အခန်း ၉၀၃

အခန်း (၉၀၃) - နတ်မီးလျှံ၊ ဝေယျာဝစ္စသူငယ်၊ မသေဆေး နှင့် မင်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖြစ်နေပြန်ပြီလား

​နတ်ဘုရားဘုံကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်လှသော ထိုနေရာအတွင်းရှိ ဆေးချက်ဖိုကြီးဆီမှနေ၍ သင်းပျံ့လှသော ဆေးဘက်ဝင်အမွှေးနံ့များ စဉ်ဆက်မပြတ် ဖြာထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာရုံမျှဖြင့်ပင် တစ်ကိုယ်လုံး ပြောမပြတတ်အောင် နေသာထိုင်သာရှိပြီး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားရကာ၊ အတိုင်းအဆမရှိ ထူထပ်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများမှာ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စုဆောင်းဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

ထိုနေရာမှာ နတ်ဘုရားအက်ကြောင်း၏ ပြင်ပတွင် ရှိနေသော်လည်း "ကျင့်ကြံခြင်း မင်္ဂလာနယ်မြေ" ဟု ခေါ်ဆိုရန်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။

​သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးအစုံမှာ ထိုနတ်ဘုရားအက်ကြောင်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ စောစောက သူသည် ထိုနေရာအတွင်းရှိ ဆေးချက်ဖိုကြီး၏ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် ပိုမိုထူထပ်လေးလံလာသည်ကို ထက်မြက်စွာ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသရွေ့မူ ၎င်းတို့မှာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ သတိပြုမိပုံ မပေါ်ချေ။

​သူသည် ခဏမျှ အတွေးနက်သွားပြီးနောက် ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာအား

​"ငါ အထဲကို ဝင်ပြီး သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

​သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ရှေးဟောင်းဆေးချက်ဖိုမှာ ဆေးလုံးများကို အလိုအလျောက် ချက်လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး၊ ရုပ်ခန္ဓာ အလွန်တရာ သန်မာလှသော မိစ္ဆာသားရဲများကို အထဲသို့ ဖမ်းဆီးထည့်သွင်းပါက သွေးသားဆေးလုံးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲချက်လုပ်ပေးနိုင်သည်။ ယခု ဤနေရာရှိ ဆေးချက်ဖိုကြီးနှင့် သူ၏ ရှေးဟောင်းဆေးချက်ဖိုမှာ တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသဖြင့် ဤအရာနှစ်ခုကြားတွင် မည်သို့သော ဆန်းကြယ်သည့် ပတ်သက်မှုများ ရှိနေသနည်းဟူသည်ကို လီယန်ချူ အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားမိသွားသည်။

​ကျွေ့ဟွာက စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့်

​"သတိထားပါဦး" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထိုနတ်ဘုရားအက်ကြောင်း ရှိရာဆီသို့ တောက်လျှောက် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ထားလျက် ရှိသည်။

​သူသည် ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ဘေးအန္တရာယ်ကင်းကင်းဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားနိုင်လိမ့်မည်ဟူသောအချက်ကို လူတိုင်းက စိုးစဉ်းမျှ သံသယမရှိကြချေ။

အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးသာ ဖြတ်သန်းသွားပါက သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုဝန်တိုမှု သို့မဟုတ် မနာလိုခြင်း အနည်းငယ် ရှိနေနိုင်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းသွားသည့် အခါတွင်မူ သူတို့၏ သဘောထားမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဖြစ်နေကြသည်။

​'ဒါက သဘာဝကျတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား'

​'အကယ်၍ ဒီလူငယ်တာအိုဆရာတောင်မှ မဖြတ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီနတ်ဘုရားဘုံကြီးက လူတိုင်းအတွက် သေတွင်းကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့။'

​လီယန်ချူသည် ထိုကြီးမားလှသော အက်ကြောင်းကို ဖြတ်သန်းကာ နတ်ဘုရားဘုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ကွက်တိ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တစ်ချက် ဝေဝါးသွားပြီး လုံးဝ စိမ်းသက်လှသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော သဘာဝစွမ်းအင်များမှာ အလွန်တရာ ထူထပ်လှသဖြင့် ကျင့်စဉ်များကို သီးသန့် မောင်းနှင်ရန်ပင် မလိုဘဲ စွမ်းအင်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်လာကြတော့သည်။

​'ဟောထုံတောင် ဂူဗိမာန်လို ကျင့်ကြံခြင်း မင်္ဂလာနယ်မြေထက်တောင် သဘာဝစွမ်းအင်က ပိုပြီး ထူထပ်နေပါလား။ ဒါက တကယ့် နတ်ဘုရားကမ္ဘာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲလား' ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

​သူသည် မျက်လုံးများကို အဝေးဆီသို့ ပို့လွှတ်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာမှာ သီးခြား တည်ရှိနေသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ၎င်း၏ အကျယ်အဝန်းမှာ မည်မျှ ကြီးမားသည်ကို အတပ်မသိနိုင်ချေ။ သူသည် စိတ်အာရုံစွမ်းအား ကို ထုတ်သုံးရန် စိတ်ကူးလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ စိတ်အာရုံစွမ်းအားမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့ စိမ်းသက်ဆန်းကြယ်လှသော နေရာမျိုးတွင် စိတ်အာရုံကို ဇွတ်အတင်း ထုတ်သုံးမိပါက မည်သို့သော အန္တရာယ်များနှင့် ကပ်ဘေးများကို ဆွဲဆောင်မိမည်မှန်း မသိနိုင်ပေ။

​ရုတ်တရက်...

​ကောင်းကင်ထက်မှနေ၍ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာကျလာသည်။ ၎င်းအထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး ထိုစွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ မြင့်မြတ်သန့်စင်လျက် ပူပြင်းတောက်လောင်လှသည်။ လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး လက်ထဲမှ နေလပုတီးစေ့ ကို ထုတ်ကာ ခုခံရန် အပေါ်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

​ဤရတနာပုတီးစေ့မှာ ရော်ဖူတောင်ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်ချန်းချိုး ထံမှ သူ သိမ်းပိုက်ရရှိထားခဲ့သော ရတနာ ဖြစ်သည်။ ကျိုဟွာကျွန်းစုမှ လေကျင့်ကြံသူ လီကျိ ကမူ ဤပုတီးစေ့ပေါ်တွင် ထပ်ဆင့်တားဆီးမှု အစီရင်များစွာ ရှိနေသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ လီယန်ချူသည် ဖန်ဆင်းခြင်း ရွှေကျမ်းစာ ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ဤတားဆီးမှုများကို အကုန်အစင် မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

​နေလပုတီးစေ့သည် ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ရာ...

​ဗုန်း...

​ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ နေပုတီးစေ့မှာ လေထုထဲတွင် တုန်ခါကာ မြည်ဟီးလာပြီး ကရွတ် ကရွက် ဟူသော အက်ကွဲသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိပြီး 'ဒီလောက်နဲ့တင် ပျက်စီးသွားပြီလား' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

​သို့သော် ရုတ်တရက်...

​နေလပုတီးစေ့ပေါ်မှနေ၍ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ဆက်တိုက် ဖြာထွက်လာပြီး၊ ပုတီးစေ့တစ်ခုလုံးမှာ စိုးစဉ်းမျှ ဒဏ်ရာရခြင်းမရှိသည့်အပြင် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုအရှိန်အဝါများကိုပါ ထုတ်ဖော်လာတော့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပုတီးစေ့၏ ဘေးပတ်လည်၌ နေနှင့်လ၏ ဆန်းကြယ်သော တာအိုပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ၎င်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ရှင်းလင်းပြတ်သားကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

​နေနှင့်လ၏ တာအိုပုံရိပ်ယောင်များသည် လီယန်ချူအား အကာအကွယ်ပေးထားပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို တိုက်ရိုက် ကာကွယ်တားဆီးပေးလိုက်သည်။ အလင်းတန်း ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ လီယန်ချူသည် နေလပုတီးစေ့ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းပေါ်ရှိ တားဆီးမှုများမှာ လုံးဝ ပွင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

​စောစောက နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ တကယ့်ကို ပြင်းထန်လှပြီး တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများကိုပင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝိညာဉ်ရော ခန္ဓာပါ ပြာကျအောင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိကာ ရတနာများကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လီယန်ချူသည်လည်း ဤအချက်ကို ကြိုတင်တွက်ချက်ထားပြီးဖြစ်၍ ဤနတ်ဘုရားအလင်းတန်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးချကာ မိမိရတနာပေါ်ရှိ တားဆီးမှုများကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​အက်ကြောင်းပြင်ပရှိ ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ရတနာကို မှတ်မိသွားကြသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

​"ဒါက... နေလပုတီးစေ့ပဲ"

​"လီရှန်တောင် တိုက်ပွဲကြီးပြီးကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ ဒီရတနာက အခု တစ်ကျော့ပြန် ပေါ်လာပြန်ပြီလား"

​လီယန်ချူသည် ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ခုခံနိုင်ခြင်းမှာ လူတိုင်းအတွက် အံ့ဩစရာမဟုတ်သော်လည်း၊ သူ၏ နောက်ဆက်တွဲ လှုပ်ရှားမှုများကမူ လူတိုင်းကို လုံးဝ ဦးနှောက်ခြောက်သွားစေတော့သည်။

​သူသည် နေလပုတီးစေ့ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလင်းတန်းကို ခုခံပြီးနောက် ဆေးချက်ဖိုကြီး၏ ရှေ့သို့ သွားရောက်စစ်ဆေးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ဆေးချက်ဖိုကြီးထဲတွင် မသေဆေး ရှိနေနိုင်ပြီး ဆေးမွှေးနံ့မှာ အလွန်တရာ ထူထပ်လှကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသော်လည်း၊ လီယန်ချူသည် ထိုလောဘကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ကာ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

​"နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ ခုခံပြီးပြီပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ထွက်လာတာလဲ"

​ပြင်ပတွင် ပိတ်မိနေသော ကျင့်ကြံသူများမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြရသည်။

​သို့သော် မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း၊ လီယန်ချူသည် ထိုကြီးမားလှသော အက်ကြောင်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဝင်ရောက်သွားပြန်သည်။

​ရှူး...

​ကောင်းကင်ထက်မှနေ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံ ဖြာကျလာပြန်သည်။ လူတိုင်းက သူ ဘာလုပ်နေမှန်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ်... လီယန်ချူသည် အလံငယ် တစ်လက်ကို ထုတ်ကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအလံငယ်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ သာမန်ကာလျှံကာမျှသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါမျှ မရှိချေ။

​သို့သော် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးလိုက်သည့် အခါတွင်မူ ၎င်းမှာ ပျက်စီးသွားခြင်းမရှိသည့်အပြင်၊ နတ်ဘုရားအလင်းတန်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံရပြီးနောက် အလံပေါ်ရှိ ပိတ်ဆို့မှုများမှာ ကွာကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖြူဖွေးသော အငွေ့အသက်များနှင့် ဆန်းကြယ်လှသော ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အလံငယ်သည် လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံကာ အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှသော တာအိုအရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လာတော့သည်။

​နတ်ဘုရားအက်ကြောင်း ပြင်ပရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ

"...................."

​သူတို့မှာ ဤနေရာတွင် သေလုမတတ် ပိတ်မိနေကြပြီး အသက်ပေါင်းများစွာ စတေးခဲ့ရသော်လည်း၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာကမူ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို အသုံးချကာ မိမိ၏ ရတနာများကို သန့်စင်မွမ်းမံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲ၌ ပြောမပြတတ်သော ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

​လီယန်ချူသည် အလံငယ်ကို သိမ်းဆည်းကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်... နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ထွက်ခွာလာပြန်သည်။

​လူအုပ်ကြီးမှာ - "...................."

​ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သက်ပြင်းချကာ

​"စောစောက အစိမ်းရောင် အလံငယ်က ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဘုရားရတနာ ချင်းလျန်အလံ နဲ့ အရမ်းတူတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့် တကယ့် နတ်ဘုရားလက်နက်စစ်စစ်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ များစွာ အားနည်းပါသေးတယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြရသည်။ နတ်ဘုရားလက်နက်အတု ဆိုလျှင်ပင် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်နိုင်သော အထွတ်အထိပ် ရတနာ ဖြစ်ရာ၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် မည်ကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် နောက်ခံနောက်ကြောင်း ရှိနေသနည်း။

​လီယန်ချူသည် ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ကြည့်ကာ 'စောစောက အလင်းတန်းက အလံပေါ်က တားဆီးမှု အစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုပဲ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့တာ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သွားရမလား' ဟု တွေးလိုက်မိသော်လည်း၊ ခဏအကြာတွင် စိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်သည်။ တားဆီးမှုအားလုံး ပွင့်သွားလျှင်ပင် ယခုအချိန်တွင် သူ ချက်ချင်း ထုတ်သုံးနိုင်မည်မဟုတ်ရာ ယခုအဆင့်မှာပင် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

​သူသည် ထိုနတ်ဘုရားအက်ကြောင်းထဲသို့ တတိယအကြိမ် ဝင်ရောက်သွားပြန်ရာ၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူတိုင်းက အသက်ကိုပင် ဝဝမရှူဝံ့ဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ အပြုအမူမှာ ခန့်မှန်းရ အလွန်ခက်ခဲလှပြီး၊ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားတွင် ဤကဲ့သို့ ကစားနေခြင်းမှာ သူတို့ကိုပင် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်စေသည်။

​"အခုတစ်ကြိမ်ကော... ဘာရတနာကို ထုတ်ဦးမှာလဲ"

​လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေစဉ်၊ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာသည် နတ်ဘုရားအလင်းတန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဖျက်ဆီးခြင်း အလင်းတန်းကြီး ကျရောက်လာပြန်သည်။ သို့သော် သူသည် ရတနာအသစ်ကို ထုတ်သုံးခြင်းမပြုဘဲ စောစောက နေလပုတီးစေ့ကိုသာ ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ နေနှင့်လ၏ တာအိုပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး အလင်းတန်းကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သဖြင့် လီယန်ချူသည် မွေးညင်းတစ်ပင်မျှ မထိခိုက်ဘဲ အထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

​လူအုပ်ကြီးမှာ - "...................."

​နောက်ဆုံးတော့လည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။ နတ်ဘုရားဘုံထဲ ဝင်နေသူမှာ ထိုတာအိုဆရာ ဖြစ်သော်လည်း ဘေးက ထိုင်ကြည့်နေရသူ သူတို့က ပို၍ ရင်တမမ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

​လီယန်ချူသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင်နတ်ဘုရားဝတ်စုံ သို့မဟုတ် အစီရင်ဝတ်စုံ များကို သုံး၍ ကာကွယ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ထုတ်မသုံးဘဲ လူအများရှေ့တွင် ပြသပြီးသားဖြစ်သော နေလပုတီးစေ့ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စောစောက အလံငယ်မှာ တားဆီးမှု အနည်းငယ် ပွင့်သွားသည်နှင့်ပင် အလွန်တရာ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ရာ၊ အကယ်၍ တားဆီးမှုအားလုံး ပွင့်သွားပါက လူတိုင်း၏ မနာလို လောဘတက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိပြီး ဒုက္ခရောက်နိုင်ပေသည်။ 'အဲဒီလိုအချိန်ကျရင် သူတို့ကို အကုန် ရိုက်သတ်ပစ်ရုံပဲ ရှိတော့မယ်' ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

​သူသည် ထိုသို့ စဉ်းစားကာ မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်ခဲ့သော်လည်း ပြင်ပရှိ ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ သူ၏ အစွမ်းမှာ အလွန်တရာ အံ့ဩထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူသည် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် လုံးဝ အန္တရာယ်မပြုဝံ့သော၊ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသော ဆန်းကြယ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် ဆေးချက်ဖိုကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထူထပ်လှသော ဆေးမွှေးနံ့မှာ နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းခြုံလာပြန်သည်။ လီယန်ချူက နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတွင် အကြိမ်ကြိမ် အဝင်အထွက် လုပ်နေခဲ့သော်လည်း စောစောက ရောက်နှင့်နေသော ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာမူ သူ့ကို လှည့်ကြည့်ရန်ပင် အာရုံမရှိကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာရှိ သက်စောင့်စွမ်းအားများမှာ သူတို့အတွက် အသက်ထက်မက အရေးကြီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​သူတို့သည် ထိုတားဆီးမှု အတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးကာ ဆေးချက်ဖိုအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြသည်။ ဆေးမွှေးနံ့မျှဖြင့်ပင် ဤမျှ စွမ်းအာရှိပါက အထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ မသေဆေးစစ်စစ် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ရာနှုန်းပြည့် ယုံကြည်နေကြသည်။

သို့သော် သူတို့ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ဆေးအာနိသင်ကိုသာ စုပ်ယူနိုင်ပြီး ဆေးချက်ဖိုကြီး၏ အနီးသို့မူ စိုးစဉ်းမျှ တိုးမသွားနိုင်ကြချေ။

​လီယန်ချူသည် ဆေးချက်ဖိုကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူသည် အခြားသူများကဲ့သို့ ဆေးအာနိသင်ကို စုပ်ယူရန် အလောတကြီး မလုပ်ဆောင်ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော အဖိုးကြီးများနှင့် ယှဉ်ပါက သူသည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်မျှသာ ရှိသေးသည့်အပြင်၊ သိုင်းပညာ ကို ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး အဖိုးတန် ဆေးပင်၊ ရတနာများစွာကို စားသုံးခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။

​ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုမှာ ဤဆေးချက်ဖိုကြီး၏ အရှိန်အဝါပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။ သူ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ဤဆေးချက်ဖိုမှာ မိမိ၏ သိုလှောင် ‌အိတ်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းဆေးချက်ဖိုနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ လူတစ်ဦးတည်း၏ လက်ရာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။

​သူသည် ထိုမသေဆေး ရှိနေနိုင်သော ဆေးချက်ဖိုကြီး၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်မိစဉ်... အလွန်တရာ မြင့်မြတ်သန့်စင်လှသော ဆေးချက်ဖိုကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဝုန်းကနဲ လှုပ်ခါသွားတော့သည်။

​၎င်းမှာ အလွန်တရာ သေးငယ်လှသော လှုပ်ခါမှု ဖြစ်သော်လည်း အထဲတွင် ရှိနေသော ကျွမ်းကျင်သူကြီးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်မိသွားသည်။ ထို့နောက်တွင် ဆေးချက်ဖိုကြီး၏ လှုပ်ခါမှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး... အပြင်သို့ အတင်းအကျပ် ရုန်းထွက်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်လာသည်။

​လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ မသိစိတ်၏ ခံစားချက်အရ ဤဆေးချက်ဖိုကြီးမှာ မိမိထံသို့ ဦးတည်ကာ လှုပ်ရှားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

​ယခင်က သူသည် ရှေးဟောင်း ပညာရှိဂူဗိမာန် ထဲတွင် မှန်အက်ကြောင်းအပိုင်းအစ တစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံစဉ်ကပင် သူ၏ အိတ်ထဲရှိ မှန်အပိုင်းအစမှာ လှုပ်ခါခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းဆေးချက်ဖိုကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ... ၎င်းမှာ စိုးစဉ်းမျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

​'ဒါက ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံ မှားယွင်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီဆေးချက်ဖိုက ငါ့ဆီကို တကယ်ပဲ ဦးတည်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ ရှေးဟောင်းဆေးချက်ဖိုကြောင့်လား' ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

​ထိုအချိန်တွင် ဆေးမွှေးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသော ဆေးချက်ဖိုကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး၊ အထဲမှနေ၍ တောက်ပလှသော နတ်မီးလျှံများ ဝုန်းကနဲ ပန်းထွက်လာကာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိန်ထိန်ညီးမျှ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

​ဝူး... ဝူး... ဝူး...

​ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်မီးလျှံများ၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကြောင့် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ အပြင်းအထန် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြရသည်။ ဆေးချက်ဖိုကြီးသည် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဤမျှ ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်ရသနည်းဟူသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။ လီယန်ချူသည် နောက်ဆုံးမှ ဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဤဆေးချက်ဖိုကြီးနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မတွေးမိကြချေ။

စောစောက သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားသော အတားအဆီး မှာ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ကို နတ်မီးလျှံများရန်မှ ကာကွယ်ပေးထားသည့် အကောင်းဆုံး အကာအကွယ်တံတိုင်းကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

​နတ်မီးလျှံများထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ဖျက်ဆီးခြင်း အရှိန်အဝါများကြောင့် ထိုအစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားကြရသည်။ အကယ်၍ ဤနတ်မီးလျှံများသာ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူတို့ထံသို့ ကူးစက်လာပါက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့အားလုံး ပြာကျသွားနိုင်ပေသည်။

​ဆေးချက်ဖိုကြီးထဲမှ နတ်မီးလျှံများမှာ ပိုမို ရူးသွပ်စွာ ပန်းထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကြောင့် လူတိုင်း အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြရသည်။ သူတို့သည် ယခုခေတ်ကာလ၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အသက်အန္တရာယ် ကြီးမားစွာ ကြုံတွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

​ရုတ်တရက်...

​လူတိုင်းသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး ဟာ ပြာပြာသလဲဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ထိုကလေးငယ်မှာ အလွန်တရာ ရိုးသားသန့်စင်သော မျက်နှာ ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဆန်းကြယ်လှသော သဘာဝစွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

​ကလေးငယ်သည် နတ်မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး၊ ခါးကြားမှ "ငှက်ပျောဖက်ယပ်တောင်" ကို အမြန်ထုတ်ကာ ဆေးချက်ဖိုဆီသို့ ဆက်တိုက် ယပ်ခတ်လိုက်တော့သည်။

​အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်မှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော နတ်မီးလျှံကြီးမှာ ထိုကလေးငယ်၏ ယပ်ခတ်မှုအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ စောစောက မီးနဂါးကြီးများကဲ့သို့ ရူးသွပ်နေသော နတ်မီးလျှံများမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​ကလေးငယ်သည် ဘေးနားတွင် ရှိနေသော အဝတ်စိမ်းဝတ်အမျိုးသားနှင့် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများကို မြင်တွေ့ပုံမရဘဲ၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး

​"ဆန်းလိုက်တာ... ဒီဆေးချက်ဖိုက အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက်အထိ သောင်းကျန်းရတာလဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

​အဝတ်စိမ်းဝတ်အမျိုးသားနှင့် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာ အချင်းချင်း ကြည့်ကာ အသက်ပင် ဝဝမရှူဝံ့ကြတော့ပေ။ စောစောက သူတို့ကို သေလုမတတ် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော နတ်မီးလျှံကြီးကို ဤကလေးငယ်က တစ်ကိုယ်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ဤကလေးငယ်သည် မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသနည်း။

​'သူက တကယ့် နတ်ဘုရားစစ်စစ် လား'

​ဤမေးခွန်းမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် လေးပင်စွာ ကျရောက်လာတော့သည်။ သူတို့သည် ဆေးချက်ဖိုကြီး၏ အနီးတွင် ရှိနေကြသော်လည်း ကလေးငယ်သည် သူတို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလျက် ရှိသည်။

​ရုတ်တရက်...

​ကလေးငယ်သည် ဆေးချက်ဖို၏ အပေါ်ပိုင်းကို ကြည့်လိုက်မိရာ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားတော့သည်။

​"ဒုက္ခပါပဲ ဘယ်သူက ဖိုအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်တာလဲ "

​သူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ လေထုထဲတွင် ဆိုင်းငံ့ရပ်တံ့လိုက်ပြီး ဆေးချက်ဖို၏ အပေါ်ပိုင်းတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလောတကြီးဖြင့်

​"ငါ လာမစစ်ဆေးတာ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ နတ်ဘုရားဆေးလုံးက ထွက်ပြေးသွားပြီလား"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အတားအဆီးပြင်ပရှိ ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြရတော့သည်။ လီယန်ချူသည်လည်း မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိသည်။

​'ဒီဆေးချက်ဖိုထဲက နတ်ဘုရားဆေးလုံးက တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလား'

​ထို့အပြင် လီယန်ချူ သတိပြုမိသည်မှာ ထိုကလေးငယ်သည် "အခိုးခံရသည်" ဟု မသုံးနှုန်းဘဲ "ထွက်ပြေးသွားသည်" ဟု သုံးနှုန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဒါဆိုရင် အဲဒီနတ်ဘုရားဆေးလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိနေတာလား' ဟု လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးနေမိသည်။

​ကလေးငယ်သည် ဆေးလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် အခန်းထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။ အဝတ်စိမ်းဝတ်အမျိုးသားနှင့် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာမူ အသက်ကိုပင် အောင့်ထားကြရသည်။ သူတို့သည် လက်ရှိကမ္ဘာ၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤကလေးငယ်၏ အနားတွင်မူ အလွန်တရာ ဖိအားကြီးမားစွာ ခံစားနေကြရသည်။

စောစောက သူတို့သည် ဤအတားအဆီး ကို အတင်းအကျပ် ဖြတ်ကျော်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြခြင်းမှာ အလွန်တရာ မိုက်မဲလှကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ အကယ်၍ စောစောက အတားအဆီး ပွင့်သွားခဲ့ပါက သူတို့သည် နတ်မီးလျှံများအောက်တွင် မသေဆုံးခဲ့လျှင်ပင် ယခု ဤကလေးငယ်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးကြရပေလိမ့်မည်။

​ရုတ်တရက်...

​ကလေးငယ်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တံ့ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့်

​"ဘယ်က လာတဲ့ ဝိညာဉ်သရဲတစ်သိုက်က ကွယ်ရာကနေ ချောင်းမြောင်း ကြည့်ရှုနေတာလဲ" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

​ဤလူသားနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို ဘေးမပြုနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ဟန်ရှိသော ကလေးငယ်၏ အော်ဟစ်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသဖြင့် နေရာတွင် ရှိနေသော ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာ ဝိညာဉ်ပင် လွင့်မတတ် ထိတ်လန့်သွားကြရကာ နောက်သို့ အလောတကြီး ဆုတ်ခွာလိုက်ကြရတော့သည်။

​'ဒီကလေးငယ်က ငါတို့ကို သတိပြုမိသွားပြီ'

​ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ ကလေးငယ်၏ မျက်လုံးအစုံမှနေ၍ ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာပြီး၊ ထိုအလင်းတန်းများမှာ လောကကြီး၏ အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။ အဝတ်စိမ်းဝတ်အမျိုးသားနှင့် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာ ထိုကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်ပင် မကြည့်ဝံ့ကြချေ။

ဤကလေးငယ်သည်သာ တကယ့် နတ်ဘုရားစစ်စစ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ရာသော မတော်တဆမှုကြောင့် ဤနတ်ဘုရားနန်းတော်ထဲသို့ မှားယွင်းဝင်ရောက်လာမိပြီး နတ်ဘုရားဆေးလုံးကို ခိုးယူရန် ကြံစည်မိသော ဝိညာဉ်သရဲများ သာ ဖြစ်ပေသည်။

​ချက်ချင်းပင် ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံးမှာ လျင်မြန်စွာ သေးငယ်သွားပြီး၊ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများမှာ မျက်စိရှေ့ရှိ နတ်ဘုရားဘုံကို စတင် ဝါးမြိုဖျက်ဆီးလာတော့သည်။ ဤနတ်ဘုရားဘုံကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်ပျက်စီးလာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြပြီး နောက်သို့ အပြင်းအထန် ပျံသန်းထွက်ခွာလိုက်ကြရာ၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး နတ်ဘုရားဘုံအတွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည်လည်း လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

​သူတို့ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ထိုကြီးမားလှသော အက်ကြောင်းကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သေးငယ်လာတော့သည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားအက်ကြောင်း၏ ပြင်ပတွင် ရှိနေကြသော အခြားကျင့်ကြံသူများ၏ အမြင်တွင်မူ စောစောက ထိုကလေးငယ်နှင့် နတ်မီးလျှံများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းမရှိချေ။

သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အစွမ်းထက်လှသော အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာ မျက်နှာများ ပျက်လျက်၊ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသကဲ့သို့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ နောက်သို့ အလောတကြီး ဆုတ်ခွာကာ ထိုနတ်ဘုရားဘုံထဲမှ ပြာပြာသလဲ ပြန်လည် ထွက်ပြေးလာကြခြင်းကိုသာ ဖြစ်သည်။

​အဝတ်စိမ်းဝတ်အမျိုးသားနှင့် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာ မျက်နှာများ လေးနက်တည်ကြည်လျက် ထိုအက်ကြောင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်ရှိ နတ်ဘုရားဘုံမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ လုံးဝ မှောင်မိုက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် တကယ့် မသေဆေး ရှိနေနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ကလေးငယ်၏ စကားအရ ဆေးချက်ဖိုထဲရှိ နတ်ဘုရားဆေးလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်တရာ နှမြောတသဖြစ်မိကြသည့်အပြင်၊ ထိုကလေးငယ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားနှင့် နတ်မီးလျှံများ၏ အဖျက်စွမ်းအားကို စဉ်းစားကာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေမိကြဆဲ ဖြစ်သည်။

​'နှမြောစရာပဲ၊ မသေဆေးက ဒီမှာ မရှိတော့ဘူးပဲ' ဟု အဝတ်စိမ်းဝတ်အမျိုးသားက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

​ထိုအက်ကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်ကာ ပိတ်ဆို့လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူသည် စိတ်မချနိုင်သေးဘဲ ထိုအက်ကြောင်းကိုသာ ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေမိစဉ်... ရုတ်တရက် ထိုအက်ကြောင်းနောက်ကွယ်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ခါသွားပြီး... ၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော မျက်လုံးကြီးတစ်လုံး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး မွေးညင်းခေါင်းထောင်ကာ ကြက်သီးဖျန်းဖျန်း ထသွားရတော့သည်။

ယခင်က နတ်ဘုရားနန်းတော်ထဲတွင် ယုယုတောင်ထိပ်မှ နတ်သမီး သို့မဟုတ် ခရမ်းရောင်ဝတ် နတ်ဘုရားတို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရစဉ်ကပင် သူတို့ ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားခြင်းမရှိခဲ့ဖူးချေ။ သူတို့သည် မြေပြင်နတ်ဘုရား အောက်ရှိ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ နှလုံးသားထဲမှနေ၍ တကယ့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

​ထိုကြီးမားလှသော မျက်လုံးကြီးမှာ နှစ်ချက်၊ သုံးချက်မျှ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် အက်ကြောင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​"စောစောက ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ၊ အဲဒီကလေးငယ်က ဘယ်သူလဲ"

​လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိသည်။

'စောစောက နတ်ဘုရားဘုံက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီကလေးငယ်က ငါတို့ကို မမြင်ရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဆေးချက်ဖိုကြီးက ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် သောင်းကျန်းလာရတာလဲ။'

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း ထိုအက်ကြောင်းမှာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၍ ဤလျှို့ဝှက်ချက်များကို စိတ်ထဲတွင်သာ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရတော့သည်။

​ထိုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားတောင်မြတ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော စကားပြောသံများ ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ဆေးချက်ဖိုထဲရှိ နတ်ဘုရားဆေးလုံးမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဆေးမွှေးနံ့မျှဖြင့်ပင် ဤမျှ ကြီးမားသော သက်စောင့်စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ရာ၊ အကယ်၍ ထိုနတ်ဘုရားဆေးလုံးစစ်စစ်ကိုသာ ရရှိခဲ့ပါက ဧကန်မုချ နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရရှိကာ လောကကြီးတွင် လွတ်လပ်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

​လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာ၏ ထံမှနေ၍ စောစောက ပြင်ပရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုကလေးငယ်နှင့် နတ်မီးလျှံများကို လုံးဝ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းမရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်။

​"အဲဒီကလေးငယ်က တကယ်ပဲ တည်ရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စောစောက မြင်ကွင်းတွေအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင် စိတ်ချောက်ချားမှုတစ်ခုပဲလား"

​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတို့က ကလေးငယ်ကို မြင်ရသော်လည်း ကလေးငယ်က သူတို့ကို မမြင်ရချေ။ ပြင်ပရှိ ကျင့်ကြံသူများက သူတို့ကို မြင်ရသော်လည်း ကလေးငယ်ကို မမြင်ရချေ။ ဤအကြောင်းအရာကို သေချာစွာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပါက ဦးရေပြားပင် ကျိန်းစပ်မတတ် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာသော ထိုမျက်လုံးကြီးကိုမူ ကျွေ့ဟွာနှင့် အခြားသူများအားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

​တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။ သူသည် ဤအကြောင်းကို ကျွေ့ဟွာအား ပြောပြရာ၊ ကျွေ့ဟွာက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်

​"အဲဒီကလေးငယ်ရဲ့ စကားအရဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့်ကမှ ဒီဆေးချက်ဖိုထဲက နတ်ဘုရားဆေးလုံးက... ထွက်ပြေးသွားတာပေါ့"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ပြဿနာမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့်က သူတို့အားလုံးမှာ ဟောထုံတောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ ထိုအချိန်တွင် ဆေးလုံးက ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ကျွေ့ဟွာက ဆက်လက်၍

​"နင် ငါ့ကို ပြောပြဖူးတဲ့ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တွေထဲမှာ 'ကောင်းကင်မှာ တစ်ရက်၊ လူ့ပြည်မှာ အနှစ်တစ်ရာ' လို့ ပြောဖူးတယ်မဟုတ်လား။ အကယ်၍ စောစောက နင်တို့ သွားခဲ့တဲ့နေရာက တကယ့် နတ်ဘုရားနန်းတော် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီကလေးငယ်ပြောတဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ဆိုတာ တကယ်တော့ လူ့ပြည်ရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ၊ ရှစ်ရာခန့်က ဖြစ်နေနိုင်မလား"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

​လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ၊ ရှစ်ရာခန့် ၎င်းမှာ ပိုင်ချူးဟန် ဟောထုံတောင် ဂူဗိမာန်ထဲတွင် မသေဆေးကို ရရှိပြီး မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သည့် အချိန်ကာလနှင့် ကွက်တိ တိုးနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

​လီယန်ချူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

​"နင့်ရဲ့ ဦးနှောက်က တဖြည်းဖြည်း ပိုပြီး လည်ပတ်လာပါလား" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

​ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျွေ့ဟွာသည် မာန်ဝင့်စွာဖြင့် မေးကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ဟွန့် ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

​"ဒါပေါ့၊ ငါက ဘယ်သူမို့လို့လဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​သို့သော် လီယန်ချူကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။ 'စောစောက နတ်မီးလျှံက အဲဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်ပြီး ကလေးငယ်ကလည်း အစွမ်းထက်လှတာ၊ ပိုင်ချူးဟန်က အဲဒီတုန်းက မသေဆေးကို တကယ်ပဲ လုယူနိုင်ခဲ့တာလား။ သူ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာက တကယ်ပဲ ဒီနေရာက မသေဆေးနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။'

လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ကြိမ် မသေဆေးကို လာရောက်ရှာဖွေရင်းဖြင့် ဤမျှကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

​လူတိုင်း ဤအကြောင်းအရာကို အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးနေကြစဉ်... ကောင်းကင်ထက်ရှိ ကြီးမားလှသော နေမင်းကြီးမှာ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဟောထုံတောင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသည်။

​ရုတ်တရက်...

​ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပြီးတစ်ဦးမှာ ဟောထုံတောင်အတွင်းမှနေ၍ လေထုထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်သောင်းသော တောင်တန်းကြီးများအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့သော ဟောထုံတောင် ဂူဗိမာန်ကြီးမှာ ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ပြင်ပကမ္ဘာသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

​............................................

​လီယန်ချူ၏ အမြင်အာရုံများ ပြန်လည် ပြတ်သားလာသောအခါ...

​ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ရေငွေ့များ ဝေမှုံနေပြီး၊ မိမိကိုယ်မိမိ ကြည့်လိုက်ရာ ရေထဲသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

​"ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ရေထဲကိုပဲ အမြဲတမ်း ပို့ဆောင်နေရတာလဲ"

​လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိသည်။ ယခင်အကြိမ်က သူ ဂူဗိမာန်ထဲမှ ထွက်ခွာစဉ်ကလည်း အလွန်တရာ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရေချိုးနေသည့် နေရာသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ရေထဲသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

​သို့သော် လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်မိရာ...

​သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ သန့်စင်လှပကာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖျတ်လတ် လှသော်လည်း... သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ ချည်မျှင်တစ်မျှင်မျှ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိချေ။

​လီယန်ချူနှင့် ထိုလှပသောအမျိုးသမီးသည် မျက်လုံးချင်း တိုက်ရိုက် ဆုံမိသွားကြပြီး၊ နှစ်ဦးသား လုံးဝ ဆွံ့အလျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။ အမျိုးသမီးသည်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

​လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်...

​"ဘာဖြစ်လို့... မင်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖြစ်နေပြန်တာလဲ..."