အခန်း ၁၉၇

အခန်း (၁၉၇) မိုးကြိုးပစ်ခံရခြင်း

ကျောက်ထျန်းတယ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာ၏။

ငါ သိသားပဲ... မင်းက အကြမ်းဖက်ဖို့လောက်ပဲ သိတာ..."

"မင်းအနေနဲ့ ငါ့ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်သတ်ရင်တောင်မှ အရှုံးပေးပြီး ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူသည် ဤစကားကို လည်ပင်းကို မတ်မတ်ထားကာ အလွန်ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားက စုပ်သပ်လိုက်ပြီး သူ့အား မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။

"ကျွန်မလို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကြမ်းဖက်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကောင်းကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့..."

လူတိုင်း...

“ပန်းကလေး... နင် ဟန်ဆောင်တာကို... ရပ်လိုက်လို့ ရမလား..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ဆက်၍ မကြည့်ရက်တော့ပေ။ ပန်းကလေး၏ 'ခေါင်းခွဲတတ်သည်' ဟူသော နာမည်ဆိုးမှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

“မှားတယ်... ငါတို့က ဟွားဟွားကို ခြွင်းချက်မရှိ ထောက်ခံရမယ်..”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဟွားဟွားပြောသမျှ အရာအားလုံးက မှန်ကန်နေလေသည်။

"ဟွန့်..."

ကျောက်ထျန်းတယ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အမတ်ငယ်ယွင်က ငါ့ကို ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံလာအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

သက်သေအထောက်အထားလည်း မရှိသလို အကြမ်းဖက်မှုကိုလည်း အသုံးမပြုဘဲ သူ၏ ယောက္ခမမှာလည်း သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာလျှင်တောင်မှ သူက ဝန်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

သူမအနေဖြင့် သူနှင့် ဝူဟိုင်ဖုန်းတို့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေသည်ကို သိနေလျှင်ကော ဘာဖြစ်သနည်း။ ဤနေ့ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် သူသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ မြို့တော်မှ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးမည် ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အရောင်လက်နေကြ၏။ ပြဇာတ်ကောင်းတစ်ပုဒ် စတင်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဖရဲသီးစေ့များနှင့် သရေစာမုန့်များ မရှိသည်မှာ နှမြောစရာပင်။

ယွင်ဟွားသည် မထီမဲ့မြင် မျက်နှာပေးဖြစ်နေသော ကျောက်ထျန်းတယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ကျောက်ထျန်းတယ်သည် ဆွဲခေါ်ခံရသဖြင့် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ အကျည်းတန်သွားလေသည်။ သူက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အမတ်ငယ်ယွင်… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ကျန်ရှိနေသော လူစုသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားခြင်းမရှိဘဲ အပြင်သို့ လိုက်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ပန်းကလေး ဘာလုပ်မည်ကို ခန့်မှန်းမိသည့်အလား မသိစိတ်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အမတ်ကျောက်... ရှင် ကောင်းကင်ကိုတိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရဲလား..."

ယွင်ဟွားသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလျက် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။ နှစ်နိုင်ငံကြား စစ်ပွဲကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူမသည် ကုသိုလ်စွမ်းအားများကို ရရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်ထဲရှိ လက်သေးသေးလေးသည် လက်ဟန်သင်္ကေတတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ထိုကုသိုလ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ခေါ်ယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

"အမတ်ကျောက်အနေနဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က လူတွေနဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိဘူးဆိုတာရယ်... ရှင့်ရဲ့ ဇနီးက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က မဟုတ်ဘူးဆိုတာရယ်ကို ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုလိုက်လို့ ကောင်းကင်မိုးကြိုး ပစ်မချဘူးဆိုရင်... ကျွန်မ ရှင့်ကို လူပုံလယ်မှာ တောင်းပန်ပြီး မတရားစွပ်စွဲမိကြောင်း ဝန်ခံပါ့မယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံး ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြသည်။ အမတ်ငယ်ယွင်က အစွမ်းထက်သော လှည့်ကွက်တစ်ခုကို ထုတ်သုံးတော့မည်လား။

ယွင်ဟွား၏ စကားကြောင့် ကျောက်ထျန်းတယ်မှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူမကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင်။ သူသည် လှည့်၍ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းနှင့် အမတ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဘာကြောင့်များလဲ။ သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုက အလွန် သိသာလွန်းနေသည်။

"အမတ်ကျောက်... ရှင် ကြောက်နေတာလား..."

ယွင်ဟွားက ရုတ်တရက် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာရာ ကျောက်ထျန်းတယ်မှာ လန့်သွားပြီး ရုတ်တရက် ထွက်ဆိုလိုက်၏။

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ... ကိုယ်မလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုအတွက် ငါက ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ..."

ဤသည်မှာ ကျိန်စာတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး သူသည် ယခင်က မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျိန်ဆိုခဲ့ဖူးသည်။ ဘာများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။

သူသည် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လက်သုံးချောင်းထောင်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ကျောက်ထျန်းတယ်... ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီး ကျန်းရွှေရှင်းဟာ အမြဲတမ်း တုံလင်နိုင်ငံသူစစ်စစ်ဖြစ်ပါတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်က မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က ဘယ်သူနဲ့မှ အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့ဖူးပါဘူး... သည်စကားက အနည်းငယ်လေးမှားယွင်းနေခဲ့ရင် ကောင်းကင်က ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေး..."

ကျောက်ထျန်းတယ်က ရုတ်တရက် စကားပြောရပ်သွား၏။ ထိုအချိန်မှာပင် ကျောက်ထျန်းတယ်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တိမ်မည်းတစ်အုပ် စုရုံးလာလေသည်။

မည်းမှောင်လေးလံနေသော တိမ်တိုက်များထဲတွင် တောက်ပနေသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး မိုးခြိမ်းသံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်ထျန်းတယ်၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားကာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာလေသည်။

လူတိုင်းက တံတွေးများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကြပြီး အထက်မှ ဖိနှိပ်လာသော ခံစားချက်ကြောင့် ခေါင်မိုးစွန်းအောက်သို့ နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။

ယွင်ဟွားကမူ အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် ဤမိုးကြိုးကို သူမ၏ ကုသိုလ်စွမ်းအားများဖြင့် ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တရားသူကြီး၏စုတ်တံကလည်း ကြိုတင်ကာကွယ်မှုအဖြစ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းရန် ၎င်း၏ ရတနာကို ထုတ်ယူထားပြီး ဖြစ်သည်။

"အမတ်ကျောက်... ရှင် ကျိန်ဆိုလို့ မပြီးသေးဘူးလေ..."

ယွင်ဟွားက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ မူလက သူ ကျိန်ဆိုမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် မိုးကြိုးကို တိုက်ရိုက် ပစ်ချခိုင်းနိုင်သော်လည်း သူမသည် သူ၏ နှလုံးသားကို ချေမှုန်းရန်နှင့် အဆုံးမဲ့ ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားစေရန် တမင်တကာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါ… ငါ..."

ကျောက်ထျန်းတယ်၏ သွားများမှာ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်နေပြီး သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေလေသည်။

ခေါင်းပေါ်တွင် သေလောက်သည့် မိုးကြိုးသွားကြီး တွဲလောင်းကျနေသဖြင့် နောက်ဆုံးစကားလုံးအနည်းငယ်ကို သူ မပြောထွက်ရဲတော့ပေ။ သူသည် တောင့်တင်းနေသော ကိုယ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စူးစမ်းနေသော အကြည့်က သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုအားလုံးကို ခွာချပစ်လိုက်လေသည်။

ဤကျိန်စာ။ သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် မိုးကြိုးက သူ့ကို ပစ်ချကာ သူ၏ လိမ်ညာမှုကို ဖော်ထုတ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။ ဆက်မပြောဘဲ နေခြင်းက သူ အပြစ်ရှိကြောင်း ခံစားနေရသည်ကို ပြသနေပြီး မေးစရာမလိုဘဲ အပြစ်ကို ဝန်ခံနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရလဒ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ သေရမည်ပင်။

ကျောက်ထျန်းတယ်သည် လှည့်လာပြီး ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ လှောင်ပြောင်နေသော အပြုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

အားလုံးက သူမအမှားတွေချည်းပဲ။ ငါ ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်နိုင်တော့မှတော့ သူမကိုပါ အတူတူ ခေါ်သွားရမည်။

ကျောက်ထျန်းတယ်သည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အကြည့်များဖြင့် ယွင်ဟွားထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

"ငါပြောတာ တစ်ဝက်လောက် လိမ်ညာနေရင်တောင် မိုးကြိုးပစ်ခံရပါစေ..."

ဝုန်း…

ဝုန်း…

ကျောက်ထျန်းတယ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်နေပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"အမတ်ငယ်ယွင်... ဒါဆိုရင် မင်းလည်း ငါနဲ့အတူတူ သေလိုက်တော့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ယွင်ဟွားကို ဖမ်းဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

"မင်း ရဲတယ်ပေါ့..."

"သေချင်နေတာပဲ..."

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ..."

...

ယွင်ရှောင်ထျန်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် ယွင်ဟွား၏ စွမ်းရည်များကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူမဆီသို့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ပြေးသွားကြ၏။

ယွင်ဟွားက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် ယင်စွမ်းအင်တစ်စက်ကို သူတို့ဆီသို့ လွှင့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ကျောက်ထျန်းတယ်၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်ချလိုက်ရာ သူ့အား လွင့်စင်သွားစေသည်။

"ဝေါ့..."

ကျောက်ထျန်းတယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ သွေးတစ်လုတ် အန်ချလိုက်ပြီး ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသော မိုးကြိုးသွားတစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ။

ထိုနေရာရှိ နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများအားလုံး၏ နှလုံးသားများ တုန်ခါသွားကြသည်။ လူတိုင်းက ယွင်ဟွားမှာ အထိအခိုက်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ကြလေသည်။

ကျောက်ထျန်းတယ်မှာ မိုးကြိုးအပစ်ခံရမှုကြောင့် မီးခိုးမည်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တက်ကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်နေလေသည်။ လေထုထဲတွင် တူးခြစ်နေသော အသားနံ့သင်းသင်းလေးပင် ပျံ့လွင့်လာ၏။

ယွင်ဟွားသည် ကျောက်ထျန်းတယ်၏ ရှေ့တွင် ပြုံးလျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ဗြောင်ကျကျ လှောင်ပြောင်သော စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်လေသည်။

"အမတ်ကျောက်... မိုးကြိုးပစ်ခံရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုလဲ... ရှင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားက 'မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီး သေပါစေ' လို့ ပြောခဲ့သင့်တာ... ဒါမှမဟုတ်ရင် ရှင် အခုလို သေမလိုရှင်မလို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါကြောင့်... ရှင်က အဲ့လိုမျိုး လွယ်လွယ်နဲ့ ကျိန်ဆိုလို့ မရဘူးလေ..."

ကျောက်ထျန်းတယ်၏ လက်သည်းများက သူ၏ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေပြီး လည်ချောင်းထဲမှ အသံထွက်အောင် မအော်နိုင်သည့် ဘဲတစ်ကောင် လည်ပင်းညှစ်ခံရသကဲ့သို့ တအီအီ မြည်သံကို ထုတ်နေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မက ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးထားသူပါ... ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရှေ့မှာ လိမ်ညာဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကျိန်ဆိုဖို့ ရဲတဲ့သူတိုင်း မိုးကြိုးပစ်ခံရပါလိမ့်မယ်..."

ယွင်ဟွားက သူမကိုယ်သူမ ဂုဏ်တင်ရန် အခွင့်အရေးကို အရယူလိုက်လေသည်။

"အခုတော့ အမတ်ကျောက် လိမ်ညာနေတယ်ဆိုတာ အတည်ပြုလို့ ရသွားပါပြီ... သူက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်နဲ့ တကယ်ပဲ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့တာပါ... သူ့ရဲ့ အိမ်တော်ကို သိမ်းဆည်းနိုင်သလို ခေါင်းဖြတ်ပြီး တစ်ဆွေမျိုးလုံးကိုပါ မျိုးဖြုတ်သတ်ပစ်လို့ ရပါပြီ..."

“ဟွားဟွား သွား... သူ့ကို အုတ်ခဲနဲ့ ခေါင်းကိုထုပြီး သတ်ပစ်လိုက်... ပေပေ့... ပြီးရင် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဆီပူအိုးထဲ ကြော်ပစ်..”

တရားသူကြီးပေပေ့မှာ သရဲများကို ကြော်ရသည်ကို စွဲလန်းနေပုံရသည်။ သူက သူ၏ ဗိုက်ထဲသို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နှိုက်ကာ ဆီအိုးကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

အထဲရှိဆီများမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဝူဟိုင်ဖုန်းကို ကြော်ထားသည့် လက်ကျန်ဆီများ ဖြစ်သည်။

အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်တော့မည့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ရပ်တန့်သွား၏။ လူတိုင်းက အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားကြသဖြင့် သူတို့၏ ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားကြလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က တရားသူကြီး၏စုတ်တံ၏ နားရွက်ကို ဆွဲကာ အပြစ်တင်တော့သည်။

"နင်က သေချင်နေတာလား... ပန်းကလေးက အသက်တွေ နှုတ်ယူတဲ့ ငရဲပြည်တရားရုံးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ ဆရာသခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကင်ဘုံခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖန်တီးထားတာလေ... နင်က သူတို့ကို သေအောင် ခြောက်လှန့်နေတာလား..."

လူတိုင်း…

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ လည်ချောင်းဟန့်လိုက်၏။

"အစောင့်တို့... ကျောက်ထျန်းတယ်ကို ဆွဲထုတ်သွားကြစမ်း... သူက ရန်သူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က သူလျှိုတွေကို လက်ခံထားကာ အရေးကြီးတဲ့ နိုင်ငံတော်စစ်ရေးသတင်းတွေကို ပေါက်ကြားစေခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေက အရှင်လတ်လတ် အသားလွှာခံရပြီး တစ်ဆွေမျိုးလုံး မျိုးဖြုတ်သတ်ပစ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်..."

နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများအားလုံး တညီတညွတ်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အလွန်တရာ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမြတ်လှပါတယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ကျောက်ထျန်းတယ်ခမျာ သူ၏ ဘောင်းဘီထဲတွင်ပင် သေးထွက်ကျသွားလေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ လှန်တက်သွားပြီး လုံးဝ သတိလစ်သွားတော့သည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက အစောင့်များက ဆွဲထုတ်သွားသော ကျောက်ထျန်းတယ်ကို ကြည့်ကာ ၎င်း၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ခါယမ်းလိုက်၏။

“အိုး... နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ... ဒီတစ်ခါတော့ မပေါက်ကွဲသွားဘူး..”