အခန်း ၁၉၁

အခန်း (၁၉၁) ကလေးသုံးယောက် အချင်းချင်း စတင်နှိပ်စက်ကြခြင်း

"ငါလား..."

ယွင်ဟွားက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်စဉ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

ဝူဟိုင်ဖုန်းသည် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လက်ပိုက်ကာ ထိုင်နေပြီး တရားသူကြီး၏စုတ်တံကမူ ခေါင်းကို မော့ထားလေသည်။ ထိုမျက်နှာငယ်လေး နှစ်ခုပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ တစ်ထပ်တည်း အေးစက်နေကြ၏။

"ငါ့နာမည်က ယွင်ဟွား..."

ဝူဟိုင်ဖုန်းက အလိုအလျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

"တုံလင်နိုင်ငံရဲ့ ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးပဲ ငါ့အဖေက တုံလင်ရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ် ယွင်ရှောင်ထျန်းပဲ..."

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ဖြည်းညင်းပီသစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဝူဟိုင်ဖုန်းသည် ခဏတာမျှ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေ၏။

"မင်း... မင်းက တုံလင်ကဆိုရင်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

"ငါ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ ဟုတ်လား..."

ယွင်ဟွားက လှောင်ပြောင်လိုသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန်း... ငါ နင့်ကို မပြောပြဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရင်း အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ သူမက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ယင်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုက ဝူဟိုင်ဖုန်းကို ရစ်ပတ်သွားလေသည်။

ဝူဟိုင်ဖုန်းသည် သူအား အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ချည်နှောင်ထားကြောင်းကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားပြီး ရုန်းကန်ရန် စတင်ကြိုးစားလေ၏။

သူ ပို၍ ကြိုးစားရုန်းကန်လေလေ အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များက သူ့ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လေလေဖြစ်ရာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာလေသည်။

"မရုန်းနဲ့... မဟုတ်ရင် မကြာခင် အသက်ရှူမဝဘဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ယွင်ဟွားက သဘောကောင်းစွာဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။

ဝူဟိုင်ဖုန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ဖိနှိပ်ခံထားရသော ခံစားချက်နှင့် သူခံစားနေရသော ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများ ထွက်လာလေ၏။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ထူးဆန်းသော လုပ်ရပ်များက သူ့ကို အကြောက်တရားများ ခံစားလာရစေသည်။

"မင်းက... လူလား နတ်ဆိုးလား... ဘာ... ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..."

ဝူဟိုင်ဖုန်း၏ အသံများ တုန်ယင်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပင့်မလိုက်ပြီး တိုတောင်းပြတ်သားသော စကားနှစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်၏။

"နင့်ကို သတ်မလို့..."

ဝူဟိုင်ဖုန်း၏ အမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ဤအချိန်၌ သူသည် စဉ်းတီတုံးပေါ်မှ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အခြားသူများ၏ သနားကြင်နာမှုအပေါ်တွင်သာ လုံးဝ မှီခိုနေရလေ၏။

"စစ်သူကြီးဖြစ်တဲ့ ငါက မင်းကို စော်ကားမိတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး..."

ဝူဟိုင်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်ရာ ဒေါသကြောင့် သူ၏ လည်ပင်းမှ သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေလေသည်။

"ဘယ်သူက ငါတို့ကို မစော်ကားမိဘူးလို့ ပြောလဲ..."

ယွင်ဟွားသည် ဖိနပ်တစ်ရန်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို အရူးအမူး ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"နင်က ငါ့အဖေရဲ့ ခေါင်းကို အမြဲတမ်း လိုချင်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... မင်းသားစုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်က နင့်လူတွေလုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ တုံလင် စစ်သည်တွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး နိုင်ငံနှစ်ခုကြား စစ်ပွဲဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော်ခဲ့တာကကော နင့်လက်ချက် မဟုတ်ဘူးလား..."

"နင်က ငါ့ကို မစော်ကားခဲ့ဘူးလို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့... အင်း... တောင်းပန်ပါတယ်... နင် ချမှတ်လိုက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းက ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေတယ်..."

သူမသည် စကားပြောနေရင်း သူဝတ်ဆင်ထားသော နဂါးဝတ်စုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ယွင်ဟွားကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေလေသည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ဖိနပ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ရွှေအုတ်ခဲလေး ချက်ချင်း အဆင်သင့် ဖြစ်သွားလေ၏။

"ငါတောင် ဧကရီဖြစ်ဖို့ မစဉ်းစားရသေးဘူး... နင်က တုံလင်ရဲ့ ထီးနန်းကို မျက်စိကျနေပြီလား... နင့်မှာ ကာကွယ်ပေးမယ့် နဂါးစွမ်းအင်တွေ ရှိမရှိဆိုတာတောင် နင့်ကိုယ်နင် မသိဘူးလား..."

ဝူဟိုင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ သိသိသာသာ ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။ ယွင်ဟွား၏ ခြိမ်းခြောက်နေသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားကာ အသက်ရှူရန်ပင် မရဲတော့ပေ။

*ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သူမက ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ…*

"နင့်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ငါ ဘာလို့ သိနေလဲဆိုတာ သိချင်လား..."

ယွင်ဟွားက သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်၏။ ဝူဟိုင်ဖုန်း၏ အမူအရာမှာ အလွန်သိသာလွန်းနေသဖြင့် ထိုအချိန်တွင် သူ ဘာတွေးနေသနည်းဆိုတာကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။

"ဟွန်း... ငါ ပြောခဲ့သလိုပဲ နင့်ကို မပြောပြဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ယွင်ဟွားသည် ရွှေအုတ်ခဲကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ထုချလိုက်လေသည်။

“ငရဲပြည်ကို ရောက်သွားရင်တော့ နင် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားမှာပါ..."

"အား..."

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ကျောက်တုံးအခန်းမှာ အသံလုံလွန်းလှသဖြင့် ဝူဟိုင်ဖုန်း မည်မျှပင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေစေကာမူ အပေါ်ထပ်ရှိ လူများက သူ့ကို မကြားနိုင်ပေ။

“ဂျွတ်… ဂျွတ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ လက်များကို ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။

"အား... မိန်းမယုတ်... ငါ စစ်သူကြီးက မင်းကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ယွင်ဟွားက သူမ၏ နားရွက်ကို ကုတ်လိုက်၏။ ဤကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုး၏ ပုံစံအမျိုးမျိုးကို သူမ ယခင်က ကြားဖူးပြီးသား ဖြစ်သည်။

“နင် ထပ်ပြီး မှားပြန်ပြီ... နိုင်ငံနှစ်ခုကြား စစ်ပွဲတွေ စတင်ခဲ့ပြီး အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေက နင့်ရဲ့ အကျိုးအမြတ်အတွက် သူတို့ရဲ့ အသက်တွေနဲ့ ရင်းပြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ဒီနေ့ နင့်ကို အပြစ်ပေးမယ့်သူက ငါပဲ... နင်က ငရဲပြည်ကို စောစောစီးစီး ရောက်နေသင့်တာ..."

“ဟွားဟွား ပြောတာမှန်တယ်... သူ့လိုလူမျိုးက ငရဲပြည်ကို သွားသင့်တယ်... ငါတို့ သူ့ကို သတ်ပစ်သင့်တယ်... ပေပေ့က မင်းအတွက် ရတနာတချို့ ယူပေးမယ်…”

တရားသူကြီးပေပေ့က ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်လေးများက တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွဲထုတ်ရန် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ နှိုက်လိုက်လေသည်။

ငရဲကတ်ကြေး။

ဆူးပါသော တုတ်တို။

သံလွှကြီး။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဆီပူအိုးကြီးတစ်လုံးကိုပင် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသေးသည်။

ယွင်ဟွား : ...

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားလေသည်။ ထိုစုတ်တံအစုတ်လေးက အရာအားလုံးကို ခိုးယူပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့သည်လား။

ဝူဟိုင်ဖုန်းသည် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အရာများကို ကြောင်တောင်တောင်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ စိတ်များ လွတ်ထွက်သွားလေ၏။ သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

“ငါ့ပန်းကလေးကို နင်က စိုက်ကြည့်ရဲတယ်ပေါ့... နင့်မျက်လုံးကန်းသွားအောင် ငါ ထိုးဖောက်ပစ်မယ်... ခွေးအဘိုးကြီး..”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တရားသူကြီးက သေးငယ်သော သံချောင်းနှစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝူဟိုင်ဖုန်း၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်အောက်တွင်ပင် သူ၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် ကလော်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"အား..."

နှလုံးကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများက လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ စူးဝင်သွားလေ၏။ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ငရဲကတ်ကြေးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး "တောက်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ လျှာကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

အရှုံးမပေးလိုသော ငရဲလကျောက်သည်လည်း ယခုအခါ လုံလောက်သော ယင်စွမ်းအင်များဖြင့် ဆူးပါသော တုတ်တိုကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုချလိုက်ရာ သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် သွေးများ စွန်းပေခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန် အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရ၏။

ဝူဟိုင်ဖုန်းမှာ သေသည်ထက်ပင် ပို၍ သေဆုံးသွားလေပြီ။

ကလေးသုံးယောက်သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်ကြလေသည်။

ချက်ချင်းပင်...

တစ်ယောက်က အိုးကို တည်သည်။ နောက်တစ်ယောက်က မီးမွှေးပြီး တတိယတစ်ယောက်က ဆီလောင်းထည့်လေသည်။

ယွင်ဟွား : …

သူတို့သုံးယောက် ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုသည်ကို သူမ တွေးတောနေဆဲတွင်ပင်…

ရုတ်တရက်…

ယင်စွမ်းအင်တစ်မျှင်က လေထုထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး ယွင်ဟွား၏ အကြည့်များ ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

သူမ လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်နိုင်မီပင် တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သရဲတစ္ဆေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခါစဖြစ်သော ဝူဟိုင်ဖုန်းကို ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။

“စာအုပ်ပိုးကောင်လေး... သွားစို့... သူ့ကို ဆက်ပြီး နှိပ်စက်ကြရအောင်…”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဆူးပါသော တုတ်တိုကို ကောက်ကိုင်ကာ ဆက်လက် ထုရိုက်လေသည်။

ယခင်က ထူးဆန်းသော လူခေါင်းကြောင့် ၎င်းမှာ အလွန် ကြောက်လန့်ခဲ့ရသည်။

၎င်းမှာ အလွန်သေးသိမ်လွန်းပြီး လက်စားချေချင်နေကာ ဟွားဟွား၏ မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးချင်နေလေသည်။

“ဟေး... စုတ်တံလေး... နင့်ရဲ့ စာအုပ်အစ်မအတွက်လည်း နေရာချန်ထားပေးဦး…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး သံလွှကြီးကို သယ်ဆောင်ကာ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

သူမသည် ဟွားဟွား၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆယ်နှစ်တာကာလတစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသော အရာများကို အတားအဆီးမရှိ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ရှောင်ယိုယို... မီးကို ပိုကြီးအောင် လုပ်လိုက်... ငါ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပြီးသွားရင် ငါတို့ အဲဒါကို ဆီပူကြော်ကြမယ်... ဟီးဟီးဟီး..”

ငရဲလကျောက်ပေါ်တွင် မည်သည့် စာသားမျှ ပေါ်မလာသော်လည်း ၎င်း၏ တောက်ပနေသော မျက်နှာပြင်က ထိုအချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ခံစားချက်များကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေလေသည်။

ဆီအိုးအောက်မှ မီးတောက်များမှာ ပို၍ ပို၍ ကြီးမားလာလေသည်။

ငရဲလကျောက်သည် မီးထဲသို့ ထင်းများကို ကြိုးစားပမ်းစား ထည့်ပေးနေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ သိုလှောင်နယ်မြေထဲမှ ခွေးခြေတစ်ခုနှင့် စားပွဲတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သရေစာအချို့ကို ချခင်းလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်နေလေ၏။

"အား..."

မျှော်လင့်မထားဘဲ ဝူဟိုင်ဖုန်းက တစ္ဆေတစ်ကောင်အနေဖြင့် ဤကောင်မစုတ်ကို လက်စားချေနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ထပ်မံ၍ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရပြန်သည်။ သူ့ဝိညာဉ်ဆုတ်ဖြဲခံရခြင်း၏ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမှာ အသားအရေပေါ်သို့ ရိုက်နှက်ခံရခြင်းထက်ပင် ပို၍ နာကျင်လေသည်။

"မင်းတို့... မင်းတို့တွေက ဘာကောင်တွေလဲ..."

ဝူဟိုင်ဖုန်းသည် ဘောလုံးပုံစံ အရာဝတ္ထု နှစ်ခုနှင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွလုပ်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကြည့်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထိုမိန်းမယုတ်က တုံလင်နိုင်ငံ၏ မင်းသမီးဟုဆိုသော်လည်း သူက သူမကို မယုံကြည်ပေ။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ငါက စုတ်ချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသက်နဲ့ သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးတဲ့ တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံပဲ... ပြီးတော့ သူက ကံကြမ္မာကို စီမံအုပ်ချုပ်တဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်လေ... သည်မှာ ထိုင်နေတဲ့သူကတော့ ငါ့ရဲ့ အစ်မဟွားပဲ..."

"သူမက ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသံသရာရဲ့ နတ်ဘုရား... ငါတို့က ငရဲပြည်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲ... သူမက ယမမင်းကို ရိုက်နှက်တယ်... တရားသူကြီးတွေကို ရိုက်နှက်တယ်... ပြီးတော့ မုန့်ပိုကိုလည်း လှည့်စားသေးတယ်... အစ်မဟွားကို ဘယ်သူက မျက်နှာမသာပေးဘဲနေမှာလဲ..."

"သိုသိုသိပ်သိပ်နေပါ... ပေပေ့လေးရဲ့... သိုသိုသိပ်သိပ် နေကြရအောင်..."

ယွင်ဟွားက အတော်လေး ရှက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနေရာသည် ငရဲပြည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် အခြားအရာများအားလုံးမှာ သူတို့ဘာသာ လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။