမျှမရှိလျှင် ဘာကြောင့် ဤမျှ ရုန်းကန်ငြင်းဆန်နေရမည်နည်း။