အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀) သူ့ဘာသာ ကိုယ်တိုင် စမ်းသောက်ခိုင်းလိုက်ပါ

လီဟောင်၏ သရဲတစ္ဆေလို ဖြူဖျော့နေသော ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာသူရွာသားများက ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။

သူတို့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသေးသော သံသယစိတ်များက ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော ဒေါသမီးတောက်ကြီးက မီးတောင်ပေါက်ကွဲသည့်အလား အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့၏။

"မင်းလို လူ့တိရစ္ဆာန်... အဲ့ဒါ တကယ် အဆိပ်တွေပဲ..."

"ဒီကောင် ငါတို့ကို တကယ် အဆိပ်ခတ်သတ်ချင်နေတာပဲ..."

"ဘုရားရေ... သီသီလေးလွတ်သွားလို့... နောက်နည်းနည်းလေးဆိုရင် သွားပြီ..."

အကြောက်တရားနှင့် ဒေါသတရားတို့ ရောယှက်သွားပြီး ရိုးသားအေးချမ်းသော ရာနှင့်ချီသည့် မျက်နှာများသည် ခရမ်းရောင်သန်းသော အနီရင့်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဒေါသမီးတောက်များက လီဟောင်ကို လောင်ကျွမ်းပစ်တော့မည့်အလားပင်။

အခြေအနေကို အကဲခတ်နေသော ချန်ရှင်းသည် အချိန်တန်ပြီဟု ယူဆကာ သူ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

လီဟောင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားပြီး အဆက်မပြတ် ဆိုးရွားစွာ ချောင်းဆိုးနေရင်း လေကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်နေရ၏။

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသော သက်သာရာရမှုမျိုး မခံစားရခင်မှာပင် ရာနှင့်ချီသော ခြိမ်းခြောက်နေသည့် အကြည့်များကြောင့် သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြန်သည်။

သူ လုံးဝ ပြိုလဲသွားကာ မျက်ရည်များ ဒလဟော စီးကျလာရင်း အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"အဲ့ဒါ အဆိပ်တွေပါ... အဆိပ်ပြင်းတွေပါ... ကျွန်တော် ဝန်ခံပါပြီ..."

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ ဝန်ခံလိုက်လေပြီ။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာကာ ချန်ရှင်းအား မကျေမချမ်း လက်ညှိုးထိုးပြီး ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက်လို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို အဲ့ဒါ တိုက်လို့မရဘူး... မင်းသာ ငါ့ကို အဲ့ဒီအဆိပ်တိုက်ရဲရင် ကြိုတင်ကြံစည်တဲ့ လူသတ်မှုပဲ... မင်းလည်း ဥပဒေကို ချိုးဖောက်တာပဲ... မင်း ငါ့ကို ထိလို့မရဘူး... မင်း..."

သူ စကားပြောလို့ပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် နားကွဲမတတ် ဆူညံလှသော ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲသံများအောက်တွင် သူ၏အသံက လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားတော့၏။

"ထွီ... မင်းလို အသိတရားမရှိတဲ့ ကောင်ကများ သူများတွေကို ဥပဒေချိုးဖောက်တယ်လို့ စွပ်စွဲရဲသေးတယ်ပေါ့..."

"လူသတ်မှုဟုတ်လား... ဒီနေ့ မင်းကို ငါ ကိုယ်တိုင်သတ်ပစ်မယ်..."

ရွာသူရွာသားများမှာ ဒေါသအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေကြပြီး သူတို့၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများက ညကောင်းကင်ယံကိုပင် ပင့်မြှောက်သွားမတတ်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် ဆံပင်ဖြူနေသော အဘွားအိုတစ်ဦး လူအုပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။ သူမ၏ လက်ညှိုးက မြေပြင်ပေါ်ရှိ လီဟောင်ကို ညွှန်ပြနေရင်း တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ စူးရှသောအသံတွင် အဆိပ်ပြင်းသော ကျိန်ဆဲစကားများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"လီဟောင်... နင်လို အသိတရားမဲ့တဲ့ လူ့တိရစ္ဆာန်... ငါ့မြေးလေးက အသက်ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ... ဒီည သူလည်း ပါတယ်လေ... နင်ကျွေးတဲ့ အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ အစားအစာတွေကို စားမိလို့ သူ့မှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဒီအဘွားကြီးက နင့်ကို အသေအလဲ ပြန်ချမယ်... နင့်ကို သေတဲ့အထိ ကိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

အဘွားအို၏ ငိုယိုကျိန်ဆဲသံများက ထိုနေရာရှိ မိဘတိုင်းနှင့် ကလေးတိုင်း၏ နှလုံးသားကို စူးနစ်သွားစေသည်။

မှန်ပေသည်။

ယနေ့တွင် လူကြီးများသာမက အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးငယ်များစွာလည်း ရောက်ရှိနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ ဤအဆိပ်ခတ်ထားသော အစားအစာများကို စားမိတော့မည့် အခြေအနေကို တွေးမိလိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ အသိဉာဏ်ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းများ လုံးဝ ပြိုလဲသွားတော့သည်။

"သူ့ကို သတ်..."

"ဒီခွေးသူတောင်းစားကို သတ်ပစ်ကြ..."

"သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလို့ မဖြစ်ဘူး..."

လူအုပ်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားရုန်းကြွလာသည်။ ဒေါသကြီးသော အမျိုးသားများစွာသည် သူတို့၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်နေကြ၏။

"ရပ်လိုက်ကြစမ်း..."

ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ရွာလူကြီး ချန်ကွမ်လင်သည် လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ဝင်လာလေသည်။

သူ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ လေးလံကျဆင်းနေ၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကာ ဆီးဝမ်းမထိန်းနိုင်ဖြစ်နေသော ပညာတတ်လူငယ်ကိုကြည့်ရင်း သူ၏ ခြေဖဝါးမှသည် ငယ်ထိပ်အထိ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်က ရိုးရှင်းသော မနာလိုမှုနှင့် ကလဲ့စားချေမှု သက်သက်မဟုတ်တော့ဘဲ ချင်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ရန် ကြံစည်မှုပင် ဖြစ်သည်။

သူ ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။

"သူ့ကို ကြိုးတုပ်ထားကြ... မိုးလင်းတာနဲ့ ကွန်မြူနစ်ရုံးကို ခေါ်သွားမယ်... ဒီကိစ္စကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူမှရမယ်... လုံးဝ သက်ညှာပေးလို့မရဘူး..."

ကွန်မြူနစ်ရုံးသို့ ပို့မည်တဲ့လား။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဟောင်ခမျာ ရွှံ့တုံးကြီးတစ်တုံးလို ပြိုကျသွားတော့သည်။

တမင်တကာ အဆိပ်ခတ်မှု၊ အများပြည်သူ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်မှု သို့မဟုတ် လူအမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်မှုများဖြင့် စွဲချက်တင်ခံရပါက မြို့သို့ ပြန်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ လက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို ထောင်ထဲတွင်သာ ကုန်ဆုံးရပေလိမ့်မည်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း၊ ကြီးမားလှသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းတို့က သူ့ကို ဝါးမျိုသွားလေသည်။

သို့သော်လည်း အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းက အလွန်အမင်း ရူးသွပ်ခြင်းကို မွေးဖွားပေးတတ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေရတော့မည့်အတူတူ သူက ဘာကို ကြောက်ရဦးမည်နည်း။

"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟားဟား..."

လီဟောင် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ရယ်သံမှာ စူးရှကျယ်လောင်နေ၏။

သူ မြေပြင်ပေါ်မှ ကုန်းရုန်းထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ရှုံ့မဲ့နေကာ သူ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သည့်အလား ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာများကို လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အရူးကောင်တွေ... မင်းတို့အားလုံးက မျက်ကန်း အရူးကောင်တွေပဲ..."

"ငါလေ... လီဟောင်... ပြည်နယ်မြို့တော်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားကွ... မင်းတို့က ငါ့လို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကို လျစ်လျူရှုတယ်... ငါ့ကို မျက်နှာလုပ်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ သုံးစားမရတဲ့ အဲ့ဒီအကောင်ကိုမှ သွားပြီး ဖားယားနေကြတယ်ပေါ့... မင်းတို့ မျက်စိကန်းနေကြတာလား..."

သူ၏ အဆိပ်ပြင်းလှသော အကြည့်များက ချန်ရှင်းအပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော မနာလိုမှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ အပြည့်ရှိနေသည်။ သူက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ချန်ရှင်း... မင်းကို ငါ အရမ်းမုန်းတယ်... မင်း အဆင်ပြေနေတာကို ငါ လုံးဝ ကြည့်မရဘူး..."

"ငါ နောင်တရတယ်... အဲ့ဒီအဆိပ်ထုပ်ကို ခတ်ခွင့်မရလိုက်တာကိုပဲ ငါ နောင်တရတယ်..."

"ငါ တကယ်ကို မြင်ချင်ခဲ့တာ... မင်းရဲ့ အိမ်သစ်တက်ပွဲကနေ တစ်မိသားစုလုံးအတွက် နာရေးပွဲဖြစ်သွားတာကို ငါ တကယ် မြင်ချင်ခဲ့တာ... အဲ့ဒါဆို ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလိုက်မလဲ... ဟားဟားဟား..."

သူ၏ အလွန် ယုတ်မာရက်စက်သော စကားများက ရွာသူရွာသားများ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသည့် ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကို လုံးဝ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေသည်။

"မအေပေး... ဒီခွေးသူတောင်းစားကို ငါ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

လူအုပ်ထဲမှ တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ပထမဆုံး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ခြေတစ်ချက်တည်း…

လီဟောင်၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ချလိုက်လေသည်။

"ဘုန်း..."

လီဟောင်၏ ရူးသွပ်နေသော ရယ်မောသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် စုတ်ပြဲနေသော ဂုံနီအိတ်တစ်လုံးလို လွင့်စင်ထွက်သွားကာ သူ၏ ကျိန်ဆဲသံများက ဝက်တစ်ကောင် အသတ်ခံရချိန်တွင် အော်သည့်အလား စူးရှသော အော်ဟစ်သံအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤသည်က ရေကာတာ တံခါးများကို ဖွင့်ချလိုက်သည့်အလားပင်။

"သူ့ကို သတ်..."

"ဒီကောင်စုတ်ကို သတ်ပစ်ကြ..."

လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားပြီး ဒေါသထွက်နေသော ရွာသူရွာသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုလို ပြေးဝင်လာကြကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လီဟောင်ကို ဝိုင်းဝန်း ထိုးကြိတ် ကန်ကျောက်ကြတော့သည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

ထိုးကြိတ်သံ တုံးတုံးများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး အရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားသည့် တဒေါက်ဒေါက် အသံများနှင့် ရောနှောနေ၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အသေအလဲ လူးလှိမ့်နေရသော လီဟောင်၏ အော်ဟစ်သံများက တဖြည်းဖြည်း တိုးညင်းလာသည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် အသံမထွက်နိုင်တော့ဘဲ ဘောလုံးတစ်လုံးလို ကွေးကွေးလေးဖြစ်သွားကာ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ မည်သို့ဖြစ်သွားသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။

ချန်ရှင်းက လူအုပ်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကာ ထိုမြင်ကွင်းကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသည်။

လီဟောင်တစ်ယောက် အသက်ရှူရုံလေးသာ တတ်နိုင်တော့သည်ကိုမြင်ပြီး ဆက်ရိုက်နေပါက တကယ် လူသေသွားနိုင်သည်ကို သိသောအခါမှသာ သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"တော်လောက်ပြီ..."

စကားလုံး အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ပေါ့ပါးကာ ငြင်းဆန်မရသော အာဏာပါသည့် လေသံတစ်မျိုး ပါဝင်နေလေသည်။

မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ဝိုင်းဝန်း ထိုးကြိတ်နေကြသော ရွာသူရွာသားများမှာ ရပ်တန့်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုသူကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း အမောတကော အသက်ရှူနေကြသည်။

ချန်ရှင်းက ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး လူရုပ်မပေါက်တော့သော လီဟောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"သူ့ကို ဒီတိုင်း သတ်ပစ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ အလုပ်ကြမ်းစခန်းကို ပို့လိုက်တာဖြစ်ဖြစ်က သူ့အတွက် အရမ်းသက်ညှာလွန်းရာ ကျနေတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထိုနေရာရှိ လူရာပေါင်းများစွာမှာ မှင်သက်သွားကြပြီး သံသယများ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

ဥပဒေအရ အရေးယူရန် ကွန်မြူနစ်ရုံးသို့ အဘယ်ကြောင့် မပို့ရမည်နည်း။ သူ့ကို ဤအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တော့မည်လား။

ဤလူ့တိရစ္ဆာန်က တစ်ရွာလုံးကို အဆိပ်ခတ်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

ချန်ရှင်း၏ အကြည့်များက လူအုပ်ကြီးကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်ကာ အလျင်စလို ဖြစ်မနေပေ။

"သူ့ကို ကွန်မြူနစ်ရုံးဆီ တိုက်ရိုက်ပို့ပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် ပိတ်လှောင်ထားမယ်... ပြီးမှ အလုပ်ကြမ်းစခန်းကို ပို့မယ်ဆိုတာက သူ့အတွက် အရမ်းသက်ညှာလွန်းရာ ကျနေတယ်..."

သူ လီဟောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို ခြေဖျားဖြင့် တွန်းလိုက်သည်။

"ရဲဘော်လီဟောင်လို အသိပညာမြင့်မားတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ အမှားလုပ်မိတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဖြေရှင်းလို့ မရဘူးလေ..."

"သူ့ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံတွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို ဝိညာဉ်ကြမ်းပြင် အောက်ခြေထိ သိမြင်လာအောင် ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးရမယ်..."

သူ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ပြီး ရွာအဝင်ဝဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ထင်တာတော့ သူ့ကို ကွန်မြူနစ်ရုံးဆီပို့ဖို့ မလောသင့်သေးဘူး... အခြေခံအကျဆုံး အလုပ်ကြမ်းကနေပဲ စလိုက်ကြတာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ ရွာထိပ်က အများသုံး အိမ်သာတွေဆို ပြည့်လျှံတော့မယ်... အနံ့အသက်ကလည်း ဆိုးဝါးလွန်းတယ်... အဲ့ဒီတော့ ပညာတတ်လူငယ်ကြီး လီရေ... အဲ့ဒီအိမ်သာတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးဖို့ ခင်ဗျားကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်..."

"သူ့ဆီက အသုံးချလို့ရတာတွေ အကုန်သုံးပြီးမှပဲ ကွန်မြူနစ်ရုံးဆီ ပို့ကြတာပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးက ကြောက်ခမန်းလိလိ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အိမ်သာဆေးရမယ်တဲ့လား။

အဘယ်ကြောင့် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ အထက်တန်းစား တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့သူကို တစ်ရွာလုံးမှာ အနံ့အဆိုးဆုံး အိမ်သာတွေကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းရတာလဲ။