အခန်း ၁၉၈

အခန်း (၁၉၈) မင်းသမီးဘွဲ့ ချီးမြှင့်ခြင်းနှင့် ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးကို ပေးသနားခြင်း

ကျောက်ထျန်းတယ်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် အစောပိုင်းက ချထားခဲ့သော အခြေခံများနှင့် ယခုလေးတင် ပစ်ချလိုက်သော မိုးကြိုးတို့ကြောင့် ယွင်ဟွားက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အလွန်တရာ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမြတ်လှပါတယ်... တုံလင်မှာ ဒီလိုမျိုး ကရုဏာရှင် မင်းတစ်ပါးရှိနေတော့ ပြည်သူပြည်သားတွေဟာ ဝဝလင်လင် စားသောက်ဝတ်ဆင်ရပြီး ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်နိုင်ကြတာပေါ့..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်ခွံများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ ကောင်းကင်ဘုံက သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးခဲ့လို့ ကျောက်ထျန်းတယ်ရဲ့ ကိစ္စကို ကြိုသိနိုင်ခဲ့တာပါ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်..."

ယွင်ဟွားက သူမ၏ သွားသေးသေးလေးများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးလိုက်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မ အရှင်မင်းကြီးကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောစရာရှိတယ်... အဲ့ကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးတယ်... နားနားကပ်ပြီး ပြောလို့ရမလား..."

လူတိုင်း...

သူတို့ မသိနိုင်သော စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အတင်းအဖျင်းများ ရှိနေသည်ပင်။

"ခွင့်ပြုတယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက လူအုပ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများက ပါးနပ်စွာဖြင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီးနောက် ယွင်ဟွားရှိရာဘက်သို့ ကိုယ်ကို လှည့်ကာ တစ်ဝက်လောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြလေသည်။

လူတိုင်းက သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ နားရွက်များကို ထောင်ထားကြ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ ဆရာက ကောင်းကင်တာအိုပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်မျိုးမ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာက သူက ကျွန်တော်မျိုးမကို ပြန်ခေါ်ပြီး တုံလင်နဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ပြသပေးခဲ့လို့ပါ..."

"နိုင်ငံနှစ်ခုက စစ်ဖြစ်ပြီး သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ကြတော့ ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်ပြီး သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေ ကျရောက်ကာ အလောင်းတွေကလည်း နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေခဲ့တယ်..."

"အရှင်မင်းကြီး... အဲ့အချိန်က ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ နှလုံးသားက အရမ်းနာကျင်ခဲ့ရတယ်... ဒါပေမယ့် ဧကရာဇ်ဝူကျီရဲ့ စစ်တိုက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒကို တားဆီးဖို့ ကျွန်တော်မျိုးမမှာ ခွန်အားမရှိခဲ့ဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ ပါးစပ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်နှင့် မင်းသားစုတို့တွင်သာ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားများ ရှိကြသဖြင့် ယွင်ဟွား၏ တိုးညင်းသော စကားသံလေးများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"လာကြ လာကြ... ဖရဲသီးစေ့ လိုချင်တဲ့သူတိုင်း တစ်ယောက်ကို ငွေစတစ်ရာပဲ... ဈေးဆစ်လို့ မရဘူး..."

ငွေများကို လက်ခံယူရင်း မင်းသားစုက ယွင်ဟွား၏ စကားများကို တစ်ဆင့် ပြန်လည်ဖောက်သည်ချနေလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ ဇနီးသည် သူ၏ စုဆောင်းငွေများအားလုံးကို ထပ်မံ၍ လိမ်လည်ယူငင်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ အပိုငွေ အနည်းငယ် မရှာထားလျှင် ပွဲတော်ရက်များ၌ သမီးဖြစ်သူအား အနီရောင်စာအိတ်များ ပေးစရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့်ပင်။ ဤသည်တို့မှာ မိန်းကလေးငယ်က သူ၏ အစ်ကိုတော် ဧကရာဇ်အား လှည့်စားရန် အသုံးပြုခဲ့သော ဇာတ်ညွှန်းများသာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဤသို့ တကယ်လုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

လူများက ပြဇာတ်ကောင်းကို ကြည့်ချင်လျှင် သူတို့၏ ပိုက်ဆံအိတ်များကို ဖွင့်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

မကြာမီမှာပင် နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများအားလုံး စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

အချို့သော အမတ်များက စိတ်အသံများကို မကြားရသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းရန် ကြိုးစားသူများမှာလည်း ရက်စက်စွာ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

သူတို့က အရူးများ မဟုတ်ကြပေ။ ညီလာခံခန်းမအတွင်း၌ အမတ်ငယ်ယွင်၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို ကြားနိုင်မကြားနိုင်ဆိုသည်ကို သူတို့ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ထိုမကြားရသူများမှာ လူကြမ်းကြီးများ ဖြစ်စေ၊ အမတ်ငယ်ယွင်အပေါ် ရန်ငြိုးထားသူများဖြစ်စေ ဖြစ်ရမည်။ သူတို့သည် အဖွဲ့တစ်ခုတည်းမှပင် မဟုတ်ရာ သူတို့နှင့်အတူ ဆော့ကစားမည် မဟုတ်ပေ။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေသဖြင့် အခြားတစ်ဖက်ရှိ အခြေအနေကို အနည်းငယ်မျှပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

“ရှူးရှူး... ကြည့်ပါဦး... သူတို့က စုရုံးပြီး ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ... တစ်ခုခု မကောင်းတာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား..”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးများက ထူးဆန်းစွာ အရောင်လက်သွား၏။

“ရှူးရှူး... ငါ သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် သူ၏ အတောင်ပံသေးသေးလေးများကို ခတ်ကာ သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

လူတိုင်းက လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် စတင်ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"ဟေး... မြို့တော်မှာ စားသောက်ဆိုင်အသစ်တစ်ခု ဖွင့်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်... အမတ်ယွင်... တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် သွားပြီး သောက်ကြမလား..."

"စားသောက်ဆိုင်တွေက ဘာများအဲ့လောက် ကောင်းနေလို့လဲ... ပုံပြင်ပြောပြတဲ့သူတွေကို သွားနားထောင်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်... မြို့တောင်ပိုင်းက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေမှာ ပုံပြင်ပြောသူအသစ် တစ်ယောက် ငှားထားတယ်လေ... သူ့ရဲ့ ပုံပြင်တွေက ဆန်းသစ်ပြီး လူတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေကြားက အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေ၊ နတ်ဘုရားတွေကြားက တိုက်ပွဲတွေအကြောင်း ပါဝင်တယ်... ပွဲစဉ်တိုင်းမှာ လူတွေ ပြည့်ကြပ်နေတာပဲ..."

"တကယ်လား..."

"အချိန်တစ်ခုလောက် သတ်မှတ်လိုက်ကြမလား..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ခေတ္တမျှ နားထောင်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ ပြန်ပျံလာခဲ့လေသည်။

“ရှူးရှူး... ငါ ပြောပြမယ်... အဲ့အမတ်တွေက တကယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ... နိုင်ငံရေးရာတွေကို ဆွေးနွေးမယ့်အစား စားသောက်ဆိုင်တွေနဲ့ ပုံပြင်ပြောတာတွေကိုပဲ ပြောနေကြတယ်..”

“ဟွန့်..”

“ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ... ခုခေတ် အမတ်တွေအားလုံး အသုံးမကျဘူး... ဟွားဟွားသာမရှိရင် သူတို့မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝဆိုတာ လုံးဝရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့သစ္စာဖောက် အရာရှိတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေတာ ကြာလှပေါ့..”

နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများ : မင်းပြောတာ မှန်တယ်…

မိန်းကလေးငယ်က သူ့အား လှည့်စားနေကြောင်း ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း သိသော်လည်း ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာအမူအရာကို ပူးပေါင်းပါဝင်ပေးလိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဧကရာဇ်ဝူကျီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့တာလဲ..."

ယွင်ဟွားက ရင်ကော့လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်လျက် ပြောလိုက်၏။

“အဲ့တာက ကျွန်မက ဆရာ့ကို ဧကရာဇ်ဝူကျီရဲ့ အိပ်မက်ထဲ ဝင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့လို့လေ... ဒါမှ သူက သူ့ကြောင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ဖရိုဖရဲဖြစ်လာမှာကို မြင်တွေ့ရပြီး အဲ့ဒုက္ခတွေအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနိုင်မှာပေါ့..."

“ဟီးဟီး… အဲ့တာက အစ်မဟွားဖြစ်တဲ့ ငါက ဧကရာဇ်ဝူကျီရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဆရာသခင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့တာလေ... သူ့ရဲ့ ကပ်ဘေးဒုက္ခနဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဇာတ်ညွှန်းကို စီစဉ်ပေးပြီး သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို လှည့်စားခဲ့တာ..”

သူက ပြည်သူများ၏ အကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်များ ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ကုသိုလ်စွမ်းအားများ စုဆောင်းခြင်းဖြင့် သေဆုံးပြီးနောက် နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ တက်လှမ်းခြင်း ပြုလုပ်နိုင်မည်ဟု ရိုးအစွာ ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားကြလေသည်။ မင်းက လူတွေကို လှည့်စားတဲ့နေရာမှာ တကယ်ကို တော်တာပဲ။

"အရှင်မင်းကြီး... သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ ကျွန်မက ပညာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြောင်းလဲပြီး သူ့ကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သေးတယ်... အကယ်၍ သူသာ အဲ့နည်းလမ်းအတိုင်း ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ရေက လှေကို သယ်ဆောင်နိုင်သလို လှေကိုလည်း မှောက်သွားစေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားကိုလည်း သူ့ကို နားလည်စေခဲ့တယ်... သူ ကျွန်မကို အကြောင်းတွေ ပြောပြပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ တစ်ညလုံး အိပ်လို့မရခဲ့ဘူး..."

“ငါက ဧကရာဇ်ဝူကျီကို လှည့်စားခဲ့ရုံသာမက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က မင်းသားတွေအားလုံးအတွက်ပါ ဇာတ်ကွက်အမျိုးမျိုး ဖန်တီးပေးခဲ့ပြီး သူတို့ကို ဦးနှောက်ဆေးတာတွေ၊ လှည့်စားမှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့သေးတယ်..”

"ဒါကြောင့် တစ်ညလုံး စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် ဧကရာဇ်ဝူကျီက တုံလင်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ဖို့ နောက်ဆုံးမှာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ..."

“ငါ သူတို့ကို လှည့်စားပြီးတဲ့နောက် နောက်နေ့ ညီလာခံမှာ လူတိုင်းက စစ်တိုက်တာကို ဆန့်ကျင်ကြတယ်လို့ ကြားရတယ်... ပြီးတော့ ဧကရာဇ်ဝူကျီကလည်း နှစ်ငါးဆယ်စာ စာချုပ်ချုပ်ဆိုဖို့ ချက်ချင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်လေ..”

လူတိုင်း…

သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်မှုမှာ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် တော်ဝင်မိသားစုဝင် မည်သူမျှ အမတ်ငယ်ယွင်၏ နက်ရှိုင်းသော စိတ်အသံများကို မကြားနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက တိုက်ပွဲက စတင်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ပြောသာပြောလိုက်စမ်းပါ... ကျွန် မရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ကြီးမားသလား မကြီးမားဘူးလား ဆိုတာကို..."

“အကယ်၍ အကျိုးအမြတ်တွေက မလုံလောက်ဘူးဆိုရင်... ဒီည နန်းတော်ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး ရှင့်ကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေဆီ သယ်သွားပြီး အိပ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို လာမအပြစ်တင်နဲ့နော်..”

နန်ကုန်းယွမ်၏ အကြည့်များက တက်ကြွနေသော်လည်း အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်နေပုံရသော မိန်းကလေးငယ်အပေါ်တွင် ကျရောက်နေပြီး ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် တော်ဝင်မိသားစုနှင့် သူ၏ ဦးလေးတို့ မိန်းကလေးငယ်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ကောင်းချီးတစ်ခုလား သို့မဟုတ် ကျိန်စာတစ်ခုလားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

"ဟားဟားဟား... အမတ်ငယ်ယွင်... ဒါက မင်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ကောင်းမွန်သော စိတ်အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ရန် အနည်းငယ်မျှပင် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

ဤမိန်းကလေးငယ်သည် တုံလင်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသနားသော လက်ဆောင်တစ်ခု တကယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ကံကောင်းစေသော ကြယ်ပွင့်လေးတစ်ပွင့်အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

"အထိန်းတော်ချောင်... ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ဖတ်ကြားစေ..."

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး..."

အထိန်းတော်ချောင်က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး တောက်ပနေသော အဝါရောင် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများအားလုံး ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဧကရာဇ်က အမိန့်တော်ချမှတ်လိုက်သည်... ချန်နင်းကောင်တီမင်းသမီး ယွင်ဟွားဟာ မိန်းမသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမရဲ့ အသက်ကို ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ပြုခံပြီး နိုင်ငံနှစ်ခုရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကာကွယ်ဖို့ သူမရဲ့ နှုတ်ရေးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် သူမကို အိမ်ထောင်စု နှစ်ထောင်ပါဝင်တဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေ၊ ပိုးသား၊ ပိုးဖဲ၊ ရွှေနဲ့ ရတနာတွေ အများအပြားနဲ့အတူ မင်းသမီးယုံအန်းဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို ချီးမြှင့်လိုက်သည်..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံတို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေကြလေသည်။

“ပန်းကလေး... နင့်ရဲ့ မင်းသမီးအိပ်မက်က နောက်ဆုံးတော့ တကယ်ဖြစ်လာပြီပဲ... နင် နောက်ဆုံးတော့ မွန်မြတ်တဲ့ မင်းသမီးအဆင့်အတန်းကို ရရှိသွားပြီ..”

“ဟွားဟွားက မင်းသမီးဆိုတော့ ငါတို့တွေ မြို့တော်ထဲမှာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေလို ဆက်ပြီး လှည့်လည်သွားလာကြတာပေါ့..”

"မင်းသမီးယုံအန်း... ဘာလို့ မြန်မြန် ကျေးဇူးတင်စကား မဆိုရသေးတာလဲ..."

အထိန်းတော်ချောင်က ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်လေသည်။

အမတ်ငယ်ယွင် ညီလာခံသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ရောက်ခဲ့ချိန်နှင့် ရှောင်ရှူးရှူးက သူမအတွက် ပေးခဲ့သော ကတိကြီးကို သူ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဝက်မျှကာလတိုလေးအတွင်း သူမက တုံလင်နိုင်ငံ၏ မင်းသမီး အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ယွင်ဟွားသည် မိန်းမောနေမှုမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော သူမ၏ အရာရှိဝတ်စုံကို သေသပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင့်ကန်တော့လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ..."

ယွင်ဟွားသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို လက်ခံရယူလိုက်လေသည်။

"ထလော့..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ယုံ ဆိုတာက အဓွန့်ရှည်တာကို ဆိုလိုပြီး အန်း ဆိုတာကတော့ ငြိမ်းချမ်းတာကို ဆိုလိုတယ်... တည်ငြိမ်အေးချမ်းပြီး ကြီးပွားတိုးတက်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ရည်ညွှန်းတာပေါ့... ငါကိုယ်တော် ဒီဘွဲ့နာမည်အတွက် အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့ရတာ... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ... မဆိုးဘူးမလား..."

"အင်း... နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက ပြည်သူများ၏ ငြိမ်းချမ်းသာယာသော ခေတ်ကာလတစ်ခုကို တောင့်တမှုကို ကိုယ်စားပြုသော "ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ကြီးပွားတိုးတက်ရေး" ဟူသော စကားစုကို ပြောဆိုခဲ့သည်ကို သူမ ကြားဖူးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူမ လိုချင်သော ကမ္ဘာကြီးပင် ဖြစ်သည်။

“ပန်းကလေး... ပန်းကလေး..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ငါတို့ မင်းသမီးနေရာကို ရသွားပြီ... ငါတို့ရဲ့ နောက်တစ်ဆင့်က နင့်အဖေကို ရှင်းလင်းပြီး ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်လာဖို့ပဲ... ပြီးရင် နယ်စားဘွဲ့ ရထားတဲ့ နင့်ဦးလေးကို ရှင်းမယ်... နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို ဖြုတ်ချပြီး သမိုင်းမှာ တစ်ဦးတည်းသော ဧကရီ ဖြစ်လာဖို့ပဲ..”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ရုတ်တရက် လင်းလက်သွား၏။

“ဟွားဟွားက ဧကရီပဲ... ငါတို့ နင့်အဖေကို ဖြုတ်ချမယ်... နင့်ဦးလေးကို ဖြုတ်ချမယ်... နောက်ဆုံးမှာ ဧကရာဇ်ကို ထီးနန်းပေါ်ကနေ ဖယ်ရှားပစ်မယ်..”

“တုံလင်က ငါတို့ဟာပဲ..”

ယွင်ရှောင်ထျန်း…

ချွေ့ရှီယန်…

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း…