အခန်း ၁၉၄

အခန်း (၁၉၄) အားလုံးကို လှည့်စားရန် ပြင်ဆင်ခြင်း

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ငရဲလကျောက်သည် ၎င်း၏ သခင်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဆိပ်တစ်ဝက်ကို စုပ်ယူသွားလေသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားချိန်၌ ငရဲလကျောက်က အနည်းငယ် ပို၍ မှေးမှိန်သွားခဲ့၏။

နန်ကုန်းယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ အတွင်းအားများကို ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လှည့်လည်စီးဆင်းစေလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆိပ်သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို နန်ကုန်းယွမ်က ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူသည် အတွင်းအားများကို စုစည်းကာ သူ၏ ခြေထောက်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ကြည့်လိုက်၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထုံကျဉ်နေခဲ့သော သူ၏ ခြေထောက်များသည် နာကျင်နေသော်ငြား အနည်းငယ် လှုပ်ရှား၍ ရနေသေးသည်။

သူသည် ခြေထောက်များကို ခေတ္တမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“မိန်းကလေး ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ အေးစက်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူတို့က သူ့အား လျှို့ဝှက်စွာ ဖြေဆေးပင် တိုက်သွားခဲ့သေးသည်။ အလွန်ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် လာကြစမ်း..."

ရှောင်ရှင်းဟွာသည် ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လာပြီး နန်ကုန်းယွမ်၏ အရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေလေသည်။

"မိုးလင်းတာနဲ့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးဆီ ပို့ဆောင်လိုက်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

ရှောင်ရှင်းဟွာက အမိန့်ကို လက်ခံပြီး ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူမ၏ သခင်က နောက်မှနေ၍ နောက်ထပ် အမိန့်တစ်ခုကို ထပ်မံပေးလိုက်လေသည်။

“မင်းကိုယ်တိုင်သွားစရာ မလိုဘူး၊ အစောင့်တစ်ယောက်ကိုပဲ ပို့ခိုင်းဖို့ စီစဉ်လိုက်..."

ရှောင်ရှင်းဟွာသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ထွက်ခွာသွားသော ရှောင်ရှင်းဟွာ၏ ကျောပြင်ကို လွမ်းဆွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ ထိုမျက်နှာသည် ယခု မိန်းကလေး၏ အရှေ့တွင် ရောက်နေပြီး ယခင်က နားလည်မှုလွဲမှားမှုများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မိန်းကလေးသည် သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် မည်ကဲ့သို့သော အချစ်နှင့် အမုန်းများကို စီစဉ်ပေးမည်ကို သူ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ ဝန်ကြီးချုပ်အိမ်တော်တွင်မူ။

ယွင်ဟွားသည် စောစီးစွာ ထလာပြီး သူမ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းနှင့် အမတ်များအား လှည့်စားရန် ဇာတ်ညွှန်းကို မည်သို့ စီစဉ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေလေသည်။ အကြောင်းမူကား ဤပြင်ပရန်စွယ်ကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သူမှာ သူမပင် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဤအောင်မြင်မှုကို လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။ သူမက ဆုလာဘ်ကို လိုချင်သည်။ သူမက ရွှေလေးများကို လိုချင်နေ၏။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ယွင်ဟွားမှာ ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အရာရှိဝတ်စုံကို အလျင်အမြန် ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဖေနှင့် သွားရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

အိမ်တော်ရှိ အစောင့်များသည် စတုတ္ထသခင်မလေး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် တည်ငြိမ်နေကြ၏။

သို့သော်လည်း... သူတို့သည် အမတ်ကြီးယွင်အတွက် ထပ်မံ၍ စိုးရိမ်နေကြပြန်သည်။ ဤနံနက်ခင်းသည်လည်း ထပ်မံ၍ ဆူညံပွက်လောရိုက်တော့မည့်ပုံပင်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာခဲ့၏။

"အား..."

"ပုန်ကန်တတ်တဲ့ သမီးဆိုး..."

"ဒီနေ့ ငါ နင့်ကို မဆုံးမနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို နင့်နာမည်နဲ့ လဲလိုက်မယ်..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက ကြက်မွေးတံမြက်စည်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးအနှံ့ လူများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေလေသည်။

သူမသည် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်လည်း သူ့အား ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကြီးတစ်ခုကို ပေးတတ်လေသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ကုတင်ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် အိပ်ရာလိပ်ကို လိပ်ကာ မိမိကိုယ်ကို ထုပ်ပိုးနေရတော့၏။

သူသည် သူမ၏ ဖခင်ရင်းဖြစ်သော်လည်း သူမမှာမူ လုံးဝကို လူဆိုးမလေးပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပါက သူသည် စောင်တစ်ထည်ကို ခြုံလျက် ညီလာခံတွင် ရပ်နေရနိုင်လေသည်။

“အဖေ... အကယ်၍ အဖေက သမီးရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူမယ်ဆိုရင်လည်း ယွင်ပဲ ဖြစ်နေမှာပါပဲ... အဖေ့အနေနဲ့ ယွင် မျိုးရိုးနာမည်ကို မလိုချင်တော့ဘဲ ချွေ့ လို့ ပြောင်းချင်တယ်လို့ ပြောသင့်တယ်..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းမှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

"ပုန်ကန်တတ်တဲ့ သမီးဆိုး... နင့်မှာ သတ္တိရှိရင် မထွက်ပြေးနဲ့..."

“အဖေရယ်... မပြေးရင် အရူးပေါ့..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းမှာမူ အလွန်ပျော်ရွှင်နေ၏။ သူမ၏ သမီးငယ်လေး အိမ်တော်နှင့် ဝေးကွာနေသည့် ရက်များအတွင်း နံနက်ခင်းများသည် အတော်လေး တိတ်ဆိတ်လွန်းနေခဲ့သည်။

ဟာသပြဇာတ် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရှုသူများသည် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြဆဲဖြစ်ရာ တတိယမင်းသားသည် ယွင်ဝေအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှုနှင့် သံသယများ ပြည့်နှက်နေလျက် မေးလိုက်လေသည်။

“ငါ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... သူမရဲ့အဖေကိုတောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်အာခံရဲတာလဲ..."

"ငါ တစ်ခုခုကို သင်ယူလိုက်ရပြီ... ငါ့ရဲ့ ခြေထောက် သက်သာလာတာနဲ့ တစ်ခါလောက် စမ်းကြည့်ရမယ်..."

တတိယမင်းသား၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။ သူသည်လည်း သူ၏ အဖေနှင့် သားအဖ သံယောဇဉ်ကို ပျိုးထောင်နိုင်ပေသည်။

ယွင်ဝေက သူ့အား အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"ကျွန်မရဲ့ ညီမမှာက ယုံကြည်မှုရှိတယ်... အရှင်မင်းသားကတော့ သေလမ်းကို ရှာနေတာပါပဲ..."

သူမကလည်း ညီမငယ်ထံမှ သင်ယူချင်မိသည်။ သို့သော် အိပ်မက်သာ ဖြစ်ပေမည်။

"အရှင်မင်းသားက ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးလိုမျိုး ထိခိုက်မှုမရှိအောင် ကာကွယ်နိုင်ပြီး အသေအပျောက်များစေတဲ့ လက်နက်နှစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်ထားနိုင်ကြောင်း အာမခံနိုင်ပါသလား..."

တတိယမင်းသား၏ စိတ်ထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားကို မြင်ယောင်လာပြီး တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

"သခင်မလေးယွင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ငါ သေလမ်းကို သွားမရှာတော့ပါဘူး..."

ထိုအရာက သူ့ကို သေမတတ် ကြောက်လန့်သွားစေသည်။

တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမထဲတွင်မူ။

ယနေ့ လေထုမှာ ထူးထူးခြားခြား ပေါ့ပါးနေလေသည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်နှင့် အရှေ့ပိုင်းနယ်စပ်တို့သည် ၎င်းတို့၏ နှစ်ငါးဆယ်ကြာ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး သဘောတူညီချက်ကို အသစ်ပြန်လည်ချုပ်ဆိုခဲ့ကြောင်း နန်းတွင်းအရာရှိများနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအားလုံး သိရှိထားကြသဖြင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကိုယ်စီ ရှိနေကြ၏။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် မိန်းကလေးကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အချစ်ပိုနေမှုများ အပြည့်ရှိနေလေသည်။

ဟူး... တကယ့်ကို နှမြောစရာကောင်းလှသည်။ ဤမိန်းကလေးက အဘယ်ကြောင့် သူ၏ သမီးရင်း မဖြစ်ရသနည်း။

ယွင်ဟွားမှာမူ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို သတိမပြုမိဘဲ သူမ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ကိစ္စရပ်များကို မည်သို့ ဖော်ထုတ်ရမည်ဆိုသည်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက အထိန်းတော်ချောင်ကို အချက်ပြတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

“ပန်းကလေး... နင် ကြိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးလို့ရတယ်လို့ ငါ လောင်းရဲတယ်... ဧကရာဇ်ကတောင် ယုံကြည်သွားလိမ့်မယ်... နင့်ရဲ့ အဘိုးကို လှည့်စားတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ အိပ်မက်ထဲက ဆရာ အင်မော်တယ်အဘိုးကြီးဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကိုပဲ သုံးလိုက်..”

ချွေ့ဟုန်ယွမ်မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

လူတိုင်းမှာ အံ့ဩသွားကြ၏။ သူတို့က မည်ကဲ့သို့သော ဇာတ်လမ်းမျိုးကို ဖန်တီးနေကြသနည်း။

“ဟွားဟွား... ပေပေ့က နင့်အတွက် တစ်ခုခု စဉ်းစားပေးထားတယ်... ငါတို့ ဧကရာဇ်ဝူကျီကို လှည့်စားခဲ့သလိုပဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းနဲ့ နန်းတွင်းအမတ်တွေကို လှည့်စားလိုက်လို့ ရတယ်…”

“နင်က မူလကတည်းက နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးဌာနကပဲလေ... နတ်ဘုရားတွေဆီက သတိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်... နိုင်ငံနှစ်ခုကြား စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်တော့မယ်... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သေဆုံးမှုတွေနဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်... ဒါ့ကြောင့် နင့်ကို မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဆီ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်တယ်ပေါ့..”

“အဲ့နောက် နင်က သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဆွဲဆောင်ပြီး အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ရှင်းပြလိုက်... မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှာ နင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြန်ပြောပြပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဧကရာဇ်ကို စစ်ပွဲရပ်တန့်အောင် ဘယ်လို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြောပြလိုက်ပေါ့..”

“အကယ်၍ သူတို့က မယုံကြည်ဘူးဆိုရင် သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ငါက နင့်ကို အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်... အဲ့တာက ကောင်းကင်ဘုံက ချီးမြှင့်တဲ့ ရတနာဖြစ်တယ်... နင့်ကို ကောင်းကင်ဘုံက စောင့်ရှောက်ထားတယ်ပေါ့…”

“သူတို့က မယုံသေးဘူးဆိုရင်ကော…”

ယွင်ဟွားက မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

တရားသူကြီးပေပေ့က သူ၏ စုတ်တံလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင် အမတ်တစ်ယောက်ယောက်ကို စမ်းသပ်ခံအဖြစ် ကျပန်း ရွေးလိုက်ကြစို့... ဟွားဟွား... နင်က နင့်ရဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို ပြသလိုက်ရုံပဲ... ငါ သူ့ကို အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေသွားအောင်၊ သေနေရာကနေ ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ပြမယ်... နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်သူက နင့်ကို မယုံဘူးလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့…”

“အဆိုးဆုံးကတော့ ဝူဟိုင်ဖုန်းကို လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ငါတို့ လုပ်လို့ရတယ်... အရင်ဆုံး သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်မယ်... တစ္ဆေကို အရှင်လတ်လတ် ဆီပူကြော်တဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့တာက ဟွားဟွားရဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်တဲ့အတွက် ဧကရာဇ်ဆီကနေ အပြည့်အဝ ထောက်ခံမှု ရမှာ သေချာတယ်..”

နန်းတွင်းအရာရှိများနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအားလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

မျက်လုံးများအားလုံးက ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းထံသို့ ကျရောက်သွားကြ၏။

၎င်းက ဤသို့ ပြောနေသည့်အလားပင်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲ့တာကို အမတ်ငယ်ယွင်ဆီ အမြန်ဆုံး ပေးသနားလိုက်ပါ... သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေက ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ပါဘူး..."

“ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ စုတ်တံပုစိလေး…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သဘောတူလိုက်၏။ ၎င်းသည်လည်း ထပ်မံ၍ မကောင်းကြံနေပြန်ပေသည်။

“ပန်းကလေး... ခဏလောက် စောင့်ဦး... ဘယ်သူက အသင့်တော်ဆုံးလဲဆိုတာ ငါ သွားရှာကြည့်လိုက်ဦးမယ်... နင့်ရဲ့ အစားအစာတွေကို အမြဲခိုးစားတတ်တဲ့ အမတ်ချန်ကို စမ်းသပ်ခံအဖြစ် သုံးလို့ရတယ်... ပြီးတော့ ဆီပူကြော်ခံရမယ့် လူဆိုးတစ်ယောက်ကိုလည်း ငါတို့ ရှာကြတာပေါ့..”

ချန်ကျဲဟန်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ရင်ဘတ်ကို ဖိလျက် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သော်လည်း မျက်စိလျှင်သော နန်ကုန်းယွမ်က သူ့အား သတိထားမိလိုက်လေသည်။

"ဦးရီးတော်... အမတ်ချန် နေမကောင်းဖြစ်နေပုံရတယ်... သူ့အတွက် ကုလားထိုင်တစ်လုံးလောက် ယူပေးလိုက်ရမလား..."

နန်ကုန်းယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ခံစားချက်များကို ကြင်နာစွာဖြင့် ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးလိုက်၏။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ခွင့်ပြုတယ်... ပြီးတော့ အမတ်ငယ်ယွင်အတွက်ပါ ယူလာခဲ့လိုက်စမ်း..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားလေသည်။

“ကောင်းတာပေါ့... အနည်းဆုံးတော့ ငါက တုံလင်အတွက် နှစ်ငါးဆယ်ကြာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရယူပေးနိုင်ခဲ့တာပဲ..”

ချန်ကျဲဟန်မှာမူ ပြောစရာစကားမဲ့သွားလေသည်။

"အမတ်ချန်... ရယ်စရာတွေ လုပ်မနေပါနဲ့... သေရာကနေ ရှင်လာပြီး ရှင်လျက်နဲ့ သေသွားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို ငါ မြင်ချင်နေပြီ..."

မင်းသားစုက ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း ကြည့်ချင်တယ်..."

ချွေ့ရှီယန်က အနီးသို့ ကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါရောပဲ..."

ဒုတိယမင်းသားသည်လည်း ချန်ကျဲဟန်၏ ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ သူ့အား ထိန်းကိုင်ပေးထားလိုက်၏။

"ငါလည်း ပါတယ်..."

ချန်ကျဲဟန်မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

"မင်းတို့... မင်းတို့တွေ အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ..."

ချန်ကျဲဟန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

ချွေ့ဟုန်ယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ရှိနေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်က ဟွားအာလေးကို အမတ်ချန်အား ထိခိုက်အောင် လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဝါး... အမတ်ကြီးက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါပဲ..."