အခန်း ၁၉၂

အခန်း (၁၉၂) ယွင်ဟွား၏ ကြီးမားလှသော ကုသိုလ်စွမ်းအား

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝူဟိုင်ဖုန်းက အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ တစ္ဆေခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုကိုပင် ခဏတာ မေ့လျော့သွားကာ ယွင်ဟွားကို စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

"နင် ကြောက်လန့်ပြီး သတိလစ်သွားတာလား..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သူ့အား ရွံရှာဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ငါ့အစ်မဟွားက အခုဆိုရင် တုံလင်မှာ ပြန်လည်ဝင်စားပြီး မြို့တော်မှာ အတော်လေး အဆင်ပြေနေတာ... နင်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရဲသေးတယ်... ပြောစမ်း... နင့်ကို မသတ်ရင် ဘယ်သူ့ကို သတ်ရမှာလဲ..."

ဝူဟိုင်ဖုန်း၏ ပါးစပ်မှာ ဟဟကြီးဖြစ်နေပြီး သူ၏ လည်ချောင်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာက ဆို့ပိတ်နေသည့်အလား ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။

"သွားကြစို့... ဆီပူအိုးထဲကို သွားကြမယ်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ ဝူဟိုင်ဖုန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားလေသည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံနှင့် ငရဲလကျောက်တို့သည် ကူညီရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပြီး ထိုသုံးယောက်သားသည် ဝူဟိုင်ဖုန်းအား အစွမ်းကုန် အားယူကာ မ,ချီလိုက်ကြ၏။

ယွင်ဟွားက နေကြာစေ့အခွံများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ဆားနဲ့ ငရုတ်သီးမှုန့် နည်းနည်းပိုထည့်ဖို့ မမေ့နဲ့... ပြီးတော့ ကြွပ်ရွနေအောင် ကြော်လိုက်..."

မိစ္ဆာများ... သူတို့အားလုံးသည် မိစ္ဆာများပင် ဖြစ်ကြ၏။

ဝူဟိုင်ဖုန်းခမျာ အော်ဟစ်ကာ အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေလေသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် ကျောက်စိမ်းအခန်းတွင်းမှ အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆီကြော်သံ တဖျစ်ဖျစ်နှင့်အတူ လေထဲတွင် ဆီပူနံ့များ လွှမ်းခြုံလာ၏။

ယွင်ဟွား ပြောသည့်အတိုင်းပင် တရားသူကြီး၏စုတ်တံတွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အမျိုးအစားပေါင်းစုံ အမှန်တကယ် ပါရှိနေလေသည်။

ယွင်ဟွားက အနံ့ခံလိုက်၏။ ဤကျိန်စာသင့်လောက်သော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နံ့ကြီး။

သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ အနံ့များကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ် ခေါင်းများက စိမ်းလန်းသော အမှုန်အမွှားလေးများအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ယွင်ဟွားအား ကျေးဇူးတင်နေသည့်အလား သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ လွတ်မြောက်မှုအတွက် အောင်ပွဲခံနေသည့်အလား သေဆုံးခါနီးအချိန်တွင် ဆက်တိုက် ခုန်ပေါက်နေကြလေသည်။

အချိန်ခဏကြာပြီးနောက်…

ဝူဟိုင်ဖုန်းမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။

ယွင်ဟွားက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ သူမ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မျက်စိကျနေခဲ့သော ရွှေနဂါးပလ္လင်ကိုပါ သိမ်းဆည်းရန် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

"ပန်းကလေး... နောင်မှာ ခုလို လူယုတ်မာတွေ ထပ်ရှိလာရင် ငါတို့ သူတို့ကို ဆက်ပြီး ဗုံးခွဲပစ်ကြမယ်..."

"ဟုတ်တယ်... အခုကစပြီး ဟွားဟွား လက်ဖျားလေးတစ်ချောင်းမှ လှုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး... ငါတို့သုံးယောက် အကုန် ရှင်းနိုင်တယ်..."

"ငါလည်း ကူညီချင်တယ်..."

ထိုသုံးယောက်သားသားက ယနေ့ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်ထက်ပင် ပိုမို အရောင်လက်နေကြ၏။

"ကောင်းတယ်..."

ယွင်ဟွားက လွယ်ကူစွာပင် သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ဝူဟိုင်ဖုန်း၏ အလောင်းကို ဆွဲယူကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ရှူးရှူး... ဧကရာဇ်ဝူကျီကို လှည့်စားတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ ပုံစံအတိုင်း ပြောင်းလဲလိုက်... သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ထဲကိုဝင်ပြီး ဒီမိစ္ဆာအိုကြီးရဲ့အကြောင်းတွေ အကုန်ဖွင့်ပြောလိုက်... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပ်တွေနဲ့ လက်နက်တွေ သိုလှောင်ထားတဲ့ နေရာတွေအပါအဝင် အကုန်လုံးကို ဖော်ထုတ်လိုက်..."

"ပန်းကလေး... ငါ့ကို စိတ်ချလက်ချ ယုံကြည်လိုက်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ပြောဆိုပြီးနောက် နန်းတော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ် ထွက်သွားပြီးနောက် တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ဟွားဟွား... အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဆွဲလာသော အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ပထမဆုံး သူ့အိမ်ကို သွားပြီး ပစ္စည်းတွေ အကုန်သိမ်းမယ်... ပြီးရင် သူ့ကို မြို့ရိုးပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားမယ်..."

ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးသည် နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဧကရာဇ်ဝူကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်ကို တွေးကြည့်နိုင်လေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ငရဲလကျောက်သည် ယွင်ဟွားကို ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ညလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြလေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်တစ်ခုလုံး၊ နန်းတွင်း၌ဖြစ်စေ မြို့တော်၌ဖြစ်စေ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အများပြည်သူအမြင်မှ အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာကာ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် အစားအသောက်၊ အသောက်အစားနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့သည်။

အမိန့်ရရှိထားသော သူလျှိုများက ရက်ပေါင်းများစွာ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ မင်းသမီးကို မတွေ့ရဘဲ တုံလင်သို့ အနှစ်ငါးဆယ်စာချုပ် သက်တမ်းတိုးရန် သွားရောက်မည့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ သံတမန်များကိုသာ တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဝူမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ သိမ်းဆည်းခံရခြင်းကိုပါ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုနေရာသည် တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းနှင့် သူ၏ အခြွေအရံများသည် နီးကပ်လာသော စစ်ပွဲကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ဆွေးနွေးနေကြဆဲတွင် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသော သတင်းတစ်ပုဒ် ရောက်ရှိလာလေ၏။

"မင်းရဲ့သမီးက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က ဟိုအဘိုးကြီးကို စိတ်ပြောင်းသွားအောင် ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့တာလဲ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အထက်သို့ ကော့တက်သွားသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။ ယနေ့မတိုင်မီအထိ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ လုံးဝ စိတ်အေးသက်သာ ဖြစ်သွားလေပြီ။

ကောင်မလေးသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူမအား မည်သည့်ဆုလာဘ် ပေးရမည်ကို သူ စိတ်ပူနေရလေသည်။ ရွှေဒင်္ဂါးပြားလေးများ ဆုချရုံဖြင့် မလုံလောက်တော့ပေ။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက ကြက်သေသေနေဆဲတွင် မင်းသားစုက သူ့အား တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းကို မေးနေတာလေ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ချက်ချင်းပင် တုန်ယင်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက လူတိုင်း၏ မျက်ခွံများကို တွန့်လှုပ်သွားစေ၏။

"ကျွန်တော်မျိုးသမီးလေးအကြောင်း သိသလောက်ဆိုရင် သူမက လိမ်ညာလှည့်စားပြီး မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်ကို လုံးဝ လှည့်စားခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

အကယ်၍ သူတို့သာ ကောင်မလေး၏ စိတ်ကူးများကို မကြားနိုင်ခဲ့ပါက သူတို့လည်း မြောက်ပိုင်းဧကရာဇ်ကဲ့သို့ပင် ဆိုးရွားစွာ လှည့်စားခံရမည်မှာ သေချာပေသည်။

လူတိုင်း...

ထိုစကားက အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ ချက်ချင်းပင် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သမီးငယ်လေးအတွက် ဘာဆုလာဘ်များ ရှိမလဲ..."

သူ၏ သမီးဖြစ်သူ ဆုလာဘ်ရတိုင်း သူမ၏ အဘိုးကြီးဖခင်အတွက် မုန့်ဖိုးအချို့ ပေးလေ့ရှိရာ သူ၏ လျှို့ဝှက်ရံပုံငွေများ ထပ်မံတိုးပွားလာမည် ဖြစ်လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ကောင်မလေးထက်ပင် ပို၍ အလောတကြီး ဖြစ်နေရသနည်း။

"မင်းတို့အားလုံး နောက်ဆုတ်ပြီး ကိုယ့်အပြုအမူတွေကို ကိုယ်ပြန်သုံးသပ်ကြစမ်း... မင်းတို့ကို မြင်ရတာကိုက ငါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရတယ်... ဉာဏ်သုံးဖို့ဆိုရင်လည်း ကလေးတွေကို အားကိုးရတယ်... တိုက်ခိုက်ဖို့ဆိုရင်လည်း ကလေးတွေကိုပဲ အားကိုးရတယ်... မနက်ဖြန်ကစပြီး ကလေးတွေကို လစာတိုးပေးဖို့ မင်းတို့ရဲ့ လစာတွေကို ထက်ဝက်လျှော့ချမယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့က ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ကြဘူးပဲ..."

ဧကရာဇ်သည် ဤကိစ္စကို စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အဆုံးအဖြတ်ပေးလိုက်လေသည်။

မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။ သူတို့သည် ဤလစာကို အားကိုး၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေကြသူများ မဟုတ်သဖြင့် ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးအတွက် အလှူငွေအနည်းငယ် ပေးလှူလိုက်သည်ဟုသာ မှတ်ယူလိုက်ကြလေသည်။

အမတ်များ ထွက်သွားပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ အထိန်းတော်ချောင်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကုသိုလ်စွမ်းအားများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာအုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် စာရွက်စာတမ်းများကို လှန်လှောကြည့်ကာ ဗလာဖြစ်နေသော ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ထုတ်ယူ၍ မြန်ဆန်စွာ ရေးသားလိုက်ပြီးနောက် တော်ဝင်တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်လိုက်လေသည်။

အထိန်းတော်ချောင်က ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ "ချန်နင်းမင်းသမီး၏ ကြီးထွားမှုမှတ်တမ်း" သည် ပြီးပြည့်စုံသော အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။

ထို့နောက် သူတို့သည် အခြားစာအုပ်တစ်အုပ်သို့ ကူးပြောင်းလိုက်ကြရာ ဤစာအုပ်မှာ "အမတ်ငယ်ယွင်၏ ရာထူးတိုးမှတ်တမ်း" ပင် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့... အနောက်နန်းဆောင်ကို သွားပြီး လုယက်... အဟမ်း... ရွှေသွားလဲကြမယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် နောက်ဆောင်ဘက်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း တော်ဝင်ဥယျာဉ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"အော်... ဟုတ်သားပဲ... တတိယမင်းသားဆီကို အရင်သွားကြမယ်... သူ့ဆီမသွားတာ အတော်တောင် ကြာနေပြီ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ အထိန်းတော်ချောင်အား ပြောလိုက်၏။

"တတိယသားတော်မှာ အမြတ်အစွန်းများတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိတာကို ငါ မှတ်မိတယ်... သူ့မှာ ရွှေတွေ ပြတ်လပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့နေရာကို သွားပြီး နည်းနည်းလောက် သွားလဲမယ်..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုတတိယသားတော်သည် တုံးအပြီး မိုက်မဲသူတစ်ဦးဖြစ်ရာ အများအားဖြင့် ချမ်းသာသော်လည်း ထုံအသူတစ်ဦးဟု လူသိများလေသည်။

*ငါတို့ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့... ဖခင်တစ်ယောက်က သားဖြစ်သူဆီကနေ စရိတ်တောင်းတာ သဘာဝကျပါတယ်... အဲ့ကောင်စုတ်လေး မပေးဘဲ နေရဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး…*

အထိန်းတော်ချောင်မှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

မိန်းမစိုးတစ်ဦးက သူ့အား တစ်စုံတစ်ရာ လာရောက်သတင်းပို့ခဲ့သည်ကို မှတ်မိသော်လည်း ထိုအချိန်က ဧကရာဇ်မှာ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကိစ္စဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် သူက လောလောဆယ် သတင်းမပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"အရှင်မင်းကြီး..."

အထိန်းတော်ချောင်က အလန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

"တတိယမင်းသားက နန်းတော်ထဲမှာ မရှိတော့ပါဘူး... အဲ့အစား သူက ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးဆီမှာ ခိုလှုံဖို့ ရွှေသေတ္တာကြီးတွေ အများကြီးယူပြီး ယွင်အိမ်တော်ကို ပြောင်းသွားပါပြီ..."

"ဘာ..."

"ဘာ..."

အာမေဍိတ်သံနှစ်ခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိအောင် ဖြစ်သွားလေ၏။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးက ရာသီဥတု သာယာနေသည်ကို မြင်သဖြင့် အစာကြေစေရန် အပြင်သို့ လမ်းထွက်လျှောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် တော်ဝင်ဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဤမျှ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တည်ငြိမ်မှုဟူသမျှကို မေ့လျော့ကာ သူမသည် အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့၏။

"အထိန်းတော်ချောင်... အဲ့ခေါင်းမာတဲ့ တတိယသားတော်က ဘာမိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့ပြန်တာလဲ..."

"မယ်တော်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

အထိန်းတော်ချောင်က အရိုအသေပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မယ်တော်ကြီးက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ထုံးစံတွေကို ရပ်လိုက်တော့... ငါက အခု အသက်တစ်ရာအပြည့် နေရတော့မယ်... ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး... ပြောစမ်း... အဲ့ကောင်လေးက ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ အိမ်တော်ကို တကယ် ပြောင်းသွားတာလား..."

"မှန်လှပါ မယ်တော်ကြီး... တတိယမင်းသားက သူရဲ့ နေထိုင်စရိတ်နဲ့ စားစရိတ်တွေကိုပါ ပေးချေသွားခဲ့ပါတယ်..."

"ဟေ..."

"အဲ့ကျိန်စာသင့်မယ့် ကောင်စုတ်လေးက အဲ့လိုလှည့်ကွက်ကို တကယ်ပဲ သုံးရဲတယ်ပေါ့လေ.."

မယ်တော်ကြီးသည် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ကာ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"အထိန်းတော်ကူ... သိုလှောင်ရုံတွေကို စာရင်းကောက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို ပြင်ဆင်လိုက်... ငါတို့လည်း ငါ့သူငယ်ချင်းဆီ သွားပြီး ခိုလှုံကြမယ်..."

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းက စွန့်စားခန်းများ သွားရာတွင် သူမကိုပါ ခေါ်သွားမည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို မယ်တော်ကြီး မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။