အခန်း ၉၀၄

အခန်း (၉၀၄) - ဝဋ်ကြွေး ၊ ရဟန်းအို ၊ နှင့် ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာ

​ဤအမျိုးသမီးမှာ ယခင်က သူ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ထိုအမျိုးသမီးပင် ဖြစ်ချေသည်။

​လူငယ်အမျိုးသမီးသည် ဆောင်းဦးရာသီ ရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်လှသော မျက်လုံးအစုံဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ညင်သာစွာ ဆိုလာ၏။

"ဘာလဲ... ရှင်ပဲ ကျွန်မ ရေချိုးတာကို ခိုးကြည့်ပြီးတော့ အခုကျမှ ကျွန်မကို ပြန်ပြီး ငြိုငြင်နေတာလား"

​လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တုန်ခါသွားကာ

"ငါ မင်း ရေချိုးတာကို ခိုးမကြည့်ပါဘူး"

​အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထက်တွင် ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားပြီး တည်တည်တံ့တံ့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အခု ရှင် ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ"

​လီယန်ချူ တစ်ချက် ကြောင်အသွားပြီးမှ အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားကာ အလျင်အမြန်ပင်

"ပြစ်မှားမိပါပြီ... ငါ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကြည့်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု တောင်းပန်လိုက်ရသည်။

​ဤအမျိုးသမီးမှာ အလွန်တရာ လှပလွန်းလှသဖြင့် လူ့လောကကမ္ဘာမှ လူသားတစ်ဦးနှင့်ပင် မတူချေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကိုးထပ်ကောင်းကင်ထက်မှ သက်ဆင်းလာသော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ စင်ကြယ်လွန်းလှသည်။

​အမျိုးသမီး၏ ပါးပြင်ထက်တွင် နီမြန်းသော အရောင်အဝါများ ပိုမိုထင်ဟပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

"ကျွန်မ သိပါတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်တုန်းကလည်း ရှင် ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပဲ"

​လီယန်ချူ - "............"

​ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ရှင်းပြရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

​သူသည် စိတ်အာရုံဖြင့် အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဤအမျိုးသမီး၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် တားဆီးမှု အစီရင်များ ရှိနေပြန်ကြောင်း ထက်မြက်စွာ သိရှိလိုက်ရသည်။

​ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိ၏ ရွှေအမြုတေ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရွှေအမြုတေတစ်လုံးသည် လောက၏ အစီရင်မှန်သမျှကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ရွှေအမြုတေ၏ တောက်ပသော အလင်းတန်းများအောက်တွင်...

​သူသည် နံရံဖြတ်သန်းခြင်း အတတ်ပညာကို နောက်တစ်ကြိမ် မောင်းနှင်လိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​အမျိုးသမီး၏ ဖြူဝင်းသော မျက်နှာထက်တွင် ရေနွေးငွေ့များ လွှမ်းခြုံနေသည့်ကြားမှ ရှက်သွေးနီမြန်းနေသဖြင့် အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

​လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

​ရုတ်တရက်...

​သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တံ့လိုက်မိသည်။

"မဟန်သေးဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က သူ ငါ့ကို တွေ့တုန်းက ငါက အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို သုံးထားတာလေ"

​လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

​ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က သူ ဤအမျိုးသမီးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က လင်ရွှီ နယ်မြေ ထဲမှနေ၍ ပို့ဆောင်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ငယ်ရွယ်သောကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားပြီး ကျောက်ယွမ် ဟူသော အမည်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

​"ငါ့ရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်တဲ့ ဒုတိယမြောက်လူပဲ"

​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုအမျိုးသမီးအပေါ် ပိုမို၍ စိတ်ဝင်စားမိသွားသည်။ သူ၏ ဉာဏ်ပညာ မြင့်မားမှုနှင့် ဤနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၏ မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းကြောင့် ဟောထုံတောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား၏ ဝိုင်းရံမှုအောက်တွင်ပင် မည်သူမျှ သူ၏ အရှိန်အဝါကို မရိပ်မိခဲ့ကြချေ။

​သို့သော် ဤလူငယ်အမျိုးသမီးကမူ ၎င်းကို ကောင်းစွာ သိမြင်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင်၊ သူမသည် မည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအား သို့မဟုတ် အတတ်ပညာကိုမျှ သုံးစွဲခြင်းမရှိသည်ကို လီယန်ချူ အာရုံခံမိသဖြင့် ဤအချက်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

​လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို ဖြန့်ကျက်ကာ လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးအား ရှာဖွေပြီး မင်တောင် ၏ လမ်းကြောင်းကို သေချာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ထို့နောက်တွင် သူသည် သန်မာလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်အဝေးဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​ဓားအတတ် နတ်ဘုရားစွမ်းအားထဲတွင် ဓားကို စီးနင်းခြင်းနှင့် လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း အတတ်ပညာများ ပါဝင်သည်။ လီယန်ချူသည် မင်တောင် နယ်မြေအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး၊ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကာ ကျွေ့ဟွာကို ချက်ချင်းပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

​ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

"နင်က တခြားနေရာတစ်ခုကို ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရတာ ဟုတ်လား" ဟု မေးသည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

​ကျွေ့ဟွာက ဆက်လက်၍

"စောစောက ငါ နင့်ကို ရှာမတွေ့လို့ လိုက်ရှာရင်းနဲ့ ဝူမေနန် နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူမကတော့ ထွက်ခွာသွားပြီ...

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဆီကို သွားမယ်လို့ ပြောတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

​လီယန်ချူ တစ်ချက် ကြောင်အသွားပြီး

"မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ဟုတ်လား"

​ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ သွားတာလဲဆိုတာတော့ သူမ ငါ့ကို မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်ပြီး ရှာဖွေဖို့ သွားပုံရတယ်"

​ဝူမေနန်သည် ပါရမီ အလွန်မြင့်မားပြီး ကံတရား အလွန်ထူထပ်လှသဖြင့် ၎င်းမှာ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦး၏ လူဝင်စား ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ဘဝက အမှတ်သညာအချို့ နိုးထလာခြင်းမှာလည်း ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။

​ကျွေ့ဟွာက ပြုံးလျက်

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ သူမကလည်း နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ။ နောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံမှုတွေ ပြန်ရပြီးမှ ဆုံကြရင် နင်တောင် သူမကို မှတ်မိချင်မှ မှတ်မိတော့မှာ"

​လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ရွှေကျီးကန်းလေးကိုကော တွေ့မိသေးလား"

​ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းခါပြကာ

"မတွေ့မိဘူး"

​လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ စိတ်အာရုံမှာ တစ်ခဏအတွင်း မင်တောင် နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ဟောထုံတောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ကျင့်ကြံမှု ဖန်ဆင်းခြင်း စွမ်းအားများမှာ ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

​ထို့အပြင် သူနှင့် ရွှေကျီးကန်းလေးကြားတွင် ထူးခြားသော အာရုံခံဆက်နွှယ်မှု ရှိနေသဖြင့်၊ သူသည် ရွှေကျီးကန်းလေး၏ တည်နေရာကို မကြာမီပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

​ဤရှေးဟောင်း သားရဲရတနာ၊ ဒဏ္ဍာရီထဲတွင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ရွှေကျီးကန်းလေးမှာ... ယခုအချိန်တွင် ရွှေဘဲကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အူတူတူ အတတ ပုံစံဖြင့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှေကျီးကန်းလေးသည် အတောင်ပံများကို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာ လေထုထဲတွင် ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်ယောင်များ ချန်ထားလျက် ဝမ်းသာအားရ ပျံသန်းလာတော့သည်။

​ကျွေ့ဟွာက

"ဒီကောင်စုတ်လေးက မအဘူးပဲ၊ ငါတို့ကို မှတ်မိသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။

​လီယန်ချူက ရယ်မောကာ

"ဒါပေါ့၊ ငါသာ နည်းနည်း နောက်ကျပြီး ရောက်လာရင် အခြားလူတွေ လှည့်စားပြီး ခေါ်သွားတာ ခံရမှာ စိုးရိမ်နေတာ"

​လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို နောက်တစ်ကြိမ် မောင်းနှင်ကာ ရွှေကျီးကန်းလေးဆီသို့ လေပြေအသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ရွှေကျီးကန်းလေးမှာ ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ပခုံးထက်သို့ လာရောက် နားခိုတော့သည်။

​မင်တောင် နယ်မြေအတွင်းတွင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရှိနေကြပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဟောထုံတောင် ဂူဗိမာန်ပိတ်သိမ်းစဉ်က မင်တောင်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ကျပန်း ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

​လီယန်ချူသည် ဤအခြေအနေကို သိရှိသွားသောအခါ အံ့ဩသွားမိပြီး

"ဒါဆိုရင် ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဟိုအမျိုးသမီးရဲ့ ဘေးနားကို ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရတာပေါ့"

​သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ

"ဒါက တကယ့် ဝဋ်ကြွေးပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

​သူသည် မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်ဖော်ကာ လေထုထဲတွင် လှေငယ်တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲစေပြီး၊ ကျွေ့ဟွာနှင့် ရွှေကျီးကန်းလေးတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝေမြို့တော် ဆီသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

​လီယန်ချူ ဝေမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါမှ ဆိုင်ရှင်မ မှာ ဆိုင်တွင် မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဆိုင်မှ အလုပ်သမားများ၏ ပြောကြားချက်အရ ဆိုင်ရှင်မ မှာ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ သုံးရက်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် မိုင်တစ်ထောင် သတင်းပို့အဆောင် ကို အသုံးပြု လိုက်သည်။ ဤအရာမှာ မိုင်တစ်ထောင်ဟု အမည်တွင်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထိုထက်မက ဝေးကွာသော နေရာသို့ သတင်းပို့နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာအောင် သတင်းပို့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ ပြန်မလာချေ။

​လီယန်ချူသည် ဆိုင်နောက်ဖေးဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရာ ဆိုင်ရှင်မ ချန်ထားခဲ့သော သတင်းစကား တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ သူသည် စိတ်အာရုံကို ၎င်း ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ရာ ဆိုင်ရှင်မ၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ဤအရာမှာ တကယ့် ဆိုင်ရှင်မ မဟုတ်ဘဲ သူမ ချန်ထားခဲ့သော ပုံရိပ်အမှတ်အသားမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်အာရုံကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ သက်ပြင်းအသာအယာ ချလိုက်သည်။

​ကျွေ့ဟွာက

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဆိုင်ရှင်မ ဘယ်ကို သွားတာလဲ" ဟု မေးသည်။

​လီယန်ချူက

"သူမက အချိန်တစ်ခုအထိ ထွက်ခွာသွားမယ်လို့ပဲ ပြောထားတယ်... ပင်လယ်ပြင်ဘက်ကို သွားမယ်တဲ့" ဟု ဆိုသည်။

​"ပင်လယ်ပြင်ကို ဟုတ်လား... ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ" ကျွေ့ဟွာက မေးသည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြကာ

"မပြောထားဘူး"

​အကယ်၍ လောကတွင် အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦး၏ လူဝင်စား ရှိသည်ဆိုပါက၊ ထိုသူမှာ ဆိုင်ရှင်မသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လီယန်ချူ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားသည်။ ယင်ယန်နတ်ဘုရားတံဆိပ် သည် ပိုင်ချူးဟန်းအပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှသာ ရင်းနှီးမှု ပြသခဲ့သော်လည်း၊ ဆိုင်ရှင်မ၏ ရှေ့တွင်မူ ဒူးထောက် ခစားသကဲ့သို့ အပြည့်အဝ နာခံခဲ့သည်။

​ထို့အပြင် ကျိုဖုန်းတောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ သူ လုယူခဲ့သော လှံရှည်ကြီးမှာ ယခုအချိန်အထိ သူ လွတ်လပ်စွာ မသုံးစွဲနိုင်သေးချေ။ ထိုနဂါးခေါင်းနှင့် လူခန္ဓာရှိသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားနှင့် မျက်လုံးခြောက်လုံးရှိသော လျှို့ဝှက်လိပ်ကြီးတို့သည် ထိုလှံရှည်ကြီးကို လုယူရန်အတွက် အသက်စွန့် အားထုတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း အစီရင်ဝတ်စုံ နှင့် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံတို့၏ စွမ်းအားကို သုံးမှသာ ထိုလှံရှည်ကြီး၏ ပြင်းထန်လှသော တုန်ခါမှုကို ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သို့သော် ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲတွင်မူ ထိုလှံရှည်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သိမ်မွေ့နေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ အံ့ဩစရာကောင်းလှသော လက်နက်သန့်စင်ခြင်း အတတ်ပညာနှင့် သာမန်ကျင့်ကြံသူများထက် ကျော်လွန်လှသော ဗဟုသုတများမှာ... ဆိုင်ရှင်မ၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားများကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဟောထုံတောင်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ဆိုင်ရှင်မ ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသောကြောင့် လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်း သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်မ သည် မထွက်ခွာမီ သတင်းစကား ချန်ထားခဲ့ရုံမျှမက၊ ၎င်း၏ နတ်ဘုရားပန်းချီကား ကိုပါ သူ့ထံ အပ်နှံခဲ့သည်။

​ဤပန်းချီကားမှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် မှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ လျန်ယုချန်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ရတနာ ဖြစ်ပြီး၊ ယခင်က လီယန်ချူအား ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ မူလက လီယန်ချူသည် ဤပန်းချီကားကို မသုံးစွဲနိုင်ခဲ့ချေ။ ဆိုင်ရှင်မ က ဤပန်းချီကားထဲရှိ အစီရင်များစွာမှာ မှားယွင်းနေကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။

​ယခုအခါ ဆိုင်ရှင်မ ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးနောက် လီယန်ချူထံ ချန်ထားခဲ့သော ဤပန်းချီကားမှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝင်းထဲတွင် ရှိနေသော ငါးရောင်ခြယ် နတ်ဘုရားမြေဆီလွှာနှင့် ဆေးပင်၊ ရတနာများမှာလည်း ဤပန်းချီကားထဲတွင် ရှိနေကြသည်။

​လီယန်ချူသည် ပန်းချီကားကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ၊ ပန်းချီကားထက်တွင် စုတ်ချက်အလှဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ဆေးဘက်ဝင် အမွှေးနံ့သာ စိုက်ခင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤပန်းချီကားကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် သန့်စင်မွမ်းမံပြီးနောက် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ပန်းချီအတတ်ကို မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ဤရတနာကို လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြု နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားကာ ပန်းချီကားထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ရာ၊ ပန်းချီကားထက်တွင် စုတ်ချက်အရောင်ဖြင့် ထင်ဟပ်နေသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

​ဤကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ရခြင်းမှာ လီယန်ချူအတွက် အလွန်ဆန်းသစ်လှပေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စုတ်ချက်အရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပန်းချီကားထဲက ပြားချပ်ချပ် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ယခင်က ပန်းချီကားထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းခံရစဉ်က ဘာမျှမသိရှိခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါ ပန်းချီကားထဲသို့ မိမိအလိုအလျောက် ဝင်ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် ဤပန်းချီကားနှင့် စိတ်ချင်း ဆက်နွှယ်လိုက်သည်နှင့် ဤရတနာ၏ စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုမို အားကောင်းလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

​ယခင်က လျန်ယုချန်းသည် သူ့အား ပန်းချီကားထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ်မျှသာ တိုးတက်စေခဲ့ပြီး အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် တွေ့ဆုံပါက ဘာမျှတတ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ ထိုစဉ်က လျန်ယုချန်းသည် ယခုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားပန်းချီကားကိုသာ ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ပါက လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း ခုခံရန် အလွန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုဆေးဘက်ဝင်စိုက်ခင်းကို မိမိ၏ ဟူထျန်နတ်ဘုရားစွမ်းအား ဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသော ကမ္ဘာငယ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ရာ...

​မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏ ဟူထျန်နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ ပိုမို၍ အားကောင်းလာပြီး ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပိုမို ကြီးမား ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ပန်းချီကားကို ထပ်မံ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ၎င်းမှာ လုံးဝ ဖြူဖွေးနေသော အလွတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် ဝေမြို့တော်တွင် နှစ်ရက်ခန့် နေထိုင်ကာ၊ ယခုတစ်ကြိမ် ရရှိခဲ့သော ရတနာများနှင့် အကျိုးအမြတ်များကို သေချာစွာ ပြန်လည် စုဆောင်းစစ်ဆေးနေမိသည်။

​အတိုင်းအဆမရှိ များပြားလှသော ကုသိုလ်မှတ် စွမ်းအားများအပြင်...

အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားလက်နက် နှစ်ခုဖြစ်သည့် ဝိညာဥ်ချောက်ခြား ‌ခေါင်းလောင်း နှင့် ကောင်းကင်ဖဲကြိုး တို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ရွှေရောင်နတ်ဘုရား ဆေးပင်တစ်ပင်ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

​၎င်းတို့အပြင် ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော အမျိုးသားနှင့် အခြားသူများ၏ လက်ထဲမှ လုယူခဲ့သော စုဆောင်းမှုများဖြစ်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းကျောက်တုံးများ၊ ဆေးပင်များနှင့် ဆေးလုံးများမှာလည်း ရေတွက်၍ မကုန်နိုင်အောင် များပြားလှပေသည်။ လောကတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော အစွမ်းထက် ရတနာများနှင့် လျှို့ဝှက် ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာများ၊ လီယန်ချူကိုယ်တိုင် အမည်မသိရသေးသော ဆန်းကြယ်သည့် ပစ္စည်းများစွာလည်း ပါဝင်သည်။

​ဆိုင်ရှင်မ ပြောခဲ့သော နတ်ဘုရားဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရန်အတွက် ယခုအခါ နောက်ဆုံး လိုအပ်နေသော ထျန်ရှင်းဆေးပင် တစ်မျိုးတည်းသာ လိုအပ်တော့သည်။

တံခါးတစ်ချပ်ကို ရေးဆွဲထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် မြေပုံဟောင်းမှာလည်း ယခုအခါ နောက်ဆုံး နောက်တစ်ချပ်တည်းသာ လိုအပ်တော့သည်။

​သူသည် နတ်ဘုရားဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို အသုံးချကာ နေလပုတီးစေ့နှင့် အစိမ်းရောင် အလံငယ်တို့၏ တားဆီးမှုများကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရတနာထူး နှစ်ခုကိုလည်း ထပ်မံ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ဟောထုံတောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ ကြီးမားလှသော အကျိုးအမြတ်များကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​...

​သူ ဝေမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ဝတ်ကျောင်းဝင်းအတွင်း၌ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်နေမိစဉ်...

​ရုတ်တရက်...

​ရုပ်ခန္ဓာ အလွန်တရာ ကြီးမားထည်ဝါလှသော ရဟန်းအိုတစ်ပါးသည် ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤရဟန်းအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခန့်ညားလှပြီး၊ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ လေးလံထူထပ်လှသည်။

​သူ၏ ခါးကြားတွင် အလွန်တရာ ရှေးကျပြီး သန့်စင်လှသော နက်မှောင်သည့် ဓားရှည်ကြီးတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ၎င်းထံမှနေ၍ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်နေသည်။

​ကျွေ့ဟွာသည် ကြီးမားလှသော ရန်သူကြီးနှင့် တိုးဆုံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ အသာအယာ ခုန်လွှားလိုက်ရာ သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ကျားကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသွားပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများကို အထွတ်အထိပ်သို့ ချက်ချင်းပင် မြှင့်တင်လိုက်တော့သည်။ ဤရဟန်းအိုသည် သူမအား အလွန်တရာ ကြီးမားသော ဖိအားများကို ပေးစွမ်းနိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​ဤရဟန်းအို၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါမှာ ယခင်က ဝူအဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးထက်ပင် များစွာ ပိုမို အားကောင်းလှပေသည်။

​ရဟန်းအိုက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း

"အရှင်မြတ်က လူအုပ်ကြီးကြားမှာ ပုန်းကွယ်နေတာပဲ၊ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဒီမျှအထိ ဆန်းကြယ်တဲ့ နတ်ဘုရားဝတ်ကျောင်း ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

​လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ချင်းယွန်းဝတ်ကျောင်းက ဝတ်ကျောင်းငယ်လေးတစ်ခုပါ၊ ဘယ်မှာလဲ နတ်ဘုရားဝတ်ကျောင်း"

ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

​ရဟန်းအိုက ပြုံးလျက် ဘာမျှမဆိုဘဲ၊ မျက်လုံးများကို ကျွေ့ဟွာထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ထက်ရှိ ရွှေကျီးကန်းလေးဆီသို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှေကျီးကန်းလေးမှာ ယခုအချိန်တွင် ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် ချင်းယွန်းဝတ်ကျောင်း၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ဝတ်ကျောင်းငယ်လေးတစ်ခုမှာ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရှိမနေနိုင်သလို၊ ရှေးဟောင်း သားရဲရတနာ နှစ်ကောင်လည်း ရှိမနေနိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို စီရင်ထားတဲ့လူလည်း ရှိမနေနိုင်ဘူးမဟုတ်လား"

ရဟန်းအိုက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​လီယန်ချူ မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိသည်။ ဤရဟန်းအိုသည် ကျွေ့ဟွာ၏ အစွမ်းကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ခြင်းမှာ မဆန်းသော်လည်း၊ ရွှေကျီးကန်းလေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည်ကိုပါ မြင်နိုင်ခြင်းမှာ ထူးခြားလှသည်။ ထို့ပြင် ချင်းယွန်ဝတ်ကျောင်းတွင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသော အစီရင် ရှိနေသည်ကို လီယန်ချူ ကြိုတင်တွက်ချက်မိပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အကုန်အစင် ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သူမှာ ဤရဟန်းအိုတစ်ပါးတည်းသာ ရှိသေးသည်။

​"မင်းက ဘယ်သူလဲ" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

​ရဟန်းအိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ဆင်းရဲသားရဟန်းရဲ့ ဘွဲ့အမည်က ထျန်ယင်း ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

​လီယန်ချူက

"ငါတို့ သိကြလို့လား" ဟု မေးသည်။

​ရဟန်းအိုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

​လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိစဉ်...

ရဟန်းအိုက ဖုံးကွယ်ခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင်

"ကောင်းပုရွာက ဝတ်စုံဖြူရဟန်း ဝူကျိ နဲ့ အော်မေတောင်က စင်ယွမ်ဆရာတော် တို့က ဆင်းရဲသားရဟန်းနဲ့ ကိုယ်ခွဲ တည်ရှိမှုတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက တာအိုဆရာရဲ့ လက်ချက်နဲ့ပဲ သေဆုံးခဲ့ကြရတယ် မဟုတ်လား"

​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားပြီး

"မင်းက တကယ့်ကို ပွင့်လင်းတာပဲ"

​ရဟန်းအိုက ရယ်မောကာ

"တာအိုပညာမှာ ခန္ဓာစွန့်ခြင်း ရှိသလို၊ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာလည်း နိဗ္ဗာန်စံခြင်း ရှိပါတယ်။ တာအိုဆရာရဲ့ အခုလို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ အပြုအမူက ဆင်းရဲသားရဟန်းကို နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးလိုက်တာနဲ့ တူတူပါပဲ"

​လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"ဒီလိုဆိုရင်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး အလေးမပြုတာလဲ"

​ရဟန်းအိုက ပြုံးလျက်

"တာအိုဆရာကို သတ်ဖြတ်ပြီး စိတ်ထဲက ဝဋ်ကြွေးကို အကုန်အစင် ဖြတ်တောက်ပြီးရင်၊ တာအိုဆရာရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ အကြိမ်သုံးရာ ဒူးထောက် အလေးပြုဖို့ဆိုတာ ဆင်းရဲသားရဟန်းအတွက် ဘာမှ မခက်ခဲပါဘူး"

​ကျွေ့ဟွာက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာဖြင့်

"ဒီအဖိုးကြီးက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​လီယန်ချူကလည်း လှောင်ပြုံးဖြင့်

"ရဟန်းအိုက ကြည့်ရတာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံရပေမယ့်၊ အမှန်တကယ်တော့ မိစ္ဆာလမ်းထဲကို အပြည့်အဝ သက်ဆင်းနေပြီးသားပဲ။ မျက်နှာအရေပြားကလည်း တော်တော်လေး ထူလှချေကော"

​ဤကြီးမားထည်ဝါလှသော ရဟန်းအိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ဆင်းရဲသားရဟန်း ကျင့်ကြံတာက မူလကတည်းက မိစ္ဆာပညာ ဖြစ်ပါတယ်။ မျက်နှာအရေပြားနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ အကယ်၍ အကြိမ်သုံးရာ ဒူးထောက်ရုံမျှနဲ့ ‌ေမြပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ လောကမှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူပေါင်းများစွာဟာ ဒီအတွက်ကြောင့်နဲ့တင် ရူးသွပ်သွားကြလိမ့်မယ်"

​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးနေမိသည်

​ကြီးမားထည်ဝါလှသော ရဟန်းအိုက ဆက်လက်၍

"တာအိုဆရာက အကယ်၍ မိမိရဲ့ အသက်ကို လှူဒါန်းဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင်၊ ဆင်းရဲသားရဟန်းက ယနေ့ ဤမြို့သူမြို့သား အားလုံးကို ဘေးမဲ့ပေးလိုက်ပါမယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက် လက်ရည်စမ်းကြရင် ဒီမြို့ကြီးတစ်ခုလုံးဟာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် သေတွင်းကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသော ဓားသွားကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး

"မင်း ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား"

​ရဟန်းအိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"သဘာဝကျတာပေါ့"

​ထို့နောက်တွင် သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်၌ နက်မှောင်လှသော မီးလျှံဘီးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုမီးလျှံဘီးကြီးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကြီးမားကျယ်ပြန့်သွားပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော မီးလျှံများမှာ ချင်းယွန်းဝတ်ကျောင်းတစ်ခုလုံးကို ပြာကျအောင် တောက်လောင်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်လာသည်။ ဤရဟန်းအို၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားထူထပ်လာတော့သည်။

​ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤရဟန်းအိုက ဤမျှအထိ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို ကြိုတင်သိရှိပါက စောစောက သူမ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့မည်မဟုတ်ချေ။ သူမသည် ဤရဟန်းအို၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်နိုင်ချေ။

​ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်မှာ အရောင်အဆင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ရဟန်းအို ထုတ်ဖော်လိုက်သော စွမ်းအားများမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို တုန်ခါစေနိုင်သော ရှေးဟောင်း နတ်မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

​"တာအိုဆရာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရုံမျှနဲ့ သောင်းနဲ့ချီတဲ့ ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆင်းရဲသားရဟန်းရဲ့ စေတနာကို တာအိုဆရာ အလဟဿ မဖြစ်စေပါနဲ့"

ရဟန်းအို၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင် နေနှင့်လကို လက်ဖျံဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ခြေဖဝါးဖြင့် နင်းခြေထားနိုင်သော ခန့်ညားလှသည့် အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။

​လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးဖြင့်

"အပြောကတော့ တော်တော် ကြီးတာပဲ"

​သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နတ်ဘုရားပန်းချီကားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပန်းချီကားထံမှ ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်လာသည်။

​ရဟန်းအိုက ပြုံးလျက်

"ဒီပန်းချီကားက ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ရဲ့ ရတနာပဲ။ တာအိုဆရာရဲ့ လက်ထဲမှာ ငါတို့ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်က လူတွေရဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတာ အမှန်ပဲကော"

​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ကြည်လှပြီး

"စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့"

​သူသည် နတ်ဘုရားပန်းချီကားကို လေထုထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ပန်းချီကားမှာ လေထုထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြန့်ကျက်သွားပြီး... မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုရှေးဟောင်း နတ်မိစ္ဆာကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရဟန်းအိုကို ပန်းချီကားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။

​ဤအရာမှာ ပန်းချီကား၏ မူလ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ဖြစ်ပေသည်။

​ရဟန်းအိုသည် ပန်းချီကားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ပြားချပ်ချပ် စုတ်ချက်အရောင်ရှိသော လူသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နောက်ဆုံးတော့ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး

"ဒီပန်းချီကားက..."

​လျန်ယုချန်း၏ ပန်းချီကားမှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ ရတနာ ဖြစ်ကြောင်း ရဟန်းအို ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားအရ လျန်ယုချန်းက သူ့အား ဤပန်းချီကားထဲသို့ ဆွဲသွင်းလျှင်ပင် သူသည် လျန်ယုချန်းကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရိုက်သတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

​သို့သော် ယခုအခါ သူသည် ဤပန်းချီကားထဲသို့ ရောက်ရှိနေစဉ်တွင်မူ မည်သည့် သဘာဝစွမ်းအင်ကိုမျှ ဆွဲယူ၍ မရတော့ဘဲ၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့်သာ ရုန်းကန်ရတော့သည်။ ထို့ပြင် ဤပန်းချီကားမှာ ယခင်ကထက် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် ကွာခြားသကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှပြီး၊ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပန်းချီကားထဲတွင် ကြီးမားလှသော တောင်ထိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ရဟန်းအို၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

​စုတ်ချက်အရောင်ရှိသော တောင်ထိပ်ကြီးမှာ ထည်ဝါလှပြီး ရဟန်းအိုဆီသို့ တောက်လျှောက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ရဟန်းအို၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်ရှိ မီးလျှံဘီးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤပန်းချီကားထဲတွင်မူ ၎င်းသည်လည်း စုတ်ချက်အရောင်အဖြစ်သာ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုတောင်ထိပ်ကြီးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

​ထို့နောက်တွင် သူ၏ အသံမှာ ပန်းချီကားထဲမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တာအိုဆရာက ဆင်းရဲသားရဟန်းကို အထင်သေးလွန်းရာ မရောက်ဘူးလား"

​ဤအဖိုးကြီး၏ ကြွားဝါနိုင်စွမ်းမှာ လီယန်ချူ ယခင်က ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှ တာအိုဆရာ တောက်ယန် ထက်ပင် မလျော့ချေ။

​တောင်ထိပ်ကြီးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံးမှာ လိမ်ထွက်သွားပြီး၊ ရဟန်းအိုမှာ ရပ်တည်စရာ နေရာပင် မရှိတော့ဘဲ ထိုကျရောက်လာသော တောင်ထိပ်ကြီးများကို စိတ်စိုက်ကာ ရိုက်ခွဲနေရတော့သည်။ သူ၏ ယခင်က တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးလှသော အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

​ဗုန်း...

​တောင်တန်းကြီး ဆယ်သောင်း၏ အရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ရဟန်းအိုသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုတောင်ထိပ်ကြီးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ကြည်လှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကောင်းကင်အစီရင်ပြားကို အသုံးပြုကာ လီယန်ချူ၏ တည်နေရာကို ပြန်လည် အာရုံခံနိုင်ခဲ့သည်။

​အချိန်အနည်းငယ် ပေးကာ ဤနေရာသို့ လိုက်လံရှာဖွေပြီး ဤဝဋ်ကြွေးကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော နတ်ဘုရားပန်းချီကားမှာ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

ရဟန်းအိုသည် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ကာ တောင်ထိပ်ကြီးများကို ဘုန်းဘုန်းလဲအောင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာမှာ လီယန်ချူ၏ ထိန်းချုပ်မှုကြောင့် လိမ်ထွက်နေသဖြင့် ရဟန်းအိုမှာ ရပ်တည်ရန် နေရာမရှိတော့ဘဲ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖျက်စွမ်းအားများကို ရှောင်တိမ်းနေရတော့သည်။

​ကျွေ့ဟွာကလည်း ဘေးမှကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိသည်။

"ဒီရဟန်းအိုက တကယ့်ကို သန်မာတာပဲ"

​ယခင်က ဤရဟန်းအို ပေးစွမ်းနိုင်သော ဖိအားများမှာ ရှေးဟောင်း နတ်မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဤပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာ၏ ကြီးမားလှသော ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင်ပင် သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ခုခံနိုင်နေခြင်းမှာ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

​"မှန်တယ်... သူက သာမန် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေထက် များစွာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

​ဟောထုံတောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းတွင် သူသည် မဟာရှပြည်နယ်၏ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်မြင့်မားကာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာလည်း ရက်စက်လှပေသည်။ သို့သော် ဤရဟန်းအို၏ ရုပ်ခန္ဓာ သန်မာမှုမှာမူ သူ့ကို အံ့ဩမိစေသည်။

သဘာဝစွမ်းအင်များ၏ ကူညီမှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလျှင်ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းမရှိဘဲ အဆုံးမဲ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ပြင် သူသည် အစကတည်းက မည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကိုမျှ ထုတ်ဖော်ခြင်းမရှိဘဲ၊ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့်ပင် ဤတောင်ထိပ်ကြီးများကို ရိုက်ခွဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ရဟန်းအိုသည် လက်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင်ထိပ်ကြီး နှစ်ခုမှာ ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြန်သည်။

​ရုတ်တရက်...

​သူသည် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်မှာ ပန်းချီကားထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည်လည်း ပြားချပ်ချပ် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် စုတ်ချက်အရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​ရဟန်းအိုက အေးစက်စွာဖြင့်

"ဒါက မင်းကိုယ်တိုင် သေတွင်းရှာတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​မူလက သူသည် ဤပန်းချီကားထဲမှ ရုန်းထွက်ရန်အတွက် နည်းလမ်းအချို့ကို သုံးစွဲရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဤတာအိုဆရာလေး က မိမိအလိုအလျောက် အနားသို့ တိုးလာလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

​လီယန်ချူက သူ့ကို စကားအရှည်ကြီး ပြောမနေဘဲ၊ ဘာမှမဆိုဘဲ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ တောက်လျှောက် ထိုးနှက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

​ဤလက်သီးချက်ကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး၊ သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ကြီးမားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရဟန်းအိုကလည်း လက်သီးချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်ရာ...

​ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း...

​ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ဖြာထွက်သွားတော့သည်။

​ကျွေ့ဟွာသည် ပန်းချီကား၏ ပြင်ပတွင် ရှိနေသော်လည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများကို ကောင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမအား အံ့ဩမိစေသည်မှာ ဤရဟန်းအိုက ဤမျှအထိ သန်မာနေလျှင်ပင် လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်အောက်တွင် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"စောစောက ငါ နည်းနည်း စိုးရိမ်မိသွားတာပဲ... သူ တကယ် တိုက်ခိုက်တဲ့အခါကျတော့ ပိုပြီးတော့ ရက်စက်တာပဲကော"

ကျွေ့ဟွာက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

​သူမသည် မျက်လုံးများကို အဝိုင်းသား ဖွင့်ကာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

​လက်သီးသုံးချက်တည်းဖြင့် လီယန်ချူသည် ဤရဟန်းအိုကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားအောင် ရိုက်နှက်လိုက်ရာ၊ ရဟန်းအိုမှာ တောင်ထိပ်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ဆောင့်တော့သည်။ ရဟန်းအို၏ စွမ်းအားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပြီး နတ်ဘုရားခန္ဓာ ကို ဖွဲ့စည်းထားပြီးဖြစ်၍ သာမန် တတိယအဆင့်ထက် များစွာ သန်မာလှပေသည်။ သို့သော် ရုပ်ချင်း အနီးကပ် လုံးထွေးသတ်ပုဒ်သည့် နေရာတွင်မူ လီယန်ချူ၏ လက်သီးနှင့် ခြေဖဝါးများမှာ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖျက်စွမ်းအားများ ရှိနေသည်။

​ရဟန်းအိုသည် အပြင်းအထန် ပြန်လည် ထရပ်လိုက်သည်။ နတ်ဘုရားခန္ဓာက သူ့အား ပင်လယ်ကဲ့သို့ အဆုံးမဲ့သော ဖန်ဆင်းခြင်းစွမ်းအားများကို ပေးစွမ်းနိုင်ရုံမျှမက၊ ကြံ့ခိုင်လှသော ရုပ်ခန္ဓာကိုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် နက်မှောင်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ လီယန်ချူသည် ခြေဖဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေချလိုက်ပြန်သည်။

​ရဟန်းအို၏ ဦးခေါင်းမှာ တောင်မြတ်ကြီးအတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် နစ်ဝင်သွားခဲ့ရပြန်သည်။ ရဟန်းအို၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်ရှိ မီးလျှံဘီးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာပြီး၊ ၎င်းထံမှ မီးလျှံများမှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

သို့သော် ရဟန်းအို ထင်မှတ်မထားခဲ့သည်မှာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာက စိုးစဉ်းမျှ ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ၊ သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်သီးဖြင့် အပြင်းအထန် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း...

​ထျန်ယင်းဆရာတော်သည် နောက်တစ်ကြိမ် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြန်သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်ရှိ မီးလျှံဘီးကြီးမှာ အလင်းတန်းများ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး၊ မျက်လုံးအစုံမှလည်း မီးလျှံများ ပန်းထွက်လာတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်လာသည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်ဝါးကြီးမှာ တောင်ထိပ်တစ်ခုမျှ ကြီးမားသွားပြီး ပြိုင်ဘက်အား လွတ်မြောက်ရန် နေရာမရှိတော့သည့်အတိုင်း ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

​လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာရှိ တောင်ထိပ်ကြီးများမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှနေ၍ ရဟန်းအိုဆီသို့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လာကြတော့သည်။ ဤပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာတွင် သူသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​ရဟန်းအို၏ မီးလျှံဘီးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တောင်ထိပ်ကြီးများကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​ရုတ်တရက်... "ဖြန်း..." ဟူသော စူးရှပြတ်သားသည့် ရိုက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

​သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးဖြင့် မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ တစ်ကိုယ်လုံး ဘေးသို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

​ထျန်ယင်းဆရာတော် - "..............."

​ဤကဲ့သို့သော လောက၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူကြီးများ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း တိုက်ပွဲကြီးတွင်၊ သူသည် အခြားလူ၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည် ဟုတ်လား။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် လုံးဝ မယုံနိုင်ခြင်းနှင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

​လီယန်ချူသည် ဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့်

"ဒါက မင်းကိုယ်တိုင် သေတွင်းရှာတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။