အခန်း ၁၉၃

အခန်း (၁၉၃) တတိယမင်းသား ဖန်တီးသော ပြဿနာ

"မယ်တော်..."

"လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက လှည့်ကာ မယ်တော်ကြီး ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ ပြေးလိုက်သွားလေ၏။ နိုင်ငံ့မယ်တော်ကြီး တစ်ပါးအနေဖြင့် ဝန်ကြီးတစ်ဦး၏ အိမ်တော်တွင် မည်သို့များ သွားရောက်နေထိုင်နိုင်မည်နည်း။ အထူးသဖြင့် "ခိုလှုံရန်" ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးများနှင့် တွေ့ဆုံပွဲလေးတစ်ခုဟု ဆိုသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောလာဟလများ ဖြန့်လိုက်ပါက သူကဲ့သို့သော ဧကရာဇ်တစ်ပါးသည် မယ်တော်ကြီးကိုပင် သည်းမခံနိုင်ဘဲ နန်းတော်မှ နှင်ထုတ်လိုက်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် သူ၏ တတိယမြောက်သားတော်၏ ခြေထောက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရိုက်ချိုးပစ်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အနားယူကာ ကျန်းမာရေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယွင်အိမ်တော်သို့ ဘာကြောင့် သွားရသနည်း။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ အရှေ့နန်းဆောင်တွင်မူ။

"ကြင်ယာတော်… ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီကို ဘယ်တွေ သွားမလို့လဲ..."

အိမ်ရှေ့စံသည် အရှေ့နန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် သူ၏ ကြင်ယာတော်သည် အထုတ်အပိုးများ ပြင်ဆင်နေပြီး အစေခံများကို သူ၏ သိုလှောင်ရုံငယ်လေးအား ဖွင့်ခိုင်းကာ အကြီးအကျယ် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်က သူမ၏ ဗိုက်ကလေးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

နန်းတွင်းသမားတော်များ စစ်ဆေးသိရှိရန် အချိန်တိုလွန်းသေးသော်လည်း ကလေးငယ်နှစ်ဦး ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရပြီဖြစ်သော ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးကိုမူ သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်လေသည်။

"ကလေးရဲ့ခေါင်းကိုင်မိခင်ကို သွားရှာမလို့ပါ..."

အိမ်ရှေ့စံ၏ မျက်ခွံများက လှုပ်ခတ်သွား၏။

"တတိယမောင်တော်က စားစရိတ်ပေးပြီး ယွင်အိမ်တော်ကို ပြောင်းသွားတယ်လို့ ကြားရတယ်... ကျွန်မလည်း သွားချင်တယ်... မင်းသမီးက ကျွန်မကို ကျွေးမွေးနိုင်တယ်လို့ ပြောပေမယ့် အဲ့စားစရိတ်ကို ကိုယ်တိုင်မပေးဘဲ နေရလောက်အောင် အရှက်မမဲ့နိုင်ပါဘူး..."

အိမ်ရှေ့စံ…

ထိုလူယုတ်မာ တတိယညီတော်က ဤမိုက်မဲသောကိစ္စကို ထပ်လုပ်ပြန်ပြီဖြစ်၏။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ အတွေးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကျိုးပဲ့သွားအောင် ရိုက်ပစ်ချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေလေ၏။

အတင်းအဖျင်းပြောသူများက သူ့ကို အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်အား နှင်ထုတ်လိုက်သူအဖြစ် အထင်လွဲသွားမည်ဆိုပါက နောက်တစ်နေ့တွင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေ၌ နိုးထလာရမည့်အဖြစ်ကို သူ တွေးပင် မတွေးရဲပေ။

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်သည် သားတော်တစ်ပါး ရရှိခြင်းအတွက် ကျေနပ်နေလေသည်။ အကယ်၍ ကလေး၏ ဖခင်မှာ အိမ်ရှေ့စံသာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူမသည် ဖခင်ကို စွန့်ပစ်ကာ ကလေးကိုသာ သိမ်းထားလိုမည်မှာ သေချာလှ၏။

"ယွင်အိမ်တော်က အရှေ့နန်းဆောင်ထက် သေချာပေါက် ပိုပြီး စည်ကားတယ်... အဲ့အချက်က ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ဝန်အတွက် အကျိုးရှိတယ်... စကားပုံမှာ 'အပေါင်းအသင်းကိုကြည့်ပြီး လူကို အကဲဖြတ်ရသည်' လို့ ဆိုထားသည့်အတိုင်း ကျွန်မက မင်းသမီးနဲ့ အချိန်ပိုဖြုန်းမယ်ဆိုရင် ကလေးက သူမနဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်ပြီး စရိုက်လက္ခဏာလည်း တူလာလိမ့်မယ်… အဲ့လိုဆိုရင် ကလေးက နောင်ကျရင် အနိုင်ကျင့်မခံရတော့ဘူးပေါ့..."

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်က မိခင်မေတ္တာများ ဖြာထွက်နေလေသည်။

"ကြင်ယာတော်..."

အိမ်ရှေ့စံက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာနည်း။ ကလေးများသည် ကျွမ်းကျင်သော အတင်းအဖျင်းဝါသနာရှင်များကဲ့သို့ ဖြစ်သင့်သည်တဲ့လား။

မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အိမ်ရှေ့စံနန်းဆောင်က ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

အိမ်ရှေ့စံသည် သူ၏ ကြင်ယာတော်ကို ရုတ်တရက် တားဆီးလိုက်၏။

"အဲ့အတင်းအဖျင်းပြောတတ်တဲ့ နတ်ဆိုးလေးက ယွင်အိမ်တော်မှာ မရှိဘူး... မင်းသွားလည်း အလကားပဲ..."

ထိုမိန်းကလေးသည် သူ၏ ကြင်ယာတော်ကို ဗြောင်ကျကျ သွေးဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ခဏတာ နေထိုင်ခြင်းမှ ကြာရှည်နေထိုင်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူ့ကို တကယ်ပင် စွန့်ပစ်ကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးတည်း ကလေးကို အတူတကွ ပြုစုပျိုးထောင်သွားနိုင်လေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသဖြင့် အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်ကို ပွေ့ချီကာ ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

သူ၏ ဇနီးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် သူသည် မည်သည့် ကြမ်းတမ်းသော လုပ်ရပ်ကိုမျှ မလုပ်ရဲဘဲ ဤအတွေးကို စွန့်လွှတ်ရန်သာ ကြိုးစားဖျောင်းဖျရလေတော့သည်။

မင်းသားစုသည် တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုကို လမ်းတစ်ဝက်တွင် ကြားဖြတ်ဟန့်တားလိုက်၏။

သို့သော် တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားလေပြီ။

ချွေးမဖြစ်သူသည် ငွေကုန်ကြေးကျများသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်သည့် သူမ၏ သားတော်ကို အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

တတိယမင်းသား ဖန်တီးခဲ့သော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများကို လူတိုင်းက တစ်ရက်အတွင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များကိုမူ အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်အချို့က မျက်စိကျနေကြလေသည်။

"ဟတ်ချိုး..."

"ဟတ်ချိုး..."

တတိယမင်းသားသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နှာချေလိုက်ပြီး အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ သူ၏ ဝှီးချဲကို အသည်းအသန် လှည့်ကာ ထွက်ပြေးနေလေသည်။

"ကွတ် ကွတ်..."

ပန်းနီလေးသည် တတိယမင်းသားကို စိုက်ကြည့်ကာ တောင်ပံများကို ခတ်၍ သူ့အား စတင် ထိုးဆိတ်တော့သည်။

"အား... တစ်ယောက်ယောက် မြန်မြန်လာပြီး ဒီကြက်ကို ငါ့ဆီကနေ ဖယ်ရှားပေးကြစမ်း..."

တတိယမင်းသားမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေပြီး ပန်းနီလေးက အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်နေကာ သူမ၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

တတိယမင်းသား၏ သက်တော်စောင့်များမှာ ပန်းနီလေး၏ အဆိတ်ခံရမှုကြောင့် အဖုအပိမ့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ကာ ယွင်မိသားစု၏ အစောင့်များမှာလည်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ မတိုးရဲကြပေ။ အကြောင်းမှာ စတုတ္ထသခင်မလေး၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်လှသောကြောင့်ဖြစ်၏။

ယွင်ဝေသည် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ပန်းထိုးနေစဉ် ခြံဝင်းထဲမှ ဆူညံသံများကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ သူမ၏ အပ်ချုပ်ရာတွင် အမှားအယွင်း အတော်များများ ဖြစ်သွားရလေသည်။

မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် တတိယမင်းသားသည် ခြံဝင်းအလယ်သို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ယွင်ဝေထံသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

"သခင်မလေးယွင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကယ်ပါဦး... ဒီကြက်က ရူးနေပြီ..."

ယွင်ဝေ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ချိတ်သွား၏။ ထိုလူမိုက် ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ ညီမလေးရဲ့ ကြက်တွေက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းပြီး သာမန်အချိန်ဆို အရမ်း လိမ္မာတယ်... တတိယမင်းသား... ရှင် သူတို့ကို ရန်စလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်..."

ယွင်ဝေသည် လက်ပိုက်ကာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ကြမ်းကြုတ်နေသော ပန်းနီလေးကိုကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်လေသည်။

တတိယမင်းသားမှာ မှင်တက်သွားပြီး သူ၏ သက်တော်စောင့်များကလည်း ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

"ဟမ်... ငါ့ရဲ့အစ်မကြီးရဲ့ ကြက်တွေလား... သူတို့က လူစကားကို နားလည်တယ်ပေါ့..."

တတိယမင်းသားသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပန်းနီလေးက ထပ်မံ မှီလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် သူ၏ ဝှီးချဲကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းကာ ယွင်ဝေ၏ နောက်တွင် အမြန်ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး ကြက်ဖကို ကြည့်ရန် ခေါင်းပြူထွက်လာလေသည်။

ပန်းနီလေးသည် သခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသော ခြိမ်းခြောက်နေသည့် ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ခြေသည်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်များကို ခါရမ်းကာ တတိယမင်းသားကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"သူက... မင်းကို ကြောက်နေတာလား..."

တတိယမင်းသားက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

သူ၏ ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင်မှာ သူ၏ အစ်မကြီးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ပင်ဖြစ်လေသည်။

သူ ယုံကြည်သွားလေပြီ။

ဤအရာသည် သူ၏ အစ်မကြီး မွေးမြူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အုတ်ခဲနဲ့ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ပြဿနာဆိုတာ မရှိပါဘူး..."

ယွင်ဝေက သူမညီမလေး၏ လှည့်ကွက်မှာ တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်ကြောင်း ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

"စကားမစပ်... ရှင်က သူ့ကို အတိအကျ ဘယ်လိုများ ရန်စလိုက်တာလဲ..."

တတိယမင်းသားသည် ပြောင်လက်ကာ ဆူဖြိုးနေသော ကြက်ဖကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တွတ်တွတ်မြည်ကာ မသိစိတ်မှ တံထွေးမျိုချလိုက်လေသည်။

ပန်းနီလေး၏ အမွေးများမှာ ချက်ချင်းပင် ထောင်ထသွားတော့သည်။

၎င်းသည် တောင်ပံများကို ခတ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

"အား..."

"ငါက သာမန်ကြက်ဖတစ်ကောင်ပဲ ထင်ခဲ့တာ... သူက တော်တော်လေး ဆူဖြိုးနေတော့ အစောင့်တွေကို ဖမ်းခိုင်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ဖို့ ဟင်းရည်ချက်သောက်မယ်လို့ တွေးလိုက်တာပါ..."

ယွင်ဝေ….

"ရှင် ခံရတာ တန်တယ်... ဘယ်မိသားစုရဲ့ ကြက်ဖကများ အိမ်ထဲမှာ အဲ့လို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာခွင့် ပြုထားမှာလဲ..."

တတိယမင်းသား….

ကြက်ဖတစ်ကောင်ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးမြူထားသူကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ရှင်က အရင်မှားတာ... ပန်းနီလေးကို တောင်းပန်လိုက်..."

ယွင်ဝေက ပြောလိုက်၏။

"ငါက... တောင်းပန်ရမယ်..."

တတိယမင်းသားသည် သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေလေသည်။

"လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

နိုင်ငံ့မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ကြက်တစ်ကောင်အား တောင်းပန်ရခြင်းမှာ အလွန်တရာ အရှက်ရဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"ဟုတ်လား..."

ယွင်ဝေက ပြုံးလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

"အဲ့လိုဆိုရင် ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားနေတာ ပိုကောင်းမယ်... ယွင်မိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ ကျွန်မ ညီမလေးကလွဲရင် သူ့ကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်တာ..."

သူမက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

"အကယ်၍ ရှင်က သူ့ကို နာကျင်အောင်လုပ်ရင် ကျွန်မ ညီမလေး ပြန်လာတဲ့အခါ ရှင့်ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ပစ်လိမ့်မယ်..."

တတိယမင်းသားသည် ပန်းနီလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ခြေသည်းတစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို ကုတ်ခြစ်ကာ စူးရှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားလေ၏။

ပညာရှိတစ်ဦးသည် မည်သည့်အချိန်တွင် အလျော့ပေးရမည်ကို သိရှိလေသည်။ တတိယမင်းသားသည် သူ၏ အမှားကို အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ဝန်ခံလိုက်ပြီး ပန်းနီလေးကို ဖားယားကာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"ပန်းနီလေး ဟီးဟီး..."

ယွင်ဝေသည် တတိယမင်းသားက ကြက်တစ်ကောင်ကို ချော့မြူရင်း မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ဝက်မျှ အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"တကယ့် လူမိုက်ပဲ... နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ဘယ်သူကများ ကံဆိုးပြီး သူ့ကို လက်ထပ်ရမှာလဲ မသိဘူး..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ဤဘဝတွင် လက်ထပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူမ၏ ညီမလေးနှင့်အတူတကွ ဆက်လက် နေထိုင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ ကစားပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် ငရဲလကျောက်ကို သူမ၏ အခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ယူသွားစေခဲ့ပြီးနောက် ခေါင်းကို နောက်သို့လှန်ကာ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

ယွင်မိသားစုထဲမှ မည်သူကမျှ သူမ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မသိရှိခဲ့ကြပေ။

စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေလျက် ငရဲလကျောက်သည် ပန်းကလေး၊ စာအုပ်လေးနှင့် စုတ်တံလေးတို့ သတိမထားမိချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လစ်ထွက်သွားလေသည်။

မင်းသားစုအိမ်တော်။

အိပ်ပျော်နေသော ၎င်း၏ သခင်ကို ကြည့်ရင်း ငရဲလကျောက်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။

ပန်းကလေးနှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းက ဤပျင်းစရာကောင်းသော သခင်နှင့် ရှိနေရခြင်းထက် များစွာ ပို၍ ပျော်စရာကောင်းပုံရသည်။

ထို့အပြင်...

သူမသည် သူ ရွေးချယ်ထားသော အနာဂတ်သခင်မလေး ဖြစ်သည်။ သူမနောက်ကို လိုက်ခြင်းက သေချာသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမ၏ ယင်စွမ်းအင်အချို့ကိုပင် သူ စုပ်ယူနိုင်သေးသည်။

လက်ရှိ အသုံးမကျသော သခင်နှင့် ဆက်နေရခြင်းက ၎င်းအတွက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်း၏ သခင်ကို အဆိပ်ဖြေပေးပြီးသည်နှင့် ၎င်း၏ တာဝန်ပြီးဆုံးပြီဖြစ်ရာ ကျန်သည့်အရာများမှာ သခင်၏ အပိုင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

အင်း...တကယ့်ကို သစ္စာရှိလှသော ကျောက်တုံးလေးပါပေတကား။