အခန်း ၁၅၉

အခန်း (၁၅၉)

စေတီသုံးဆူကျောင်းတော်၏ မူလဇာစ်မြစ်

စေတီသုံးဆူကျောင်းတော်သည် တုန်းကျန်းမြို့တွင် အကျော်ကြားဆုံးသော ကျောင်းတော်ကြီး ဖြစ်လေသည်။ အခြားမည်သည့်ကျောင်းတော်နှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။

အခြားသော ကျောင်းတော်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် စေတီသုံးဆူကျောင်းတော်သည် တုန်းကျန်းမြို့၌ ပို၍ပင် ကျော်ကြားလှပေသည်။

ထိုကျောင်းတော်အတွင်း၌ နတ်ဘုရားရုပ်ပွားတော် သုံးဆူကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသောကြောင့် စေတီသုံးဆူ ကျောင်းတော်ဟု ခေါ်တွင်ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ဤရုပ်ပွားတော်များကို အခန်းတစ်ခန်းတည်း၌ ပူဇော်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ညီမျှသော တြိဂံပုံသဏ္ဌာန် နေရာချထားကာ မတူညီသော နေရာသုံးခုတွင် စေတီသဏ္ဌာန် အဆောက်အအုံ သုံးခုဖြင့် တည်ထားကိုးကွယ် ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှေးခေတ်ကာလမှစ၍ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြသော ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များအရ အချို့က ၎င်းသည် ချိတ်ပိတ်ထား ခြင်း တစ်မျိုးဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး အချို့ကမူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝင်္ကပါအစီအရင်တစ်ခုအဖြစ် ရှင်းပြ ကြလေသည်။

၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်ငြားလည်း စေတီသုံးဆူဆုံရာ နေရာ၌ ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ ဆုတောင်းများ ပိုမိုပြည့်ဝလာတတ်သည်ဟု လူအများက ပြောဆိုကြလေ၏။

ဤအချက်သည်ပင် ဤနေရာကို အလွန်တရာ လူကြိုက်များကာ ကျော်ကြားစေသော အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ စေတီသုံးဆူကျောင်းတော်၌ ကိုးကွယ်ထားသော ရုပ်ပွားတော်များသည် လူအများ ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင်ကြသည့် ဗုဒ္ဓဘာသာ သို့မဟုတ် တာအိုဘာသာမှ ဗောဓိသတ္တများ သို့မဟုတ် ဘုရားများ မဟုတ်သကဲ့သို့ နောင်အခါတွင် နတ်ဘုရားများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းခံရသည့် ထင်ရှားသော သမိုင်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း မဟုတ် ကြချေ။

ဤနေရာတွင် ကိုးကွယ်ထားသော နတ်ဘုရားများသည် တုန်းကျန်းမြို့၏ ဒေသခံ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ပုံပြင်များမှ ဒေသစောင့် နတ်မင်းကြီးသုံးပါး ဖြစ်လေသည်။

၎င်းတို့ကို ဒေသစောင့်နတ်များဟု ခေါ်ဆိုရခြင်းမှာ ဤဒဏ္ဍာရီများသည် တုန်းကျန်းမြို့နှင့် အနီးအနားရှိ မြို့နယ်၊ ခရိုင်အချို့မှလွဲ၍ အခြားနေရာများတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လူသိမများသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့ကို စောင့်ရှောက်သူ နတ်ဘုရားများဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်းမှာ စေတီသုံးဆူကျောင်းတော်တွင် ကိုးကွယ်ထား သော နတ်ဘုရားသုံးပါး၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် ဖြစ်လေ၏။ ဒဏ္ဍာရီများအရ ၎င်းတို့သည် ပြည်သူများ အတွက် အန္တရာယ်များကို ဖယ်ရှားပေးခြင်း၊ နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းခြင်း၊ ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကူညီပေးခြင်း ၊ အဆိုးကို အပြစ်ပေးကာ အကောင်းကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းစသည့် သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များကို လုပ် ဆောင်ခဲ့ကြလေသည်။ ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ကောင်းမှုကုသိုလ်များနှင့် ကောင်းချီး မင်္ဂလာများသာ ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

သမိုင်းမှတ်တမ်းများအရ တုန်းကျန်းမြို့ရှိ စေတီသုံးဆူကျောင်းတော်၌ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်တိုင်အောင် တည်တံ့နေခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဘုရားဖူးများစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုမှာ အလွန် တရာ အားကောင်းလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မြို့များနှင့် ခရိုင်များရှိ အခြားသော ကျောင်းတော်များထက် များစွာ သာလွန်ကာ ပြည်နယ်တွင်းနှင့် ပြည်နယ်ပြင်ပရှိ လူသိများသော ကျောင်းတော်အချို့၏ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုများ နှင့်ပင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်လေသည်။

၎င်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဤအချက်မှတစ်ဆင့် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ရွှီပေါ်အန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ ထန်ရုံကျီသည် ထိုဒေသရှိ ဆရာတစ်ဦး၏ စကားကို ယုံမှားသံသယမရှိ ယုံကြည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ကျန်းကျိမင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်လေသည်။

“ဒေါက်တာကျန်း...၊ ဒီဆေးကို ညွှန်းပေးခဲ့တဲ့ စေတီသုံးဆူကျောင်းတော်က ဆရာကို ခင်ဗျား သိနေလို့လား...။”

၎င်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျိမင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်လေ၏။

“ဟင့်အင်း...၊ ကျွန်တော် သူ့ကို မသိပါဘူး...။”

သူ၏ လေသံမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြတ်သားနေပြီး ထိုအကြောင်းအရာတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရ မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလားပင်။

ထို့နောက် သူ၏ ငြင်းဆန်မှုသည် ယခင် အမူအရာနှင့် ကွဲလွဲနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားပုံရကာ ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ ပြောဆိုလာလေသည်။

“လူတွေ ပြောတာကိုတော့ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြားဖူးပါတယ်...၊ အရင်က အဲဒီမှာ ဆေးစာရခဲ့တဲ့ လူတော် တော်များများက ဆေးစာမှန်မမှန် လာစစ်ဆေးဖူးလို့ပါ...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တခိုး ရယ်မောလိုက်လေ၏။ ကျန်းကျိမင်၏ သဘောထားမှာ အတော်လေး သိသာထင်ရှားနေပေသည်။

သူသည် ဆေးစာရေးပေးခဲ့သော ထိုတုပဆရာဝန်ကို သိရုံသာမက သူ့တွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ နောက်ခံဇာတ် လမ်း တစ်ခုလည်း ရှိနေနိုင်ချေရှိသည်။

သို့သော် ကျန်းကျိမင်က ငြင်းဆန်ထားပြီးဖြစ်ရာ ရွှီပေါ်အန်းအနေဖြင့် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် ဖိအားပေးမည် မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည့်အလုပ်ကို လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲကာ အတန်ကြာ စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် ကျန်းကျိမင်၏ ရုံးခန်းဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ကျန်းကျိမင်သည် တံခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပိတ်လိုက်ပြီး ရွှီပေါ်အန်းကို ထိုင်ရန် အမူအရာဖြင့် ပြသလိုက်လေ၏။

သူသည် ရွှီပေါ်အန်းအတွက် လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးရင်း စကားဆိုလေသည်။

“လူငယ်လေး...၊ ငါတို့ အခု သိကျွမ်းနေပြီဆိုပေမယ့် မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး...။”

ယခင်တစ်ခေါက် သူတို့ တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က သူ၏ ဇနီးသည် ကားအက်ဆီးဒင့် ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ကျန်းကျိမင်မှာ ရွှီပေါ်အန်း၏ နာမည်ကို မေးမြန်းရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ချေ။

ရွှီပေါ်အန်းက ပြုံး၍ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

“ကျွန်တော့်နာမည်က ရွှီပေါ်အန်းပါ...၊ ခွင့်ပြုချက်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ ရွှီ၊ အရည်အချင်းတွေကို ရှာဖွေနိုင်တဲ့ ပေါ်၊ ပြီးတော့ ဘေးကင်းလုံခြုံတယ်ဆိုတဲ့ အန်း ပါ...၊ ကျွန်တော့်ကို ရွှီလေးလို့ ခေါ်လို့ရသလို ပေါ်အန်းလို့ ခေါ်ရင်လည်း ရပါတယ်...။”

ကျန်းကျိမင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ပေါ်အန်း...။ တော်တော်ကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ...၊ ဒါက ပညာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မြင့်မြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိနေမှာ အသေအချာပဲ...။”

ကျန်းကျိမင်သည်လည်း ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပြီး သူသည် ချီးမွမ်းစကားများကို လျင်မြန်စွာပင် ပြောဆိုနိုင်ခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ရိုးတိုးရွန့်တန့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းကျိမင်၏ အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒေါက်တာကျန်း...၊ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကလည်း ပြည်သူတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို အမှန် တကယ် ထင်ဟပ်နေပါတယ်...။”

ကျန်းကျိမင် ဝတ်ဆင်ထားသော အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီပေါ်ရှိ နာမည်တံဆိပ်တွင် ကျိမင် ဟူသော စာလုံး နှစ်လုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေ၏။

ဤစာလုံးနှစ်လုံးသည် ပြည်သူလူထုအပေါ် ဂရုစိုက်တတ်သည့် စိတ်ဓာတ်ကို အမှန်တကယ် ပုံဖော်ထားပေသည်။

ကျန်းကျိမင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ရွှီပေါ်အန်း၏ အနီးတွင် ချထားပေးကာ အခြားတစ် ဖက်၌ ထိုင်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

“ပေါ်အန်း...၊ မင်း ခုနက ရှောင်ဟူကို စစ်ဆေးနေတာ...၊ အို... ငါ့တပည့်ကို ပြောတာပါ...၊ မင်းကို အလုပ်ရှုပ်သွား စေတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်...၊ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ...။ မင်းရဲ့ ဆေးစစ်ဆေးတဲ့ နည်းပညာတွေကို ဘယ်ကနေ သင်ယူခဲ့တာလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်းက အလွန်ပွင့်လင်းစွာဖြင့် ချက်ချင်းပင် အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။ သူသည် ကျန်းကျိမင်ကို ကြည့်ကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒေါက်တာကျန်း...၊ အရင်တစ်ခေါက်က ခင်ဗျား ကြည့်နေတဲ့ ခင်ဗျားတို့ မိသားစု ဆေးကျမ်းထဲကနေ သင်ယူခဲ့တာပါ...၊ တကယ် အားနာပါတယ်...၊ ခင်ဗျား အရမ်းလောပြီး ထွက်သွားတော့ စာအုပ်က စားပွဲပေါ်မှာ ကျန်နေခဲ့လို့ပါ...။”

ရွှီပေါ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျိမင်၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွား ခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ ကျန်းကျိမင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“ငါတို့ ကျန်းမိသားစုမှာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ဆေးကျမ်းကို ပြောတာလား...၊ မင်းက တကယ်ကြီး နားလည် တယ်ပေါ့...။”

ရွှီပေါ်အန်းမှာ မည်သို့ ဖြေရမည်ကို မသိတော့ချေ။ သူ အရာအားလုံးကို နားလည်ပြီး ကျွမ်းကျင်နေပြီဟု ပြောလိုက်လျှင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လည်စဉ်းစားရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေ သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်...။ အဲဒီစာအုပ်ပါပဲ...၊ ဖြစ်နိုင်တာက...၊ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့်...၊ ကျွန်တော် နည်းနည်းပါးပါး နားလည်နိုင်တယ် ထင်ပါတယ်...။”

ကျန်းကျိမင်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာ ခေါင်းခါမ်းလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒါက...၊ ယုံဖို့ အရမ်းခက်လွန်းပါတယ်...။ ငါ ဒီစာအုပ်ကို ကြည့်လာခဲ့တာ နှစ်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီ...၊ ခဏ လေးနေဦး...၊ မင်းဆီကနေ အကြံဉာဏ်တချို့ တောင်းချင်လို့ပါ...။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းကျိမင်သည် လျင်မြန်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စကားဝှက်ဖြင့် သော့ခတ်ထားသော ဗီဒိုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စကားဝှက်ကို ရိုက်ထည့်၍ ဆေးကျမ်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ၎င်းကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွား ခဲ့လေ၏။

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ...။”

ဟု ကျန်းကျိမင်က ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ အနီးသို့ သွားရောက်၍ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေ၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...။”

ကျန်းကျိမင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း တော်တော်ထူသော ဆေးကျမ်း၏ စာမျက်နှာ အနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှောကြည့်လိုက်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ကျန်းကျိမင်၏ လက်ထဲရှိ ဆေးကျမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ စာအုပ်ထဲတွင် ရေစွန်းကွက်များစွာ ရှိနေပြီး ရေ၏ စေးကပ်မှုကြောင့် စာမျက်နှာအချို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကပ်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်လေ၏။

စာအုပ်ထဲရှိ စာသားအချို့နှင့် သရုပ်ဖော်ပုံအချို့မှာ ရေစွန်းကွက်များကြောင့် မှုန်ဝါးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျိမင်သည် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ လက်လှမ်းကာ စကားဝှက် သော့ခတ်ထားသော ဗီဒိုကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

“ရေစိမ့်မနေပါဘူး...။”

သူ့ဟာသူ တီးတိုးရေရွတ်ပြီးနောက် ကျန်းကျိမင်သည် ရွှီပေါ်အန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ရွှီလေး...၊ အရင်တစ်ခေါက် မင်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေတုန်းက ငါ ထွက်သွားတဲ့အချိန် ဒီစာအုပ်က စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေ သေးတယ်လို့ မင်း ခုနက ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား...။”

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ခေါ်ဝေါ်သည့် နာမ်စား ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရွှီပေါ်အန်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့ က သူ့အပေါ် သံသယအချို့ ရှိနေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလိုက်လေ၏။

“အဲဒီအချိန်တုန်းက ဒီစာအုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့တာပါ...။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အရမ်းလောပြီး ထွက် သွားတော့ စာအုပ်ကို ပိတ်ဖို့တောင် အချိန်မရခဲ့ဘူးလေ...။ ကျွန်တော်က စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန် ကြည့်မိခဲ့တာပါ...။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် သေသေချာချာ မကိုင်တွယ်ခဲ့မိဘူး...။”

“တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော့် ရဲ့ နောင်တတရားအတွက် သေးငယ်တဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုအနေနဲ့ ခင်ဗျား အရင် က တောင်းဆိုထားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ဖြစ်တဲ့ တောရိုင်းထဲက ရာစုနှစ်သက်တမ်းရှိ စိုယန် ဆေးပင်နဲ့ ထျဲ့ဖီရှီဟူ ဆေးပင် အားလုံးကို ခင်ဗျားကို ပေးချင်ပါတယ်...။ သေချာတာပေါ့...၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျားဘက်က လျော်ကြေးအတွက် တခြားတောင်းဆိုမှုတွေ ရှိရင်လည်း သဘောတူနိုင်အောင် ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား ပေးပါ့မယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုအချိန်က စာအုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်ကြည့်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှု စွမ်းအား၏ အကူအညီဖြင့် သူ ဖတ်ရှုခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့သဖြင့် လျော်ကြေးပေးသင့်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရလေ၏။

ကျန်းကျိမင်က ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အဲဒီအကြောင်းကို လောလောဆယ် မပြောကြသေးတာပေါ့...။ ငါ မင်းကို မေးချင်တာက အဲဒီနောက်ပိုင်း မင်း စာအုပ်ကို ဘာလုပ်ခဲ့သေးလဲ...၊ ဘာတွေ...၊ တကယ်တော့ ဘာတွေများ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ...။ စာအုပ်က ဘယ်လို လုပ်ပြီး ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖြေလိုက်လေ၏။

“ကျွန်တော် စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်နေတုန်း ခင်ဗျားရဲ့တပည့် ဟူရှောင်ကျဲက အပြေးအလွှား ဝင်လာခဲ့တယ်...။ သူ က ကျွန်တော့်ကို အထင်လွဲပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြောဆိုခဲ့ပုံရပါတယ်...။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်လာခဲ့တာပါ...၊ သေချာတာကတော့ ကျွန်တော် မထွက်သွားခင်မှာ စာအုပ်က စားပွဲပေါ်မှာ အကောင်း ပကတိ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာပါပဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်း၏ စကားများမှာ အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားလှပေသည်။ ဤကိစ္စသည် သူ့အပေါ် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင် ခြင်း မရှိသော်လည်း သူသည် မှန်းဆပြောဆိုခြင်း သို့မဟုတ် အထင်အမြင်လွဲမှားစေရန် လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ် ချေ။ ထို့ကြောင့် သင်၏တပည့် ဟူရှောင်ကျဲကို ထပ်မံ၍ မေးမြန်းကြည့်သည်က ပိုကောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျိမင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းတစ်ချက်ခေါ်ဆိုကာ ဟူရှောင်ကျဲကို လျင်မြန်စွာ ဆင့်ခေါ် လိုက်လေ၏။

အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည့် ခံစားချက်မျိုးဖြင့် ရုတ်တရက် တင်းမာသွားခဲ့လေသည်။

ဟူရှောင်ကျဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုကောင်လေး၏ နှလုံးခုန်သံများ သိသိသာသာ မြန်ဆန် နေကြောင်း ရွှီပေါ်အန်း ခံစားသိရှိလိုက်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်း သော လက္ခဏာတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဒီကောင်လေးသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဖြစ်ကြောင်း ရွှီပေါ်အန်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက် သွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဒေါက်တာကျန်း၏ တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အဘယ်ကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆရာသခင်ကို ဒုက္ခပေးရန် ဤသို့သော လှည့်ကွက်များကို အသုံးပြုရမည်နည်း။ အလွန်တရာ ဆိုးရွားလှသော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဆရာ...၊ တောင်းပန်ပါတယ်...။ ကျွန်တော် ဆေးပေးခန်းမှာ တာဝန်ကျနေလို့ပါ...။ တာဝန်လွှဲပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေရလို့ နောက်ကျသွားတာပါ...၊ ကျွန်တော် ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ...။”

ဟူရှောင်ကျဲသည် အတင်းအဓမ္မ ပြုံးပြကာ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

ကျန်းကျိမင်သည် သူ၏မေးခွန်းကို မဖြေဆိုဘဲ လက်ထဲရှိ အထူကြီးဖြစ်နေသော ဆေးကျမ်းကို လှန်လှောရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ဒီစာအုပ်ကို ငါ့ရဲ့ ဘေးဘိုးတွေနဲ့ အဘိုးတွေ လက်ထက်မှာ ရေးသားခဲ့တာပါ...။ သူတို့က ရှေးဟောင်းပေရွက် တွေက အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖတ်ရှုရင် ပျက်စီးသွားမှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ပေရွက်တွေထဲက အကြောင်းအရာတွေကို ဂရုတစိုက် စုစည်းဖို့ အားထုတ်ကြိုးပမ်းခဲ့ကြတယ်...။ ပြီးတော့ သူတို့ကိုယ်ပိုင်စရိတ်နဲ့ ပုံနှိပ်ဖို့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ အလုပ်ရုံတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး ငွေအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံခဲ့ကြတာပါ...။”

“လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် အဲဒီအချိန်တုန်းက အုပ်ရေနှစ်အုပ်ပဲ ပုံနှိပ်ခဲ့တာ...။ နှစ်တွေ ကြာလာတာ နဲ့အမျှ ငါတို့ မျိုးဆက်တွေဟာ ၎င်းတို့ကို ဂရုတစိုက် လေ့လာပြီး သုံးသပ်ခဲ့ကြပေမယ့် မိတ္တူတစ်စောင်စီတိုင်းက ပေါက်ကြားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိတာကြောင့် ထပ်မံပုံနှိပ်ဖို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ကြဘူး...။”

“ဒီစာအုပ်ကို ငါ့အဖေဆီကနေ ငါ့ဆီကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးကတည်းက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အလွန် ကောင်းမွန်စွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တာပါ...။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ...၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ...၊ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်က ငါ့လက်ထဲမှာ ပျက်စီး သွားခဲ့ရပြီ...။”

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ် ကျန်းကျိမင်၏ အသံမှာ ခံစားချက်များကြောင့် ဆို့နင့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံး များထဲတွင် မျက်ရည်ပေါက်နှစ်ပေါက် စီးကျလာခဲ့လေ၏။

ကျန်းကျိမင်၏ ဖြည်းညင်းပြီး လေးနက်သော စကားများကို နားထောင်ရင်း ရွှီပေါ်အန်းမှာ အတော်လေး စိတ်မ သက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဟူရှောင်ကျဲသည် နောင်တရဟန် ဆောင်လိုက်ပြီး ကျန်းကျိမင် စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ရှူး တစ်ရွက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

ကျန်းကျိမင်သည် တစ်ရှူးကို မယူခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ အပြာနှင့် အဖြူရောင် အကွက်များ ပါသော လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စာအုပ်၏ စာမျက်နှာများပေါ်သို့ ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေ သည့်အလား မျက်ထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်လေသည်။

ဟူရှောင်ကျဲသည် သူ၏ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသော နှလုံးသားကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး တရားမျှတသည့် မျက်နှာထား ကို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ဆရာ...၊ တစ်ယောက်ယောက်က တမင်တကာ ခုလိုလုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်...။ လူယုတ်မာကောင်...၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိရရင်တော့ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး...။”

ကျန်းကျိမင်သည် ဟူရှောင်ကျဲကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ဟူ...၊ ဟိုတစ်နေ့က ဧည့်သည်တွေကို ငါ့ကိုယ်စား ဧည့်ခံပေးဖို့ မင်းကို ငါ ခေါ်လိုက်တဲ့အချိန် မင်း ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီးတဲ့နောက် ဘာတွေများ ဖြစ်ခဲ့သေးလဲ...။”

၎င်းကို ကြားသောအခါ ဟူရှောင်ကျဲသည် ရွှီပေါ်အန်းကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက် လေ၏။

“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ဆရာ...၊ တရားခံက သူပဲ ဖြစ်ရမယ်...။ ဆရာ့ဖုန်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဒီလူက ဆရာ့ရဲ့ စားပွဲခုံကို မွှေနှောက်နေခဲ့တာပါ...။”

“သူက ဆရာ့စားပွဲပေါ်က မှန်အောက်မှာရှိတဲ့ ဆေးစာတွေကိုတောင် ဓာတ်ပုံရိုက်နေခဲ့တာပါ...၊ သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူနဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်က ချက်ချင်းပဲ သူ့ကို တင်း တင်းကျပ်ကျပ် တားဆီးခဲ့ပါတယ်...။”

“ဒီလူက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်ပြီး အရှက်ရသွားခဲ့တယ်...၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်းပဲ စကားများ အချေအတင် ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ...၊ ကျွန်တော်က လုံခြုံရေးကို ခေါ်မယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ သူက အပြစ်ရှိတဲ့ရုပ်နဲ့ ထွက်သွားခဲ့တာပဲ....။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုဘဲ ဟူရှောင်ကျဲ၏ အထင်ကြီးလောက်စရာ သရုပ်ဆောင်မှုကို ပြုံး၍သာ ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော လူရွှင်တော်တစ်ဦး ဂျပ်ကလင်း ကစားနေသည်ကို ကြည့်နေရသည့်အလား သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ရေပြင်လိုပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေခဲ့ပေသည်။

ကျန်းကျိမင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒါက ငါ ကြားချင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး...။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဒီဆေးကျမ်းက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တာ...၊ အဓိကအချက်က ဒီစာအုပ်ပဲ...။”

ဟူရှောင်ကျဲသည် ခေတ္တမျှ အံ့သြသွားဟန် ဆောင်လိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဪ... ဟုတ်သားပဲ...။ စာအုပ်...၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် သတိမထားမိလိုက်ဘူး...။ ကျွန်တော် ဝင်လာ တဲ့အချိန်က ဆရာ့မိသားစုရဲ့ ဆေးကျမ်းက စားပွဲပေါ်မှာ မရှိနေဘူးလို့ ထင်ပါတယ်...။ ကျွန်တော်က မီးခံသေတ္တာ ထဲမှာ ရှိနေမယ်လို့ ထင်ခဲ့လို့ သိပ်ပြီး မတွေးမိခဲ့တာပါ...။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာက ဒီစာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာ တွေကို အလွတ်ရနေပြီးသားမလို့ ရှားရှားပါးပါးပဲ ထုတ်လေ့ရှိတယ် မဟုတ်လား...။”

ကျန်းကျိမင်က ငြင်းဆန်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ငါ အလွတ်ရနေတယ်လို့ ပြောလို့ မရပါဘူး...။ အဲဒီနေ့က ဆေးစာတစ်စောင် ရှာဖို့အတွက် ငါ စာအုပ်ကို ထုတ် လိုက်တာပါ...။ ရုတ်တရက် အကြောင်းကိစ္စ ပေါ်လာတော့ ငါကလည်း အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့ရတဲ့အတွက် မီးခံသေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်ဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူးလေ...။”

ဟူရှောင်ကျဲသည် ရွှီပေါ်အန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အေးစက်စက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော် ဝင်လာတဲ့အချိန် ရုံးခန်းထဲမှာ သူ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာပါ...။ ဖြစ်နိုင်ခြေက တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်...၊ လျှို့ဝှက်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုအတွက် သူက မီးခံသေတ္တာထဲ မထည့်ခင် စာအုပ်တွေကို ရေတမင် ပက်ပြီး စိုရွှဲအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ...။ ဒါဆိုရင် ဆေးကျမ်းတွေ စိုနေတာကို အတန်ကြာတဲ့အထိ ငါတို့ တစ် ယောက်မှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

အလွန် ပါးနပ်လှသော အကြံအစည်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ပထမအကြိမ် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းမှာ အလွန် ယုတ္တိရှိပုံ ပေါ်နေလေ၏။

*ကံမကောင်းစွာဖြင့် မင်းက အင်ဂျင်နီယာ နောက်ခံရှိတဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဓားစားခံဖြစ်တဲ့ ငါနဲ့ လာတိုးနေတာ ပဲ…။*

အများသိကြသည့်အတိုင်း ခေါ်ရလျှင် အစီစဉ်(ခ) ပင် ဖြစ်လေ၏။