အခန်း ၉၀၅
Vol. 91 Ch. 905
အခန်း (၉၀၅) - မိစ္ဆာဓား အပိုင်းအစ တစ်ထောင်လား ၊ ချင်းလျန် ရတနာအလံတော်၊ ရွှေဓား နှင့် အချုပ်အခြာ အာဏာစွမ်းအား
ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်တင်းမာသော အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ အလိပ်လိပ်ထနေပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော ပေါက်ကွဲအား စွမ်းပကားများ ကိန်းဝပ်နေကြသည်။ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်ရှိ မီးလျှံဘီးကြီးမှာလည်း ရုတ်တရက် ပိုမိုကြီးမားကျယ်ပြန့်လာရာ၊ သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါ၍ လေးစားခန့်ညားဖွယ် ဖြစ်လာတော့သည်။
သူ၏ ခါးကြားတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နက်မှောင်လှသည့် ဓားရှည်ကြီးမှာ "ဇစ်" ဟူသော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ နဂါးတစ်ကောင် ဟောက်လိုက်သကဲ့သို့ အိတ်ထဲမှ ကျွတ်ထွက်ကာ သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံး၌ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တံ့သွားသည်။ ဤဓား ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အလွန်တရာ ယုတ်မာညစ်ထေးသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများမှာ အစိုင်အခဲတစ်ခုကဲ့သို့ ထူထပ်လွန်းလှသဖြင့်၊ ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်ချည်းပင် ပိန်လှီခြောက်ကပ်သွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်ထင် တွေ့လိုက်ရသည်။
ကြွက်သားအလိပ်လိပ်နှင့် ထည်ဝါလှသော ရဟန်းအိုကြီးအသွင်မှ... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော ရဟန်းအိုတစ်ပါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာမူ ယခင်ကထက် လုံးဝ ခြားနားဆန်းကြယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါ မိစ္ဆာဓားကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ပြီးကတည်းက... အိတ်ထဲကနေ မထုတ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ရာချီနေပြီ။ ယနေ့... မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ ဓားသွားအောက်မှာ ပထမဆုံး သေဆုံးရမယ့် လူပဲ"
ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ အသံမှာ အေးစက် တုန်ခါနေသည်။
သူသည် လက်ထဲမှ မိစ္ဆာဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ လီယန်ချူဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။
ဤဓားချက်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း သုံးပါးစပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါအားလုံး သိပ်သည်းစွာ ပါဝင်နေသည်။ ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့် စွမ်းအားများမှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီး၊ ကောင်းကင်ယံမှ နတ်ဘုရားတို့၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ကျရောက်လာသည့်အတိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
ဓားအလင်းတန်း မရောက်ရှိလာမီမှာပင်... အဆုံးမဲ့လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အာရုံများက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံပိတ်ဆို့ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားပြီး၊ ကျန့် ကျောင်းဓား ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိပ်တိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ကြီးမားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရား ပုံရိပ်ကြီးမှာလည်း သူနှင့်အတူ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။
၎င်းမှာ... သိုင်းပညာ၏ ပုံရိပ် ပင် ဖြစ်သည်။
ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...
ကျန့်ကျောင်း ဓား နှင့် မိစ္ဆာဓားတို့၏ ဓားအလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက် တိုက်မိကြရာ၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ တောင်ထိပ်များအားလုံးမှာ အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားကြတော့သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ယခင်က စိတ်အာရုံဖြင့် ဆွဲယူထားသော တောင်တန်းကြီးများအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည့် ဤနတ်ဘုရားပန်းချီကားမှာမူ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
ဆိုင်ရှင်မသည် ဤပန်းချီကားထဲတွင် နတ်ဘုရားအစီရင်များကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ရုံမျှမက၊ မည်မျှအထိ အဖိုးတန်လှသော ရတနာများကို ထည့်သွင်းမွမ်းမံပေးခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။
ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မိစ္ဆာဓား အိတ်ထဲမှ ထွက်လာပါက... နတ်ဘုရားနှင့် နတ်သမီးများကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာက ၎င်းကို ခုခံတားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ထပ်မံ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပင်လယ်ကဲ့သို့ သွေးစွမ်းအားများမှာ ကျန့်ကေျာင်း ဓား ထဲသို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်သွားပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရသည်။
ဒေါင်...
ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟီးသံကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထျန်ယင်းဆရာတော်မှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြန်သည်။ မိစ္ဆာဓားထံမှ စီးဆင်းလာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် တုန်ခါမှုစွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်းများစွာကို လွှမ်းခြုံနိုင်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူ ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ပေသည်။ အကယ်၍ ဝေမြို့တော်အတွင်းတွင်သာ တိုက်ခိုက်ကြပါက၊ ဤတိုက်ပွဲ၏ အကြွင်းအကျန် စွမ်းအားများဖြင့်ပင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပြာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
လီယန်ချူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်ချည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။
ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားခဲ့ရသည်။ စောစောက သူ ထုတ်ဖော်လိုက်သော ဓားချက်မှာ အခြားလူ၏ ရှောင်တိမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ မိစ္ဆာဓား၏ စိတ်အာရုံ ပိတ်ဆို့ခြင်းမှာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရှေ့တွင် မည်သို့မျှ အသုံးမဝင်ချေ။
သူသည် နောက်ပြန်လှည့်ကာ ဓားတစ်ချက် ပြန်လည် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ၊ မိစ္ဆာဓားမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး နက်မှောင်သော မှော်အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လောက၏ ယုတ်မာမှုအားလုံး စုစည်းနေသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
ဒေါင်...
သူတို့နှစ်ဦး၏ ဓားရှည်နှစ်လက်မှာ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့မိကြရာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ တစ်ဝက်ပွင့်လင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။
ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာငယ်အတွင်းတွင် ဓားအလင်းတန်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံသန်းနေကြသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဆူပွက်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ထျန်ယင်းဆရာတော်မှာ နတ်ဘုရားခန္ဓာ ကို ဖွဲ့စည်းထားပြီးဖြစ်၍ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ အဆုံးမဲ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ရုပ်ခန္ဓာမှာလည်း အလွန်တရာ သန်မာလှပေသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် နက်မှောင်သော မီးလျှံများ တဖျတ်ဖျတ် ခုန်လှုပ်နေပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပိုမို၍ ပိန်လှီခြောက်ကပ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရများကို ဤမိစ္ဆာဓားထံသို့ ပူဇော်ပသနေသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤမိစ္ဆာဓားမှာ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းအစစ် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ ကျင့်ကြံထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ရပ်သာ ဖြစ်သည်။
ရှူး...
မိစ္ဆာဓားကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ၊ ဓားအလင်းတန်းမှာ ပေရာချီ ရှည်လျားပြီး တောင်ထိပ်တစ်ခုမျှ ကြီးမားထည်ဝါလှသည်။
ဝူး...
လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ကျန့်ကျောင်း ဓား ထံမှ ဆန်းကြယ်လှသော တုန်ခါမှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရသည်။ သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ၊ ထိုပေရာချီ ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး မိစ္ဆာဓား၏ အစစ်အမှန် ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ရုပ်ချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။
ထျန်ယင်းဆရာတော်သည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ကာ အစွမ်းကုန် စုစည်းလိုက်သည်။
ဒေါင်...
ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟီးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မည်သူမျှ အရှုံးအနိုင်မရှိဘဲ သရေဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤမိစ္ဆာဓား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါမှာ နတ်ဘုရားဂူဗိမာန်၏ အရှင်သခင်ကိုပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေနိုင်ပြီး လောက၏ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထို့ပြင် ထျန်ယင်းဆရာတော်မှာ နတ်ဘုရားခန္ဓာ ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်တွင်မူ မည်သို့မျှ အသာမစီးမရဘဲ တန်းတူ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။
ဝူး...
ကျန့်ကျောင်း ဓား ထံမှ ဆန်းကြယ်လှသော တုန်ခါမှုစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ လောက၏ သက်ရှိမှန်သမျှကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော ထိုမိစ္ဆာဓားကို ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် လီယန်ချူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။
ဝုန်း...
လေးလံထူထပ်လှသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ထျန်ယင်းဆရာတော်ကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။ မိစ္ဆာဓားတွင် လောက၏ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ရှိနေသဖြင့်၊ မည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအား သို့မဟုတ် အတတ်ပညာမဆို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းဖျက်ဆီးနိုင်ပေသည်။
သို့သော် အကယ်၍ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် မဖျက်ဆီးနိုင်ဘဲ တန်းတူ ရင်ဆိုင်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပါက... အနီးကပ် လုံးထွေးသတ်ပုဒ်သည့် နေရာတွင်မူ ထျန်ယင်းဆရာတော်သည် လီယန်ချူ၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်နိုင်ချေ။ မိမိ၏ အနီးအနား သုံးပေပတ်လည် နေရာမှာ သိုင်းပညာ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အပိုင်နယ်မြေ ဖြစ်ပေသည်။
လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တိုးကပ်လာပြီး ကျန့်ကျောင်း ဓား ၏ အေးစက်လှသော ဓားသွားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ထျန်ယင်းဆရာတော်ကလည်း ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြန်လည် ခုခံလိုက်ပြန်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ပတ်ကာ ကျန့်ကျောင်း ဓား ဖြင့် လှည့်စားလိုက်ပြီး၊ ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။
ဒေါင်...
ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ ရင်ဘတ်ထက်တွင် ဖြူစင်သော ဓားရာတစ်ကြောင်း ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မီးပွားများ တဖျတ်ဖျတ် ပန်းထွက်သွားသည်။ ဤပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအချိန်တွင် မိစ္ဆာဓားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသဖြင့်၊ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပျက်စီးခြင်းမရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
မိစ္ဆာဓားကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွက်လာသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် လီယန်ချူသည် ကိုယ်ကို အသာအယာ တိမ်းစောင်းကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး၊ လက်သီးတစ်ချက်ကို ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။
ယခုအခါ သူ၏ သိုင်းပညာ သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ လေးလံလှသဖြင့်၊ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထျန်ယင်းဆရာတော်ကို နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့သည်။
လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ ထပ်မံ တိုးကပ်လာပြီး၊ ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဌာန် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ လက်မောင်းများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖမ်းဆွဲထားပြီး၊ ကျန်ရှိသော လက်သီးများဖြင့် မိုးသက်မုန်တိုင်းကျသည့်အတိုင်း အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။
ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...
ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများအောက်တွင် ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်ဆုံး၌ ထိုးနှက်ချက်များကို မခံနိုင်တော့ဘဲ၊ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့ရသည်။ သူ၏ မိစ္ဆာဓားထက်တွင်လည်း သေချာစွာ ကြည့်ရှုပါက အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးစွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက် ဖြစ်ပျက်နေပါက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အပိုင်းပိုင်း ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆွဲထားသော နေရာမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ထိုနက်မှောင်လှသော မိစ္ဆာဓားကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ထျန်ယင်းဆရာတော်သည် ရွှေရောင် နတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာ တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ဤအရာမှာ နန်းတော် ၏ အရှင်သခင်ထံမှ သူ တောင်းခံခဲ့သော အမိန့်စာချွန်လွှာ ဖြစ်ပြီး၊ မူလက သူသည် ဤအရာကို သုံးစွဲရန် မလိုအပ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာက ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။
အမိန့်စာချွန်လွှာမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လန်းလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကမ္ဘာမြေကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေသော လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြု လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင် နတ်ဘုရားအစီရင်များမှာ ၎င်းထက်သို့ တိုက်ရိုက် ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်နေသော ရွှေရောင် အမိန့်စာချွန်လွှာမှာ ရုတ်ချည်းပင် ရပ်တံ့သွားခဲ့ရသည်။
ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားခဲ့ရပြန်သည်။ ၎င်းမှာ... နတ်ဘုရား လမ်းစဉ်၏ ပိတ်ဆို့ခြင်း အတတ်ပညာ ဖြစ်ပေသည်။
"နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းရမယ့် ကံကြမ္မာဝဋ်ကြွေးက... ဘာဖြစ်လို့ ဒီမျှအထိ လေးလံနေရတာလဲ"
ထျန်ယင်းဆရာတော်သည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိမိ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာကို အစွမ်းကုန် တင်လိုက်ရာ၊ မိစ္ဆာဓား၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာပြီး လီယန်ချူဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလာပြန်သည်။
ဝူး...
လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပုတီးစေ့တစ်လုံး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး၊ ကောင်းကင်ထက်တွင် နေနှင့်လ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ထွက်လာသော နတ်ဘုရားအသွင်သဏ္ဌာန် ထင်ဟပ်လာသည်။ မိစ္ဆာဓားသည် နေလပုတီးစေ့ ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့ရသည်။
နေလပုတီးစေ့မှာ တောင်ထိပ်တစ်ခုမျှ ကြီးမားသွားပြီး လောက၏ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားများဖြင့် မိစ္ဆာဓားဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ပစ်ချလိုက်တော့သည်။
ဒေါင်...
ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အကြားတွင် ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကို တီးခတ်လိုက်သည့်အတိုင်း ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟီးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိစ္ဆာဓားမှာ ယခင်ကတည်းက ကျန့်ကျောင်း ဓား နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် တုန်ခါမှုများကို အပြင်းအထန် ခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နေလပုတီးစေ့၏ ပြင်းထန်လှသော ဖိနှိပ်မှုကို ထပ်မံ ခံလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ၎င်းထက်တွင် အက်ကြောင်းပေါင်းများစွာ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
ထျန်ယင်းဆရာတော်သည် မိစ္ဆာဓားကို အစွမ်းကုန် အသံုးပြုကာ နေလပုတီးစေ့၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်ရန် အားထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာမှာ တစ်ခဏအတွင်း ရူးသွပ်စွာ တောက်လောင်သွားပြီးနောက်၊ မိစ္ဆာဓားထက်ရှိ အက်ကြောင်းများအားလုံး ပြန်လည် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ နက်မှောင်သော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယန်ချူဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းလာတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင်...
လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ အစိမ်းရောင် အလံငယ်တစ်ခု ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး အငွေ့အသက်များ ကောင်းကင်ထက်တွင် ဝဲပျံနေကာ အလင်းတန်းပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ဖြာထွက်လာတော့သည်။ မိစ္ဆာဓားမှာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ဘဲ၊ ထိုအစိမ်းရောင် အလံငယ်၏ အောက်တွင် အပြည့်အဝ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။
"ချင်းလျန် ရတနာအလံတော် ပါလား "
ထျန်ယင်းဆရာတော်သည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အသံထွက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ မဖြစ်နိုင်ချေ... ဤလူ၏ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားလက်နက်အစစ် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။
သူသည် ယခင်က ဟောထုံတောင်မှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် မတူဘဲ၊ ဤအရာကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသိအမှတ်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအရာမှာ အတုအယောင် မဟုတ်ဘဲ၊ တကယ့် နတ်ဘုရားလက်နက်အစစ် ဖြစ်ပြီး တားဆီးမှုအချို့ကိုသာ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာမှာ ဆက်တိုက် တောက်လောင်နေသော်လည်း၊ ချင်းလျန် ရတနာအလံတော်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ ရုန်းထွက်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ ထို့ပြင် ထိုတောက်ပလှသော အလင်းတန်းများအောက်တွင် မိစ္ဆာဓားမှာ တစ်လက်မချင်းစီ အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ စိတ်ထဲတွင် နာကျည်းမှုများနှင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ အစကတည်းကသာ သူသည် ရွှေရောင် အမိန့်စာချွန်လွှာကို သုံးစွဲခဲ့ပါက ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိသွားမည် မဟုတ်ချေ။
ထျန်ယင်းဆရာတော်သည် စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာဓားမှာ ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး အပိုင်းအစပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ဤအပိုင်းအစများမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအဖြစ် လီယန်ချူဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားပြန်သည်။ သူသည် မိစ္ဆာဓားကို အပိုင်းပိုင်း ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဝန်မလေးဘဲ၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်းမှာ နတ်ဘုရားလက်နက် ချင်းလျန်အလံတော် ရှိနေရင်တောင်မှ၊ ငါ မင်းရဲ့ အနားကို ကပ်ပြီး သတ်ဖြတ်မယ်"
သို့သော် ထိုအပိုင်းအစများမှာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ... လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံ တစ်ထည် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ပတ်ထားသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် မိစ္ဆာဓားကို ဖျက်ဆီးကာ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူမှာ စိုးစဉ်းမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိချေ။
"ခရမ်းရောင် နတ်ဘုရားဝတ်စုံ ပါလား။"
ထျန်ယင်းဆရာတော်သည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ဒေါသများ ဆူပွက်လာခဲ့ရသည်။ ဤလူ့ထံတွင် ဘာဖြစ်လို့ နတ်ဘုရားလက်နက် နှစ်ခုတောင် ရှိနေရတာလဲ။ ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံမှာ ယွမ်ရှောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ရှိနေရမည် မဟုတ်လား။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သတ်ဖြတ်ခြင်း၌ ပြတ်သားလှသော ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးစွာသော နောင်တများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး
"ငါ ဒီနေရာသို့ မလာခဲ့သင့်ဘူး" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
လီယန်ချူသည် အတိုင်းအဆမရှိသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှေ့သို့ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ၊ မိစ္ဆာဓား၏ အပိုင်းအစများအားလုံးကို သူ၏ လက်ထဲသို့ အကုန်အစင် ဖမ်းဆွဲလိုက်တော့သည်။
ချင်းလျန် ရတနာအလံတော်၏ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများအောက်တွင် ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ ပုံရိပ်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ထဲရှိ မိစ္ဆာဓားမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၍၊ သူသည် အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တိုးကပ်လာပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ချလိုက်တော့သည်။
သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ... ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ ရင်ဘတ်ထက်မှနေ၍ ဦးခေါင်းအသစ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဤထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသော ဦးခေါင်းမှာ ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ဤလူကို သူ ယခင်က တစ်ကြိမ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးပြီး ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ ကောင်းပုရွာကို စောင့်ကြပ်နေသော ဝတ်စုံဖြူရဟန်း ဝူကျိ ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ဓားဖြင့် ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။ ဝူကျိ၏ ဦးခေါင်း ပြတ်တောက်ကျဆင်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... အော်မေတောင် ဖူဟူဝတ်ကျောင်းမှ ဆရာတော် ရှန်ယွန်း ၏ ဦးခေါင်း ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။
ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ရှန်ယွန်းဆရာတော်၏ ဦးခေါင်းမှာလည်း ထပ်မံ ပြတ်တောက်ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ခရမ်းရောင် နတ်ဘုရားမီးလျှံ များ ပန်းထွက်လာပြီး ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ၎င်းကို ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။
ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။
သူသည် အသာအယာ ခုန်လွှားလိုက်ပြီး ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ၊ ပြားချပ်ချပ် စုတ်ချက်အရောင်ရှိသော စက္ကူလူသားအသွင်မှ ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ကျွေ့ဟွာမှာ ဘေးမှကြည့်ရင်း အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဝိုင်းသား ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားပန်းချီကားကို အသုံးပြု၍ ထျန်ယင်းဆရာတော်ကို ဆွဲသွင်းခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားသည့် အချိန်အထိမှာ အလွန်တရာ တိုတောင်းလှပေသည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆန်းကြယ်လှသော ခံစားချက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး
"ဒီမျှအထိ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦးက... ဒီလိုပဲ သေဆုံးသွားခဲ့တာလား"
စောစောက ထိုရဟန်းအို ပေးစွမ်းနိုင်သော အရှိန်အဝါမှာ ကျွေ့ဟွာကိုပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မိစေခဲ့သည်။ သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။
"ဒီကို ရောက်လာတာက... သူ့ ကိုယ်ခွဲတစ်ခု လား" ကျွေ့ဟွာက မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြကာ
"ဒါက သူ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက တစ်ကိုယ်တည်း သုံးကိုယ်ခွဲ ပညာကို ကျင့်ကြံထားတာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ သူရဲ့ ကိုယ်ခွဲနှစ်ခုလုံးကို ငါ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်လို့ပဲ"
စောစောက သူသည် ရင်းနှီးလှသော မဟာတာအို၏ ဆက်နွှယ်မှုများကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကုသိုလ်မှတ် စွမ်းအားများ ထပ်မံ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ၊ ထိုရွှေရောင် အမိန့်စာချွန်လွှာမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
"ဟောထုံတောင်ထဲမှာ ငါ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာမြေကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေတဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်က... ငါ ထင်ထားတာထက်ကို ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်ပုံရတယ်"
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
ယခင်က ဤရွှေရောင် အမိန့်စာချွန်လွှာမှာ နတ်ဘုရားအစီရင်များ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် ၎င်း၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ဤပစ္စည်း၏ စွမ်းအားအဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့်၊ အကယ်၍ သုံးစွဲမိပါက မည်ကဲ့သို့သော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ ထို့ပြင် လီယန်ချူ ထင်မြင်ချက်အရ ၎င်းသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နောက်တစ်ကြိမ် ကွယ်ပျောက်သွားရန် ပိုမို၍ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။
"ဒီအရာကို အရင်ဆုံး ပိတ်ဆို့သိမ်းဆည်းထားပြီးမှ၊ နောက်ပိုင်းကျမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြီး လေ့လာရမယ်"
ဝေမြို့တော်အတွင်းရှိ ချင်းယီမယ်တော်ကျောင်း
လီယန်ချူသည် ဤကျောင်းအတွင်းသို့ မရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အဓိကအားဖြင့် သူသည် ဤ ချင်းယီမယ်တော်နှင့် ထူးခြားလှသော ဆက်နွှယ်မှုများ သိပ်မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤ ချင်းယီမယ်တော်မှာလည်း ဒဏ်ရာများကို ကုသနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားသိထားခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတန်းမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာခဲ့ပြီး လောက၏ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာနှင့် ထိတွေ့လာရသည့်အခါမှသာ၊ ဝေမြို့မှာလည်း ယခင်က လောက၏ အလယ်ဗဟို နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဝေမြို့၏ ကုသိုလ် အမွှေးနံ့သာများကို လက်ခံရရှိထားသော ဤ ချင်းယီမယ်တော်၏ ပါးစပ်မှနေ၍၊ ယခင်က ဝေမြို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို သိရှိလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်းယီမယ်တော်ကျောင်းတွင် အမွှေးနံ့သာများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ယခင်က ကျောင်းတော်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အဖိုးအိုကို ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။
လီယန်ချူသည် ချင်းယီမယ်တော်၏ နတ်ဘုရားရုပ်တုကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤခန့်ညားထည်ဝါလှသော ရုပ်တုမှာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မြင့်မားလှသော ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ကြည့်ရှုလျှင်ပင် အလွန်တရာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်လှသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ နတ်ဘုရားများကို စေခိုင်းသော အတတ်ပညာ ကို အသုံးပြု လိုက်သည်။
ဤအတတ်ပညာဖြင့် တောင်စောင့်နတ်ဘုရား၊ မြေစောင့်နတ်ဘုရားများနှင့် တောင်စုန်း၊ ရေမိစ္ဆာများကို စေခိုင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကျောင်းတော်စောင့် နတ်ဘုရားများကိုလည်း သဘာဝကျစွာ စေခိုင်းနိုင်ပေသည်။
လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး ချင်းယီမယ်တော်၏ ရုပ်တုအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။ အကယ်၍ ချင်းယီမယ်တော်၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်က ၎င်းကို အာရုံခံမိပါက၊ သဘာဝကျစွာ နိုးထလာပြီး ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ဤအတတ်ပညာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မောင်းနှင်သော်လည်း ချင်းယီမယ်တော်၏ ရုပ်တုထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။
အကယ်၍ ချင်းယီမယ်တော် ပျက်စီးသွားခြင်း မဟုတ်ပါက၊ ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။
"ချင်းယီမယ်တော်က ဝေမြို့ရဲ့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ မရှိဘူးပေါ့"
လီယန်ချူ တစ်ချက် ကြောင်အသွားမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကျောင်းတော်စောင့် နတ်ဘုရားများသည် မိမိတို့ အမွှေးနံ့သာ လက်ခံရရှိထားသော နယ်မြေအတွင်းမှ လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်ခွာလေ့မရှိကြချေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ထိခိုက်မှုအချို့ ရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ မြေလျှိုးခြင်း အတတ်ပညာ ကို အသုံးပြု၍ မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်၌ နတ်ဘုရားတိမ်တိုက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နတ်ဘုရားတိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ နဂါးကျိုးဂူ ဆီသို့ ပျံသန်းလာခဲ့တော့သည်။
နဂါးကျိုးဂူအတွင်း၌ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားရသော ထိုလျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသူ ဖြစ်ပြီး၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးရာခန့်က ဝေမြို့၏ မသေဆေး လုယူပွဲကြီးတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုသည် အရှိန်အဝါများ တုန်ခါလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ယခင်က သူ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
"နတ်ဆရာ... မင်း သေချာ စဉ်းစားလို့ ပြီးပြီလား"
"ငါ့ကို မင်းရဲ့ ဘေးနားမှာ အစေခံအဖြစ် ခေါ်ထားမယ်ဆိုရင်၊ နတ်ဆရာအတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေကို တိုးပွားစေနိုင်မှာပါ"
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူက
"ငါ မင်းကို မေးစရာ ကိစ္စရှိလို့ လာခဲ့တာ" ဟု ဆိုသည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုမှာ ရွှေငါးကြီး မှ ပြောင်းလဲလာသူ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင်
"နတ်ဆရာ မေးပါ... ငါ သိတာမှန်သမျှ အကုန်အစင် ပြောပြပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူက
"ယခင်က မင်းကို ဖိနှိပ်ပိတ်ဆို့ခဲ့တာ ဝတ်စုံဖြူရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်တယ်... သူ ဘယ်လို ပုံစံမျိုး ရှိလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးလား" ဟု မေးသည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက
"ဒါပေါ့... ကောင်းကောင်း မှတ်မိတာပေါ့"
ဟု ဆိုကာ၊ လီယန်ချူအား ထိုဝတ်စုံဖြူရဟန်း၏ ရုပ်သွင်ကို စတင် ဖော်ပြတော့သည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤမျှ ဖော်ပြရုံမျှဖြင့်မူ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို လုံးဝ မဆုံးဖြတ်နိုင်ချေ။
သူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြု ကာ လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုအား တိုးတိုးလေး
"မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ထိုဝတ်စုံဖြူရဟန်းရဲ့ ရုပ်သွင်ကို စိတ်ကူးပုံဖော်ကြည့်လိုက်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအို တစ်ချက် ကြောင်အသွားပြီးမှ
"ကောင်းပါပြီ" ဟု အလျင်အမြန် ဆိုသည်။
ထို့နောက် လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်ရာ၊ လျှပ်လက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ လျှော်တေဝတ် အဖိုးအို၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ စိတ်ထဲတွင် ထိုဝတ်စုံဖြူရဟန်း၏ ရုပ်သွင်ကို စတင် ပုံဖော်တော့သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူ အသုံးပြု လိုက်သော အတတ်ပညာမှာ ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်း အတတ်ပညာ ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် ဝါးခမောက် ဆောင်းထားသော အမျိုးသားနှင့် အခြားသူများ၏ လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သက်သော လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များစွာကို ရရှိခဲ့ဖူးပြီး၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် မင်ဟွန်းကျင့်စဉ်နှင့် ဆိုးဟွန်းကျင့်စဉ်များစွာ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်း အတတ်ပညာကဲ့သို့ မစင်ကြယ်သော်လည်း ဆန်းကြယ်လှသော အပြောင်းအလဲများစွာ ပါဝင်ပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ၎င်းတို့ကို အပြည့်အဝ မကျွမ်းကျင်သေးချေ။ သို့သော် လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်ပေးရုံမျှဖြင့်မူ သူသည် ၎င်းကို ကောင်းစွာ တွေ့မြင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ခဏအကြာတွင် လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေးတောခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာကာ
"သူပဲ ဖြစ်နေတာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ထိုဝတ်စုံဖြူရဟန်းမှာ... သူ ယခင်က ကောင်းပုရွာတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ထိုဝတ်စုံဖြူရဟန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက ရိုသေစွာဖြင့်
"နတ်ဆရာရဲ့ စွမ်းအားက တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လှပါတယ်... ငါ အလွန်တရာ လေးစားမိပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူက
"မင်း ဒီမျှအထိ သေချာစွာ မှတ်မိနေတာကလည်း မလွယ်လှပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
"နှစ်ပေါင်း သုံးရာ... နှစ်ပေါင်း သုံးရာ ရှိခဲ့ပြီ။"
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက နာကျည်းစွာဖြင့်
"သူ ငါ့ကို ဒီမကောင်းဆိုးဝါး နေရာထဲမှာ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့တာ ဖြစ်လို့၊ ငါ သူ့ကို လုံးဝ မေ့ပစ်လို့ မရဘူး" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူက
"ငါ ယခင်က ဝေမြို့ရဲ့ မသေဆေး လုယူပွဲကြီးမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်တယ်"
ဟု ဆိုသည်။
ဤသို့ဖြင့် လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုသည် လီယန်ချူအား လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးရာခန့်က ဝေမြို့တော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ထိုတိုက်ပွဲကြီးအကြောင်းကို စတင် ပြောပြတော့သည်။ ဤလျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုမှာ ထိုစဉ်က ငယ်ရွယ်သေးပြီး ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံမှု၏ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ ထို့ပြင် သူသည် အလွန်စောစီးစွာပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီး ထိုဝတ်စုံဖြူရဟန်း၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့်၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဘာတွေ ဆက်လက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကိုမူ သူ သေချာစွာ မသိရှိချေ။ သူ သိရှိထားသည်မှာ ထိုစဉ်က ဝေမြို့တော်တွင် မသေဆေး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သဖြင့် လောက၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံး တဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည် ဟူ၍သာ။
လီယန်ချူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက
"ဘာဖြစ်လို့လဲ... နတ်ဆရာ" ဟု မေးသည်။
"အလွန်စောစီးစွာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရလို့... အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ဘာမှမရှိဘူးပေါ့..."
လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ
"မင်း ချင်းယွန်းကျောင်းက ထျန်ပေါင်တာအိုဆရာ ကို သိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအို တစ်ချက် ကြောင်အသွားပြီး သေချာစွာ တွေးတောလိုက်ကာ
"ချင်းယွန်းကျောင်းအကြောင်းတော့ ကြားဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ထိုထျန်ပေါင်တာအိုဆရာကိုတော့ ငါ မသိပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး
"အဲ့အခါတုန်းက ချင်းယွန်းကျောင်းရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုမျိုးလဲ... အလွန်တရာ ကြီးမားထည်ဝါပြီး အမွှေးနံ့သာတွေ စည်ကားနေတဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုလား"
ဟု မေးသည်။
ေရာ်ဖူတောင်မှ ကျိုးရွှမ် ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ ထိုစဉ်က သူ့ကို အရိုက်အနှက် ဆုံးမခဲ့သူမှာ ထျန်ပေါင်တာအိုဆရာ ဖြစ်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ထိုစဉ်က ဝေမြို့တော်၏ ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို တစ်ကိုယ်တည်းဖြင့် ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နတ်ဘုရားကျောက်တုံးများ ရှိနေပြီး ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ ကိုပါ လက်ဆင့်ကမ်းထားနိုင်သော ဤကဲ့သို့သော ကျောင်းတော်မှာ မည်သို့လျှင် အမွှေးနံ့သာများ မစည်ကားဘဲ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြကာ
"မဟုတ်ပါဘူး... သေးငယ်ပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ ဝတ်ကျောင်းအိုလေးတစ်ခုပါ" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ - "..............."
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကတည်းက ဤမျှအထိ ပျက်စီးနေခဲ့တာ ဟုတ်လား။
လီယန်ချူက ဆက်လက်၍
"ပျက်စီးနေတဲ့ ဝတ်ကျောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်နေရင်... မင်း ဘာဖြစ်လို့ သိနေရတာလဲ" ဟု မေးသည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအို၏ မျက်နှာထက်တွင် နာကျည်းမှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး
"ငါ ချင်းယွန်းကျောင်းက ရွှမ်ချိန် လို့ ခေါ်တဲ့ တာအိုဆရာကို သိလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ တစ်ချက် ကြောင်အသွားပြီး
"မင်း ရွှမ်ချိန် ကို သိတယ် ဟုတ်လား"
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက ခေါင်းငြိမ့်ကာ
"ဟုတ်ပါတယ်... အဲတုန်းက ငါ ဝေမြို့တော်ရဲ့ ရေပြင်နယ်မြေထဲမှာ ကျင့်ကြံနေတုန်း၊ အဲဒီတာအိုဆရာက သူရဲ့ ဓားတစ်လက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မြစ်ထဲကို ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ အဲတာကို ငါ ဖမ်းဆွဲယူထားတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ အတင်းအကျပ် ပြောဆိုခဲ့လို့... နောက်ဆုံးကျမှ ငါ သူ့ကို ရွှေဓား တစ်လက်ကို ပြန်လည် ပေးလျော်ခဲ့ရတယ်"
လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရပြီး
"မင်းက တကယ့်ကို စေတနာကောင်းတာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက အလွန်တရာ နာကျည်းစွာဖြင့်
"သူ ငါ့ကို အပြင်းအထန် အရိုက်အနှက် ဆုံးမခဲ့တာလေ... ပြီးတော့ သူ့ ဓားကို ရှာမတွေ့မချင်း နေ့တိုင်း ငါ့ကို လာရောက် ပိတ်ဆို့ထားမယ်လို့ ပြောလို့... ငါလည်း ဘာမှတတ်နိုင်စွမ်း မရှိလို့ပါ"
ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ - "..............."
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအို၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်ချည်း လှုပ်ရှားသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင်
"နတ်ဆရာက... ရွှမ်ချိန်ဆရာတော်ကို သိလို့လား" ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက
"မင်း သူ၏ ရုပ်သွင်ကို စိတ်ထဲမှာ ပုံဖော်ကြည့်လိုက်... ငါ တစ်ချက် ကြည့်ချင်တယ်"
ဟု ဆိုသည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုသည် အလျင်အမြန်ပင် စိတ်ထဲတွင် ရွှမ်ချိန်၏ ရုပ်သွင်ကို စတင် ပုံဖော်တော့သည်။ လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်း အတတ်ပညာကို မောင်းနှင်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ မျက်ခုံးထူထပ်ပြီး မျက်လုံးကြီးမားလှသော ငယ်ရွယ်သည့် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ သာမန် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အလွန်တရာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံရသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
သူသည် ခဏမျှ သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ ဤလူ၏ ရုပ်သွင်မှာ မိမိ၏ ဆရာသမားနှင့် စိုးစဉ်းမျှ တူညီခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
"နာမည်တူရုံ သက်သက်ပဲလား" လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
တာအိုလမ်းစဉ်တွင် နာမည်ကျော်ကြားပြီး အစွမ်းထက်လှသော ကျွမ်းကျင်သူကြီးများစွာမှာ မိမိ၏ ဆရာသမားကို သိရှိကြပေသည်။ လုံဟူရှန်းမှ နတ်ဆရာကြီး ပင်လျှင် မိမိ၏ ဆရာသမားနှင့် ထူးခြားလှသော ဆက်နွှယ်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်။ ဆရာသမား၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းအပေါ် သူ အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားမိခဲ့သော်လည်း... ဆရာသမားမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးရာခန့်က လောကကို ဖိနှိပ်ခဲ့သော အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူကြီး ဖြစ်သည် ဟု ဆိုပါကမူ၊ ၎င်းမှာ လက်ခံရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲလှပေသည်။
"ဒါက... တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
"အသက်ကြီးသွားလို့ ရုပ်သွင်တွေ ပြောင်းလဲသွားတာမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"
လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာ ပွင့်လန်းသွားသည့်အလား...
"စောစောက ငါ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိတယ်... အဲတုန်းက ရွှမ်ချိန်ဆရာတော်က တကယ့်ကို စရိုက်လက္ခဏာ မြင့်မားလှတဲ့လူပါ။ ငါ သူ့ စရိုက်လက္ခဏာကို လေးစားမိလို့သာ ရွှေဓားကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး၊ ငါ့ကို လာရောက် ပိတ်ဆို့တာတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး"
ဟု အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်ပြောဆိုသည်။
လီယန်ချူ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ရယ်မောမိသွားပြီး
"ငါ သူနဲ့ မသိပါဘူး... မင်း ဒီေလာက်အထိ ပြင်ဆင်ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအိုက တည်တည်တံ့တံ့ဖြင့်
"ငါ ပြောတာတွေအားလုံးက တကယ့် စိတ်ရင်းအမှန်တွေပါ" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ - "..............."
မေးမြန်းမှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအို တစ်ချက် ကြောင်အသွားပြီး
"နတ်ဆရာ... ငါ့ကို ပြန်မလွှတ်ပေးဘူးလား" ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက ဆန်းကြယ်စွာဖြင့်
"ငါ ဘယ်တုန်းက လွှတ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
လျှော်တေဝတ် အဖိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး၊ ဤစကားအရ တစ်ဖက်လူက သူ၏ သတင်းအချက်အလက်များကို အလကား ယူဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်ချေပြီ။
နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူသည် ဤလျှော်တေဝတ် အဖိုးအို၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ဖျက်ဆီးပေးခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ ဤပိတ်ဆို့ခြင်းမှာ ထိုဝတ်စုံဖြူရဟန်း ချန်ထားခဲ့သော အရာ ဖြစ်သော်လည်း... သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုဝတ်စုံဖြူရဟန်းက ဘာဖြစ်လို့ ဤအဖိုးအိုကို နဂါးကျိုးဂူအတွင်း၌ သီးသန့် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ရတာလဲ။ ထိုစဉ်က ကျင့်ကြံမှု မလုံလောက်ခဲ့ခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် အခြား ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။
သူသည် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဤအဖိုးအိုကို နဂါးကျိုးဂူအတွင်း၌ ဆက်လက် ထားရှိခြင်းက ပိုမို၍ စိတ်ချရသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ နောက်ပိုင်းတွင် အခြား မေးခွန်းများ ရှိလာပါကလည်း ဤနေရာသို့ လာရောက် မေးမြန်းရန် ပိုမို၍ အဆင်ပြေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုဝတ်စုံဖြူရဟန်းအပေါ် သူ အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တောင် နှင့် ပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ထိုအချိန်ပြန်ပြောင်းခြင်း ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က၊ ဝက်ဝံမျိုးနွယ်စု၏ မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ သူသည်လည်း ဝတ်စုံဖြူရဟန်းတစ်ပါး၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့်တိုင်းပြည်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည် ဟု ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် နတ်ဘုရားဂူဗိမာန်မှ ထိုဝါးခမောက် ဆောင်းထားသော အမျိုးသားကို သတ်ဖြတ်စဉ်ကလည်း၊ ထိုသူက ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ ဝတ်စုံဖြူရဟန်းတစ်ပါးကို တွေ့ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသူနှစ်ဦး ပြောဆိုနေကြသော ဝတ်စုံဖြူရဟန်းမှာ လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ပါသလား ဆိုသည်ကိုမူ သူ သေချာစွာ မသိရှိနိုင်သေးချေ။
ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ၏ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌။
နန်းေတာ်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အရှင်သခင်သည် မျက်နှာထက်တွင် ကြီးစွာသော လေးလံမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ထျန်ယင်းဆရာတော်၏ အသက်ဝိညာဉ်ကျောက်ပြား မှာ... မမျှော်လင့်ဘဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။
သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတို့၏ ကျောက်စိမ်းရုပ်တု အခုသုံးဆယ့်ခြောက်ခု ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ ကြီးမားထည်ဝါလှပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်နေကြသည်။
"ထျန်ယင်းဆရာတော်က နတ်ဘုရားခန္ဓာကို ဖွဲ့စည်းထားပြီးဖြစ်တဲ့လူပဲ... ဘယ်လိုလူမျိုးက သူ့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာလဲ"
အရှင်သခင်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးတစ်ခုမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးထလာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းထံမှ ကြီးမားထည်ဝါလှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ
"နတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာက အခြားလူရဲ့ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ... အဲဒီလူကို ချက်ချင်း လိုက်လံ ရှာဖွေစမ်း"
နန်းတော် အရှင်သခင်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားခဲ့ရပြန်သည်။
၎င်းကို သုံးစွဲသည်ဖြစ်စေ၊ မသုံးစွဲသည်ဖြစ်စေ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်သို့ ပြန်လည် အပ်နှံရမည့် ထိုနတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာကို အခြားလူက လုယူသွားခဲ့သည် ဟုတ်လား။
မည်သူက... ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသော အချုပ်အခြာ အာဏာစွမ်းအား ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်း။